Monday, August 17, 2015

ချိုမြန်သောလိုက်ပွဲ (စ/ဆုံး)

ချိုမြန်သောလိုက်ပွဲ (စ/ဆုံး)

ရေးသားသူ - ဒေါင်းဖြူ

ကျွန်တော်ဘေးနားမှာ တစ်စောင်းလေးအိပ်ပျော်နေတယ်။ မိန်းမရဲ့ဖင်လုံးလေးတွေကို အသာအယာပွတ်သပ်ရင်းဆွဲဆွဲညှစ်လိုက်မိသည်။ မိန်းမကတော့အခုထိမနိုးသေးပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာတော့ စိတ်တွေထကြွနေပြီးလီးကတော်တော့်ကို ထောင်မတ်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်မိန်းမရဲ့ဖင်သားလေးတွေကို ပွတ်သပ်ဆုပ်နယ်နေရင်းလည်တိုင်လေးကိုနှုတ်ခမ်းနဲ့ဖွဖွလေးနမ်းလိုက်ရာမှမိန်းမနိုးလာခဲ့သည်။

“ ကိုမောင်…… ရှင်..ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ ဒီမှာ..အရမ်းအိပ်ချင်နေတယ်” 

ကျွန်တော်သူ့ပြောစကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထမိန်ပေါ်ကနေဖင်ပေါက်နဲ့ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းလေးတလျှောက်ပွတ်ပေးနေလိုက်သည်။ ပြီးတော့ကျွန်တော့်ရဲ့တောင်နေသော လီးနဲ့ သူမဖင်ကို ခပ်ဆတ်ဆတ်နှစ်ချက်သုံးချက်ခန့်ရိုက်လိုက်ပြီး လီးကိုလက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ဖင်ကြားထဲကိုပွတ်နေလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီမှာမိန်းမကထထိုင်လိုက်ပြီး 

“ ကျွန်မနေမကောင်းဘူး ခံလဲမခံနိုင်ဘူး..ရှင်လုပ်တာ”

ကျွန်တော် အရမ်းစိတ်တိုကာ ဒေါသထွက်သွားပြီး

“ မိန်းမ..ယူထားတာ တစ်ခါမှအားရပါးရ...လိုးရတယ်မရှိဘူး ……အားနေ …နေမကောင်းဖြစ်ရတာနဲ့... အလိုးမခံနိုင်ရတာနဲ့ ငါ...တော်တော်စိတ်ကုန်လာပြီ” 

အဲ့တော့ မိန်းမက 

“ ကျွန်မ ညီမလေးနဲ့..အမေတို့ကို နေမကောင်းလို့ဆိုပြီးသွားနှိုးလိုက်မယ်” 

ပြောရင်းခြင်ထောင်ထဲက ထထွက်ဖို့ပြင်ပါတော့သည်။ ကျွန်တော်မှာတော့တော့ ဒေါသလဲဖြစ် လိုးလဲလိုးချင်ဖြစ်နေပြီး 

“ မလုပ်ပါနဲ့ဟာ……ငါ..တော်တော်..လိုးခြင်နေလို့ စောက်ဖုတ်ထဲကို..လီးမထည်ပဲအပြင်က..လိုးမယ်လေ” 

မိန်းမက ဘာမှပြန်မပြောတော့ ကျွန်တော် သူမပုခုံးကိုကိုင်ကာအိပ်ယာပေါ်သို့ ဆွဲလှဲချလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ထမီကိုလှန်ပြီးခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို အိပ်ယာပေါ်က နေဖင်လုံးတွေမြောက်တက်ပြီး စောက်ဖုတ်ကော့တက်လာတဲ့အထိ မြှောက်လိုက်သည်။

စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းပေါ်တောင်မတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့လီးကိုတင်ပြီး ခါးအားနဲ့ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်ပေးနေလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်လီးက စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းနဲ့စောက်စိလေးကိုပါ ပွတ်တိုက်နေတာကြောင့် မိန်းမစောက်ဖုတ်ထဲမှ အရည်ကြည်တွေစိမ့်ထွက်လာတော့သည်။ ကျွန်တော် အရှိန်နဲနဲရလာတော့ မိန်းမရဲ့ နို့နှစ်လုံးကိုပွတ်သပ်ပေးလိုက်တော့

“ နို့တွေကိုမကိုင်နဲ့.. နာလို့ရှင်”

ကျွန်တော်လဲ မိန်းမရဲ့ခြေထောင်နှစ်ချောင်းကို ပူးလိုက်ပြီးစောက်ဖုတ်ပေါ်မှာ ပွတ်တိုက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့လီးကို ပေါင်သားတွေနဲ့ပါ ညှစ်ပေးသလိုဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး အချက် ၅၀ ခန့်ပွတ်လိုးကာ မိန်းမရဲ့ဗိုက်ပေါ်ကိုသုတ်ရည်တွေ ပန်းထုတ်လိုက်ပါတော့သည်။ ကျွန်တော်အတွက်ကတော့ သုတ်ထွက်သွားပေမယ့်အာသာမပြေနိုင်ပါဘူးဗျာ ။ မိန်းမကျမ်းမာရေးကိုငဲ့ပြီး ကျွန်တော့်လိုအင်ဆန္ဒတွေကို မြိုသိပ်ထားခဲ့ရတာကြာပြီပေါ့ဗျာ။

.....................................................

ကျွန်တော့် နာမည်တော့ မောင်မောင်ပါ ။ မိန်းမဖြစ်သူ သီတာနဲ့ အိမ်ထောင်ကြတာ ၁၀နှစ်လောက်ရှိခဲ့ပါပြီ။မိန်းမဖြစ်သူ ကျမ်းမာရေးအခြေအနေကြောင့် ကလေးမယူဖြစ်ကြပါဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ တက္ကစီဆွဲပြီး မိန်းမဖြစ်တဲ့ သူကတော့ အိမ်မှာပဲမှီခိုပေါ့ဗျာ။ ယောက္ခမဖြစ်သူက သူ့သမီးတွေနဲ့မခွဲနိုင်တာကြောင့်မင်္ဂလာဆောင်ပြီးကတည်းက ယောက္ခမအိမ်မှ ာလိုက်နေပေးရပါတယ်။ ယောက္ခထီးဖြစ်သူကတော့ ကျွန်တော်နှင့်သီတာအိမ်ထောင်မကျခင်ကတည်းကကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါသည်။

ခယ်မဖြစ်သူကြည်ပြာကတော့ စတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် အရောင်းစာရေးမ ဖြစ်ပါသည်။ ခယ်မဖြစ်သူက ကျွန်တော့် မိန်းမသီတာထက် ပိုလှပါသည်။ အသက်က ၃၀ လောက်ရှိပြီး ကျွန်တော်မိန်းမထက် ၃ နှစ် ခန့်ငယ်ပါသည်။ အပျိုကြီးပီပီ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တောင့်တင်းတင်းရဲ့မြင်သူ တကာငေးကြည့်ရလောက်တဲ့ တင်သားတွေကိုပိုင်ဆိုင်သူကြီးပေါ့ ။

တစ်ခါတစ်လေ လည်ဟိုက်အကျီ င်္လေးများဝတ်ရင် ရင်ညွန့်နားကပေါ်နေတဲ့ ရင်သားတစ်ပိုင်းတစ်စကိုကြည့်ရင်း တံတွေးမြိုချခဲ့ရတာလဲ အကြိမ်မနည်းတော့ပါဘူး။ မိန်းမဖြစ်သူ သီတာနဲ့ ညားကာစတုန်းကတခြိမ်းခြိမ်းလိုးခဲ့ကြပေမဲ့ ကြာလာတော့ မိန်းမက ကျမ်းမာရေးခြူခြာလာကာကျွန်တော့်ရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒကို ဖြည့်စွမ်းပေးနိုင်မှုကနည်းပါးလာပါသည်။

ကျွန်တော်တစ်ရက် ကားသိမ်းပြီး အပြန်ခပ်ထွေထွေနဲ့ ရေချိုးခန်းထဲဝင်ရေချိုးတော့ ရေချိုးခန်းထောင့်လေးမှာလှမ်းထားတဲ့ ခယ်မဖြစ်သူရဲ့ ပင်တီဘောင်းဘီတွေဆီ မျက်စိက ရောက်သွားတော့သည်။

လီးတောင်တောင်ချင်သလိုလိုဖြစ်လာပြီး ပန်းရောင်ပင်တီတစ်ထည်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ စောက်ဖုတ်နေရာလေးကိုရှုကြည့်မိတော့သည်။ အားရအောင်ရှုပြီး နောက်ပင်တီဘောင်းဘီလေးကို လီးမှာပတ်ပြီးခယ်မဖြစ်သူကြည်ပြာရဲ့ တင်းကားနေတဲ့ တင်လုံးကြီးတွေ နို့ကြီးတွေဆီစိတ်ကမြင်ယောင်မှန်းဆရင်း ဂွင်းတိုက်ကာ စောက်ဖုတ်နေရာလေးကို သုတ်ရည်တွေပန်းထုတ်ခဲ့ပါတော့သည်။

အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်တွေက ရေချိုးခန်းထဲမှာလှမ်းထားမည့် ပင်တီအောက်ခံဘောင်းဘီတွေဆီရောက်နေတတ်သည်။ တခါတလေ ယောက္ခမဖြစ်သူရဲ့ ပင်တီအောက်ခံဘောင်ဘီပေါ်ပါထုဖြစ်သေးသည်။ ကျွန်တော်ခယ်မဖြစ်သူ အဝတ်လဲလျှင်လဲ လစ်ရင်လစ်စလို ချောင်းကြည့်မိသည် ။ သူအောက်ခံဘောင်ဘီချွတ်ပြီးရေချိူးခန်းထဲသွားလှမ်းမဲ့အချိန်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက်ရင်အခုန်ဆုံးအချိန်တွေဖြစ်ပါသည်။

ခယ်မဖြစ်သူ ရေချိုးသောအချိန်တွေ အဝတ်လဲသောအချိန်ကြုံလာခဲလျှင် ဖုန်းဖြင်ဗီဒီယိုခိုးရိုက်ထားပြီးပြန်ကြည့်ကာ ဂွင်းထုခြင်းဖြင့်စိတ်ကို အာသာဖြေခဲ့ရပါသည်။ တစ်နေ့မှာတော့ကျွန်တော်ည ၇ နာရီလောက်ကားသိမ်ပြအိမ်ပြန်ရောက်တော့ ခယ်မဖြစ်သူကြည်ပြာပြန်မရောက်သေးသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် မိန်းမဖြစ်သူကိုမေးကြည့်ရာ အလုပ်အပြန်တွင်သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းများဖြင့် ရှိုးပွဲသွားကြည့်ကြောင်းသိရသည်။

ကျွန်တော်လဲသိပ်ဂရုမထားပဲနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ဘောလုံးပွဲ ထိုင်ကြည့်နေတော့ မိန်းမဖြစ်သူနှင့်ယောက္ခမတို့က အခန်းထဲသို့ဝင်အိပ်ကြသည်။ ကျွန်တော်ဘောလုံးပွဲ ကြည့်နေတုန်း ည ၁၁ နာရီလောက်တွင်ဘဲလ်တီးသံကြား၍ အိမ်တံခါးသွားဖွင့်လိုက်ရာ ခယ်မဖြစ်သူကြည်ပြာနှင့်သူမ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုတွေ့ရသည်။ ကြည့်ပြာ၏သူငယ်ချင်းမှာ သူမကိုနှုတ်ဆက်ပြီးပြန်သွားသည်။ ကျွန်တော်ရှေ့ကကြည်ပြာဖြတ်လျှောက်လိုက်တော့ သူမထံမှဘီယာနံ့လိုလို အရက်နံ့လိုလိုရလို က်ပြီးနဲနဲမှုးလာသလိုထင်မိသည်။

ကျွန်တော်ကို နှုတ်ဆက်ကာ သူမ၏ အခန်းထဲသို့တန်းဝင်သွားလေတော့သည်။ ကျွန်တော်လဲ အကြံတစ်ခုရလိုက်ပြီး အကောင်အထည်ဖော်သင့်မဖော်သင့် စဉ်းစားနေမိသည်။ ကျွန်တော့်မှာစိတ်တော်တော်လှုပ်ရှားနေပြီးမျက်နှာများပင်ထူအမ်းနေသလို ခံစားနေရသည်။

နောက်ဆုံးအရဲစွန်မည် ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပါတော့သည်။ မိန်းမဖြစ်သူသီတာကို အခြေနေသွားအကဲ ခတ်ကြည့်လိုက်တော့အိပ်မောကျနေသည်။ ထိုနောက် အိမ်ရှေ့ခန်းရှိယောက္ခမဖြစ်သူကိုသွား၍ ကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း အိပ်မောကျပြီးဟောက်သံများပင် ထွက်နေသေးသည်။

ကျွန်တော်ခယ်မဖြစ်သူကြည်ပြာ၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ခြေလှမ်းများ ဦးတည်ကာ အရဲစွန့်ပြီးလှမ်းလိုက်ပါတော့သည်။ အခန်းတံခါးလက်နှိပ်ဘုသီးကိုဆွဲလှည့်ကြည့်တော့ လော့မချထား၍ အသံမကြားအောင်အနည်းငယ်ဟကြည့်လိုက်တော့သည်။

ခယ်မဖြစ်သူကြည်ပြာမှာ အင်္ကျီတောင်မလဲနိုင်ပဲကုတင်ပေါ်တွင် ဘေးတစ်စောင်းလေးအိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော်လဲ အခန်းတံခါးကိုအသံမကြားအောင်ပိတ်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကိုလော့ချလိုက်သည်။

ခယ်မဖြစ်သူကြည်ပြာမှာ လည်ဟိုက်အင်္ကျီဝတ်ထား၍ ဖြူဖွေးပြီးကြီးမားသောနိ့ကြီးနှစ်လုံးက ဘရာစီယာ၏ အပေါ်မှတစ်ဝက်ခန့်ပြူထွက်နေသည်မှာ ကျွန်တော့်အား စိမ်ခေါ်နေသလိုပင်ထင်မိသည်။ ကျွန်တော်လည်းအနားကပ်သွားပြီး လည်ဟိုက်အကျီ င်္အောက်မှ ပေါ်ထွက်နေသောနို့ကြီးတစ်လုံးကို လက်ညိုးဖြင့်တို့ကြည့်လိုက်သည်။

ကြည်ပြာထံမှ ဘာသံမှမကြား အိပ်နေရင်းနှင့်လူလိမ့်နေပြန်သည် ။ ဒီအခြေအနေဟာ တော်တော်မူးလာ၍သာလျှင် ဖြစ်မည်ဆိုသည်ကို အရက်သောက်တတ်သော ကျွန်တော်သဘောပေါက်လိုက်သည်။ကျွန်တော်လဲ အရက်အလွန်အကျွံသောက်မိလျှင် အိပ်ယာထဲမှာအမူးလွန်၍ လူးလိမ့်နေရတတ်သည်။ကြည်ပြာတစ်ယောက် လူးလိမ့်နေရင်းကျွန်တော်မတ်တပ်ရပ်ကြည့်နေသည့်ဘက်သို့ တစ်ခါတစ်ခါ ဖင်လုံးကြီးတွေရောက်ရောက်လာသည်။ 

ကျွန်တော်၏လီးမှာ မတ်တောင်ကာ တဆတ်ဆတ်တုန်ခါနေပြီး ပါးစပ်မှလဲ တံတွေးအကြိမ်ကြိမ်မြိုချနေရသည်။ ကြည်ပြာလူးလိမ့်နေရင်းက ပက်လက်နေအထားတွင်ငြိမ်သက်သွားတော့ ကျွန်တော်ကုတင်ပေါ်ကိုအသံမကြားအောင် အတတ်နိုင်ဆုံးထိမ်း၍ တက်လိုက်ပါတော့သည်။ ကြည်ပြာ့ကိုယ်ပေါ်တွင်ထမီပတ်ထားသည်မှာ ပြေလျှော့နေပြီးထမီမှာဒူးဆစ်လောက်ထိ လန်တက်နေသည်။

ကျွန်တော်အချိန်ယူကာ ပြေလျှော့နေသောထမီစကို အထက်ဆင်ကနေဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲချနေသည်။ အဲ့ဒီချိန်မှာကျွန်တော်စိတ်တွေဟာ ဆယ်ကမ္ဘာလောက်ကြာနေသည်ဟု ထင်ရပြီး ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းနှင့်နဖူးတွင်ချွေးများစို့ကာ အာခေါင်များပင်ခြောက်လာတော့သည်။

တဖြည်းဖြည်းဆွဲချွတ်နေရင်း ကြည်ပြာ့ထံမှ “ အင်းးးး”လို့အသံထွက်လာတော့ ကျွန်တော် ထမီကိုကွင်းလုံးကျွတ်အောင် ဆတ်ခနဲ့ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ကြည်ပြာမှာညည်းရင်းနှင့်ခန္တာကိုယ်ကို ဘေးတဆောင်းလှည့်သွားသည်။

ကြည့်ပြာ၏ ဖြူဖွေးလုံးဝန်းသောတင်သားဆိုင်ကြီးများနှင့် အောက်ခံပင်တီအနီရောင်တို့ကိုမြင်ရသည်မှာလွန်စွာ ပဏာတင့်လှပေသည်။ ဝတ်ထားသည့်ပင်တီဘောင်ဘီမှာကျပ်နေသည်ဖြစ်၍ ဖြူလွန်းလှသောကြည်ပြာ၏ တင်ပခွက်တွင်အောက်ခံပင်တီ၏ကြိုးရာလေး အသားတံဆိပ်ရိုက်နှိပ်ထားသလို ထင်နေသည်ကိုမြင်ရ၏။ ကြည်ပြာ၏လက်တစ်ဖက်ကိုဆွဲကာ ပက်လက်အနေအထားပြန်ရောက်အောင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်အင်္ကျီကိုနို့နှစ်လုံးပေါ်ထိအသာအယာလှန်တင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်ထိကြည်ပြာမှာ မနိုးသေးပေ။ ပြီးနောက်ပေါ်လာသောကြည်ပြာ၏ ဂျိုင်းနံ့လေးများကိုရှုရှိုက်လိုက်သည်။ ကြည်ပြာ၏ချိုင်းမှပေါ်ထွက်လာသော ရနံ့မှာကျွန်တော်၏ ရာဂစိတ်ကိုပို၍နှိုးဆွပေးနေသလိုပင်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ပင်တီဘောင်ဘီပေါ်မှနေ၍ကြည်ပြာ၏ စောက်ဖုတ်ရနံ့ကိုရှုလိုက်ပြီး နို့လုံးကြီးများကိုဘရာစီယာပေါ်မှနေ၍ ဖွဖွလေးဆုပ်ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။

ကြည်ပြာမှာညည်းငြူပြီးတစ်ဖက်သို့လှည့်သွားပြန်သည်။ ကျွန်တော်လဲ ကြည်ပြာ၏ပင်တီကို ဖင်သားကြီးနှစ်လုံးကြားရောက်အောင် လုပ်လိုက်ရာ စောက်ဖုတ်အုံကြီးနှင်အကွဲကြောင်းကို ပင်တီဘောင်ဘီအောက်တွင်အရာလေးမြင်နေရပြီဖြစ်သည်။ ထိုနောက်ဖင်သားဆိုင်ကြီးနှစ်ခုကို နှာခေါင်းဖြင့်ပွတ်သပ်နမ်းရှုံ့လိုက်ရာကြည်ပြာမှာဖင်လေးရှုံ့လိုက်သည်ကိုသိလိုက်ရသည်။

ကြည်ပြာ၏မျက်နှာကိုပြန်ကြည့်လိုက်ရာအိပ်ပျော်နေသေးပုံပေါ်၍ ဘရာစီယာထဲမှနို့ကြီးနှစ်လုံးကို နို့သီးခေါင်းပါပေါ်လာအောင်အသာဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ကြည့်ပြာထံမှညည်းသံတိုးတိုးလေးကြားရသည်။ ထူးခြားသည်မှာကြည်ပြာ၏ နို့သီးခေါင်းလေးများထောင်နေခြင်းပင်။ ကျွန်တော်ကြည်ပြာ၏ နို့သီးခေါင်းတွေကို
ဖွဖွလေးလက်ညိုးလေးနဲ့ဖွဖွလေးပွတ်ကြည့်တော့

“ အင်းး အင်းး”

ဆိုပြီးအသံလေးထွက်လာသည်။ ကျွန်တော်ကြည်ပြာရဲ့နို့လုံးကြီးတွေကို လက်ဝါးဖြင့်ညစ်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်အားမလိုအားမရဖြစ်လာပြီး နို့သီးခေါင်းပန်းရောင်လေးတွေလျှာနဲ့ ယက်ပေးလိုက်တော့ မျက်လုံးပွင့်ကာကျွန်တော်ကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီးဘာမှပြောပဲမျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့လှည့်သွားသည်။

ကျွန်တော်လဲ အားတက်သွားပြီးနို့သီးခေါင်းတွေကို တပြွတ်ပြွတ်နဲ့အသံထွက်တဲ့ အထိစုပ်ပါတော့သည်။ကြည်ပြာအိပ်ချင်ဟန်ဆောင်နေသည်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့ကျွန်တော်လုပ်ရကိုင်ရတာ တော်တော်ရဲလာပါသည်။

ဘရာစီယာကို ဆွဲလှန်တင်လိုက်ပြီး နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားရပါးရပွတ်နယ်ကာ ပန်းရောင်သန်းနေသော နို့သီးခေါင်းတွေကို လျှာဖြင်ယက်ပေးလိုက်သည်။ ကြည်ပြာမှာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသော်လည်းတော်တော် ဖီလ်းတက်နေပြီဖြစ်၍ ပါးစပ်မှတအင်းအင်းနှင့်အသံများပေါ်ထွက်နေသည်။ ကျွန်တော်ဖင်လုံးကြီးတွေကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဆွဲဆွဲညှစ်ပေးလိုက်တော့ ကြည်ပြာခန္တာကိုယ်တွန့်တွန့်သွားသည်။

ပင်တီပေါ်ကနေ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းလေကို ဖင်ပေါက်ဝအထိလက်ညိုးလေးနဲ့ လေးငါးခြောက်ခါပွတ်ပေးလိုက်တော့ကြည်ပြာဘယ်လို့မှ မနေနိုင်တောပဲ ကိုယ်လုံးလေးတွန့်တွန့်သွားပြီးအောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုကိုက်ထားပါသည်။

ကျွန်တော် အောက်ခံပင်တီလေးကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီးပေါင်တံနှစ်ဖက်ကိုဆွဲကားလိုက်တော့ သူမရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးက တစ်ချက်ကော့တက်လာတယ်။ ကျွန်တော်အထင်ကြည်ပြာလဲ တော်တော် အ
လိုး ခံချင်နေပုံရပါတယ်။

ကျွန်တော် ပေါင်တံဖွေးဖွေးကြီးတွေနဲ့ စောက်စိကိုပွတ်ပေးလိုက်တော့ ကျွန်တော်ကိုခိုးကြည်လိုက်ပြီးလျှာနဲ့သူရဲ့နှုတ်ခမ်းကိုသပ်နေတယ်။ ကျွန်တော်စောက်စိလေးကိုလျှာဖျားလေးနဲ့ ယက်နေရင်းဆွဲစုပ်လိုက်တော့သူမ ဘယ်လိုမထိန်းမထားနိုင်တော့ပါဘူး။ စောက်ဖုတ်ကြီးကိုကော့ပေးကာညည်းသံတွေထွက်ပေါ်လာပါတော့သည်။

“ ဟာ့ ……အင်း……အ.. အ ကျွတ်..ကျွတ်” 

ကျွန်တော်ကြည်ပြာ စောက်ဖုတ်ကြီးကိုအားရပါးရယက်ကာ စောက်ခေါင်းထဲကို လျှာတစ်ဝက်လောက်ဝင်အောင်ထိုးမွှေပေးလိုက်တယ်။ 

“ အာ့……… ရှီးးးး အွန့် အွန့် အာ့.. အ ”

ကြည်ပြာကလဲ သူ့ရဲ့စောက်ဖုတ်ကြီးကိုကျွန်တော့်ရဲ့ပါးစပ်နားဆီသို့ အတင်းတွန်းပို့နေပါတော့သည်။ ကြည်ပြာစောက်ဖုတ်ကြီးထဲ စိမ့်ထွက်လာသော အရည်တွေနှင့်ကျွန်တော့် ပါးစပ်ကထွက်လာသေ ာတံတွေးတွေ ကြောင့် စောက်ဖုတ်ယက်သံဟာ အပြွတ်ပြွတ်နဲ့အခန်းငယ်ထဲမှာဆူညံနေပါတော့သည်။ စောက်ဖုတ်ယက်နေတုန်းမှာပဲကြည်ပြာထံမှ

“ ဟား အ အ အု ……အွန့် အွန့် အူးး ”

ညည်းသံများတရစပ်ပေါ်ထွက်လာပြီ စောက်ဖုတ်ကြီးကို နှစ်ခါသုံးခါလောက် ကော့ကော့ပြီးငြိမ်ကြကာ တစ်ချီပြီးဆုံးသွားပါတော့သည်။ ကျွန်တော်လဲပုဆိုးချွတ်လိုက်ပြီးထောင်မတ်နေတဲ့ လီးတံကြီးကိုကိုင်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပါသည်။

ပြီးနောက် လီးတံကိုကိုင်ကာကြည်ပြာ့စောက်ဖုတ်ကြီးရဲ့ အကွဲကြောင်းတစ်လျှောက် သုံးလေးခါခန့်ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး လီးတံကိုဆီးခုံချင်းကပ်သွားအောင်တစ်ဆုံးထိုးထည့်လိုက်ပါတော့သည်။

“ အ ” 

ကြည်ပြာစောက်ဖုတ်ကြီးမှ ာအရည်တွေရွှဲနေသော်လည်းလိုးရသည်မှာ စီးစီးပိုင်ပိုင်ရှိသည်ဖြစ်၍ မိန်းမဖြစ်သူသီတာကိုလိုးရသည်ထက် ခံစားမှု့က ပိုကောင်းနေတော့သည်။ ကျွန်တော့်ကြည်ပြာကို တစ်ချက်ခြင်းမှန်မှန်လေးဆောင့်လိုးပေးနေသည်။

ကြည်ပြာမှ လီးတခါဝင်သွားတိုင်း တဟင့်ဟင့်နှင့်ညည်းကာနေတော့သည်။ ကျွန်တော်လဲအရှိန်တက်လာပြီးပေါင်တံနှစ်ချောင်ကိုဖြဲကာ တရစပ်ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။ 

“ အ အ   ..အ ....အ အ ”

 ကြည်ပြာမှာကျွန်တော်၏ လီးကြီးနှင့်လိုးဆောင့်ချက်များကိုကြိုက်ပြီး တော်တော်ဖီလ်းတက်နေပုံရသည်။စောက်ဖုတ်ကြီးထဲမှ ကျွန်တော်လီးကိုဆွဲထုတ်လိုက်တိုင်း လီးတွင်အဖြူရောင်အမြူပ်လေးများ ကပ်ကပ်ပါလာသည်။ ကြည်ပြာစောက်ဖုတ်ကြီးထဲတွင် အရည်များရွှဲနစ်နေပြီး ကျွန်တော်ဆောင့်ဆောင့်လိုးလိုက်သည့်အခါ 

“ ဗွက်....ဗွက် .ဘွတ် ဘွတ်”

နှင့်အသံများပင်ထွက်လာလေသည်။ ကျွန်တော်လဲကာမဆန္ဒမပြည့်ဝပဲ နေလာခဲ့ရသည်မှာကြာပြီဖြစ်၍
ခယ်မ့ဖြစ်သူကြည်ပြာအား လုံးဝမညှာတာပဲ ချွေးများတပေါက်ပေါက်နှင့်စီးကျလာသည်တိုင်အောင် အသေဆောင့်လိုးနေတော့သည်။

ကြည်ပြာမှာတော့ ကျွန်တော့အားဖြူသည်မဲသည်ကောင်းသည်ဆိုးသည် ဘာတခုမှမပြောပဲ တအီးအီး တအားအားနှင့်ညည်းကာ အလိုးခံနေလေသည်။ ကျွန်တော်လိုးနေရင်းကြည်ပြာလည်တိုင်နှင့်နားရွက်ကလေးတွေကို လျှာနှင်ယက်ပေးလိုက်သည်။ 

“ ဟင့် ဟင့် ဟင့်” 

ကျွန်တော်လိုးဆောင့်ချက်တွေ ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့ အသံကျယ်ကျယ်ညည်းမိမှာစိုးသောကြောင့်ကြည်ပြာသူမပါးစပ်ကို သူမ၏ လက်ဖြင့်ပြန်ပိတ်ထားရသည်။ ကျွန်တော်လီးကိုတစ်ဆုံးဝင်တစ်ဆုံးထုတ်နဲ့ အချက် ၃၀ ခန့်အားရပါးရဆောင့်လိုက်တော့ ကြည်ပြာတစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ နောက်တချီထပ်ပြီးသွားပြန်ပါတော့သည်။ ကြည်ပြာမှာနှစ်ချီပြီးသွားသော်လည်းကျွန်တော်မှာတော့ မပြီးသေးပါဘူး။ ဒါကြောင့်စောင်တီးရန်ကြည်ပြာကိုတစ်ဖက်ဆွဲလှည်လိုက်ပါတော်သည်။

စွင့်ကားနေတဲ့ကြည်ပြာရဲ့ဖင်လုံးကြီးတွေကြောင့်ကျွန်တော်ဟာ ထန်သထက်ပိုထန်လာခဲ့ရပြီး ကိုယ်ကိုတစ်စောင်းလှဲချလိုက်ကာ မို့ဖောင်းနေတဲ့ကြည်ပြာရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးထဲ လီးကိုထိုးထည်လိုက်သည်။ ထိုနောက်နီညိုရောင်ဖင်ပေါက်ဝလေးကို လက်နဲ့ပွတ်ပေးပြီးစောက်ဖုတ်ကြီးကိုဆောင့်လိုးပေးနေတော့

“ အဟ ဟ ဟ..အ အ .....အီး”

ညည်းညူရင်းကြည်ပြာ စောက်ဖုတ်ကြီးကို နောက်ပြန်ကော့ကော့ပေးနေသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် အော်ညည်းသံ့ကျယ်လာတဲ့အတွက် သူမပါးစပ်ကိုလက်ဖြင့်ပြန်ပြန်ပိတ်နေရသည်။ ကျွန်တော်တစောင်းလိုးရတာခါးညောင်းလာတော့ သူမကိုမှောက်လိုက်ပြီးသူမ၏ဖင်သားဆိုင်နှစ်ခုကိုဖြဲကာ အပေါ်မှတက်ခွလိုးပါတော့သည်။

ပြီးနောက် အားရကျေနပ်သွားတော့သူမကိုပက်လက်ပြန်လှန်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေနှစ်ချောင်းကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်ဆွဲချိတ်လိုက်ပြီးမို့ဖောင်းကော့တက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကိုအားရပါးရဆက်လိုးပါတော့သည်။ အချက် ၅၀ ခန့်ဆောင့်လိုးပြီးမှာတော့ ကျွန်တော်ပြီးချင်လာပြီး နောက်ထပ် ၅ ချက်ခန့်ထပ်ဆောင့်ကာ ကြည်ပြာ၏ စောက်ဖုတ်ကြီးထဲသို့ကျွန်တော့၏သုတ်ရည်များပန်းထည့်လိုက်ပါတော့သည်။

“ ညီမလေး……ကိုကြီးကို စိတ်မဆိုးဘူးမလား” 

ကျွန်တော်မေးသည်ကို ကြည်ပြာပြန်မဖြေပဲ ကျွန်တော့်အားပြံး၍ ကြည့်နေလေသည်။ ကျွန်တော်လဲကြည်ပြာ၏ ပါးကလေးကိုနမ်းလိုက်ပြီ မိမိအိပ်ခန်းသို့ပြန်ခဲ့ပါတော့သည်။ အခုတော့ကျွန်တော့်ဘဝကိုသာယာချိုမြိန်စွာရှေ့ဆက်နိုင်ပြီပေါ့ဗျာ။


...........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................
ပြီးပါပြီ။



ကျွန်မ အရမ်းစွဲသွားပြီ ဦလေးဖေတင် (စ/ဆုံး)

ကျွန်မ အရမ်းစွဲသွားပြီ ဦလေးဖေတင် (စ/ဆုံး)

ရေးသားသူ - အမည်မသိ

“ ပြွတ်…စွပ်….စွပ်….”

“ အ….အား….”

“ သိပ်နာနေလား….”

“ အင်း….ဟင်း…”

မနေ့ညကမှစပြီးခံဖူးသည့် စောက်ပတ်က အခုဒုတိယည ရောက်လာပေမယ့် လိုးပြီးရင်း လိုးရင်း လုပ်နေတာကြောင့် နာကျင်ကျိန်းစပ်နေသည်။ အပျိုဖော်ဝင်ဝင်ခြင်း ခိုးရာလိုက်ခဲ့သည့် အကျိုးဆက်တွေပါ။ ဆီးခုံ မွေးညှင်းနုလေးတွေ စထွက်ခါစမို့ စောက်ဖုတ် နုတ်ခမ်းသားနုနုလေးတွေကျိန်းစပ်နေလေသည်။

“ ဒါဆို မနက်မှဆက်လုပ်မယ်လေ….”

“ ဟင့်အင်း….ဝင်နေပြီပဲကွာ….ဖြေးဖြေးလုပ်…. နောက်မှကြမ်းချင်ကြမ်းပေါ့….”

အားအင်ချိနဲ့သော သွယ်သွယ်၏ လေသံလေးက အိမ်ထောင်ဦး ဒုတိယည၏ ဂီတသံစဉ်လေး ဖြစ်နေသည်။ အထဲ ကို တစ်ချောင်းလုံးဝင်နေပြီ။ အရည်ကြည်တွေက ရွှဲကနဲ ရွှဲကနဲ ထွက်လာနေသည်။ စောက်ဖုတ်အုံတစ်ခုလုံး၏ အပြင်ဖက် ရော အတွင်းဖက်မှာပါရှိသည့် ကြွက်သားတွေ အသားစိုင်တွေက တဖြေးဖြေး မာကျစ်ကာ ဖောင်းထလာကြပြီ။ ဒီအခြေအနေ တွင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရပ်လိုက်လို့ဖြစ်မလဲ။ သွယ်သွယ်မှာ ဒီအချိန်တွင် အလိုးရပ်လိုက်မည့်ဒဏ်ကို မခံနိုင်ပါ။

“ သွယ် သိပ်နာနေမှာစိုးလို့ပါ….”

“ လုပ်မှာလုပ်ကွာ စကားပြောမနေနဲ့….”

စောက်ခေါင်းထဲတွင် ငြိမ်၍စိမ်ထားသော လီးချောင်းပူပူမာမာကြီးကို အမြန်ဆုံးပြန်၍ လှုပ်ရှားစေချင်နေသည်။ တင်း နေသော ဖင်ကြီးမှာ ဝင်း၍ဖွေးနေသည်။ ထိုဖင်ကြီးနှစ်ခြမ်းကြားမှ ပြူးပြီးထွက်နေသော စောက်ဖုတ်သေးသေးလေးမှာ ဖူးထွက်နေသည်။ ခါးလေးကို စုံကိုင်၍ လီးကို တစ်ချက်ချင်း ဆွဲဆွဲနှုတ်ကာ လိုးပေးသည်။

“ ပြွတ်….ပြွတ်…ဖွတ်….ပြွတ်….”

“ အင့်….အင်း…..ဟင်း…..အ….အ….အင်း…..”

“ သွယ်သွယ် နာသေးလား….”

“ တဖြေးဖြေးပျောက်လာပြီ….လုပ်….အကို့ သဘောကျသာလုပ်တော့….”

“ ဗြွတ်….ပြွတ်…စွပ်….ဖွတ်….”

“ အင့်….အမလေး….လေး…အကိုရယ်….”

သွယ်သွယ်၏ ဖင်ကြီးရှေ့တိုးနောက်ငင်နှင့် လုပ်ပေးလာသည်။ အရည်ကြည်လေးတွေက ပထမချော်ချွတ်ချောမော နေရာမှ အထဲတွင် တဖြေးဖြေးစေးထန်းလာသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်မိနေကြသည်။

လင်မယားညားတာမှ တစ်ပတ်ပင်မပြည့်သေး။ သိန်းအေးက အလုပ်ဖြင့် နယ်သို့ဆင်းသွားရသည်။ သိန်းအေး အလုပ် က အဆောက်အဦး ဆေးသုတ်သည့် ကန်ထရိုက်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့် အတူတွဲလုပ်သည်။ နယ်တွင် တိုက်သုံးလုံး လက်ခံထားသည်။ အဆောက်အဦးအပြင်ဘန်းသာမက အတွင်းဖက် နံရံကြမ်းခင်း၊ အခန်းစီး မျက်နှာကျက်တွေပါ တစ်တိုက် လုံး လက်ခံထားတော့ အနည်းဆုံး တစ်လလောက်ကြာမည်။

ဒီတော့ သွယ်သွယ် တစ်ယောက်ထဲ အိမ်တွင်နေ၍ မဖြစ် တော့။ အမဖြစ်သူတို့ အိမ်သို့ပြောင်း၍ နေခဲ့ရသည်။ သွယ်သွယ်၏ အမ နွယ်နွယ်က သာကေတ (၇) ရပ်ကွက်ထဲတွင်နေသည်။ သူ့ယောက်ျား ကိုစိုးက လိုင်းကားဒရိုက်ဘာ။ သားသမီးမရှိတော့ ဆယ်ပေအိမ်လေး တစ်လုံးကို အပိုင်ဝယ်၍နေနိုင်ခဲ့သည်။ အရင်က သွယ်သွယ်မှာ အမဖြစ်သူနှင့် အတူနေခဲ့ရာမှ သိန်းအေးနှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီး အိမ်ခွဲဆင်းသွားတာဖြစ်သည်။

ဒီတော့ ပတ်ဝန်းကျင်းက သွယ်သွယ်အဖို့ စိမ်းမနေပါ။ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်း အိမ်နီးချင်းတွေနဲ့ သွယ်သွယ် နေပျော်ပါ သည်။ ဒါပေမယ့် အိပ်ယာဝင်ချိန်တွင်တော့ လင်ဖြစ်သူကို သတိရလှသည်။ ဟိုတုန်းက အကြောင်းတွေကို ပြန်တွေးပြီး သတိရနေတတ်သည်။ သွယ်သွယ် စိတ်ကူးယဉ်တွေးတောမိနေတာက မဆုံးသေး။ အခန်းထဲမှ အမဖြစ်သူတို့လင်မယား၏ အသံက သဲ့သဲ့ထွက်၍လာသည်။

“ ပြွတ်….ပြွတ်….စွပ်….စွပ်….ဘွပ်….ပြစ်….”

“ အင့်….အင့်….အင့်….အင့်…”

အိမ်လေးက ငြိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲခါယမ်း၍ တကျွီကျွီမြည်နေသည်။

“ ဖြေးဖြေးပါဆို ကိုစိုးကလဲ….”

“ ဖြေးဖြေးလုပ်ရတာ အားမရဘူးဟ….”

“ အပြင်ဖက်မှာ သွယ်သွယ်ရှိတယ်….”

“ သူလည်း အိမ်ထောင်ကျနေပြီပဲကွာ…. သူအပျိုတုန်းက ငါအသံမမြည်အောင် ကြိတ်လုပ်ခဲ့တာပဲ…. ခုတော့ မတားပါနဲ့ကွာ….”

“ ပြွတ်….ပြွတ်….စွပ်….စွပ်….ပြွတ်….ပြွတ်….”

“ အင့်….အင့်….အင့်….”

နွယ်နွယ်နှင့် ကိုစိုးတို့ အသံက ခပ်အုပ်အုပ် ပြောနေသော်လည်း သွယ်သွယ်မှာ သူတို့အသံတွေကို သဲသဲကွဲကွဲကြား နေရသည်။ သွယ်သွယ် သက်ပြင်းလေးတစ်ချက်ချ၍ ထဘီလေးကို ဆွဲလှန်ကာ လက်ကလေးတစ်ဖက်က အရည်လေးတွေ စိမ့်ထွက်နေသော စောက်ဖုတ်လေးကို ရွရွလေး ပွတ်ပေးနေမိသည်။ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းသလိုလည်း ခံစားနေရသည်။

“ ပြွတ်….ပြွတ်….ဖွတ်…ဖွတ်….”

“ အင်း….ဟင်း….အင့်…ဟင်း….ဟင်း…. ကောင်းလိုက်တာ ကိုစိုးရယ်….ဟင်း….ဟင်း….”

မအောင့်နိုင် မအီးနိုင်ဘဲ ညီးတွားလိုက်သော အမဖြစ်သူ နွယ်နွယ်၏ ညီးတွားသံ နောက်ဆုံးစကားရပ်က သွယ်သွယ် ကို အိပ်ယာထဲမှ ငေါက်ကနဲ ထထိုင်သွားစေသည်။ တဆက်ထဲ သွယ်သွယ် ခြင်ထောင်ကို မ၍ ထွက်လိုက်သည်။ အိမ်က ဆယ်ပေအိမ်ဖြစ်ပြီး အိမ်ရှေ့ခန်းနှင့် အတွင်းဖက်ကို ဝါးထရံခြား၍ကာထားသလို နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်နှင့်လည်း ဝါးထရံခြား ၍ ကာထားသည်။

သွယ်သွယ် အိပ်တာက မီးဖိုချောင်ခေါင်းရင်း ပိုင်းဖက်တွင်ဖြစ်သည်။ ခြေရင်းဖက်တွင် ဝင်ပေါက်ထွက် ပေါက်တစ်ခုရှိ၍ ထိုဝင်ပေါက်ထွက်ပေါက်၏ အပြင်ဖက်တွင် ငါးပေပတ်လည်ခန့် အဖီလေးထိုး၍ မီးဖိုရှိသည်။ ခြင်ထောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီးသည်နှင့် သွယ်သွယ်မှာ မီးဖိုချောင်နှင့်အတွင်းဖက် ပိုင်းခြားကာထားသော ထရံနားသို့ ကပ်၍ တစ်ဖက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် ထွန်းထားသော နှစ်ပေမီးချောင်း၏ အလင်းရောင်က သူမ၏အမ နွယ်နွယ်တို့ အိပ် ခန်းထဲသို့ လင်းလင်းချင်းချင်း ဝင်ရောက်လျက်ရှိသည်။

မြင်လိုက်ရသူ သွယ်သွယ်သည် သွေးသားတွေ သောင်းကျန်းနေသည့်အကြားကပင် မျက်စိရှက်သွားသည်။ ကိုစိုးရော နွယ်နွယ်ပါ နှစ်ယောက်စလုံးတွင် အဝတ်အစားမရှိကြပေ။

နွယ်နွယ်က အိပ်ယာပေါ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ပြားနေအောင်ဝပ်၍ ဖင်ပူးတောင်း ထောင်ပေးထားပြီး ကိုစိုးက နောက်မှနေ၍ သူမ၏ ဖင်သားကြီးနှစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆောင့်ဆောင့်လိုးနေသည်။

နောက် သို့စူထွက်နေသော စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးထဲသို့ လီးကြီးအရည်တရွှဲရွှဲဖြင့် ဝင်လိုက် ထွက်လိုက်ဖြစ်နေသောနေရာကို အသေအချာကြည့်လိုက်မိရင်း သွယ်သွယ် အသက်အောင့်လိုက်မိကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးဖြန်းကနဲထသွားမိသည်။ အိမ် ထောင်သည်ဘဝရောက်လို့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် အလိုးခံခဲ့ရပေမယ့် ဒီလိုယောက်ျားနှင့် မိန်းမ ပယ်ပယ်နယ်နယ်လိုးနေကြတာမျိုး ကို သွယ်သွယ် တစ်ခါမှ မမြင်ဘူးခဲ့ပေ။ အမြင်ဆန်းသလောက် ကာမမီးရှိန်ကလည်း ငယ်ထိပ်ထိရောက်လာသည်။ ဒူး ထောက်၍ ထိုင်လိုက်ကာ သွယ်သွယ်သည် ပေါင်နှစ်လုံးကို ချဲလိုက်ပြီး ထဘီကို လှန်တင်ကာ သူမ၏ လက်ကလေးက စောက်ပတ်ပေါ်သို့ ပြန်၍ရောက်သွားပြန်သည်။

“ ပြွတ်….ဖွတ်….စွပ်….စွပ်….ဖွတ်…. ဆောင့်စမ်းပါ….. လုပ်စမ်းပါ….ကိုစိုးရယ်… .နာနာလေး…. အင်း….ဟင်း…ဟင်း …အင်း….”

စောစောက ဖြေးဖြေးလုပ်ပါဆိုခဲ့သော နွယ်နွယ်မှာ အခုပွဲကြမ်းလာပြီ။ ကိုစိုးကလည်း အကြိုက်တွေ့သွားသည်။ တင်သားကြီးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်နှစ်ဖက်က နွယ်နွယ်၏ ခါးပေါ်ရောက်သွားပြီး ခါးလေးကို သေသေချာချာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ညှပ်ကိုင်ကာ သူ၏ လီးချောင်းကြီးကို တဆုံးနီးပါး ထုတ်ထုတ်ပြီး အားရပါးရ ဆောင့်တော့သည်။

“ ပြွတ်….ဖွတ်….စွပ်….စွပ်….ဖွတ်….ပြွတ်….”

“ အင်း….ဟင်း….ကောင်းလိုက်တာ ကိုစိုးရယ်…. ဟင်း….ဟင်း…. ဘယ်လိုကောင်းမှန်းမသိဘူး…. ဟင်း….ဟင်း….. ဟင်း….”

တမိုက်လောက်ရှိသော လီးတန် တုတ်တုတ်မဲမဲကြီးက အလိုးခံနေသော အမဖြစ်သူ နွယ်နွယ်၏ စောက်ဖုတ်ထဲသို့ အားရပါးရ လိုးဆောင့်ရင်း သူမ၏ သွေးသားတွေကိုသာ ထိုးဆွနေတာမဟုတ်။ ကြည့်နေသော သွယ်သွယ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးသားတွေကိုလည်း အပြင်းအထန် ထိုးဆွနေလေသည်။ အရည်ကြည်တွေ ဆက်တိုက်ထွက်နေသော စောက်ခေါင်းဝသို့ သွယ်သွယ်၏ လက်ချောင်းလေးထိုးသွင်းမည်ပြုပြီးမှ သွယ်သွယ်၏ အကြည့်က မီးဖိုချောင်ခြေရင်းဖက်သို့ ရောက်သွားသည်။

ညနေဈေးမှ သူမကိုယ်တိုင်ဝယ်ခဲ့သည့် ခရမ်းသီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သွယ်သွယ် တစ်ဖက်ခန်းသို့ တစ်ချက်ချောင်း ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ခရမ်းသီးများရှိရာအနီးသို့ လျှောက်လာပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ အရှည်လေးလက်မကျော်ကျော် လောက်နှင့် လုံးပတ်တစ်ကျပ်လုံးလောက်ရှိသော ခရမ်းသီးလေးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နောက်မှနံရံသို့ ကျောမှီ၍ ခပ် လျှောလျှောလေးထိုင်ကာ ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ထောင်၍ကားလိုက်ပြီး ထဘီလေးကို လှန်တင်လိုက်ပြန်သည်။ ပြီးတော့ အမွှေး လေးတွေ ခပ်စိပ်စိပ်ပေါက်နေသော စောက်ဖုတ်လေးကို လက်ဖဝါးဖြင့် သုံးလေးခါလောက် ပွတ်တိုက်ပြီးမှ စောက်ဖုတ်နှုတ် ခမ်းသားနှစ်ဖက်ကို အသာဖြဲ၍ ခရမ်းသီးကို တေ့လိုက်သည်။

“ အင်….ဟင့်….ဟင့်….”

ခရမ်းသီးထိပ်နှင့် စောက်စေ့လေးကို ထိုးမွှေရင်း သွယ်သွယ် တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်တုန်သွားသည်။ ပြီးတော့မှ မျက်လုံးစုံမှိတ်ကာ ခရမ်းသီးကို စောက်ခေါင်းထဲသို့ တဖြေးဖြေးနဲှ့၍ သွင်းယူရင်း သွယ်သွယ်၏ ပါးစပ်လေးက ဟ၍ ဟ၍ လာ သည်။ သွယ်သွယ်လက်ထဲမှ ခရမ်းသီးကို စောက်ခေါင်းထဲသို့ ဝင်နိုင်သလောက်ဝင်အောင် သွင်းသည်။

“ ကျွတ်….ကျွတ်….ကျွတ်….အဟင်း….ဟင်း….”

ခရမ်းသီးကို စောက်ခေါင်းထဲမှ တဝက်လောက် ပြန်ထုတ်လိုက် နှင့် လုပ်သည်။ ခရမ်းသီးကို ရိုးရိုးသွင်းတာထုတ်တာမဟုတ်ဘဲ လက်ဖြင့် ကိုင်ထားရင်းက ခရမ်းသီးကို လှည့်၍ လှည့်၍ စောက်ခေါင်းထဲတွင် မွှေမွှေပြီး သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်လုပ်နေတာဖြစ်သည်။ ဒီအချိန်တွင် သွယ်သွယ်အား တွေ့မြင်ရသူ မည်သူမဆို သွယ်သွယ်မှာ တဏှာကြီးကြောင်း ကောက်ချက်ချမည်မှာ မလွဲဧကန်ဖြစ်လေသည်။

“ စွပ်…စွပ်….စွပ်…..အင်း…အင်း….ဟင်း…. ဟင်း…..”

အရည်တွေက ရွှဲသထက်ရွှဲရွှဲပြီး ထွက်လာသလို သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်လုပ်နေသော ခရမ်းသီးလေးကလည်း အဝင် အထွက် သွက်လက်လျင်မြန်၍လာသည်။

“ စွပ်….ပြွတ်….စွပ်….စွပ်…..အင်း….ဟင်း…. ဟင်း.. .အင်း….. အင်း….ကျွတ်….ကျွတ်….”

သွယ်သွယ်မှာ အားမလိုအားမရဖြင့် လျှာလေးကို ထုတ်၍ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို ယက်လိုက်ပြီး ခရမ်းသီးကို သွက် သွက်ကြီး အထုတ်အသွင်း လုပ်နေသည်။ ခဏမျှအကြာတွင်တော့ သွယ်သွယ်မှာ မေးကြောလေးတွေ ထောင်ထလာအောင် အံကိုကြိတ်လိုက်ပြီး ခရမ်းသီးကို လက်ဖြင့်အသေအချာဆုပ်ကိုင်၍ ခပ်ပြင်းပြင်းလေးအချက် ၁၀၀ ကျော်လောက် စောက်ခေါင်းထဲသို့ ထိုး စိုက်ကာ….

“ အ….အ…အင်း….အီး….”

ဟူသော မသဲမကွဲညီးသံလေးနှင့်အတူ တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ကျသွားလေတော့သည်။

“ လူပျိုကြီး….ခုမှအိပ်ယာထလာသလား….”

အသံကြားရုံနှင့် မသန်းရီမှန်း ဖေတင် သိလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်က သွားပွတ်တံကိုင်ရင်း အိမ်ရှေ့ရေစည်ဘေး သို့ မျက်နှာသစ်ရန် ဆင်းလာသော ဖေတင် ခေါင်းရင်းအိမ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ ဟုတ်တယ် မသန်းရီရေ….အလုပ်ပိတ်ရက်မို့ နေမြင့်အောင် အိပ်လိုက်တာ….ဟဲ….ဟဲ….”

မသန်းရီစကားရှည်တတ်မှန်းသိ၍ မပြောချင်ဘဲနှင့် ဖေတင် သေသေချာချာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဖေတင်က သူမကိုလည်း စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကလေးတစ်ယောက်အမေ အသက်(၃၅)နှစ်လောက်ရှိပြီဖြစ်သော မသန်းရီက ပါတိတ်တပတ်နွမ်းဝမ်းဆက်လေးနှင့် လှချင်တိုင်း လှနေသည်။ အရပ် ၅ ပေပင်မပြည့် ခန္ဓာကိုယ်က တလုံး တခဲကြီးမဟုတ်သော်လည်း စွဲမက်စရာကောင်းလောက်အောင်တော့ အချိုးကျ ဖွံ့ထွားလုံးတစ်စွင့်ကား၍နေသည်။ သူ့ကို ဖေတင် စူးစူးရဲရဲကြည့်နေမှန်းသိ၍ မသန်းရီ မျက်နှာရဲသွားသည်။

“ သိပါဘူးတော်….လူပျိုကြီးတွေ ညဖက်ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေမှန်းမှ မသိတာ….ဟင်း….ဟင်း….”

“ သန်းရီကလည်းဟာ စောစောစီးစီး လုပ်ပြီ….”

ဖေတင် သူမထံမှ အကြည့်ကိုလွှဲလိုက်ပြီး ရေစည်ပေါ်မှ ရေဖလားကို လှမ်း၍ကိုင်လိုက်သည်။

“ အမသန်းရီကလည်း ကျမဦးလေးက ရိုးပါတယ်… .အဲ့လိုမပြောပါနဲ့…. ဟင်း…ဟင်း….”

အဲ လာပြန်ပြီတစ်ယောက်။ ဖေတင် ခြေရင်းအိမ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တီရှပ်အဖြူရောင်လေးနှင့် ထဘီအနက် လေးနှင့် ရယ်ကြဲကြဲလုပ်ကာ ရပ်နေသော သွယ်သွယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ အေး….ဟုတ်သားပဲဟာ….ညီးပဲ သန်းရီကို ကြည့်ပြောပါတော့….”

“ မိသွယ်….ညီးဘာသိလို့လဲ…. ဒီလူပျိုကြီးအကြောင်းကို နောက်မှငါပြောပြမယ်…. လာ….သွားကြမယ်….”

“ အမ…ဈေးခြင်းတောင်းမပါဘူးလား….”

“ ညီးကရော…”

“ ဟင်း….ဟင်း…အမ ခြင်းတောင်းထဲ ကပ်ထည့်မလို့ ဝက်သားတစ်မျိုးထဲဝယ်မှာ….”

“ ကောင်မလေးနော်…. အချောင်တော်တော်လိုက်… .ဟင်း….ဟင်း….ညီးလည်း မလွယ်ဘူး….”

“ လာပါ အမရာ….ကျွတ်ကျွတ်အိတ်ဝယ်ပြီး ထည့်ကြတာပေါ့….”

သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းမပေါ်ရောက်သွားကြလျှင် ဖေတင်က မသိမသာခိုး၍ကြည့်လိုက်သည်။ သွယ်သွယ်ရဲ့ အလုံး အထည်ကလည်း မသေးလှပါလား။ သန်းရီလောက်ကို ရှိနေသည်။ ဖေတင်၏ အတွေးက မဆုံးသေး။ သူ့ထံသို့ သမင်လည် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သော မသန်းရီ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိလိုက်သည်။ ဖေတင် သူမတို့ကို ခိုးကြည့်နေတာတွေ့တော့ မသန်းရီ မျက်နှာပြုံးဖြီးဖြီး ဖြစ်ပြီး ပြန်လှည့်သွားသည်။

မသန်းရီ ယောက်ျားအောင်ချစ်က သင်္ဘောကျင်းတွင် အလုပ်လုပ်သည်။ သူတို့တွင် သမီးတစ်ယောက်ရှိပြီး ဒီနှစ် ဆယ်တန်းဖြေရမည် ဖြစ်သည်။ သားသမီးမရှိသော အောင်ချစ်၏ အမက အကုန်အကျခံကာ ဘော်ဒါထားပေးထားသည်။ အောင်ချစ် အလုပ်က တစ်ပတ်မှ နှစ်ရက်ခန့်သာ အိမ်ပြန်နားရသည်။ တစ်ယောက်ထဲဖြစ်နေသော မသန်းရီမှာ မိန်းမချင်း အဖော်များနှင့် သူမ၏အိမ်တွင် တရုံးရုံးဖြစ်လျက်ရှိသည်။ မသန်းရီတို့ ဒီအိမ်တွင်နေလာတာ သူတို့၏ သမီးလေးတစ်သက်ပင် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်တော့ ဖေတင်နှင့်က ငယ်ပေါင်းကြီးဖော်တွေလို ပြောမနာဆိုမနာဖြစ်နေသည်။

သွယ်သွယ်ဆိုသော ကောင်မလေးကတော့ နှပ်ချေးတွဲလောင်းကတည်းက ဖေတင်တို့ ထိန်းလာတာဖြစ်သည်။ ဖေတင့် အမေ ဒေါ်အေးရှိတုန်းကဆိုလျှင် သွယ်သွယ်က ဒေါ်အေး၏ လက်ကတုံးတောင်မွှေး။ အိမ်မှာလာပြီး စားလိုက်၊ အိပ်လိုက် လုပ်နေရုံမက ဒေါ်အေးဘယ်သွားသွား အဖော်အဖြစ် သွယ်သွယ်ကပါတတ်သည်။ အခု ဖေတင့်အမေ ဒေါ်အေးဆုံးသွားတာ ခြောက်နှစ်ကျော်ပြီ။ သွယ်သွယ်ပင်လျှင် အပျိုဖော်ဝင်၍ အိမ်ထောင်ပင် ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

ဖေတင်တို့က သားအမိ နှစ်ယောက်ထဲနေတာ ဖြစ်သည်။ အခု မိခင်ဖြစ်သူက မရှိတော့သည့်အခါ ဖေတင်တစ်ယောက်ထဲ နေထိုင်ခဲ့တာဖြစ်လေသည်။ ဖေတင်မှာအရပ်ခြောက်ပေကျော်ခန့်မြင့်ပြီး ပေါင်ချိန် ၂၅၀ ကျော်ခန့်မြင့်ကာ အလုပ်က ဝပ်ရှော့ဆရာဖြစ်သည်။ အလုပ်ဆင်းသည့်ရက်တွင် သူဌေးက ထမင်းကျွေးသည်။ အလုပ်ပိတ်ရက် ဆိုလျှင် လမ်းထိပ်က ထမင်းဆိုင်မှာ စားသည်။ ဒါက တစ်ခါတစ်ရံမျိုးမှသာ စားဖြစ်တာဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့် ခေါင်းရင်းအိမ်မှ မသန်းရီနှင့် ခြေရင်းအိမ်မှ နွယ်နွယ်နှင့် သွယ်သွယ်တို့ အိမ်မှလည်း အလုပ်ပိတ်ရက်ဆိုလျှင် ထမင်းဟင်းများ သူ့တစ်ယောက် စာ လာပို့တတ်သည်။

ဆယ်လေးငါးနှစ်အတူတူ နေလာကြတာဆိုတော့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုက ဆွေမျိုးတွေလို ဖြစ်နေကြလေ သည်။ ဖေတင် အိမ်ပေါ်သို့ပြန်ရောက်၍ မျက်နှာသုတ်ပြီး ဘေးပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ သွယ်သွယ်တို့ အိမ်ကို တွေ့ လိုက်ရသည်။ ဖေတင် မသန်းရီပြောသွားသော

“ ညက ဘာတွေအလုပ်ရှုပ်နေမှန်းမှ မသိတာ…”

ဆိုသော စကားကို အမှတ် ရလိုက်သည်။ သူတို့အိမ်တွေက (၁၀)ပေအိမ်လေးတွေဖြစ်ပြီး တစ်အိမ်နှင့်တစ်အိမ်က သုံးပေမျှသာ ကွာခြား၍ ညလူခြေ တိတ်ချိန်တွင် တစ်ဖက်မှ ကိုစိုးနှင့် နွယ်နွယ်တို့ ကဲကြသည့်အသံတွေက အတိုင်းသားကြားနေရသည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် ဖေတင် မနေနိုင်။ အိမ်နှစ်လုံးကြားသို့ဝင်၍ ချောင်းတတ်သည်။ ဝါးထရံကာအိမ်ဆိုတော့ ဖေတင်အဖို့ အခွေကြည့်ရသည် ထက်ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရှိလှသည်။ ညတုန်းကတော့ ဖေတင် ကံဇာတာ တက်လာသည်။

နွယ်နွယ်တို့ လင်မယား ကာမစပ်ယှက်နေတာ တင်မက သွယ်သွယ်တစ်ယောက် စိတ်တွေထပြီး ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နေပုံကိုပါ တွေ့မြင်ခဲ့ရလေသည်။

အိမ်နှင့် (၇) ဈေး မိန်းမခြေလှမ်း (၁၅) မိနစ်ခန့်သာ လျှောက်ရသည်။ မသန်းရီနှင့် သွယ်သွယ်တို့ ကားမစီးတော့ဘဲ ခပ်ဖြေးဖြေးပဲ လျှောက်လာကြသည်။

“ အမသန်းရီ…..ဦးလေး ဖေတင်အကြောင်း ပြောမလို့ဆို….”

“ အော် အေး….”

“ ပြောလေအမ…”

“ ညီးကလည်းအေ…လောလိုက်တာ…. ဘယ်ကစပြောရမလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ…. အင်း…. ဒီလိုအေ့…အကိုဖေတင် က လူပျိုကြီးဆိုတော့ မိန်းမမရှိဘူး….”

“ ဟွန်း….ဒါများ အဆန်းလုပ်လို့….”

“ နားထောင်စမ်းပါအုံးအေ….ညီးကလဲ….”

“ ဆက်ပြောလေ….နားထောင်နေတယ်….”

“ ဟိုတစ်နေ့က သူအလုပ်ကပြန်လာပြီး ခဏနေတော့ ဒိုဘီကလာပို့ထားတဲ့ သူ့အဝတ်တွေ ငါသွားပို့တယ်…. အဲဒါ သူဘာလုပ်နေတယ် မှတ်လဲ….”

“ ဘယ်သိမှာလဲ….”

“ နိုင်ငံခြားကလာတဲ့ ဝတ်လစ်စလစ်ပိုစတာကြီးကို ချိတ်ပြီး အဲဒီရှေ့မှာရပ်ပြီး ဂွင်းထုနေတယ်….”

“ အယ်….သူကလည်း မနေနိုင် ဝယ်စားလိုက်ရင် ရတာပဲဟာ….”

“ မိန်းမမရှိတော့ သနားစရာပေါ့ဟာ….”

“ ဟီ…ဟိ….အမကလည်း ပါးစပ်က သနားနေတယ် …. ထဘီချွတ်ပြီး ဝင်သွားလိုက်ရင်ပြီးရော….”

“ သေနာမလေး….လင်ရမှ ပါးစပ်က ကြမ်းလာတယ် … .ညီးသာဝင်သွား….”

“ ကျမကတော့ ဒါမျိုးမကြုံသေးပါဘူး….”

“ နေပါအုံးအေ….ငါ့စကား ဘယ်ရောက်သွားလဲ မသိဘူး…. ငါပြောချင်တာက အဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး…. ငါတွေ့လိုက်ရတဲ့ သူ့ပစ္စည်းကြီး….”

“ ဘာ ပြောစမ်း….ပြောစမ်း….အမ ဘယ်လိုဟာကြီးလဲ….”

ပြာပြာသလဲမေးလိုက်သော သွယ်သွယ်အား မသန်းရီက လှည့်၍မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

“ ပြောမှာပေါ့အေ…..ညီးကလဲဖြစ်နေလိုက်တာ…. သူ့ဟာကြီးက သစ်သားငြုပ်ကျည်ပွေ့ကြီးလား မှတ်ရတယ်အေ…. နဲတာကြီးမဟုတ်ဘူး….ငါဖြင့် အဲဒါကြီး မြင်လိုက်ရပြီး ( ၂ ) ရက်လောက် အိပ်မပျော်ဘူး လီးကြီးမှာလည်း ဂေါ်လီတွေ ပတ်ချာလည်ပြည့်လို့ ကြောက်စရာကြီး….”

“ ဟိဟိ….အမကလည်း ဖြစ်ရတယ်…..ဟိဟိ….”

“ ဟဲ့ မသန်းရီတို့ ဒီမှာ ငါးကြင်းခုတ်သားတွေ ရှိတယ်နော်….”

ဈေးဝရောက်၍ ဈေးသည်တစ်ယောက်က ဆီးကြိုအော်ပြောလိုက်သံကြောင့် သူမတို့နှစ်ယောက် စကားစပြတ်သွား ကြလေသည်။

ဟင်းပန်းကန်လေး ကိုင်၍ သွယ်သွယ် သူမ၏ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်ကို ဖေတင် တွေ့လိုက်သည်။ သူ့ဆီသို့ သွယ်သွယ်လာတော့မည်။ အပေါ်က ဝတ်ထားသော တီရှပ်အဖြူလေးက ဈေးသွားတုန်းက တီရှပ်လေးဖြစ်ပေမယ့် အထဲက ဘော်လီကိုတော့ ချွတ်ထားပုံရသည်။ အိမ်ပေါ်မှအဆင်း နို့နှစ်လုံးက ဗရမ်းဗတာ ခါရမ်းသွားသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ အောက်ဖက်ကဝတ်ထားတာတော့ ဈေးသွားတုန်းက ထဘီအနက်လေးမဟုတ်ဘဲ အရောင်လွင့်ပျယ်စ ပွင့်ရိုက်ထဘီ အနီ ရောင်လေးကို ဝတ်ထားသည်။

ဖေတင် မသန်းရီကိုတော့ တိုက်စစ်ဆင်ပြီးပြီ။

သွယ်သွယ်ကိုလည်း တိုက်စစ်ဆင်ရဦးမည်။ ဖေတင် ငေါက်ကနဲထ၍ အတွင်းခန်းဖက်သို့ ဝင်လာလိုက်သည်။ ပြီးလျှင် အခန်းထဲတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဝတ်လစ်စလစ်ပုံရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ ပုဆိုးကို ကွင်းလုံးချွတ်ချလိုက်သည်။ ဖေတင်က ညကသွယ်သွယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေတာကိုတွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး နောက် သွယ်သွယ်ကို မသင့်တော်ပေမယ့် အတော်လိုးချင်နေတာ ဖြစ်သည်။ သွယ်သွယ်ကို အခုတွေ့လိုက်ရတော့ သူ့လီးကြီးက ထောင်းကနဲ ထောင်းကနဲ ထ၍လာသည်။ ပုဆိုးချွတ်ချလိုက်ပြီးသည်နှင့် ဖေတင်က အိမ်ရှေ့ခန်းနှင့် အတွင်းခန်း ဝင်ပေါက် ထွက်ပေါက်ဖက်ကို တစောင်းပေး၍ သူ့လီးကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သွယ်သွယ်အိမ်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်တော့ ကိုဖေတင်ကို မတွေ့ရ။ အသံပြုမည် ကြံလိုက်ပြီးတော့မှ မနက်က မသန်းရီ ပြောသွားသည်ကို သတိရလိုက်ပြီး လက်ထဲက ဝက်သားဟင်းပန်းကန်လေးကို အိမ်ရှေ့စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး ခြေသံမကြားအောင် အတွင်းသို့ဝင်သည့်အပေါက်နားကပ်၍လာပြီး အထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“ အာ….ဟာ….”

အမသန်းရီပြောသည့်အတိုင်းပင်။ ဦးလေးဖေတင်၏ ပစ္စည်းကြီးက ငြုပ်ကျည်ပွေ့ကြီးလား အောက်မေ့ရသည်။ ဦးလေးဖေတင်က သူ့ရှေ့က ဝတ်လစ်စလစ်ပုံကို ကြည့်ကာ သူ့လီးကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး တစ်ချက်ခြင်း ဂွင်း တိုက်နေသည်။ လီးကြီးသာ ဧရာမဖြစ်တာမဟုတ်။ အောက်က ဂွေးအုမဲမဲကြီးတွေကလည်း ဖောင်းတင်းလုံးတစ်ပြီး နဲတာကြီး မဟုတ်။ ပုဆိုးကို ကွင်းလုံးချွတ်ချထားသဖြင့် သူ၏ တုတ်ခိုင်တောင့်တင်းလှသော ပေါင်တံကြီးတွေကလည်း ကြွက်သားအ မြောင်းမြောင်းထ၍ နေသည်။

သွယ်သွယ်၏စိတ်တွေ ထိန်းမရအောင် ထ၍လာသည်။ သွယ်သွယ် မျက်စေ့ကိုမှိတ်ကာ အခန်း တံခါးကိုမှီပြီး ထဘီကိုမ၍ လက်လျှိုသွင်းပြီး စောက်ဖုတ်လေးကို ဖွဖွလေးပွတ်၍ပေးနေမိသည်။ သူမ၏ ရင်တစ်ခုလုံး ဘလောင်ဆူစေကာ ရာဂစိတ်များ ထကြွလောင်မြိုက်လာသည်။ အလိုးခံချင်စိတ်တွေကလည်း ထိန်းမရအောင် ထ၍လာသည်။

ဖေတင် ပြုံးလိုက်သည်။ သွယ်သွယ်က မသန်းရီထက်ပိုပြီး ထန်သည်။ မသန်းရီတုန်းက ဒီလိုမျိုးမဟုတ် သူလုပ်ပြတာကို တဝကြည့်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဆင်းပြန်ပြေးသွားသည်။ အခုတော့ သွယ်သွယ်က သူ့ကိုပင် ဂရုမထားတော့ လောက်အောင် စိတ်တွေထနေပြီ။ သွယ်သွယ်၏ ပါးပြင်လေး နွေးကနဲတစ်ချက် ခံစားလိုက်ရသည်။

“ ဟင်….ဦးလေး….”

“ လာ….ကုတင်ပေါ်ကို….”

“ ဟင့်အင်း….”

“ လာပါဆို…..အချိန်ကြာတယ်…..ခရမ်းသီးထက် ပိုကောင်းတယ်ဟ….သိလား…..”

သွယ်သွယ် ရှက်စိတ်တွေက ရာဂစိတ်နှင့် အပြိုင်ဖြာသွားသည်။ သွယ်သွယ်ငိုင်၍အသွား ဖေတင်က သူမကို အရုပ်လေးတစ်ရုပ်လိုပွေ့၍ ကုတင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။ ဖေတင်၏ လီးကြီးက တရမ်းရမ်းဖြစ်နေသည်။ သွယ်သွယ် ကြောက်လွန်း၍ မျက်လုံးစုံမှိတ်ထားလိုက်သည်။ ဖေတင်က သူမ၏ ထဘီကိုလျင်မြန်စွာ ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ရိတ်ထားပုံရပြီး ပြန်ပေါက်ကာစ အမွှေးငုတ်တိုလေးများဖြင့် စောက်ဖုတ်အထက်ဆီးခုံဝင်းဝင်းလေးကို လီးထိပ်လုံးလုံးကြီးဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

“ အ….အ….”

သွယ်သွယ် တွန့်ကနဲ တွန့်ကနဲဖြစ်သွားသည်။ အကွဲကြောင်းလေးကြားသို့ လီးထိပ်ကို ခပ်ဖိဖိလေးစိုက်ပြီး အထက် အောက်စုံချီဆန်ချီ ဆွဲပေးလိုက်သည်။ သွယ်သွယ်၏ ပေါင်နှစ်လုံး ကားခနဲဖြစ်သွားသည်။ လီးဒစ်ကြီးကို ခါးလည်မှကိုင်ပြီး စောက်ပတ်အောက်ဖက်နားရှိ အလိုးခံသည့်အပေါက်သို့ နှစ်သွင်းဖိချလိုက်သည်။ သွယ်သွယ်ထံမှ ‘ အူး ’ ကနဲ အသံတစ် ချက်ထွက်လာပြီး ကော့တက်ကာအတင်းရုန်းသည်။ ဖေတင်က သွယ်သွယ်၏ တီရှပ်လေးကို အပေါ်သို့လှန်တင်လိုက်သည်။

ငေါက်ကနဲ ငေါက်ကနဲ ကျစ်လစ်မာတင်းသော နို့ကြီးနှစ်လုံး ထွက်ပြူ၍လာသည်။ ဖြူဝင်းသောနို့အုံကြီးများတွင် အကြောစိမ်းကြီးများက ယှက်သန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို စုံကိုင်ကာ ဖွဖွချေပေးရင်း မသိမသာလေးဆွဲကာ လီးကို ဖြေးဖြေးချင်းစိုက်ချလိုက်သည်။

“ အိ….အိ….အ…..အမေ့ရေ သေပါပြီ .. အားပြန်ချွတ်ပေးပါ ကွဲသွားပြီ…အီး…..”

လီးတန်ကြီးက တဝက်လောက်ထိဝင်သွားကာ ဂွေးအုကြီးများက သွယ်သွယ်၏ ဖင်ဝကို ဖိကပ်မိနေသည်။ အမွှေးကြမ်းကြီး များ၏ ယားကျိကျိအထိအတွေ့နှင့် စောက်ခေါင်းထဲသို့ ဇိကနဲစိုက်ဆင်းလာသော လီးတန်ကြီး၏ အတွေ့အရသာများကြောင့် သွယ်သွယ် လောကကြီးကို မေ့သွားကာ မျက်တောင်များစင်းပြီး တဟင်းဟင်းဖြစ်လာသည်။ ဖေတင် သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ စွပ် ကျယ်ချိုင်းပြတ်ကို ခေါင်းမှဆွဲ၍ ချွတ်လိုက်သည်။ ဖေတင် ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်သွားပြီ။ ထို့နောက် လီးကို တဆုံးသွင်းကာ ဖိကပ် စိမ်ထားပြီး နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ငုံ့၍စို့သည်။

“ ဟင်း….ဟင်း….အား သေပါပြီ ဟင်း…..အင်း…. ချွတ်…..ချွတ်ပေးပါ ဦးလေး သေရပါတော့မယ်.. အမေရေ…”

စောက်ခေါင်းထဲက လီးက ခဏကြာအောင် ငြိမ်နေတော့ သွယ်သွယ် မနေတတ်တော့။ အဖျားတက်သလို တဟင်း ဟင်းဖြစ်လာပြီး ဖေတင်၏ လက်မောင်းအိုးကြီးတစ်ဖက်ကို ထုရိုက်ရင်းအထဲမှ မဆန့်မပြဲဝင်နေသော လီးကြီးကိုလည်း စောက်ဖုတ်နှင့် ညှစ်၍ပြောသည်။ ဖေတင်ကိုယ်ကိုကြွကာ လီးကို လျှောကနဲဆွဲ၍ ထုတ်လိုက်သည်။

“ ပြွတ်….ဖွတ်…အင်း….ဟင်း….”

ဖေတင် လီးကို ပြန်၍ဆောင့်အချ သွယ်သွယ်က မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ဖင်ကြီးကို တစ်ထွာလောက်မြင့်အောင် ကော့ပင့်ဆောင့်၍ လီးကြီးကို ပြန်၍သွင်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ ကျေနပ်သွားပုံဖြင့် ဟင်းကနဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ငယ်ငယ်ချောချောလှလှ သိပ်ထန်သောကောင်မလေးကို ချနေရပြီမို့ ဖေတင် အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်၍နေသည်။

“ သွယ်သွယ်….အပေါ်ကနေပြီး စိတ်ကြိုက်ဆောင့်ပါလား….”

“ အင်း….လုပ်မယ်….ဆင်း….ဆင်း….ဦးလေး…. မြန်မြန်ဆင်း…..”

သွယ်သွယ် ရာဂစိတ်တွေ ပေါက်ကွဲနေပြီး အငမ်းမရပြောပြီး ပက်လက်ဖြစ်သွားသော ဖေတင်၏ အပေါ်သို့ ခွတက် ကာ ဧရာမလီးကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်ပြီး အားရပါးရဖိဆောင့်ချလိုက်သည်။

“ ပြွတ်…ဖွတ်….ဗြစ်….ဗြစ်….ပြွတ်….အား…အ…. အား…..”

မိန်းမကြမ်းတော့ ယောက်ျားမခံနိုင်ဖြစ်ရသည်။ လီးကြီးအပေါ်ယံအရေပြားကို စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားများဖြင့် ဖိညှပ်ကာ အားရပါးရဖိဆောင့်ချလိုက်သည့်အတွက် စောက်ပတ်ထဲသို့ လီးတဆုံးဝင်သွားသည့်အချိန်တွင် အရေပြားကို လီး အရင်းထိဖိဆွဲဆောင့်ချလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည့်အတွက် ကျင်ကနဲ နာသွားပြီး ဖေတင် မျက်နှာကြီးမဲ့သွားကာ ‘ အား ’ကနဲ အသံထွက်သွားသည်။

လီးတဆုံးဝင်သွားပြီးနောက် သွယ်သွယ်က ဆီးခုံခြင်းပွတ်လှည့်ပေးကာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဖေတင်၏ ရင်အုပ်ကြီးပေါ်သို့ သူမ၏ လက်လေးများထောက်လိုက်ပြီး ရှုံ့မဲ့မဲ့ဖြစ်နေသော ဖေတင်၏ မျက်နှာကို အငမ်းမရငုံ့၍နမ်းသည်။ ပြီးတော့မှ သူမက ဖင်ကိုကြွကြွပြီး တစ်ချက်ခြင်း ဆောင့်ဆောင့်လိုးသည်။

“ ပြွတ်….ပြွတ်…ဖွတ်…စွပ်…ပလွတ်….ဗြစ်… .ပြွတ်… .ဗြစ်….ဗြစ်…စွပ်….စွပ်….”

“ အင်း….ကောင်းလားဟင်….ဦးလေး….”

“ အင်း….သွယ်သွယ့်ဟာလေးက ကြပ်ညှပ်နေတာပဲ … .သိပ်ကောင်းတာပဲ….”

“ ပြွတ်….စွပ်….ဗြစ်….ပြွတ်…..စွပ်….ပြွတ်…..”

“ ဒါဆို ဦးလေးကြိုက်ရင် ကျမတို့ နေ့တိုင်း လုပ်ကြမယ်နော်….”

“ ရွှတ်….”

“ အင့်….အင့်….အင့်….ပြွတ်….ပြွတ်….စွပ်…. ဗြစ်….အင့်…. အ….ဖွတ်….ဖွတ်….ပလွတ်… .ဗြစ်…. ပြွတ်…..”

အဆောင့်မပျက်ပြောရင်း သွယ်သွယ်က ဖေတင်ကို ငုံ့နမ်းပြန်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့ရှိရာ အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်လာသူကတော့ မသန်းရီပင် ဖြစ်ပါသည်။ မသန်းရီမှာ ဖေတင်အတွက် ထမင်းနှင့်ဟင်းလာပို့ရင်း ဖေတင်နှင့် သွယ်သွယ်တို့ ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နေကြသည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ မသန်းရီ အပေါက်ဝမှ ရပ်၍သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခဏရပ်ကြည့်သည်။ ဟိုတစ်နေ့ကတည်းက မသန်းရီမှာ ဖေတင်၏ ပစ္စည်းကြီးကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ ဖြစ်နေရသည့်အထဲ ဖေတင်နှင့် သွယ်သွယ်တို့ သဲသဲမဲမဲကာမစပ်ယှက်နေကြပုံ ကို ရပ်ကြည့်ပြီး ဘယ်လိုမှ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူတို့ရှိရာ အတွင်းခန်းထဲသို့ မသန်းရီ ဝင်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

“ သွယ်သွယ်….”

“ ဟင်….ဟာ….”

သွယ်သွယ်က လီးကိုဆွဲချွတ်ပြီး ဖေတင်၏ အပေါ်မှလှိမ့်ဆင်းလိုက်သလို ဖေတင်ကလည်း ငေါက်ကနဲ ထထိုင်လိုက် သည်။ မသန်းရီမှာ အသိဉာဏ်မဲ့သော စက်ရုပ်တစ်ရုပ်သဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ သူမပါးစပ်မှ သွယ်သွယ်ဟု ခေါ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခါးမှထဘီကို မသန်းရီက ချွတ်ချလိုက်သည်။ အံ့အားသင့်နေသော ဖေတင်က ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားပြီး မသန်းရီကို ခုတင်ပေါ်သို့ဆွဲထိုင်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျ ီတွေကို အမြန်ချွတ်ပစ်လိုက်ရာ အလုံးလိုက် အခဲလိုက်နို့အုံကြီးတွေ ထွက်ပေါ် ၍လာသည်။

ဖေတင်၏ လက်တစ်ဖက်က မသန်းရီ၏ အမွှေကြမ်းကြမ်းနှင့် စောက်ဖုတ်ကြီးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း နို့ကြီးနှစ်လုံး ကို တပြွတ်ပြွတ် စို့၍ပေးလိုက်ရာ မသန်းရီ၏ လက်နှစ်ဖက်က ဖေတင်၏ခေါင်းကြီးကို ဖွဖွလေး ဖက်ထားလိုက်လေသည်။ ဖေတင်နှင့် မသန်းရီတို့ မိမိရှေ့၌ ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်နေပုံကိုမြင်ရသော သွယ်သွယ်က နဂိုကလည်း ခပ်ထန်ထန်ဆိုတော့ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဖေတင်၏ ဘေးသို့ ပြေးကပ်ကာ ဖေတင်၏ လီးကြီးကို ပထမဂွင်းတိုက်ပေးသည်။ နောက်လီးပေါ်မှ အရည် ခွံကို ဆွဲချ၍ ဒစ်ကြီးကို ဖော်လိုက်ပြီး ဒစ်ကြီးကို ပါးစပ်ဖြင့် ကုန်း၍ငုံကာ လျှာဖြင့် ကလိပေးလိုက်ရာ ဖေတင်မှာ ဖင်ကြီးခါယမ်းသွားသည်။

“ လာ….သန်းရီ…လှဲလိုက်….”

မသန်းရီကလည်း တုန့်ဆိုင်း၍မနေတော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်လှဲချလိုက်လျှင် ဖေတင်က ကဗျာကယာ တက်ခွပြီး စောက်ပတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးအဝသို့ လီးကိုတေ့၍ လိုးသွင်းလိုက်သည်။

“ ဗြစ်….ပြွတ်….ဖွတ်…ဗြစ်….ပြွတ်….”

“ အေ့….အား….ကျွတ်….ကျွတ်…..ဟင်း… .နဲတာကြီးမဟုတ်ဘူး…..”

မသန်းရီ ဒီလီးကြီးကို လေးငါးရက်ကြာအောင် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုအချိန်တွင် သွယ်သွယ်က ဖေတင်ရှေ့ မသန်းရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခွ၍ လေးဘက်ကုန်းလိုက်သည်။ မသန်းရီက ဖေတင်လိုးတာကိုခံရင်း သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်ကြီးကို ယက်ပေးသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် စောက်စေ့ ထိုးထိုးထောင်ထောင်လေးကို စုပ်၍ပေးသည်။ တအင်း အင်း တအအ အသံများသည် သုံးယောက်စလုံးထံမှ ပူလောင်ပြင်းပြစွာ ပေါ်ထွက်၍နေသည်။

“ ပြွတ်….ဖွတ်….ပြွတ်….ဘွပ်…အင့်….အွန်း…. ရှီး….အား… .ဟား….ကျွတ်…..ကျွတ်…..”

မသန်းရီ၏ စောက်ပတ်ကြီးမှာ အရည်ကြည်များ စိုရွှဲ၍ ပြဲလန်ဖောင်းကား၍လာသလို သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်ကြီး မှာလည်း မသန်းရီ၏ တံတွေးများဖြင့် စိုစွတ်ပြောင်လက်၍ လာသည်။ မသန်းရီမှာ ကြီးမားသောလီးကြီးနှင့် ဖေတင်က ကျွမ်း ကျင်စွာလိုးနေသည့်အရသာကို မက်မက်မင်မင်ကြီးခံစားနေရကာ သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်ကိုယက်ပေးရင်း သူမ၏မျက်လုံး များက တစ်ချက်တစ်ချက် စင်း၍ကျသွားသည်။ အဝတ်ကင်းမဲ့သော ကာမသားကောင်သုံးဦးစလုံးမှာ မှောင်မိုက်သော ကာမ နွံအတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ နစ်ဆင်းလျက်ရှိလေသည်။

“ အ….အင်း…..အင်း….ထွက်….ထွက်တော့မယ်. ….လုပ်… .လုပ်….လုပ်စမ်းပါ….အား… .အ….အီး…. .အီး….အား.. ….အ….”

မသန်းရီမှာ သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်ကို ပါးစပ်မှလွှတ်ပေးရင်း ပရမ်းပတာပြောသည်။

“ သွယ်သွယ့် ဖင်ကြီး ဦးလေး ရှေ့ကပ်လိုက်….”

သွယ်သွယ်က လေးဖက်ထောက်လျက်က သူမဖင်ကြီးကို ဖေတင်ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ရာ ဖေတင်က သူ့လက်ညှိုးကို သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်ထဲထိုးသွင်း၍ ခပ်ကြမ်းကြမ်း မွှေပေးသည်။ ဖေတင်မှာ တစ်ဖက်မှလည်း မသန်းရီကို ပယ်ပယ်နယ် နယ်ကြီး လိုးဆောင့်နေသည်။

“ အား….အီး….အား….အား….ထွက်….. ထွက်ကုန်ပြီ….. အား….အ….ကျွတ်….ကျွတ်…..”

မသန်းရီမှာ မျက်စိနှစ်လုံးစုံမှိတ်ကာ ရှုံ့ရှုံ့မဲ့မဲ့ကြီးပြောရင်း သူမ၏ ခါးမှာ ကော့ကော့တက်သွားလေသည်။ မသန်းရီ ငြိမ်သွားတော့မှ ဖေတင်က သူ၏ မပြီးသေးသော လီးကို သွယ်သွယ်၏ စောက်ခေါင်းထဲ ဗြစ်ကနဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

“ လုပ်….ဦး….လုပ်….လုပ်…..နို့တွေလည်း ဆွဲပေး…..”

လေးဖက်ကုန်းထားသော သွယ်သွယ်၏ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆွဲပြီး ဖေတင်က ပယ်ပယ်နယ်နယ် လိုးသည်။ သွယ်သွယ် မှာ ရင်ထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ်တလှပ်လှပ် ခံစားရင်း သူမ၏ ဖင်ကြီးကို နောက်သို့ပစ်ပစ် ဆောင့်ပေးသည်။

“ ဆောင့်….ဆောင့်….နာနာလေး ဖိဆောင့်…ဦး….”

“ ပြွတ်….ဖွတ်….ဖွတ်….ပြွတ်….ဗြစ်…ဗြစ်… .ပြွတ်….”

သွယ်သွယ်မှာ မျက်လုံးနှစ်လုံးကိုစုံမှိတ်ပြီး တဟင်းဟင်း မာန်ထလျက် အားရပါးရ အလိုးခံနေသည်။

“ ပြွတ်….ပြွတ်….ဖွတ်….ပြွတ်…ပြွတ်….ပလွတ်…. ဗြစ်….ဗြစ်….ပြွတ်….”

“ လုပ်….လုပ်….ထွက်တော့မယ်….ဦး….အား… ဟ….အ…. ထွက်….ထွက်…ပြီ…အား..အမေ့ရ ..အီး… .အား….အား….”

သွယ်သွယ်မှာ ဂယောင်ဂတမ်း ဆက်တိုက်ပြောရင်း သူမ၏ ဦးခေါင်းလေး ဘယ်ညာခါရမ်းရင်း စောက်ခေါင်းထဲမှ စောက်ရည်များ ပန်းထွက်ကုန်တော့သည်။ ဖေတင် ကိုယ်တိုင်မှာလည်း လီးကြီးမှာ ကျင်တက်လာပြီး တောင့်တင်းလျက် ပြီးချင်လာကာ ပြီးသွားပြီဖြစ်သော သွယ်သွယ်၏ စောက်ခေါင်းထဲမှ သူ့လီးကြီးကို အရည်တမျှားမျှားဖြင့် ဆွဲထုတ်ပြီး ပက်လက်အနေအထားပင်ရှိနေသေးသော မသန်းရီ၏ စောက်ခေါင်းထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ ဒလကြမ်း ဆောင့်လိုးရင်း လရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်လေတော့သည်။



...........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................ 

ပြီးပါပြီ။



ကျွန်တော့်မိန်းမ ဖူးဝေ (စ/ဆုံး)

ကျွန်တော့်မိန်းမ ဖူးဝေ (စ/ဆုံး)

ရေးသားသူ - မောင်လမ်းသရဲ

ကျွန်တော့်ဘဝမှာ မေ့မရနိုင်တဲ့ ဖြစ်စဉ်ကြီးတစ်ခုကို ခင်ဗျားတို့ကို အစအဆုံးပြောပြမယ်ဗျာ။ ပြောသမျှအားလုံးအမှန်တွေချည်းပဲ ပြောမှာဖြစ်ပေမယ့်တချို့အချက်အလက်တွေကိုတော့ ကျွန်တော့်လုံခြုံမှုအတွက်ထိန်ချန်ထားပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၁ နှစ်လောက်ကဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပါ။ ကျွန်တော့်မှာအရမ်းချစ်ရတဲ့ ဇနီးလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ချောလဲချောတယ်။ အေးအေးလေးနေတတ်သူ တစ်ယောက်ပေါ့။ နာမည်ကဖူးဝေတဲ့။ကျွန်တော်တို့ကချစ်သူတွေဖြစ်ပြီးမှယူခဲ့ကြတာမဟုတ်ပဲမိဘပေးစားလို့ရခဲ့ကြတာပါ။

သူ့လိုဖြူဖြူချောချောကောင်မလေးတစ်ယောက်ကိုကြိုက်တဲ့ လူတွေတပြုံကြီးပေါ့။ ဒါပေမယ့်ကွင်းတွေဖြစ်တာမျိုးရည်းစားများတာမျိုးတွေမရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မင်္ဂလာဆောင်တော့သူ့အသက်က ၂၄၊ကျွန်တော်က ၂၈။သူငယ်ချင်းတွေဆိုတာကျွန်တော့်ကိုအားကျလိုက်တာများဘာပြောကောင်းမလဲ။အရက်အတူတူသောက်ကြရင်ဟျောင်ညီနိုင်၊မင်းကတော့တကယ့်စောက်ကံကောင်းကောင်ပဲဆိုပြီးအမြဲပြောတာ။ဒါပေမယ့်မိုက်မိုက်ရိုင်းရိုင်းတွေ

'' လိုးလို့ကောင်းလားတို့၊ဖင်မချဘူးလားတို့''

တော့မမေးရဲကြဘူး။ဘာလို့လဲဆိုတော့တစ်ခါကျွန်တော်မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ၁ ပတ် လောက်မှာအရက်သောက်ကြတော့ကျွန်တော်နဲ့သိပ်မရင်းနှီးတဲ့ကောင်တစ်ကောင်ပါလာတယ်။ဘယ်သူနဲ့သိပြီးပါလာလဲတော့မသိဘူး။ဒါပေမယ့်အဲ့ကောင်ကကျွန်တော့်မိန်းမကိုသိနေတယ်။

သူကပြောတာ ''မင်းမိန်းမဖြူဖြူတောင့်တောင့်နဲ့ချောလဲချောဆိုတော့ဖင်ကုန်းခိုင်းပြီး ဖင်လိုးလိုက်ရရင်ဆိမ့်သွားမှာပဲ''

လို့လာပြောရော။ကျွန်တော်လဲဘာပြောကောင်းမလဲစားပွဲအလယ်ကအရက်ပုလင်းနဲ့ဒီကောင့်မျက်နှာကိုဖြတ်ဖြတ်ရိုက်တာ၅ ချက် လောက်ရှိမယ်ထင်တယ်။ပုလင်းတော့မကွဲဘူး။ဘေးကသူငယ်ချင်းတွေဝိုင်းဆွဲကြတယ်။သွေးတွေကိုအများကြီးပဲ။

နောက်မှသိရတာဒီကောင်လဲကွဲပြဲကုန်လို့ချုပ်လိုက်ရတယ်တဲ့။ဘာပြသနာမှတော့ထပ်မဖြစ်သွားပါဘူး။အဲဒီကစလို့ကျွန်တော့်မိန်းမနဲ့ပတ်သက်ပြီးသူငယ်ချင်းတွေသိပ်မစရဲကြတော့ဘူး။တကယ်ကကျွန်တော်ကလဲရင်းနှီးနေတဲ့လူချင်းဆိုအဲ့လိုအလွန်အကျွံစရင်တောင်ဘာမှလုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ဒီကောင်ကမသိပဲနဲ့လာရိုင်းတာကိုး။ကဲပါအဲဒါတွေကအဖြစ်အပျက်သေးသေးလေးတွေပါ။တကယ့်အဖြစ်အပျက်အကြီးဆီကိုဆက်ပြောပြမယ်။

ကျွန်တော့်ယောက္ခ်မကြီးကတော်တော်တင်းကျပ်တဲ့လူ။သူ့သမီးကိုValintine day မှာပန်းစည်းတွေလာပို့တဲ့ဆားဗစ်ကလူတွေကိုဆိုတံခါးကိုမဖွင့်ပေးတာတဲ့။ပြီးတော့သူ့သမီးရဲ့လက်ကိုင်အိတ်ကိုတက္ကသိုလ်ရောက်တဲ့အထိစစ်တုန်းတဲ့။ကျောင်းပို့ကျောင်းကြိုကိုတောင်သူ့သမီးကိုကားမမောင်းခိုင်းပဲသူကိုယ်တိုင်မအားတဲ့ကြားကလိုက်ပို့တာ။

အဲ့လိုအုန့်ပုန်းမလေးဖြူဖြူချောချောလေးကိုကျွန်တော့်လိုတစ်ခါတစ်လေအရက်သောက်၊ဆေးလိပ်သောက်တဲ့လူနဲ့ဘာကြောင့်သဘောတူလဲဆိုတာစစချင်းတော့စဉ်းစားမရဘူး။နောက်မှသိရတာကကျွန်တော့်အဖေကသူ့သမီးကိုသွားတောင်းတာတောင်ထုံးစံမို့လို့သွားတောင်းရတာ။တကယ်ကအဖေတို့ကတကယ့်သူငယ်ချင်းအရင်းကြီးတွေတဲ့။ကျွန်တော်တောင်စစချင်းစိတ်ပူလိုက်သေးတယ်။ဒီလောက်ချောတဲ့ကောင်မလေးကရည်းစားတွေဘာတွေရှိမှာပဲပေါ့။

ဘာကြောင့်ကျွန်တော်နဲ့ရုတ်တရက်ကြီးပေးစားတာလဲ။တခြားသူတို့သဘောမတူနိုင်တဲ့လူတစ်ယောက်နဲ့များဖြစ်နေလို့လားပေါ့။ဒါပေမယ့်မင်္ဂလာဆောင်ပြီးတော့ကျွန်တော့်မိန်းမလေးကတကယ့်ကိုရှာမှရှားတဲ့အမျိုးအစားလေးဖြစ်နေမှန်းသိလိုက်ရတယ်။မှတ်မိသေးတယ်။မင်္ဂလာဦးညမှာကျွန်တော်က

'' ဖူးဝေရေ...ရည်းစားပူတွေဘာတွေတော့မမိနေပါဘူးနော်''

လို့စသလိုလိုနဲ့မေးလိုက်တော့သူ့ပုံကတည်တည်ငြိမ်ငြိမ်လေးနဲ့''သြော်မရှိပါဘူးအကို..''ဆိုပြီးရှက်ရှက်နဲ့ပဲပြန်ဖြေတယ်။

နောက်ရက်များမကြာခင်မှာတော့ကျွန်တော့်မိန်းမလေးကျွန်တော့်ကိုခေါ်ပုံက''အကို''ကနေ''ကို''ဖြစ်သွားတယ်။ကျွန်တော်ထင်ထားတာကကျွန်တော့်မိန်းမကိုပြစ်ပြစ်နှစ်နှစ်တွေပြောပြီးလိုးပစ်လိုက်မယ်ပေါ့။ဒါပေမယ့်မင်္ဂလာဆောင်ပြီးကတည်းကကျွန်တော်သူ့သိက္ခာကိုရှိန်နေတာ။ညစ်ပတ်တာတစ်ခွန်းမှကိုပြောမထွက်ဘူး။

သူကကျွန်တော့်ကိုရိုသေပါတယ်။ကျွန်တော့်ကိုသူကြည့်တဲ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာရိုသေမှုတွေကော၊အားကိုးမှုတွေပါရှိနေလို့ကျွန်တော်အဲ့အခြေအနေတွေကိုဖျက်ဆီးမပစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။သူ့ကိုကာမဆက်ဆံတာလည်းမင်္ဂလာဦးညကတည်းကကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းမဟုတ်ပဲပုံမှန်လောက်ပဲလုပ်ဖြစ်တယ်။

သူ့ကိုညစ်ညစ်ပတ်ပတ်တွေလဲပြောမထွက်ဘူး။ကျွန်တော်အားမရလွန်းလာရင်သူ့ဆံပင်ညိုညိုနုနုလေးတွေကိုထိုးဖွပေးပြီးလိုးတယ်။ကျွန်တော့်မိန်းမကမျက်ဝန်းညိုလဲ့လဲ့တွေနဲ့ချောသလိုသူ့ခန္ဓာကိုယ်လေးကလဲကျွန်တော်စိတ်ကူးယဉ်ဖူးတဲ့အတိုင်းပဲ။သူကကျွန်တော်လုပ်တိုင်းခံပေးပေမယ့်ကျွန်တော့်မှာသာသူ့ကိုအရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့

'' ငါ့ကိုများတဏှာကောင်ကြီးလို့ထင်သွားမလား''

ဆိုပြီးမသိစိတ်ကအမြဲစိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ။သူ့ကိုကျွန်တော်ချစ်မိနေသလိုသံယောဇဉ်လည်းဖြစ်ပါတယ်။ကျွန်တော်အိမ်မှာပထမဆုံးအရက်သောက်တုံးက

'' ဖူးဝေရေ...ကိုအရက်သောက်လို့ရလား...အိမ်မှာပဲသောက်မယ်လေ''

ဆိုတော့သူကသာမန်မေးခွန်းတစ်ခုကိုကြားလိုက်သလိုပုံမျိုးလေးနဲ့ပဲ

'' ကိုသောက်ချင်သောက်လေ...အများကြီးတော့မသောက်နဲ့ပေါ့''လို့ပြန်ပြောတယ်။

(တင်းတင်းကြပ်ကြပ်စည်းကမ်းနဲ့နေလာတဲ့မိန်းကလေးကကျွန်တော်အရက်သောက်တာဘာမှမဖြစ်လို့အံ့သြတာပါ)ကျွန်တော့်မှာပျော်လိုက်တာ။သူ့မျက်နှာများမကြိုက်တဲ့ပုံမျိုးဖြစ်သွားမလားထင်နေတာ။ပြောပြီးမှမှားပြီထင်နေတာ။အဲ့ဒါလေးတွေကသူနဲ့ကျွန်တော့်ကြားမှာချောမွေ့တဲ့ဆက်ဆံရေးတစ်ရပ်ဖြစ်စေခဲ့တာပေါ့။

ကျွန်တော့်မိန်းမများမြန်မာဝတ်စုံရင်ဖုံးနဲ့ထဘီစကပ်ကိုပါးပါးကြပ်ကြပ်လေးတွေဝတ်တဲ့နေ့တွေဆိုယောက်ျားတွေကြည့်လိုက်ကြတာမှတရုံးရုံးပဲ။ကျွန်တော့မိန်းမလေးကခန္ဓာကိုယ်သွယ်သွယ်ပြည့်ပြည့်လေးနဲ့အရပ်ကလည်းကျွန်တော့်မေးစေ့လောက်ရှိတာကိုး။

တခါတလေရုပ်ရှင်ကြည့်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊စားသောက်ဆိုင်သွားတာပဲဖြစ်ဖြစ်လူတွေအားကျတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ကြည့်ကြတာပေါ့။ဒါပေမယ့်ကျွန်တော်တို့မင်္ဂလာဆောင်ပြီး၂လကျော်ကျော်လောက်ရှိတဲ့အချိန်မှာကြမ္မာဆိုးကဝင်လာတော့တာပဲ။

အဲဒီနေ့မနက်ကပုံမှန်သာသာယာယာပါပဲ။ကျွန်တော့်ကားဘော်ဒီရုံကိုသွားတော့ဖူးဝေကကျွန်တော့်ကိုမသွားခင်နမ်းလိုက်သေးတယ်။ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာလဲကြည်နူးမဆုံးဖြစ်နေတာပေါ့။ဒီလိုနဲ့နေ့ခင်း၁နာရီလောက်မှာဘော်ဒီရုံကိုမန်နေဂျာသူငယ်ချင်းနဲ့အပ်ထားခဲ့ပြီးအိမ်ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာစတော့တာပဲ။

ကျွန်တော့်ကားကိုခြံထဲမောင်းဝင်ဖို့ကိုအိမ်ရှေ့ဝင်ပေါက်တည့်တည့်ကြီးမှာရေသန့်သုံးဘီးကလာရပ်ထားတော့ခက်ခက်ခဲခဲမောင်းဝင်လိုက်ရတယ်။စိတ်ထဲတစ်ချက်တော့တင်းသွားတာပေါ့။ဂိုထောင်ထဲထည့်ပြီးအိမ်ထဲဝင်လာတော့အိမ်ရှေ့ဆင်ဝင်မှာကြက်ပေါင်ဖိနပ်အစုတ်တစ်ရံတွေ့တော့ရေသန့်ပို့နေကျလူရောက်နေတာသိလိုက်တယ်။ဒါပေမယ့်ရေသန့်ကအောက်ထပ်မှာထားရမှာလေ။တံခါးကြီးကလဲပွင့်နေ၊ရေသန့်ပို့တဲ့လူကအောက်မှာမရှိဆိုတော့ကျွန်တော့်စိတ်ထဲထိတ်ကနဲတစ်ချက်ဖြစ်သွားတယ်။

အပေါ်ထပ်ကိုတက်လာခဲ့တော့အခန်းထဲမှာကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့''ကယ်ကြပါဦး...''ဆိုတဲ့အသံကိုတစ်ဝက်တစ်ပျက်ပဲကြားလိုက်ရပြီး''ဖြန်း''ကနဲ''ဖြန်း''ကနဲရိုက်နေတဲ့အသံတွေကြားရတယ်။အခန်းတံခါးကပိတ်မထားပဲပွင့်နေတယ်လေ။အခန်းထဲကမီးကဖွင့်ထားပြီးအခန်းပြင်ကမီးမဖွင့်ထားတော့နေ့ခင်းဆိုပေမယ့်နည်းနည်းမှောင်နေတယ်။

အခန်းရဲ့ဟိုဖက်ကလည်းရေချိုးခန်းဆိုတော့နည်းနည်းကျယ်တဲ့အိမ်ထဲကနေအပြင်ကိုအသံမထွက်နိုင်ပါဘူး။အခန်းထဲကိုရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ချောင်းကြည့်လိုက်တော့...လား....လား...ကျွန်တော်ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ရေသန့်ပို့တဲ့အရပ်ရှည်ရှည်အသားမည်းမည်းနဲ့အညာသားကကျွန်တော့်မိန်းမလေးကိုပါးစပ်ကိုလက်နဲ့ပိတ်ထားပြီးဟိုကိုင်သည်ကိုင်လုပ်နေတာ။ဘာအဝတ်မှတော့မချွတ်ရသေးဘူး။

ဖူးဝေလေးကသူ့အမေအိမ်ကနေပြန်လာတာထင်ပါတယ်။လိမ္မော်ရောင်နုနုမှာပန်းပွင့်ကြီးတွေပါတဲ့ရင်ဖုံးအင်္ကျီခါးတိုလေးနဲ့ထဘီစကပ်ကြပ်ကြပ်လေးကိုဝတ်ထားတယ်။ဟိုရေသန့်ပို့တဲ့ကောင်ကကျွန်တော့်မိန်းမလေးကိုအတင်းဖမ်းချုပ်ဖျစ်ညှစ်ပြီးလိုက်နမ်းနေတယ်။ဟာ ကျွန်တော်မျက်လုံးတွေပြာဝေသွားပါပြီ။ဟုတ်ပါတယ် မြင်ရတဲ့မြင်ကွင်းကခါးသီးလွန်းလှပေမယ့်ကျွန်တော့်စိတ်ကိုဘာမှမလုပ်နိုင်အောင်ဖမ်းစားထားပါတယ်။

ကျွန်တော့်မိန်းမလေးက ရုန်းကန်နေတော့ ခါးသားဝင်းဝင်းလေးကလက် ၄လုံးလောက်ပေါ်နေပြီ။ကျွန်တော်တကယ်ဆို အောက်ကဓားသွားယူပြီး အဲ့ကောင်ကိုသတ်ပစ်မလို့ပဲ။ ဒါပေမယ့်တမျိုးကြီးဖြစ်ပြီးဆက်ကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမကိုသူများတွေပါးစပ်နဲ့ပြောရင်တောင် မခံနိုင်ရာကနေခုဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲကျွန်တော့်ကိုကျွန်တော်တောင်မသိဘူး။

ရေသန့်ပို့တဲ့ကောင်ကကျွန်တော့်မိန်းမလေးရဲ့နို့နှစ်လုံးကိုကိုင်ညှစ်နေပုံကတကယ့်ကိုဇောထန်နေပုံကြီး။သူကိုယ်တိုင်လဲခြေတွေလက်တွေတုန်နေတာကိုကျွန်တော်မြင်နေရတယ်။မိန်းမလေးကိုနောက်ကနေနို့ကိုင်ထားပြီးမိန်းမဖင်ကိုညှောင့်နေသေးတယ်။ဖူးဝေရဲ့ခါးသားဖြူဖြူမွတ်မွတ်လေးတွေကလဲအင်္ကျီနဲ့ထဘီစကပ်ကြားကနေလက်တစ်ဝါးလောက်ကိုပေါ်နေပြီ။

မိန်းမကလဲတကယ်ကိုရုန်းနေရှာတာ။သူ့လက်လေးနှစ်ဖက်ကိုနောက်ပြန်ချုပ်ထားတာတောင်တစ်ကိုယ်လုံးတွန့်လိမ်ပြီးရုန်းထွက်နေသေးတယ်။ဟိုကောင်ကလဲမိန်းမလည်ကုပ်လေးကိုရိုက်တာ''ဖြန်း''ကနဲ''ဖြန်း''ကနဲပဲ။ကျွန်တော်ကဘေးစောင်းကနေကြည့်နေတာဆိုတော့မိန်းမမျက်နှာလေးကိုမြင်နေရတယ်။တအားငိုနေတာ။ဆောင့်ဆောင့်လည်းရုန်းသေးတယ်။

အဲ့ဒီရေသန့်ပို့တဲ့အသားမည်းမည်းကောင်ကဖူးဝေလေးရဲ့အင်္ကျီနှိပ်သီးတွေကိုဆွဲဖြုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ဟိုကောင်ကမိန်းမအင်္ကျီနှိပ်သီးတွေကိုဆွဲဖြုတ်ပစ်လိုက်တာတစ်ချက်တည်းပဲ။''ဖြုတ်''ကနဲရင်ဖုံးအင်္ကျီရင်ဘတ်ကပွင့်သွားတော့မိန်းမကအတင်းဆွဲဖုံးထားသေးတယ်။

ခါးသေးသေးလေးအောက်ကမိန်းမဖင်ကြီးတွေကလဲကော့တင်းနေတာများကျွန်တော်တောင်တံတွေးအကြိမ်ကြိမ်မျိုချရတယ်။ဟိုကောင်ကကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့နားနားကပ်ပြီးတိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့အံကြိတ်ပြီးပြောနေသေးတယ်။မိန်းမကလဲငိုပြီးရုန်းနေတယ်။ခဏကြာတော့ဟိုကောင်ကကျွန်တော့်မိန်းမလေးရဲ့အင်္ကျီကိုဆောင့်ဆွဲပြီးဖြဲပစ်တာ''ဗြိ''ကနဲ''ဗြစ်''ကနဲပဲ။ရိုက်လည်းရိုက်သေးတယ်။နောက်တော့ကျွန်တော့်မိန်းမလေးမရုန်းတော့ပါဘူး။တအင့်အင့်နဲ့မွေ့ယာပေါ်မျက်နှာအပ်ပြီးငိုနေတယ်။

ဟိုကောင်ကမိန်းမအင်္ကျီကိုဆွဲချွတ်လိုက်တော့....လှလိုက်တဲ့ကျွန်တော့်ဇနီးလေးရဲ့ရင်သားတွေ။ဘော်လီအသားရောင်ဖျော့ဖျော့လေးထဲကနေအလုံးလိုက်ရုန်းကန်ထွက်နေတယ်။မိန်းမကခါတိုင်းလိုဘရာစီယာမဝတ်ပဲချိတ်၅ခုတပ်ဘော်လီအသားရောင်လေးဝတ်ထားတယ်။အဲ့ကောင်ကကျွန်တော့်မိန်းမနို့တွေကိုကိုင်နေလိုက်ပုံများတကယ့်မုဒိမ်းကောင်ပီသတယ်။

ကိုင်ပြီးတော့ညှစ်ထားလိုက်တာလွှတ်ကိုမလွှတ်တော့ဘူး။မိန်းမရဲ့မျက်နှာလေးကိုသူ့လျှာကြီးနဲ့ရက်ရင်းတိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့ဘာတွေပြောနေပြန်တယ်မသိဘူး။သူပြောလိုက်ရင်မိန်းမကရုန်းပြန်ရော။မိန်းမကရုန်းရင်သူကရိုက်ပြန်ရော။ခဏကြာတော့မိန်းမရဲ့ထဘီစကတ်ကိုချွတ်နေတယ်။မိန်းမလဲမရုန်းရဲတော့ဘူးထင်ပါတယ်။တိုးတိုးလေးပဲငိုရင်းငြိမ်ခံနေတယ်။

မိန်းမရဲ့ထဘီစကတ်တွေကတင်းတင်းကြပ်ကြပ်တွေလေ။လွယ်လွယ်ချွတ်လို့မရတော့ဟိုကောင်ကမိန်းမကိုခုတင်ပေါ်ဖိချကုန်းခိုင်းပြီးနောက်ကနေမိန်းမရဲ့ထဘီကိုလှန်တယ်။ထဘီစကတ်လှန်ပြီးမိန်းမဖင်ကြီးပေါ်လာတော့ရိုက်တော့တာပဲ။တဖြန်းဖြန်းနဲ့။ပြီးတော့မိန်းမကိုတစ်ခုခုပြောပြီးရီလိုက်သေးတယ်။

ကျွန်တော့်မိန်းမလေးရဲ့ဖင်တုံးကြီးနှစ်တုံးကလဲခါးသွယ်သွယ်လေးအောက်ကနေလုံးတင်းကော့ထောင်နေတာဆိုတော့ဟိုကောင်လည်းခဏခဏတံတွေးမျိုချနေတယ်။မိန်းမကခုတင်စောင်းမှာမှောက်ရက်လေးငိုနေတဲ့အချိန်ဟိုကောင်ကသူ့စွပ်ကျယ်နဲ့ပုဆိုးတွေကိုချွတ်နေတယ်။

သူ့လီးကလည်းအစွမ်းကုန်တောင်နေပြီ။ကျွန်တော့်လီးထက်နည်းနည်းကြီးတယ်။သူ့လီးကြီးကမည်းနေလိုက်တာမှခရမ်းပြာရောင်တောင်ပေါက်နေတယ်။ပြီးတော့သူ့လီးကြီးတရမ်းရမ်းနဲ့မိန်းမမျက်နှာကိုဆွဲလှည့်ပြီးကြည့်ခိုင်းပါရော။ကျွန်တော့်မိန်းမလေးကလည်းလုံးဝမကြည့်ဘူး။အဲ့ကောင်ကမိန်းမလက်ကိုဆွဲယူပြီးသူ့လီးထည့်ပေးတော့မိန်းမကရုန်းပြန်ရော။အဲ့မှာတင်ဟိုကောင်လည်းအသံတွေကျယ်လာတယ်။

'' ငါလိုးမကငါ့လီးကိုင်ဆိုမကိုင်ဘူး''

ဆိုပြီးမိန်းမကိုဆွဲရမ်းပြီးရိုက်တော့တာပဲ။မိန်းမရဲ့ငိုသံလေးကလဲပိုကျယ်လာတယ်။

အဲ့ကောင်ကကျွန်တော့်မိန်းမလေးရဲ့ပင်တီကိုအောက်ဆွဲချလိုက်တဲ့အချိန်မှာကျွန်တော့်လီးကလည်းအစွမ်းကုန်တောင်နေပြီ။ဘာတွေလုပ်နေတာကိုအနီးကပ်မမြင်ရပေမယ့်ရှေ့ကိုလှုပ်ခါသွားတဲ့မိန်းမရဲ့နို့အုံနှစ်အုံကိုကြည့်ပြီးလီးထည့်လိုက်ပြီဆိုတာသိလိုက်ရပါတယ်။ကျွန်တော့်မိန်းမလေးမရုန်းနိုင်တော့ပါဘူး။

အဲဒီကောင်ကမိန်းမရဲ့အင်္ကျီကိုဆွဲချွတ်ပြီးတင်းအိနေတဲ့ကျွန်တော့်မိန်းမလေးရဲ့နို့အုံနုနုတွေကိုဘော်လီပေါ်ကနေအုပ်ကိုင်ရင်းလိုးနေပါတယ်။ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုရင်းဖူးဝေလေးရဲ့ကိုယ်လုံးလေးတသိမ့်သိမ့်တုန်ခါနေတော့တယ်။အဲ့ကောင်ကတော့နောက်ကနေတစ်ချက်ချင်းစောင့်နေပြီ။

အဲ့ကောင်ကမိန်းမရဲ့ဘော်လီချိတ်တွေကိုတစ်ချိတ်ချင်းဖြုတ်ပစ်တယ်။ချိတ်တစ်ခုပြုတ်သွားတိုင်းဆူဖြိုးတင်းယင်းတဲ့ဖူးဝေလေးရဲ့ရင်သားနှစ်လုံးကတဖြည်းဖြည်းပေါ်လွင်လာတယ်။မိန်းမရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကိုနောက်ပြန်ချုပ်ထားဆဲမို့နို့အုံသားတင်းတင်းလေးတွေကဘော်လီထဲကလျှံထွက်နေတာ့လှလိုက်တာဗျာ။ကျွန်တော့်မိန်းမလေးကတော့တအင့်အင့်နဲ့ဟိုကောင်လိုးဆောင့်သမျှခံနေရရှာပြီလေ။ကျွန်တော်ရဲ့လီးကလည်းအစွမ်းကုန်တောင်မတ်နေတာပေါ့။

အဲ့ကောင်ကတော့ မိန်းမရဲ့စောက်ဖုတ်လေးထဲသူ့လီးထည့်ပြီး အားရပါးရလိုးတော့တာပဲ။ လိုးတာမှကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ဆံပင်တွေကိုဆွဲပြီးလိုးတာ။တဖောင်းဖောင်းနဲ့ကိုမြည်နေတယ်။ လိုးရင်းနဲ့မိန်းမရဲ့ဘော်လီကိုလည်းဆောင့်ဆွဲဖြုတ်ထည့်လိုက်တော့ဘော်လီကြိုးတွေရောချိတ်တွေရောတစ်ခါတည်းပြုတ်ထွက်သွားပြီးကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့နို့နှစ်လုံးကပြူးကနဲတုန်ကနဲပေါ်လာတော့တာပဲ။ဟိုကောင်ကတော့ဘာပြောကောင်းမလဲ။ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့နို့နှစ်လုံးကိုကိုင်ပြီးနောက်ကနေဆောင့်တာ။ဘာမှတောင်မကြာသေးဘူး။၂ မိနစ်လောက်ပဲရှိဦးမယ်။

'' ငါလိုးမ...လိုးလို့ကောင်းလိုက်တာ...အားး...အာ...အာ....''

ဆိုပြီးအသံနက်ကြီးနဲ့အော်ရင်းဒူးကြီးကွေးပြီးကျွန်တော့်မိန်းမလေးရဲ့စောက်ဖုတ်ထဲမှာတဇတ်ဇတ်နဲ့ပြီးနေတယ်။ဒီကောင်ပြီးသွားလို့ထွက်လာရင်မျက်ခွက်ကိုဖြတ်ရိုက်ရအောင်နံရံပေါ်ကမီးသတ်ဆေးဘူးကိုအဆင်သင့်ဖြုတ်ထားတယ်။ဒါပေမယ့်ငနဲကမထွက်လာသေးဘူး။ကျွန်တော့်မိန်းမကိုဖက်ထားပြီးပါးကိုင်နို့ကိုင်လုပ်နေတယ်။ကျွန်တော့်မိန်းမလေးဆိုအသေငိုရော။ကျွန်တော့်မိန်းမငိုတော့ဟိုကောင်က

'' မငိုနဲ့...တိတ်စမ်း''

ဆိုပြီးရိုက်ပြန်ရော။အခုထိကိုအဲ့ကောင်ကကျွန်တော့်မိန်းမလေးရဲ့ကျောပေါ်မှာမျက်နှာအပ်ပြီးနို့နှစ်လုံးကိုကိုင်ဆော့ပြီးဖီးခံနေတုန်းပဲ။ခဏကြာတော့သူ့လီးကိုပြန်ဆွဲထုတ်တယ်။

'' ဟဲဟဲ...အရည်တွေအများကြီးပဲ...''

ဆိုပြီးမိန်းမရဲ့စောက်ဖုတ်ကိုဆော့နေသေးတယ်။

ပြီးတော့ဒီကောင်ဘာလုပ်မလဲဆက်ကြည့်နေတာ။စောက်ချီးပေကောင်ကကျွန်တော့်မိန်းမဘေးမှာဝင်အိပ်ပြီးမိန်းမကိုပါးကိုင်နားကိုင်နဲ့တဟီးဟီးရီပြီးစကားပြောနေသေးတယ်။ခဏကြာတော့မိန်းမကိုပက်လက်ဆွဲလှန်ပြန်ရော။မိန်းမကလဲရုန်းပြန်တာပေါ့။ဒီကောင်ကမိန်းမကိုပါးတစ်ချက်နှစ်ချက်လောက်ရိုက်ပြီးလက်ညှိုးထိုးပြီးခြိမ်းခြောက်လိုက်သေးတယ်။

ပြီးတော့မိန်းမပါးစပ်လေးကိုလက်နဲ့ညှစ်ထားပြီးအသေနမ်းတော့တာပဲ။ကျွန်တော့်မိန်းမလေးခမျာရုန်းလို့လဲမရတော့နှုတ်ခမ်းစုပ်ခံနေရတယ်။မျက်နှာလေးကိုလဲအတင်းလှည့်ရှာတယ်။တစ်မိနစ်လောက်နမ်းပြီးတော့ဒီကောင်ကဘာလုပ်သလဲဆိုရင်မိန်းမကိုတက်ခွပြီးပါးစပ်ထဲသူ့လီးထည့်ပါလေရော။

မိန်းမဆိုငိုတာအကျယ်ကြီးပဲ။ရုန်းလဲအသေရုန်း။ဒါပေမယ့်မရဘူး။ဟိုကောင်ကမိန်းမဆံပင်တွေကိုဆွဲထားပြီးတော့ကိုပါးစပ်ထဲလိုးထည့်နေတာ။ပါးစပ်ထဲလိုးထည့်တာလဲသိပ်မကြာဘူး။နောက်၂မိနစ်လောက်နေတော့တဇတ်ဇတ်နဲ့ကော့သွားပြီး ကျွန်တော့်မိန်းမလေးရဲ့ပါးစပ်ထဲသုက်ရည်တွေပန်းထုတ်လိုက်ပြန်ရော။ပြီးသွားတော့ဒီကောင်ကငိုနေတဲ့ကျွန်တော့်မိန်းမပေါ်ကိုပေါင်တစ်ချောင်းတင်ပြီးဖက်ထားပြန်ရော။

'' ပေါက်စီကတင်းနေတာပဲ''တို့''ကိုယ်လိုးပေးတာကောင်းလားအချစ်လေး''တို့''စောက်ဖုတ်လေးကကြပ်တယ်နော်''

တို့ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်တွေပြောပြီးမိန်းမရဲ့မျက်နှာကိုတစိမ့်စိမ့်ကြည့်နေတယ်။ကျွန်တော့်မိန်းမကတော့ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ငိုပဲငိုနေတယ်။ခဏကြာတော့

'' လာချစ်လေး...နောက်တစ်ချီလုပ်ရအောင်''

ဆိုပြီးကျွန်တော့်မိန်းမကိုမတ်တပ်ဆွဲထပြီးမှန်တင်ခုံရှေ့ခေါ်သွားတယ်။ပြီးတော့မိန်းမနို့တွေကိုကိုင်ညှစ်ပြီးမှန်ထဲကိုလက်ညှိုးထိုးပြရင်းတိုးတိုးတိုးတိုးပြောပြီးတဟားဟားနဲ့သဘောကျနေပြန်ပါတယ်။မိန်းမရဲ့လည်ကုပ်ဝင်းဝင်းလေးကိုလည်းစုပ်နမ်းသေးတယ်။ကျွန်တော့်မိန်းမလည်တိုင်လေးကဖြူနုနေတာပဲ။ကျွန်တော်ဝယ်ပေးထားတဲ့ပလက်တီနမ်ဆွဲကြိုးလေးကလည်းတလက်လက်နဲ့။

ဟိုကောင်ကမိန်းမနို့ကိုကိုင်ရင်းမိန်းမကျောလေးကိုနည်းနည်းဖိချပြီးအောက်ကသူ့လီးကိုအပေါက်တည့်အောင်ပြန်လုပ်နေတယ်။ပြီးတော့မိန်းမခါးလေးကိုလက်တစ်ဖက်နဲ့ဖက်ထားပြီးနောက်လက်တစ်ဖက်ကမိန်းမနို့အုံတစ်အုံကိုကိုင်ရင်းလိုးပြန်ရော။ဒီတစ်ခါကပိုကြမ်းတယ်။ဒီကောင်နှာစကားတွေပြောတာလဲအကျယ်ကြီးပဲ။

မိန်းမပါးလေးကိုလည်း နမ်းသေးတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမလေးဆို ကလေးလေးတစ်ယောက် ငိုသလိုကိုငိုတာ။ ဒီတစ်ခါကျတော့လိုးရင်းတန်းလန်းကနေသူ့လီးကိုရုတ်တရက်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးမိန်းမကိုမှန်တင်ခုံပေါ်လက်ထောက်ကုန်းရက်သားဖြစ်သွားအောင်ထပ်ဖိချလိုက်တယ်။ပြီးတော့အပေါက်မတည့်သလိုနဲ့အောက်ငုံ့ကြည့်ပြီးထည့်နေတယ်။အကြာကြီးပဲ။၄ မိနစ်လောက်ကြာမှဒီကောင်ဖိသွင်းလိုက်တော့မိန်းမက

'' အန်းး...ဟင့်..ဟင့်...ဟင့်''

ဆိုပြီ းခေါင်းခါပြီးရုန်းပါလေရော။

ဒီကောင်ကကျွန်တော့်မိန်းမဖင်ကို ပါကင်ဖွင့်လိုက်တာကိုး။ အသွင်းအထုတ်တော့သိပ်မလုပ်ဘူး။မိန်းမနို့တွေကိုကိုင်ထားရင်းဒီတိုင်းကြီးပဲရပ်နေတယ်။ ဖူးဝေလေးရဲ့ ဖင်ကြီးတွေကိုရိုက်တာလဲတဖြန်းဖြန်းနဲ့ပဲ။ကျွန်တော်လည်း ဆက်မကြည့်ချင်တော့တာနဲ့အောက်ဆင်းကားယူပြီးလမ်းထဲကကြေးအိုးဆိုင်ထဲမှာဝင်ထိုင်နေလိုက်တယ်။ ဟိုကောင့်ကိုထွက်လာတော့မယ်ထင်ထားတာ။မထွက်လာဘူး။နောက်ထပ်၁နာရီကျော်ကျော်လောက်ကြာမှဟိုကောင်ထွက်လာတယ်။ချွေးတွေလဲရွှဲလို့။ကျွန်တော့်မိန်းမလေးတော့ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲမသိဘူး။

နောက်ကလိုက်သွားကြည့်တော့ဒီကောင်ကသုံးဘီးကိုရေသန့်ရောင်းတဲ့ဆိုင်ရှေ့မှာရပ်တယ်။အထဲဝင်သွားပြီးခဏကြာတော့125ဆိုင်ကယ်တစ်စင်းနဲ့ပြန်ထွက်လာတယ်။ကျွန်တော်လိုက်သွားကြည့်တော့ဒီကောင်ကအိမ်ငှားနေတယ်ထင်တယ်။

နှစ်ထပ်ပျဉ်ထောင်အိမ်တစ်လုံးထဲကိုဝင်သွားတယ်။ကျွန်တော်လည်းနေရာသိတော့အိမ်ကိုပဲပြန်ခဲ့လိုက်တယ်။ကျွန်တော်အိမ်ရောက်တော့မသိသလိုဟန်ဆောင်ရင်း''ဖူးဝေရေ''လို့ခေါ်လိုက်တော့ကျွန်တော့်မိန်းမလေးရဲ့မျက်နှာကငိုမဲ့မဲ့လေးဖြစ်နေတယ်။ကျွန်တော့်အင်္ကျီကိုသွားချိတ်ပေးပြီးပြန်လာတော့

'' ကို...ဖူးဝေ...ဖူးဝေကလေးမယူချင်သေးဘူး''

ဆိုပြီး ပြောရင်းအသံလေးသိမ်ဝင်သွားပြီးငိုပါလေရော။ကျွန်တော်လည်း

'' အင်းပါ...ဖူးဝေသဘောအတိုင်းပါ.''

ဆိုပြီးသူ့ကိုထွေးပွေ့ထားပေးလိုက်တယ်။အဲဒီညမှာသူ့ကိုကျွန်တော်မလုပ်ဖြစ်ဘူး။ဘောလုံးပွဲပဲကြည့်နေလိုက်တယ်။နောက်ရက်တွေမှာကျွန်တော်ကအိမ်ရှေ့ကနေနေ့ခင်းပိုင်းဖြတ်ဖြတ်မောင်းကြည့်တယ်။၃ရက်လောက်ကြာတော့ဟိုကောင်ထပ်ရောက်လာပြန်ရော။

ဒီတစ်ခါတော့မီးဖိုချောင်ထဲကနေကွဲသံတွေကြားနေရတော့အသာလေးဝင်ပြီးချောင်းကြည့်တယ်။ကျွန်တော့်မိန်းမလေးကဟိုကောင့်ကိုဖန်ခွက်တွေနဲ့ပေါက်နေတာ။ဟိုကောင်ကလဲတစ်ခါစားဖူးပြီဆိုတော့ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့တိုးလာတယ်။

ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မိန်းမကိုဝင်လုံးပါလေရော။ဟိုကောင်ကဟိုကိုင်သည်ညှစ်နဲ့လုပ်နေပေမယ့်မိန်းမကအသေရုန်းတာ။ဒီနေ့မိန်းမဝတ်ထားတာကအသားပျော့ပျော့ခရမ်းရောင်ဂါဝန်လေး။ဟိုကောင်ကလဲဖြူဖြူချောချောတောင့်တောင့်မိန်းကလေးဆိုတော့အသေထန်နေတယ်။ကျွန်တော့်မိန်းမဂါဝန်ကိုဆွဲဖြဲပစ်နေတယ်။

မိန်းမစောက်ဖုတ်လေးကိုလဲလက်နဲ့နှိုက်နေတာပြွတ်ကနဲပလပ်ကနဲအသံတွေတအားထွက်နေတယ်။ပြီးတော့မိန်းမရဲ့ဘရာစီယာအနီရောင်လေးကိုဆွဲဖြုတ်လွှင့်ပစ်ပြီးလိုးပါလေရော။လိုးတာမှဒီတစ်ခါဒီကောင်ပြင်ဆင်လာခဲ့တယ်ထင်တယ်။အကြာကြီးပဲ။၁၅ မိနစ်လောက်ရှိမယ်။တဖန်းဖန်းနဲ့လိုးနေတာ။ပြီးတော့ပြောသေးတယ်မိန်းမကို။

'' ငါ့မယားလေးကလိုးလို့ကောင်းလိုက်တာ''တဲ့။

ပြီးတော့ မိန်းမလက်ကိုယူပြီးဂွင်းထုခိုင်းတယ်။မိန်းမကလည်းအရိုက်ခံရမှာကြောက်လို့ ထုပေးရှာပါတယ်။ဟိုကောင်ကပေါင်ကြီးဖြဲကားပြီးမိန်းမကသူ့ပေါင်ကြားမှာထိုင်ရင်းဖင်တုံးလုံးနဲ့ဂွင်းထုပေးနေရတာ။ပြီးရင်သူ့မယားလိုသဘောထားပြီးတုံးလုံးချွတ်ပြီးအားရအောင်လိုးနေပြန်ရော။နောက်နေ့တွေဆိုဒီကောင်နေ့တိုင်းကိုလာလိုးတော့တာ။တစ်ခါလာလိုးရင် ၂ နာရီလောက်ဇိမ်ပြေနပြေလိုးနေတာ။

တခါတခါဆိုဖူးဝေကိုတုံးလုံးချွတ်ကြီးထိုင်ခိုင်းထားပြီးတပြွတ်ပြွတ်နဲ့နို့စို့တာ။စို့ပြီးလိုးပြန်ရော။လိုးနေတာမှဇိမ်ပြေနပြေကိုဖူးဝေရဲ့ကိုယ်လုံးလေးပေါ်တက်ခွဖက်တွယ်ပြီးအကြာကြီးလိုးတာ။မိန်းမရဲ့ကိုယ်ထဲသူ့လရည်တွေထည့်တာလည်းအကြိမ်ကြိမ်ပဲ။လိုးပြီးတော့မိန်းမကိုအကျယ်ကြီးပြောသေးတယ်။

'' ဟဲ..ဟဲ..ငါ့မိန်းမလေးကလေးမွေးမှငါနဲ့တူလားကြည့်ရဦးမယ်တဲ့..''

ဖူးဝေကတော့တရှုပ်ရှုပ်ပဲငိုနေတော့တာ။ အဲ့လိုနဲ့ ၅ ခါမြောက်သူလာလိုးပြီးတဲ့နေ့မှာသူ့ဆိုင်ကယ်နဲ့အိမ်ပြန်တဲ့အချိန်ကျွန်တော်နောက်ကနေလိုက်သွားတယ်။

ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းနဲ့ ဒေါသတအားထွက်လာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တောင် သတိမထားမိသေးခင်မှာကျွန်တော်သူ့ကိုတိုက်ချလိုက်ပြီ။ ကားပေါ်ကဆင်းလိုက်တော့အနားက လူလုံးဝမရှိဘူး။သူကတော့ခြေထောက်ညှို့သကျည်းကျိုးသွားတယ်။

အဲ့ဒါနဲ့ သူ့နားထင်ကို ခဲနဲ့ ၁၀ချက်လောက် ဆက်တိုက်ထုလိုက်တော့ မလှုပ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲသူ့ကိုမသေမရှင်ကြီးဖြစ်မနေစေချင်သလိုခံစားချက်မျိုးဝင်လာလို့ နဖူးကိုပါ ၄ ချက် ၅ ချက်လောက်ရိုက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ငါဘာလုပ်မိပါလိမ့်ဆိုပြီးအသေကြောက်လာရော။ကားကိုဘော်ဒီရုံတန်းမောင်းပြီးချက်ချင်းပြင်လိုက်တယ်။

၂ ပါတ်လောက် ၁လလောက်အထိ အသေကြောက်နေပေမယ့် ဘာရဲမှလာမဖမ်းဘူး။ ခုထိပဲ။ ကျွန်တော့်မိန်းမလဲ နောက်ရက်ပိုင်းမှာ တငိုင်ငိုင်တတွေတွေ ဖြစ်မနေတော့ပဲ ပြန်ပြုံးလာတယ်။ ခုဆို ကျွန်တော့်မိန်းမနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ကလေးယူဖို့ စဉ်းစားနေပြီ။ ကျွန်တော်လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်ကို ဘယ်သူမှမသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်မိန်းမတောင်မသိဘူး။ အဲ့ဒါတွေကတော့ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အမြဲအသစ်လိုဖြစ်ပြီးမေ့မရနိုင်တဲ့အကြောင်းအရာတွေပါပဲ။



........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................

ပြီးပါပြီ။



ကျွန်တော်နှင့် ထိုနှစ်ယောက် (စ/ဆုံး)

ကျွန်တော်နှင့် ထိုနှစ်ယောက် (စ/ဆုံး)

ရေးသားသူ - မန္တလာမောင်မောင်တုတ်

မောင်မောင်……အရပ်က ( ၅ ) ပေ ( ၉ ) လက်မ၊ ရင်အုပ်ကားကားနှင့် ယောက်ျားပီသ ခန့်ညားသူ။ အသက် က (၂၇) နှစ်၊ ရန်ကုန်တွင် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်သူ။ တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရရှိပြီးသား…။ ဘာဆိုဘာမှ ပူပန်စရာမရှိ သူ။ မိဘများပေးပို့သော ငွေအလုံအလောက်နှင့် ဝါဿနာပါရာ ပန်းချီပညာကို လေ့လာလိုက်စားနေသူ…။

ပြဿနာ၏ အခြေခံက မောင်မောင်နေထိုင်ရာ ဘေးခန်းမှ ညီအစ်မ ( ၂ ) ယောက်ဖြစ်သည်။ ထိုညီအစ်မ ( ၂ ) ယောက် က ခေတ်မီသည်။ ပွင့်လင်းသည်။ ရဲတင်းသည်။ဤအချက်များနှင့်အတူ အကြီးမဖြစ်သူ သူဇာ၏ အသက် (၁၉) နှစ် နှင့် လိုက်ဖက်သည့် အရပ် ( ၅ ) ပေ၊ ( ၅ ) လက်မ။ ခန္ဓာကိုယ် အတိုင်းအထွာ…ရင် ၃၅၊ ခါး ၂၂၊ တင် ၃၈ တို့ရှိသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အငယ်မဖြစ်သူ နန္ဒာက အသက်(၁၆) နှစ်၊ အရပ် ( ၅ )ပေ၊ ( ၄ ) လက်မ၊ ခန္ဓာကိုယ် အတိုင်းအထွာ ရင် ၃၃၊ ခါး ၂၂၊ တင် ၃၈ တို့ကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ အငယ်မဖြစ်သူ နန္ဒာက ရင်သားအနည်းငယ်ပိုသေး ခြင်းနှင့် အရပ်တစ်လက်မခန့် ပုခြင်းတို့ကြောင့် ပိုမိုထွားသယောင်၊ တင်ကြီးသယောင်။ သူဇာက တကယ့်ကုလား ဆင်ရုပ်…။ တောက်ပသည့် မျက်လုံးအစုံနှင့် ထူအမ်းအိတွဲသော နှုတ်ခမ်းအစုံက မြင်သူတိုင်းစိတ်ကို မူးယစ်ရီဝေ စေသည်။

နန္ဒာကတော့ အရှေ့တိုင်းရုပ်…ဂျပန်မလေးလိုလို ဟောင်ကောင်မလေးလိုလိုနှင့် သွက်သွက်လက်လက် လှုပ်ရှားဟန်ကြောင့် ပရမ်းပတာ လှုပ်ခါဝှေ့ရမ်းသွားတတ်သော တင်အစုံနှင့် မြင်သူတကာကို ညှိ့ယူဖမ်းစားတတ် သူ…။

ကျောင်းများပိတ်ထားချိန်မို့ အိမ်မှာပဲ လွတ်လပ်စွာ နေကြသည်။ နေ့လည်နေ့ခင်း မိဘများ အလုပ်သွား ချိန်ဝယ် ညီအစ်မ ( ၂ ) ယောက်သား ဝတ္ထုဖတ်လိုက်…ဗီဒီယိုကြည့်လိုက်နှင့် အနားယူ အပန်းဖြေတတ်ကြသည်။ သူမတို့နှစ်ဦး၏ ခေတ်နှင့်အညီ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု လွတ်လပ်စွာ နေတတ်မှုတို့က မောင်မောင့်ကို မြူဆွယ်နေသ ယောင်…သတိထားမိသည်မှာလည်း ကြာပြီ…။ မသင့်တော် ဟူ၍ စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ချွန်းအုပ်ထိန်းသိမ်းထား သည်။ 

မောင်မောင့်အတွက် မမေ့နိုင်သောနေ့တစ်နေ့ပြီးချိန်တွင် ယခုကဲ့သို့ မောင်မောင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချမိခြင်းဖြစ် သည်။ ထိုနေ့က မောင်မောင် နေ့လည်ခင်းဘက် တစ်ဦးတည်း ပန်းချီရေးနေစဉ် သူမတို့အခန်းဆီမှ တိတ်ဆိတ် ခြင်းကို ထွင်းဖောက်ကာ စကားပြောသံကြားရသည်။

“ နန္ဒာ…တိုးတိုးပဲဖွင့်နော်…ဟိုဘက်ခန်းကလူကြီး ကြားသွားအုံးမယ်…”

“ ကြားသွားလည်း ကောင်းတာပေါ့ မမရယ်…နန္ဒာတို့အတွက် အဖော်တောင်ရသေးတယ်….ဟဲ…ဟဲ…”

“ သေနာမလေးနော်…နင် ထ ကိုထတယ်……”

“ အလကားပြောတာပါ မမရယ်…အော်…ဒါနဲ့ မမ ငှားလာတဲ့အခွေက ကောင်းရဲ့လား…ဘယ်လို ဇာတ်မျိုး လဲ…”

“ မသိပါဘူးဟယ်……ကောင်းတယ်လို့တော့ ငါ့ သူငယ်ချင်းကပြောတာပဲ…အပြည့်ပါတဲ့ကားတဲ့…”

“ ဖွင့်လိုက်တော့မယ်နော်…မမ ”

“ အေး…”

ကြားရသောစကားသံများက မောင်မောင်ကို စိတ်ဝင်စားသွားစေခဲ့ရာ…နံရံတွင် ဖောက်ထားသော အပေါက်ငယ်မှတဆင့် သူမတို့ကို ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ မောင်မောင်ရင်တွေ ဝုန်းဒိုင်းကြဲသွားသည်။ ပေါင်ရင်းထိတိုသော မီနီစကပ်ကိုယ်စီနှင့် ဂျိုင်းပြတ်စွပ်ကျယ်တို့ဖြင့် လှချင်တိုင်းလှနေသော နတ်မိမယ်လေး ( ၂ ) ပါး…အငယ် နန္ဒာက ဗီဒီယိုပြစက်စင်ရှေ့တွင် လေးဘက်ကုန်းရင်း ခလုတ်ကို နှိပ်နေသည်။ 

စကပ်က ပေါင်ရင်း ထိတိုသောကြောင့် ကုန်းလိုက်သည့်အခါ စကပ်မှာ အပေါ်သို့တက်သွားပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီအနီလေးအောက် မှ အနောက်ဘက်သို့ ဖောင်းကြွထွက်နေသော စောက်ဖုတ်နေရာလေးကို မြင်ရသည်။ 

ပြီး ဖြူဖွေးသော ပေါင်တံ (၂)ချောင်းကလည်း အင်မတန်ကို လှပလွန်းနေသည်။ အကြီးမဖြစ်သူ သူဇာကတော့ နှစ်ယောက်ထိုင် ဆက်တီ ပေါ်တွင် ပေါင်နှစ်ချောင်းလိမ်ယှက်ပြီး ထိုင်နေသည်။ဗီဒီယိုခလုတ်ကိုနှိပ်ပြီး နန္ဒာက သူဇာဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။ မကြာခင်မှာပဲ တီဗွီဖန်သားပြင်ထက်မှာ အမေရိကန်သူ ချောချောလေးနှင့် တရုတ်မ ချောချောလေးတို့ စကားပြောခန်းပေါ်လာသည်။ 

မောင်မောင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်ရင်း အသာဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဗီဒီယိုထဲက ( ၂ ) ယောက်စကားတွေပြောသည် တော့ နားမလည်…အမေရိကန်မလေးက ဆိုဖာပေါ် ထိုင်နေရာမှ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကာ အဝတ်အစားများကို အ ကုန် ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ 

ပြီး တရုတ်မလေးကို ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်ရင်း သူမခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ဖက်လှည့်ပြကာ အ နားသို့လျှောက်သွားပြီး ဆွဲယူကာ နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့စုပ်နမ်းယူလိုက်သည်။ အပြန်အလှန် ပွတ်သပ်နမ်းရှုတ်ရင်း အမေရိကန်မလေးက တရုတ်မလေး အဝတ်အစားများကို အကုန်ဆွဲချွတ်ရင်း တရုတ်မလေး နို့ကို လျှာဖျားလေးနှင့် ကလိပေးနေသည်။

ပြီး နောက် ဆိုဖာပေါ် တရုတ်မလေးကို ထိုင်စေကာ သူမက အောက်တွင်ထိုင်ပြီး စောက်ဖုတ် ဖွေးဖွေးအား ယက်ပေးနေရာ တရုတ်မလေးမှာ တဟင်းဟင်းနှင့် ညည်းညူကာ သူမစောက်ဖုတ်လေးကို လက်နှစ် ဖက်နှင့် ဖြဲပေးထားရင်း တွန့်လိမ်ကော့ထိုးပေးနေသည်။ 

ပြီးနောက် အမေရိကန်မလေးကို တစ်ခါပြန်ပြီး တရုတ်မ လေးက လုပ်ပေးသည်။ နှစ်ဦးစလုံး ဖီးလ်တက်လာချိန်တွင် လီးအတုကိုယ်စီဖြင့် တစ်ယောက် စောက်ဖုတ်ကို တစ် ယောက် ထိုးထည့်ကာ တအားအား အော်ဟစ်ညည်းညူရင်း ပြီးသွားကြလေသည်။   

မောင်မောင်တစ်ယောက် ဗီဒီယိုကြည့်ရင်း လီးကတင်းကနဲကြွလာသည်။ စိတ်ကို အသာထိန်းရင်း ညီအစ်မ ( ၂ ) ဦးကို ကြည့်လိုက်တော့ နှစ်ဦးသား ဆက်တီကျောမီကို မှီကာ ကိုယ်ကို လျှောထိုင်ရင်း ပေါင်နှစ်ချောင်း ထောင်ထားပြီး လက်တွေက ပေါင်ကြားရှိ စောက်ဖုတ်ကို ပွတ်သပ်နေကြသည်။ 

သူဇာဆိုလျှင် အားနေသောလက် တစ်ဖက်ဖြင့် နို့အစုံကို အင်္ကျီပေါ်မှ ပွတ်သပ်နေသေးသည်။ဗီဒီယိုက နောက်တစ်ခန်းဝင်လာသည်…တရုတ်မလေးတစ်ဦးနှင့် အမေရိကန်တစ်ဦး စကားပြောဆိုပြီး အမေရိကန်ကြီး လုပ်ငန်းစတော့သည်။ တရုတ်မလေးကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ပွတ်သပ်ဆုပ်ချေပြီး နှုတ်ခမ်းကို စုပ်ယူနေသည်။ တရုတ်မလေးကလည်း အတင်းပြန်ဖက်ပြီး အမေရိကန်ကြီး၏ ပေါင်ဂွကြားကို ဘောင်းဘီအပြင်မှ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ 

ခဏအကြာတွင် အမေရိကန်ကြီးက တရုတ်မလေး၏ အင်္ကျီကို ဆွဲ ချွတ်လိုက်ရာ လုံးဝန်းတင်းမာသော နို့လေး ( ၂ ) လုံးပေါ်လာသည်။ အမေရိကန်ကြီးက နို့တစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့်ပွတ် သပ်ပြီး ကျန်နို့တစ်ဖက်ကို ကုန်း၍ စို့ရာ တရုတ်မလေးမှာ လူးလွန့်သွားရင်း ပါးစပ်မှ တဟင်းဟင်းနှင့် ညည်းညူနေ လေသည်။ 

နို့ကို စို့ နေရာမှ တဖြည်းဖြည်းအောက်ကိုဆင်းကာ တရုတ်မလေးစကပ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ အမွှေး ကျို့တို့ကျဲတဲအောက်မှ စောက်ဖုတ်ကလေးပေါ်လာသည်။ ပြီး စောက်ဖုတ်လေးကို လျှာဖြင့် လျှက်ပေးရာ တရုတ် မလေးမှာ ကော့လန်နေလေသည်။ တရုတ်မလေးက အမေရိကန်ကြီး၏ အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီကို အတင်းဆွဲချွတ် ရာ ကြီးထွားရှည်လျားလှသည့် အမေရိကန်ကြီး၏ လီးက မတ်ကနဲ ထိုးထွက်လာလေသည်။ အမေရိကန်ကြီးက တရုတ်မလေးကို ဆွဲထူကာ နှုတ်ခမ်းကို စုပ်နမ်းပြီး ဟိုဘက်ကိုလှည့်လိုက်ရာ တရုတ်မလေးက အလိုက်သင့် တင်ကို နောက်သို့ကော့ပြီး ကုန်းပေးလိုက်ရာ အမေရိကန်ကြီးက စောက်ဖုတ်သေးသေးလေး အဝတွင် လီးဒစ်ကြီး တေ့ပြီး ခါးလေးကိုလက်ဖြင့်ဆွဲကိုင်ကာ ဆောင့်သွင်းလိုက်ရာ (၃) ပုံ ( ၂ ) ပုံခန့် ဝင်သွားလေသည်။

ဆယ်ချက်ခန့် ဆောင့်လိုက်သောအခါ အရင်းထိဝင်သွားလေသည်။ တရုတ်မလေး၏ မျက်နှာလေးမှာ အလွန်ကို အရသာရှိဟန် ပေါ်လွင်နေသည်။မောင်မောင်သည် ငေါက်ကနဲ ငေါက်ကနဲ ထောင်ထလာသော သူ၏လီးကြီးကို အသာကိုင်ကာ ဖြည်း ဖြည်းချင်း ဂွင်းတိုက်နေစဉ် သူဇာ၏ စကားသံကြောင့် သူတို့ညီအစ်မထံ မျက်စိက ရောက်သွားသည်။

“ ဟဲ့ နန္ဒာ…နင် အဲဒီလို ခံစားဖူးလား ဟင် ”

“ ဟာ…မမကလည်း ဘယ်လုပ်ဖူးပါ့မလဲ…”

“ ငါတို့ ဟို တရုတ်မနဲ့ အမေရိကန်မ လုပ်သလို လုပ်ကြည့်ရအောင် ”

“ ရပါ့မလား …မမ ရယ်…”

“ ဖြစ်ပါတယ်ဟာ…သွား…နင် အိမ်ရှေ့တံခါးသွား ပိတ်ခဲ့…”

ပြောပြောဆိုဆို သူဇာက မတ်တပ်ထရပ်သည်။ နန္ဒာက အိမ်ရှေ့တံခါးအား သွားပိတ်သည်။ ပြီး ပြန် ရောက်လာကာ သူ့အစ်မကို…

“ မမ တို့ ဘယ်ကစလုပ်မှာလဲ…ဟို အတုတွေလည်း မရှိဘူး…”

“ ရတယ်…နင် အဝတ်တွေချွတ်ထားနှင့်…ငါ နောက်ဖေးမှာ ခရမ်းသီးတွေ တွေ့ထားတယ်…” 

ဟု ပြောပြီး သူဇာ နောက်ဖေးဝင်သွားသည်။နန္ဒာက အပေါ်ကစွပ်ကျယ်လေးကို ခေါင်းပေါ်မှ ကျော်ချွတ်လိုက်သည်။ အောက်တွင် ဘရာစီယာဝတ် မထားသောကြောင့် တင်းမာတောင့်တင်းသော နို့လေး(အကြမ်းပန်းကန်လုံးသာသာ သာရှိသည်)ပေါ်လာသည်။ နို့ သီးခေါင်းလေးက လက်သန်းထိပ်လောက်တောင်မရှိ နီရဲကာ ထောင်ထနေလေသည်။ မောင်မောင်မြင်ရသော မြင် ကွင်းကြောင့် တံတွေးကို ဂလုကနဲမြိုချကာ ဗီဒီယိုကို လှည့်မကြည့်ဘဲ နန္ဒာကိုသာ အတင်းစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

နန္ဒာက အင်္ကျီလေးကို ဆက်တီပေါ်တင်ကာ မောင်မောင်ဘက်ကျောပေးကာ ဗီဒီယိုဘက်မျက်နှာလှည့်ပြီး မီနီ စကပ်လေးနှင့် အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ဖင်လေးကော့ကာ ကုန်းပြီးဆွဲချွတ်လိုက်ရာ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် တင်းကားနေသော တင်ပါးကြီးက ဖွေးဖွေးဖြူကာ ပေါ်လာတော့သည်။ 

အောက်ခြေဖျားသို့ ကုန်းပြီးဆွဲချွတ်စဉ် စောက်ဖုတ် မို့မို့ဖောင်းဖောင်းလေးကို ရိုးတိုးရိပ်တိတ်မြင်လိုက်ရလျှင် မောင်မောင်မှာ ရင်တွေ တဒုန်းဒုန်းခုန်သွား လေသည်။ အဝတ်အစားချွတ်ပြီးသည်နှင့် နန္ဒာက ဆက်တီတွင် ပြန်ဝင်ထိုင်စဉ် သူဇာ ပြန်ထွက်လာသည်။ 

သွား စဉ်က အဝတ်ပါသေးသည်။ ပြန်ထွက်လာတော့ အဝတ်အစားမဲ့ ဟင်းချိုပန်းကန်လောက်ရှိသော နို့ကြီး ( ၂ ) လုံးက တောင့်တင်းလှသော်လည်း လမ်းတစ်ချက်လျှောက်တိုင်း တုန်တုန်သွားလေသည်။ ပေါင်ကြားရှိ အဖုတ်ကြီးမှာ အမွှေးမဲများဖြင့် အကာအကွယ်ယူကာ ပုန်းအောင်းနေသည်။ပြည့်ဖြိုးသော ပေါင်တန်များနှင့် တင်သားများက တော့ နန္ဒာ့အတိုင်းပင် အင်မတန်မှ ကာမဆန္ဒကို တက်ကြွစရာ မောင်မောင်တစ်ယောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဂွင်း တိုက်နေရာမှ အရှိန်နည်းနည်းမြန်လာလေသည်။ 

ညီအစ်မ ( ၂ ) ဦး တစ်ဦးကို တစ်ဦး နို့များကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ပြီး ဗီဒီယိုဘက်ခေါင်းလှည့်တော့မှ မောင် မောင်လည်း ဗီဒီယိုကို ကြည့်မိရာ အမေရိကန်ကြီးက ဖင်ကုန်းပေးထားသော တရုတ်မလေးကို နောက်ကအရှိန်ဖြင့် အားရပါးရလိုးဆောင့်နေဆဲ…

ညီအစ်မနှစ်ဦးလည်း မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေရာမှ အကြီးမ သူဇာ က

“ နန္ဒာ…ညီမလေး…ထ…မမ တို့ လုပ်ကြရအောင်…”

နှစ်ဦးသား မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်ကာ တစ်ဦးခါး တစ်ဦးပွေ့ ဗိုက်ချင်းပွတ်…နှုတ်ခမ်းများ စုပ်နမ်းလေသည်။ လက်များကလည်း ကြီးမားပြန့်ကားသော တင်ပါးကြီးများကို ပွတ်သပ်လိုက် ဆုတ်ချေလိုက် စအိုဝနှင့် စောက်ဖုတ် အကွဲကြောင်းကို နောက်မှ နှိုက်လိုက်နှင့် ကာမအရသာကို ရယူနေကြသည်။ 

ခဏအကြာ သူဇာ က နန္ဒာ့နို့လေးကို ကုန်းပြီးစို့ရာ နန္ဒာမှာ တွန့်လိမ်လူးလွန့်သွားပြီး…

“ အင်း…ဟင်း…ဟင်း…မမ ရယ်…အား…တမျိုးကြီးပဲ…အင်း…ဟင်း…ဟင်း…”

သူဇာက နို့ကို စို့နေရာမှ နန္ဒာ့ကို မော်ကြည့်ပြီး

“ အဲဒါကောင်းလာတာ နေမှာပေါ့…ညီမလေး ရဲ့…မမတော့ စောက်ဖုတ်ထဲမှာ ရွစိရွစိနဲ့ အဲဒီလို လီးကြီး မျိုးနဲ့ အလိုးခံချင်လိုက်တာ…”

“ ဟုတ်တယ်…မမ……မမ လုပ်တော့……နန္ဒာ စောက်ဖုတ်လေးလည်း ရွစိရွစိနဲ့ ယားလာသလိုပဲ……ပေး …မမ ကို နို့စို့ပေးမယ်…”

နန္ဒာက ပြောပြောဆိုဆို သူဇာနို့ကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုတ်ကိုင်ရင်း တစ်ဖက်နို့သီးခေါင်းလေးကို ငုံ့ ပြီး စို့ပေးသည်။ သူဇာက ရင်ကိုကော့ ခေါင်းကိုမော့ကာ မျက်တောင်ကို မှေးရင်း လက်တစ်ဖက်က သူမ စောက် ဖုတ်ကို သူမဖာသာနှိုက်နေရင်း ခံစားနေသည်။ခုနက မီးဖိုထဲက သွားယူလာသော ခရမ်းသီးကြီး ( ၂ ) လုံးမှာ အရှည် (၅) လက်မခန့်ရှိလေသည်။ ထိုစဉ် သူဇာက

“ ကဲ…နန္ဒာ ခရမ်းသီးထည့်ကြရအောင်……”

သူဇာက ပြောပြောဆိုဆို ခရမ်းသီးကြီးထိပ်ကို လျှာနှင့်လျှက်ပြီး နန္ဒာအကွဲကြောင်းတလျှောက် ပွတ်ဆွဲ လိုက်သည်။ နန္ဒာက ဖင်ကို ဘယ်ညာရမ်းပေးသည်…ခံချင်စိတ်ပြင်းပြလွန်းသဖြင့် နန္ဒာ့ စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ အာ ထွက်လာပြီး အရည်များက ရွှဲစိုပြောင်လက်နေသည်။ 

သူဇာက စောက်ခေါင်းဝတွင် အသာတေ့ပြီး ထည့်သွင်းလိုက် သည်။ ပြီး ဝင်သလောက်ကို (၁၀)ချက်ခန့် အသွင်းအထုတ်လုပ်ပေးတော့ အရည်များ ပိုထွက်လာရာ သူဇာက ခရမ်းသီးကို အရင်းမှ ပြောင်းကိုင်ပြီး စောင့်ထည့်လိုက်ရာ အရင်းနားအထိ ဝင်သွားပြီး နန္ဒာမှာ ဆတ်ကနဲ တင်သား များ တုန်ကာ ခါးကကုန်းသွားရင်း…

“ အား…မမရယ်……ဖြည်းဖြည်း……အင့်……အင့်……အင်း……ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်……အား……ဟား…”

“ ပြွတ်……ပြွတ်……စွပ်……စွပ်……အင့်……အင့်……”

“ အား……ကောင်းလိုက်တာ မမ ရယ်……ဆောင့်……ဆောင့်……လုပ်ပါဦး……အား……မမ……ကောင်း… ……ကောင်း……အား……ကောင်းတယ်……ကောင်းတယ်………မမ……လုပ်……လုပ်……အား……”

နန္ဒာတစ်ယောက် ပြောပြောဆိုဆို ပြီးသွားလေသည်။ တင်ပါးများက အားမလိုအားမရ စားချင်ရာကို စား လိုက်ရသဖြင့် မောပန်းသွားဟန် ငြိမ်သက်သွားသည်…။

ခရမ်းသီးတန်းလန်းဝင်နေသော စောက်ခေါင်းကြီး နှုတ်ခမ်း သားများက ခရမ်းသီးကို ကျွတ်ထွက်သွားမှာစိုးသည့်အလား တင်းတင်းညှစ်ထားလေသည်။ အင်မတန် သွေးသား တက်ကြွနေသော အရွယ် နန္ဒာတစ်ယောက် ခဏလေးနှင့် ပြီးသွားခြင်းဖြစ်သည်။

“ နန္ဒာလေး…ပြီးသွားပြီလား……ဟင်……”

“ ဟင်း……ဟင်း……ပြီးသွားပြီ မမ……အရမ်း ကောင်းတာပဲနော်……” 

နန္ဒာက ရှက်ရယ်ရယ်ရင်း ပြန်ဖြေ သည်။

“ ကဲ……ဒါဆို……မမကို လုပ်ပေးဦး…မမလည်း ကောင်းချင်နေပြီ……”

“ ဟုတ်……”

နန္ဒာက တစ်ခွန်းတည်းပြောပြီး သူဇာ့ စောက်မွှေးများကို လက်နှင့်ဖြဲဖယ်ပြီး ခရမ်းသီးကို စောက်ခေါင်းဝ တေ့ကာ စောက်စေ့လေးကို ပြွတ်ကနဲ စုတ်ယူလိုက်တော့ သူဇာတစ်ယောက် တင်ပါးကြီးကို အပေါ်သို့ ထိုးပေးမိ လေသည်။ 

နန္ဒာက စောက်စိလေးကို စုပ်လိုက် လျှာထိပ်လေးဖြင့် ထိုးလိုက် လုပ်ပြီး ခရမ်းသီးကြီးကို ပွင့်အာနေ သော သူဇာ့ စောက်ခေါင်းတွင်းသို့ အားနှင့်ဆောင့်သွင်းလိုက်ရာ ခရမ်းသီးကြီးက အညှာနားအထိ ဝင်သွားလေ သည်။ သူဇာလည်း မျက်နှာပေါ်မှ နန္ဒာ့တင်ပါးကြီးကို ဖက်တွယ်ရင်း ဖျတ်ဖျတ်လူးသွားကာ……

“ အား……နာလိုက်တာ……ဖြည်းဖြည်း နန္ဒာ……အင့်……အင့်……ရှီး……ကျွတ်……ကျွတ်……အင်း……”

“ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆောင့်……နန္ဒာ…အင့်……အင့်……စွပ်……ပလွတ်……စွပ်……ပလွတ်……အင့်……အင့် ……အား……”

ခရမ်းသီး စောက်ဖုတ်အတွင်း ဝင်ထွက်သံ စွပ်-ပလွတ် ဟူသော အသံများဖြင့် သူဇာ၏ တအင့်အင့် တ အားအား ညည်းညူသံများက အခန်းထဲတွင် စိုးမိုးဖုံးလွှမ်းထားသည်။ မောင်မောင်လည်း ကြည့်ရင်းက ဂွင်းကို အ ဆက်မပြတ် တိုက်နေမိသည်။ လီးကြီးကလည်း မတ်တောင်နေလေသည်။

“ နာနာဆောင့်တော့……နန္ဒာ……အင့်……အင့်……မမ ကောင်းလာပြီ……အင့်……အား……စွပ်……ပလွတ် ……စွပ်……အင့်……ပလွတ်……အား……”

သူဇာ့ အသံကြောင့် မောင်မောင် ပြူးပြဲပြီးကြည့်မိသော နန္ဒာက ခရမ်းသီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စုံကိုင်ကာ အားနှင့် လျင်မြန်စွာ ဆောင့်ဆောင့်ထည့်သည်။ သူဇာက ဖင်ကြီးကို ကြမ်းပြင်မှ တစ်ထွာခန့် မြောက်အောင် ကော့ ထိုးပေးနေသည်။ စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ပြူးအာနေပြီး ခရမ်းသီးအဝင်အထွက်နှင့်အတူ နှုတ်ခမ်းသားများက အတွင်း သို့ ကျွံဝင်သွားလိုက် အပြင်သို့ စူထွက်လာလိုက်နှင့် ဖြစ်နေသည်။ 

သူဇာ့ နို့ကြီး ( ၂ ) လုံးမှာ ရမ်းခါနေလေသည်။ မောင်မောင်လည်း  မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သုတ်ရေများ ပန်းထုတ်လိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင်……

“ အား……ကောင်းလိုက်တာ…နန္ဒာရယ်……ဆောင့်……အင့်……ဆောင့်စမ်းပါ……မြန်……မြန်……အင့်………အင့်……စွပ်……စွပ်……ပလွတ်……ပလွတ်………စွပ်……အား……လုပ်ပါဟယ်……ငါ……ပြီးတော့မယ်…အင့်……စွပ်……ပလွတ်……စွပ်……ပလွတ်………ပြီး……အင့်……အား……ပြီး…ပြီ…အင့်……အား……”

ပြောပြောဆိုဆို သူဇာတစ်ယောက် တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးကာ ပြီးသွားလေသည်။ ပြီး ညီအစ်မနှစ်ဦး သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွတ်သပ်ပြီး စောက်ဖုတ်အသီးသီးအတွင်းရှိ ခရမ်းသီးများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြ သည်။

“ ဘွတ်……အင်း……”

“ ဘွတ်……အား……”

ခရမ်းသီးများက စောက်ရည်များဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုကာ မဲပြောင်နေသလိုပင်……နန္ဒာ့ စောက်ဖုတ်ကြီးက အမွှေးမရှိ သဖြင့် နီရဲပြဲလန်နေသည်ကို ပိုမြင်ရလေသည်။ သူဇာ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကတော့ အမွှေးမဲများ ရှိနေသဖြင့် အကွဲ ကြောင်းနီရဲရဲကိုသာ မြင်ရသည်။ ပြီး အပေါ်တွင် လေးဘက်ကုန်းနေသော နန္ဒာက ထရပ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစား များ ပြန်ဝတ်သည်။ သူဇာ ကလည်း ပြန်ဝတ်သည်။   

ဗီဒီယိုကလည်း တစ်ခန်းသာပြပြီး အခွေကုန်သွားသည်။ သူဇာ စက်ပိတ်နေစဉ် သူမတို့အမေပြန်ရောက် လာပြီး တံခါးခေါက်သံကြောင့် နန္ဒာ ခရမ်းသီး ( ၂ ) လုံးကို ကောက်ကာ အိပ်ခန်းတွင်း ဝင်ပြေးလေသည်။ မောင်မောင်ကား ကိုယ်တိုင်လုပ်ချင်စိတ် တဖွားဖွားနှင့် ချောင်းကြည့်နေရာမှ ခွာကာ သူ့အိပ်ယာပေါ်သို့ ပစ်လှဲရင်း ခုနက မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည်မြင်ယောင်ရင်း ခံစားမှိန်းမောနေလေတော့သည်။

.................................................................                                

မောင်မောင်တစ်ယောက် ညီအစ်မ ( ၂ ) ဦး၏ မြင်ကွင်းကို နေ့စဉ်မြင်ယောင်ရင်းက ညီအစ်မ ( ၂ ) ဦး တစ်ဦး တည်း အိမ်မှာရှိချိန်ကို စောင့်မျှော်နေမိသည်။ သူ စောင့်မျှော်သော အခြေအနေကို တစ်နေ့မှာ ရရှိခဲ့သည်။ မနက်ခင်းက မိဘ ( ၂ ) ဦး ထွက်သွားပြီး မနက် ( ၉ )နာရီခန့်တွင် အကြီးမ သူဇာပါ ထွက်သွားသဖြင့် အိမ်တွင် နန္ဒာတစ်ဦး တည်း ကျန်ခဲ့လေသည်။ 

မောင်မောင်လည်း အသင့်ပြင်ထားသော အအေးပုလင်းထဲသို့ စိတ်ကြွဆေးမှုန့်များထည့် ကာ မွှေလိုက်သည်။ ပြီး လမ်းထိပ်မှ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲဝယ်ကာ နန္ဒာ့ အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ ခြေသံကြား ရပြီး တံခါးဟလာကာ နန္ဒာမျက်နှာလေး ပေါ်လာသည်။

“ အော်…ဦးမောင်…ဘာကိစ္စလဲ ”

“ ကဲ…အမိ…နောက်မှမေး တံခါးအရင်ဖွင့်ပေး…ဒီနေ့ ကိုယ့်မွေးနေ့မို့ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲနဲ့ အအေး လာပို့တာ ……”

“ ဟာ…အတော်ပဲ…နန္ဒာက အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲ အရမ်းကြိုက်တာ ကျေးဇူးပဲ ဦးမောင်…နန္ဒာ…သွားလှယ် ထည့်လိုက်အုံးမယ်…ဝင်ထိုင်အုံးနော်…”

“ အေး…အေး…”

ဟု ဖြေရင်း မောင်မောင် အထဲဝင်တော့ နန္ဒာက အိမ်တံခါးကို ပြန်စေ့လိုက်သည်။ ပြီး…အအေးပုလင်းကို ခုံပေါ်တင်ကာ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲထုပ်ကို ကိုင်ရင်း အိမ်နောက်သို့ ဝင်သွားသည်။ မောင်မောင် က နန္ဒာ့ နောက်ပိုင်း ရမ်းခါသွားသော တင်ပါးကြီးကို လိုက်ကြည့်ပြီး တံခါးချက်ကို အသာထထိုးပိတ်လိုက်သည်။

နန္ဒာ့ပစ္စည်းကား အင်မတန်ကို ကောင်းလှပါသည်။ ပုခုံးတွင် ကြိုးတစ်ချောင်းသာ တပ်ထားသော ပိုးသား ဂါဝန်ပျော့လေးက ပေါင်လည်ထိသာ ဖုံးလွှမ်းထားနိုင်သည်။ အိမ်နေရင်းဝတ်သည်မို့ ဘရာစီယာ ခံမထားသဖြင့် နို့ လေးများက လုံးကြွကာ နို့သီးခေါင်းလေးကိုပင် မြင်နေရသည်။ ထိုစဉ် နန္ဒာတစ်ယောက် အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲပန်းကန် ကိုင်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲဝင်လာသည်။

“ ဦးမောင်ရော…စားပြီးပြီလား…”

“ အေးဟ…စားပြီး သွားပြီ…ဆုလေးဘာလေး တောင်းပေးအုံးနော်…အအေးလည်း သောက်…ဒါနလေး မြောက်သွားအောင်…”

“ ဟင်း…ဟင်း…စားပြီးသောက်ပြီးမှပဲ ဆုတောင်းပေးတော့မယ်…ကဲ…စားလိုက်အုံးမယ်…”

နန္ဒာက မုန့်ကိုသာကုန်းပြီးစားလိုက် အအေးသောက်လိုက်ဖြင့် စားသောက်နေသည်။ အင်္ကျီလည်ဟိုက် အောက်မှ ရင်ညွန့်သား မို့မို့ဖြူဖြူလေးက မောင်မောင့်ကို မြူဆွယ်နေလေသည်။ ကြည့်ပါအုံး…(၁၈)နှစ်ဆိုသော အရွယ်ရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦးက သည်မျှဆွဲဆောင်နိုင်လေပြီလား…။

ကြည့်နေရင်း မောင်မောင့် ဘွားဘက်တော်က ထလာလေသည်။ မောင်မောင့် မျက်စိထဲမှာတော့ ဟိုတစ် နေ့က သူဇာ့မျက်နှာပေါ် လေးဘက်ထောက်ကာ ခရမ်းသီးတန်းလန်းဝင်နေသော အမွှေးမဲ့ စောက်ဖုတ်လေးကိုပဲ မြင်ယောင်ကာ တံတွေးကို ဂလုကနဲ မြိုချလိုက်ရသည်။ စားသောက်ပြီးတော့ နန္ဒာက ပန်းကန်များ သွားသိမ်းပြီး ပြန်ထွက်လာတော့…

“ နန္ဒာ…ဟို တစ်နေ့က နေ့လည်ဘက် နန္ဒာတို့ ညီအစ်မ ( ၂ ) ယောက် ဘာကားကြည့်နေတာလဲ ဟင်…”

“ ဟင်…ဦးမောင် သိလား…”

ဟု နန္ဒာက အံ့သြသောမျက်နှာတွင် ရှက်ဟန်အနည်းငယ်သာ စွန်းထင်းလျက် မျက်ဝန်းများက ချက်ချင်း ရီဝေသွားကာ ထိုနေ့က မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်မြင်ယောင်သွားဟန်ရှိသည်။ ခဏအကြာ…နန္ဒာက မောင်မောင့်ကို စိတ်ကြွဆေးတန်ခိုးဖြင့် မိန်းမောကြည့်ရင်း…

“ ဘာလဲ…ဦးမောင် ကြည့်ချင်လို့လား ဟင်…အခွေက မရှိတော့ဘူး ဦးရဲ့ ပြန်အပ်လိုက်ပြီ…”

“ ရပါတယ်…ဦး အခွေငှားလာတယ်…ဒီမှာ…ဒီကားက ဂျပန်ကား နန္ဒာရဲ့ အရမ်းကောင်းတယ်…”

နန္ဒာတစ်ယောက်ကတော့ စိတ်ကြွဆေးတန်ခိုးနဲ့ အရမ်းကို စိတ်တွေ ပြင်းပြနေပုံရသည်။ ချက်ချင်းပင် ထ ကာ အခွေကို ယူပြီးစက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ မောင်မောင် သူ့ရှေ့မှာ ကုန်းကုန်းလေး ဗွီဒီယိုဖွင့်နေသော နန္ဒာ့ကို ကြည့်ကာ လီးကြီးက အတင်းထောင်ထလာသဖြင့် ပေါင် ( ၂ ) လုံးဖြင့် ညှပ်ထားရသည်။ 

နန္ဒာက အခွေဖွင့်ပြီး မောင်မောင့် ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။ မကြာပါ…ဂျပန်မလေး(၂)ယောက်နှင့် ဂျပန်လူထွားကြီးတစ်ယောက်တို့ ပေါ် လာသည်။ ( ၃ ) ပွင့်ဆိုင်ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။စကားတပြောပြောဖြင့် ဂျပန်ကြီးက သေးသွယ်လှပသော ဂျပန်မလေး ( ၂ ) ဦးကို ဘယ်ညာဖက်ထားရင်း စကားပြောကာ တစ်ဦးက ဆက်တီဆိုဖာပေါ်တွင် ပက်လက်လှန် ဘေးတိုက်လှဲချလိုက်သည်။ 

ဂျပန်ကြီးက ထိုအိပ် နေသော ကောင်မလေး၏ အမွှေးကြဲသော စောက်ဖုတ်လေးကို စတင်လျှက်ပေးသည်။ နောက်ဂျပန်မလေးကဂျပန်ကြီးနား ကြမ်းပြင်တွင် ထိုင်ပြီး လီးကို အသာကိုင်ကာ ပါးစပ်နှင့်စုပ် လျှာနှင့်ဒစ်ကြီးကိုလျှက် လုပ်ပေးနေသည်။ 

စောက်ဖုတ်အလျှက်ခံနေရသော ကောင်မလေးမှာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့လျက် တဟင်းဟင်း ညည်းညူနေလေသည်။ ထို မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း နန္ဒာတစ်ယောက် ဖင်လေးကြွလိုက် ပေါင်လေးချိတ်လိုက် ပြန်ချလိုက်ဖြင့် ဖီးလ်တက်နေပုံ ရသည်ကို တွေ့ရသော မောင်မောင်က နန္ဒာ့ဘက် လှည့်ကြည့်ပြီး……

“ နန္ဒာ…သူတို့ပုံစံက အရမ်းကောင်းနေပုံပဲနော် နန္ဒာရော…အဲဒီလိုမျိုး ခံစားဖူးလား…”

“ ဟင့်အင်း…မလုပ်ဖူးဘူး ”

“ ဒါဆို ဟိုတစ်နေ့က နန္ဒာတို့ ( ၂ ) ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ ဟင်…”

“ ဦးကလည်း အဲဒီနေ့က မမနဲ့ ( ၂ ) ယောက်ထဲ…ယောက်ျားလေးမှ မပါတာကို…”

မောင်မောင်က နန္ဒာ့ ပုခုံးလေးကို အသာဆွဲယူပွေ့ဖက်ရင်း…

“ ခု…ဦး ရှိနေပြီလေ…နန္ဒာနဲ့ဦး အဲဒီထက် အဆတစ်ရာလောက်ကောင်းအောင် လုပ်ကြရအောင်လေ……”

“ ကောင်းပါ့မလား ဦးရယ်…နန္ဒာ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးပဲ…”

“ လာပါ နန္ဒာရယ်…ဦး နန္ဒာ့ကို လုပ်ချင်နေတာ ကြာပြီ…”

“ ကြောက်တယ်…ဦးရယ်…ဦး…”

နန္ဒာ စကားမဆက်နိုင်တော့ နန္ဒာ့ နှုတ်ခမ်းလေးပေါ် မောင်မောင့် နှုတ်ခမ်းက ဖုံးအုပ်သွားသည်။ နန္ဒာက အလိုက်သင့် ပြန်နမ်းသည်။ နမ်းနေရင်း မောင်မောင့်လီးကြီးက ပေါင်ကြားမှ ငေါက်ကနဲ ထောင်ထွက်လာသည်။ မောင်မောင့် လက်နှစ်ဖက်က နန္ဒာ့ဂါဝန်လေးကို ဆွဲချွတ်ပေးလိုက်သည်။ 

ဘရာစီယာ ဝတ်မထားသောကြောင့် အ ကြမ်းပန်းကန်လုံးသာသာ နို့လေး ( ၂ ) လုံးပေါ်လာသည်။ နို့သီးခေါင်းလေးက ပန်းနုရောင်ပြေးလျက် လက်သန်းထိပ် ဖျားလောက်လေးသာ ရှိသည်။အောက်ပိုင်းမှ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးက ကြီးမားပြန့်ကားသော တင်ပါးကြီးကို အတင်းဆွဲချုပ်ထားသ လို စောက်ဖုတ်နေရာမှာလည်း မို့ဖောင်းပြီး မောက်တက်နေလေသည်။ 

မောင်မောင်က ပါးစပ်ကို နမ်းစုပ်နေရာမှ လည်တိုင်မှတဆင့် ရင်ညွန့် ပြီး နို့သီးခေါင်းလေးတို့ကို လျှာဖျားလေးနှင့် တို့ထိရင်း ဆော့ကစားပေးလိုက်ရာ နန္ဒာ မှာ မောင်မောင့်ကို အတင်းဖက်တွယ်ပြီး လက်တစ်ဖက်က မောင်မောင့် ပေါင်ကြားကို ကိုင်လိုက်ရာ လီးကြီးကို ကိုင်မိသွားလေသည်။ 

လက်နှင့်လီးကြားတွင် ပုဆိုးစ ခံနေသဖြင့် နန္ဒာက ပုဆိုးစကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ ထိုစဉ် မောင်မောင်က နို့သီးခေါင်းလေးကို အာခေါင်ထဲထည့်ပြီး လျှာဖျားနှင့် တို့ထိပေးလိုက်ရာ…

“ အင်း…အင်း…ဦး ရယ်…အား…ယား…”

“ ဦး…နန္ဒာ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးပဲ ဦးရယ်…”

နန္ဒာ့ စကားသံ ညည်းညူသံတို့က မောင်မောင့် ရမ္မက်ဆန္ဒကို ပိုမိုပြင်းထန်လာစေသည်။ မောင်မောင် လည်း လျှာကို နို့မှ ချက်ပေါ်သို့ ဆင်းလိုက်သည်။ ပြီး…ဆီးခုံအပေါ်စပ်ရှိ ဗိုက်သား ဖွေးဖွေးလေးကို နမ်းရှိုက်ရင်း အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ဆွဲချွတ်တော့ နန္ဒာက ဖင်လေးကို အသာကြွပေးပြန်သည်။

တွေ့ပါပြီ…မောင်မောင် တမ်းတသော တပ်မက်သော အမွှေးတစ်ပင်မျှမရှိ ပြောင်ရှင်းမို့ဖောင်းနေသော စောက်ဖုတ်လေးကို ပေါင် ( ၂ ) ချောင်းဆွဲဖြဲရင်း မျက်လုံးများ ကျွတ်ကျမတတ် ကြည့်လိုက်သည်။ မောင်မောင် ဗွီဒီယို ကို မေ့သွားသည်။ အလားတူ နန္ဒာလည်း ဗွီဒီယို ကို မေ့သွားသည်။ နှစ်ဦးသား ကာမကြောတွင်သာ မျှောချင်နေ ကြသည်။

ပေါင်ကားထားသော်လည်း စောက်ဖုတ်လေးမှာ ပြဲအာမသွား စေ့နေသည်။ မောင်မောင်က လျှာထိပ်နှင့် အထက်အောက် စုန်ဆန်ထိုးခွဲပေးမှ နန္ဒာ့တင်ပါးကြီးနှင့် ပေါင်အတွင်းသားများ တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ ကော့တက် လာပြီး စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားများမှာလည်း အာသွားသည်။ 

အတွင်းသားလေးများက ရဲနေပြီး အရည်ကြည်လေး များ စိမ့်ကျနေလေသည်။ မောင်မောင်က စောက်စိလေးကို စုပ်လိုက် စောက်ခေါင်းထဲသို့ လျှာကို ထိုးထည့်မွှေ လိုက် လုပ်ပေးလိုက်တော့ နန္ဒာက ဖင်ကြီးကို ကော့ထိုးပေးလိုက်သည်။ ပြီး မောင်မောင့်ခေါင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ခေါင်းလေးကိုမော့ မျက်စိစုံမှိတ်ရင်း…

“ အား…ကောင်း…ကောင်းလိုက်တာ ဦးရယ်…အင်း…ဟင်း…အား…လုပ်ပါဦး…အား…”

ဟု ညည်းညူကာ စောက်ခေါင်းအတွင်းမှလည်း အရည်ကြည်များ ပိုမိုစိမ့်ထွက်လာသည်။ မောင်မောင်က စောက်စိလေးကို လျှာထိပ်နှင့် အမြန်ထိုးကလိလိုက်တော့…

“ အင်း…ဦးရယ်…အား……ကောင်းလိုက်တာ လုပ်ပါတော့ ဦးရယ်……အင့်……အား……နန္ဒာ မနေနိုင် တော့ဘူး……အင့်……ဟင့်……အား……ရှီး……”

“ နန္ဒာ အရမ်းကောင်းလား ဟင်……”

မောင်မောင်က နန္ဒာ့ကို မော့ကြည့်ရင်းမေးတော့ နန္ဒာက မောင်မောင့် အဝတ်များကို အတင်းဆွဲချွတ်ကာ မောင်မောင့်လီးနားကပ်ရင်း……

“ အင်း……”

ဟု ပြန်ဖြေကာ အရှည် (၇) လက်မ၊ လုံးပတ် သူမ လက်ကောက်ဝတ်ခန့်ရှိသော မောင်မောင့်လီးကြီးကို ကိုင်ကာ စုပ်ပေးလေသည်။ နန္ဒာ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကြားတွင် မောင်မောင့်လီးကြီးက တဆတ်ဆတ်နှင့် တုန်ခါလာ သည်။ 

အကြောများ ပြိုင်းပြိုင်းထကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ သွေးကြောများက တဖျဉ်းဖျဉ်းနှင့် မောင်မောင် အံ ကြိတ်ထားမိသည်။ 

နန္ဒာကလည်း လီးကြီးကို အာခေါင်ထဲထိ ငုံစုပ်လိုက် လီးဒစ်ကြီးကို လျှာနှင့် လှည့်ပတ်လျှက် ပေးလိုက်နှင့် လုပ်ပေးရင်း လက်တစ်ဖက်က သူမ စောက်ခေါင်းလေးထဲကို လက်ညှိုးနှင့် ထိုးမွှေနေလေသည်။ ခ ဏကြာတော့ နန္ဒာက လီးကြီးကို ပါးစပ်ထဲမှ ချွတ်ကာ မောင်မောင့်ကို မော့ကြည့်ပြီး…

“ ဦးရယ်…ဦး လီးကြီးက အကြီးကြီးပဲနော်…နန္ဒာ ခံနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး……အင်း……”

“ နန္ဒာရယ် မခံနိုင်ဘူးဆိုတာ မရှိဘူး……ကဲ…ထ…ဦး ကောင်းအောင် လုပ်ပေးမယ်……”

ပြောပြောဆိုဆို နန္ဒာ့ ပုခုံးလေးကို ဆွဲယူထူလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူဇာ အပြင်က ပြန်ရောက်လာ သည်။ အိမ်တံခါး ပိတ်ထားသောကြောင့် အသာရပ်စဉ် ယောကျ်ားလေးအသံကြားသောကြောင့် အသံမပေးဘဲ နောက်ဖေးပေါက်သို့ သွားကြည့်ရာ စေ့ထားသဖြင့် တွန်း ဝင်ပြီး ဧည့်ခန်းနားသို့ သွားချောင်းရာ နန္ဒာနှင့် မောင်မောင်တို့ကို တွေ့ရလေသည်။

သူဇာက အသံမပေးဘဲ မောင် မောင့်လီးကြီး တရမ်းရမ်းဖြစ်နေသည်ကိုကြည့်ပြီး ခံချင်စိတ်တွေ ထကြွလာသည်။ မောင်မောင်တို့ကတော့ သူဇာ ရောက်နေမှန်း မသိကြ။နန္ဒာ့ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းစုပ်ရင်း မောင်မောင့်လီးကြီးက နန္ဒာ့ဆီးခုံကို ထိလိုက် ပေါင်ကိုထိလိုက်နှင့် နန္ဒာက လည်း မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး မောင်မောင့်ကို ဖက်ထားလေသည်။

သူဇာလည်း သူမဝတ်ထားသော စကပ်ရှည်ကို ချွတ်ကာ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကိုပါ ချွတ်လိုက်သည်။ အမွှေးမဲများ ဖုံးအုပ်ထားသော စောက်ဖုတ်ကြီး တင်း ကားနေသော တင်ပါးကြီးများ ပြည့်ဖြိုးဖြူဖွေးသော ပေါင်တံ ( ၂ ) ချောင်းတို့က စွဲမက်ဖွယ်ရာ…ပြီး…အပေါ်တွင် ဝတ်ထားသော ကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီလေးကို ချွတ်ပြီး အတွင်းခံ ဘရာစီယာလေးကိုပါ ချွတ်လိုက်သည်။ မောင်မောင် က…

“ နန္ဒာလေး…ဒီပေါ်မှာ ပက်လက်လှန်အိပ်လိုက်……”

နန္ဒာက နှစ်ယောက်ထိုင် ဆိုဖာကြီးပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်အိပ်ရင်း ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ဖြဲကာ တစ်ချောင်း ကို ဆိုဖာနောက်မှီပေါ်တင် ကျန်တစ်ချောင်းကို ဆိုဖာအောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။မောင်မောင်က ပြဲ အာနေသော နန္ဒာ့ စောက်ပတ်ဝတွင် လီးကြီးကိုတေ့ကာ အထက်အောက်ပွတ်ဆွဲပေးရင်း အဝသို့ ဒစ်ကလေးကို အသာမြှုပ်ထည့်လိုက်သည်။

“ အင့်…အား……ဟာ……အား……”

နန္ဒာတစ်ယောက် ညည်းညူရင်း လွန့်လူးသွားသည်။ မောင်မောင်က နို့လေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း တစ်ဝက်ခန့် ရောက်အောင် ဖိသွင်းလိုက်သည်။ နန္ဒာ့ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားများပါ လီးကြီးနှင့်အတူ အတွင်းသို့ ကျွံဝင်သွား လေသည်။ နှုတ်မှလည်း…

“ အား……နာလိုက်တာ ဦးရယ်……ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါ……အင့်……အင့်……အား……”

“ စွပ်……ပြွတ်……အင့်……အင့်……စွပ်……အင့်……”

မောင်မောင်က တစ်ဝက်လောက်ကို မနားတမ်းဆောင့်ပေးရာ အရည်များ စိုရွှဲလာပြီး နန္ဒာမှာ တအင့်အင့် ဖြင့် ဖင်ကြီးကို ကော့ထိုးပေးလာသည်။ မောင်မောင်က ဆောင့်နေရင်းမှ နန္ဒာ့ခါးလေးကို စုံကိုင်ကာ အတင်းဆောင့် ဖိချလိုက်ရာ လီးကြီးမှာ နန္ဒာ့စောက်ဖုတ်ကြီးထဲသို့ တဆုံးဝင်သွားကာ နန္ဒာမှာ ဗိုက်ကလေး ရှုပ်သွားပြီး အားကနဲ အော်လိုက်လေသည်။

ကြီးလည်းကြီး ရှည်လည်း ရှည်သော မောင်မောင့်လီးကြီးမှာ နန္ဒာ့ သားအိမ်ထိတိုင်ရောက် ကာ နန္ဒာမှာ လောက၏ အကောင်းဆုံး ကာမအရသာကြောင့် နာကျင်ခြင်းကို မေ့ကာ မောင်မောင့် လက်နှစ်ဖက် ကို ကိုင်ရင်း ဖင်ကြီးကို ကော့ထိုးပေးလိုက်သည်။

“ အင့်……အား……နာကောင်းကြီး ဦးရယ်……အင့်……အင့်……အင့်……စွပ်……ပြွတ်……ဒုတ်……အင့်……အား……အား……ဟား……အင့်……စွပ်……ဒုတ်……အင့်……ရှီး……အင့်……ဖြည်းဖြည်း……အင့်……”

“ ကောင်းလားဟင်……နန္ဒာ……”

“ ကောင်း……အင့်…….ကောင်း…တယ်……အင့်……”

“ စွပ်……ပြွတ်……ဒုတ်……အင့်……အား……”

သူဇာမှာ ကြည့်နေရင်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ မောင်မောင်တို့ရှိရာ သွားလိုက်မိသည်။ မောင်မောင်မှာ သူဇာ့ ကို ကြည့်ရင်း အံ့သြသွားသည်။ 

အဝတ်အစား မရှိသည်ကိုတွေ့ရသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံး စားရတော့မည်ကို တွေး မိရင်း သူဇာ့ကို လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူဇာကလည်း လက်ကမ်းပေးရင်း ဘာစကားမျှမပြော နန္ဒာ့ကိုလည်း အလိုးအဆောင့်မပြတ်…။

“ အင့်…စွပ်……ဒုတ်……ဗြိ……ဒုတ်……အင့်……အား……ကောင်းတယ်……ဆောင့်……အား……အင့်……”

“ စွပ်……ပလွတ်……”

ဟူသော အသံနှင့်အတူ မောင်မောင့်လီးကြီးကို နန္ဒာ့စောက်ဖုတ်လေးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး နန္ဒာ့ကို ဖင် ကုန်းခိုင်းပြီး ဖောင်းထွက်နေသော စောက်ဖုတ်ကြီးထဲ လီးကြီးကို ထည့်ကာဆောင့်လေသည်။ အချက်(၂၀) လောက် ဆောင့်ပြီးသောအခါ……

“ အင့်…စွပ်……ဒုတ်……ဘွတ်……အင့်……အင့်……အား……ဦး ကောင်းလိုက်တာ……အင့်……အင့်……အ ရမ်းကောင်းလာပြီ……ဆောင့်……ဆောင့်……အား……အား……ရှီး……အား……ပြီး…ပြီ……အင်း……”

နန္ဒာမှာ လေးဘက်ကုန်းနေရာမှ ဖင်ကြီးကို နောက်သို့ပင့်ဆောင့်ရင်း ပြီးသွားကာ ဆိုဖာပေါ်သို့ အိကျသွား သည်။ မောင်မောင့်လီးကြီးမှာ အရည်များဖြင့် ရွှဲစိုကာ အစာမဝသေးသည့် မြွေလိုပင် တရမ်းရမ်းဖြစ်နေသည်။ သူဇာက မောင်မောင့်လီးကြီးကို ကိုင်ကာ……

“ ဦးမောင်……ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နော်……သမီး…အပေါ်က ဆောင့်မယ်…”

မောင်မောင်လည်း ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ပေးလိုက်သည်။ သူဇာက မောင်မောင့်လီးကြီးပေါ် ခွထိုင်ကာ သူမ စောက်ဖုတ်ကို ဖြဲကာ လီးကိုကိုင်တေ့ပြီး ဆောင့်ချလိုက်သည်။လီးကြီးမှာ တင်းကျပ်စွာဖြင့် တဝက်ခန့် ဝင်သွား သည်။ သူဇာမှာ မျက်နှာလေးရှုံ့မဲ့ရင်း ဖင်ကြီးကို ကြွလိုက် ဖိချလိုက်လုပ်ရင်း ဆောင့်ပေးနေသည်။ 

မောင်မောင်က အားမလို အားမရဖြစ်ကာ အောက်မှကော့ထိုးပေးလိုက်သည်။ သူဇာလည်း သူမ စောက်ဖုတ်လေးထဲသို့ အဆုံးထိ မဝင်သောကြောင့် အသာအောင့်ရင်း အားနှင့် ဖိဆောင့်လိုက်ရာ မောင်မောင်က ကော့အထိုး အရှိန် ( ၂ ) ခုပေါင်းပြီး အဆုံးထိဝင်သွားလေသည်။

“ အား……ဒုတ်……အင့်……နာလိုက်တာ ဦးရယ်……”

“ ခဏပါ သူဇာရယ်……ဆက်ပြီး ဆောင့်လိုက်……”

“ အင်း……စွပ်……ဒုတ်……စွပ်……ဒုတ်……အင့်…….အင့်……အား……”

သူဇာမှာ ဆောင့်ရင်း ဆောင့်ရင်း ကောင်းလာလေသည်။ အရည်များလည်း ပိုထွက်လာသည်။ သူဇာက နန္ဒာ့ထက် ပိုစုပ်အားကောင်းသည်။ ငါးမိနစ်ခန့်ကြာသော်……

“ သူဇာ…ထ…ပုံစံတစ်မျိုးပြောင်းရအောင်……”

သူဇာ ထရပ်လိုက်တော့ ပြွတ်ကနဲ လီးက ကျွတ်သွားသည်။

“ သူဇာ…ဆိုဖာနောက်မှီကို လက်ထောက်လိုက် ခါးလေးကိုကော့……အေး……ဖင်ကို နည်းနည်းကော့ ပေး…”

“ အင်း……”

“ ရပြီ……ထည့်တော့မယ်နော်……”

“ စွပ်……ဗြိ……ဒုတ်……အင့်……အင့်……အား……ကောင်းလိုက်တာ……ဆောင့်ပါ……အင့်……ဒုတ်…… ဒုတ်……အင့်……ရှီး……အင့်……”

သူဇာ့ နို့ကြီး ( ၂ ) လုံးမှာ ရမ်းခါနေသည်။ မောင်မောင်တစ်ချက်ဆောင့်တိုင်း တစ်ခါတုန်သွားသော သူဇာ့ တင်ပါးကြီးများက အင်မတန်ကြည့်၍လှသည်။ သူဇာက ဖင်ကြီးကို ဘယ်ညာရမ်းလိုက် နောက်သို့ ကော့ထိုးပေး လိုက် လုပ်ပေးရင်း လီးကြီးကို စောက်ခေါင်းအတွင်းသားများနှင့် ညှစ်ယူပေးနေသည်။

“ အင့်……ကောင်းလိုက်တာ……ဦးရယ်……သူဇာ……ပြီးတော့မယ်……ဆောင့်……အင့်……အင့်……စွိ…… ဒုတ်……အင့်……စွပ်……ဒုတ်……ဗြစ်……ဗြစ်……အင့်……အား……ကောင်းလာပြီ……ကောင်းတယ်……အား…… ဆောင့်ပါ……မြန်မြန်……အင့်……အင့်……”

မောင်မောင်လည်း ပြီးချင်လာကာ အားကုန်ဆောင့်လေသည်။ အချက် (၂၀) ခန့် ဆောင့်အပြီးတွင်……

“ အား……အား……ဆောင့်……ဦး……အား……ပြီး……ပြီး……အင့်……ဒုတ်……အင့်……”

“ အား……ကောင်းလိုက်တာ သူဇာရယ်……အင့်……အင့်……”

 ( ၂ ) ဦးသား ညည်းညူရင်း မောင်မောင်ကလည်း လီးထိပ်မှ သုတ်ရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူဇာ ကလည်း သူမ စောက်ရည်များကို ညှစ်ထုတ်ရင်း မောင်မောင့်ကို လည်ပြန်ဖက်ကာ……

“ ကောင်းလိုက်တာ…ဦးရယ်…”

“ ကောင်းရင် နောက်လည်း လုပ်ပေးမှာပေါ့……သူဇာရယ်……”



........................................💚💛💖💝💙........................................

ပြီးပါပြီ။



ကျွန်တော် နဲ့ မီးမီး (စ/ဆုံး)

ကျွန်တော် နဲ့ မီးမီး (စ/ဆုံး)

ဇာတ်လမ်း - M3

ရှပ်အင်္ကျီ လက်တိုပွပွ နဲ့ ထမီလေးဝတ်ပြီး အပျိုလုပ်လာတဲ့ မီးမီး သနပ်ခါး ပါးကွက် ကျဲနဲ့ ကျနော့်အိမ်ထဲ ခြေ ဆောင့်ပြီးဝင် လာပါတယ်။ ဟေ့ အမှိုက်အီးမှန်လာတယ် ထင် တယ် လို့ လှမ်းစလိုက်တာ အတင်းပြေးလာပြီးလက်မောင်း ကိုထုပါတော့တယ်။

အပျိုကလေး ပေါက်စ လေးဖြစ်လာတဲ့မီးမီး သူ့အိမ်ကဆူလိုက်တာ နဲ့ ကျနော့် အိမ်ကို ခုလိုပဲ ပြေးလာတတ်ပါတယ်။ သူတို့အိမ်နဲ့ ကျနော်တို့အိမ်က ရင်းနှီးကြတယ်။မိဘချင်းက တော့ မျက်စပြစ်ထားကြ တော့ ခုလိုပဲ ဝင်ထွက်နေ ကြတယ်။

လက်မောင်းကိုလာထု နေတဲ့ သူမလက်လေးတွေကို လက် တစ် ဖက် နဲ့ဖမ်း ကိုင် ထားပြီးကျန်လက် တစ်ဖက်နဲ့ သူမကိုယ်လုံးလေး ကို ဖက်ကာပါးပြင်လေးတွေကို မွှေးမွှေး ပေးပစ်လိုက် တယ်။ဟာ လွှတ်ကွာ လွှတ် လွှတ် ဆိုပြီး အတင်း ရုန်း နေ ပေမဲ့ ရုန်းလေတင်းတင်းလေး ဖက်လေ ဆိုတော့ သူမမရုန်းရဲတော့ပဲငြိမ်သွားတယ်။

သူမမျက်နှာအနှံ အားရ အောင် နမ်းပြီးမှလွှတ်စေချင် ရင် ငါ့ကို မွှေးမွှေးပေး မွှေးမွှေးပေးရင် လွှတ်မယ်လို့ ပြောလိုက်တာ မရဲတစ် ရဲနဲ့ ပါးလေးပေါ်ဖွဖွ လေးလာနမ်းတယ်။ဖက်ထားတာ နည်းနည်း လျော့ပေးပြီးဘယ်ဖက်နို့အုံလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီးချေပေးလိုက်တာ ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။

သူမငြိမ် သွားတာကို အခွင့် ကောင်းယူပြီး နောက်တစ်လုံးပါ ဆက်ကိုင် ပေးလိုက်တာ တစ်ဟင်းဟင်းးးနဲ့မျက်လုံးလေးတွေ မှိတ်ပြီးငြီးနေပါတော့တယ်။နို့လေးတွေကို အင်္ကျီ ပေါ် ကဆုပ်ကိုင် ခြေမွ နေတာ အားမရတာနဲ့ ကြယ်သီးလေးတွေ ဖြုတ်ပြီး လက်နှိုက်ကာ အိစက်နေတဲ့ နို့လုံးလုံးလေးတွေကို အားရ ပါးရ ဆုပ်ကိုင် ခြေမွနေမိတယ်။

နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို လက်ညိုးလက်မနဲ့ခြေ ပေးပြီး နှုတ်ခမ်းလေးတွေပါစုပ် နောက် နို့သီးလေးတွေပါစုပ် နဲ့ လုပ် ပေးလိုက်တာ ပျော့ခွေ သွားပြီး လုပ်သမျှခံနေပါတော့တယ်။အိပ်ခန်းထဲ ပွေ့ချီသွားပြီး သူမကို ကုတင် ပေါ်တင် တံခါးကို ဂျတ်ချပြီး ပက်လက်လေးဖြစ်နေတဲ့သူမပေါ်တက်ခွ ပိပိလေးပေါ်လာအောင် ထမီလေးကိုလှန်တင် ပိပိအကွဲကြောင်းလေး တစ်လျှောက် လက်ခလယ်နဲ့ ထိုးမွှေ ရင်း စောက်စိလေး ကိုပါပွတ်ဆွဲ ပေးလိုက်လုပ်နေမိတယ်။

အမှိုက် တော့ တီကောင် ဆားပတ်ထားသလိုတွန့်လိမ် ကော့ပျံ နေပြီး တဟင်းးးဟင်းးနဲ့ ပဲညီးးးနေပါတယ်။ထမီလေးကို ကွင်းလုံးချွတ် အင်္ကျီ လေးကို လည်းခေါင်းပေါ်က ဆွဲချွတ်လိုက်တာ ကိုယ်လုံးတီးလေးဖြစ်သွားတယ်။

အင်္ကျီက ပွ နေလို့ ကိုယ်လုံး ကြီးတယ်ထင် နေရပေမဲ့ ကိုယ်လုံး တီးလေးဖြစ်သွားတော့ သေးသေး ကျစ်ကျစ် လေးနဲ့ ဖြူဝင်းလှပ နေပါတယ်။ပုဆိုးကိုဆွဲချွတ်လိုက်ပြီးထောင် မတ် နေတဲ့ လီးတန်းကို သူမ နှုတ်ခမ်းဝ တေ့ပြီး စုပ်ခိုင်း လိုက်တယ်။

အံ့အားသင့် နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ငပဲ့ကို ကြောင်ကြည့်နေတဲ့ သူမ ပိပိလေးကို လက်ခလယ်နဲ့ထိုးမွှေပြီး အစိလေးကို ပွတ်ချေ ပေးလိုက်တာ အာဟာ ဟဟာဟာ ဆိုပြီး ပါးစပ်ပွင့်လာလို့ ငပဲ့ ကို ထိုးထည်းပေးလိုက်တာ အငိုက်မိသွားပြီး စုပ်ပေးနေရပါတော့တယ်။

သူမစုပ်ပေးလို့ တင်းလာတဲ့ ငပဲ့ ကိုပါးစပ် ထဲကထုတ် သူမ ပိပိလေး အဝမှာ တေ့ပြီး အကွဲကြောင်း တစ်လျှောက်သုံးလေးချက်ပွတ်ဆွဲပေးလိုက်တာ ထွန့်ထွန့်လူးသွားပြီးပိပိ လေးထဲက အရည်လေးတွေရွှဲ လာတယ်။ပါးစပ်လေးကို လက်နဲ့ အုပ်ပိတ်ထားရင်း ပိပိလေးထဲ ငပဲ့ကိုထိုးသွင်းလိုက်တယ်။အော်သံခပ်အုပ်အုပ်ထွက်လာတယ်။

ကျန်လက်တစ်ဖက်က သူမနို့အုံလေးတွေ ကိုင်ပြီးချော့လိုက် လို့ ငြိမ်ကျသွားတယ်။နောက်တစ်ခါထပ်ပြီး ငပဲ့ကိုဆောင့်သွင်း လိုက်တယ်။အပျိုမှေးလေးပေါက်သွားပြီးတစ်ဆုံးဝင် သွားတယ်။ သူမမျက် ရည်လေးတွေကျလာပြီးငိုပါတော့တယ်။

တစ်ကိုယ်လုံးတင်းတင်း ဖက်ထားရင်းလက်တွေက သူမ တစ်ကိုယ်လုံးအနှံ ပွတ်သပ် ကိုင် တွယ်ပြီးချော့ သွင်းသွင်းနေလိုက်တာ တစ်ဖြည်းဖြည်း နဲ့ သူမလဲ ကာ မ အရသာ ခံစားလာရလို့ တဟင်းဟင်းနဲ့ ဖြစ်လာတယ်။အထဲဝင် နေတဲ့ ငပဲ့ကိုသူမက အတင်း ညှပ်ထားလို့ လိုးရတာ အရသာ တော်တော် တွေ့နေရတယ်။

နို့လေးတွေစုပ်လိုက် လိုးလိုက် စို့လိုက် လုပ်လိုက်နဲ့အရ သာတွေ့နေရတယ်။အိစက် နူးညံနေတဲ့ အထိအ တွေ့ ယစ်မူးဖွယ်ကာ မ အရသာ ချစ်စရာ သူမ မျက်နှာ လေးတွေကိုလိုးနေရင်းနဲ့ ပဲ တပ်မက်လာမိတယ်။သူမကမျက်လုံးလေးမှိတ် အံလေးကြိတ်ပြီး ခံတယ် တစ်ခါတစ်ခါ အောက်ကနေပြန်ကော့ပေးတယ်။

လိုးရ တာ ကောင်းလာတာနဲ့အမျှတရစပ် ကို ဆောင့် လိုးနေမိတယ်။ လိုးနေရင်းကသူမကောကျွန်တော်ကော ချွေးသီးလေးတွေ ပျံ ပြီး မောလာတယ်။မောလာရင်း နဲ့ ပဲ အ ကြောပေါင်း တစ်ထောင် အီစိမ့်ပြီး ပြိုင် တူ ပြီးသွားကြပါတော့တယ်။မောမောနဲ့ စပ်ပက်နဲ့ လီးတပ် ရက် သူမ ပေါ်က မဆင်း ပဲ မှိန်းနေမိတယ်။

သူမလက် နှစ်ဖက်က လည်း ကျနော့် ကို မလွှတ်တမ်းဖက်ထားရင်း မှိန်းနေပါတယ်။စိတ်တိုင်းကျ လိုးလိုက် ရလို့အားကုန်မောပန်း ပြီးမှိန်းနေချင် ပေမဲ့ မီးမီး ကို လှုပ်နှိုးလိုက် ရတယ်။သူလည်း အားပါးတရ အ ဆော် ခံလိုက်ရလို့ မောပန်းနေမှာ မှန်ပေမဲ့ ကျနော် အိမ် ရောက်တာတော်တော် ကြာသွားပြီ ဖြစ်လို့ မီးမီးကို လှုပ်နှိုးပြီးပြန်ခိုင်းလိုက် ရတယ်။

သူမကလည်းအင်္ကျီ ပွပွကြီး ပြန်ဝတ် ထမီလေးကို အချိုးကျကျ ဝတ်ပြီး ဆံပင်တွေကို ပါသပ်ချနေတယ်။ကပိုးကရိုးနဲ့ လှနေတဲ့ သူမကို ကြည့်နေရင်းနောက်တစ်ချီ ထပ်ဆော် ချင် စိတ်ကိုမနည်း မျိုချထားရတယ်။လိုးချင်သေးတယ်ကွာ လို့ပြောလိုက်တာ မျက်စောင်းထိုးပြီး ခြေ ဆောင့် ထွက်သွား တယ်။အဲ့ဒီနောက်မကြာခနဆိုသလို သူမ နဲ့ ကျနော် လိုးဖြစ်ကြတယ်။

သူမက အားတာနဲ့ ကျနော့် အိမ်ဖက် ခြေဦးလှည့် နေပြီဖြစ်သလို ကျနော်ကလည်း အားတာနဲ့ သူမကိုမျှော်နေမိပါတယ်။သူမက ရှစ်တန်း ကျောင်းသူဖြစ်ပြီး ကျနော်ကဘွဲ့ရ အလုပ် လက်မဲ့ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါတယ်။

ကျနော့်မိ ဘ တွေက ကျနော်ဆယ်တန်း အောင် တဲ့ နှစ်မှာပဲ စလုံးကို အလုပ် သွားလုပ်ပြီး ငွေပို့ ပေးပါတယ်။အ ဖေ့ညီ ကျနော့် ဦးလေးတွေ ကလည်း အ ဖေ တို့နဲ့အတူ စလုံးမှာဆိုတော့ သူကလည်း မုန့်ဖိုးဆို ပြီးငွေပို့ပေးပါတယ်။သူတို့ ပို့ ပေးသမျှ ကျနော်ကဒိုင် ခံ သုံးပေးနေရ လို့ အလုပ်မလုပ်ပဲ နေ နေ တာ။

ကျနော်နဲ့အတူရွာက အ မေ့အမ ကျနော်ကြီးဒေါ်က အ ဖော်လုပ်နေ ပေးတယ်။သူကလည်း လယ်နဲ့ကျွဲ နဲ့ မို့ စားရေး သောက်ရေး သူက ပဲ တာဝန်ယူတယ်။ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်ကသူ့အလစ်မှာ တွယ် ကြရတာပါ။ တစ်ခါတစ် လေ မီးမီးနဲ့လုပ်နေရင်းတန်းလန်း အခန်း တံခါး လာခေါက်လို့ မီးမီးပြတင်းပေါက် က ခုန်ချ ပြေးရတာ တဲ့ အဖြစ်က ငိုအားထက် ရယ်အားသန် ရပါတယ်။

သူမ အသက်က ငယ်လို့ယူလို့ကလည်းမရ တစ်ခြားနေရာ ခေါ် သွားရင် လဲ ပတ်ဝန်းကျင် က သိမှာဖြစ်လို့ အိမ်မှာပဲ ခိုးစားနေကြ ရပါတယ်။အခုလို အ ခြေ အ နေက ကျနော့်ကြီးမေ ကြီးကို အိမ်အလုပ် လာကူလုပ် ပေးသလို ဟန်နဲ့ လစ်တဲ့ အချိန် တွယ်ကြတာမို့ အဆင် ပြေ နေရပါတယ်။

တစ် ထိတ် ထိတ် နဲ့ခိုးစားရ တဲ့ အရ သာကပဲ ပို ကောင်းလို့ လား ရွပိုးထတဲ့အရွယ်မို့ လားတော့မသိ သူမကလည်း ကျနော်အိမ်ဖက်အလာစိပ်လာတယ်။

တစ်ခါတစ်လေ ကျောင်းက ဆင်းဆင်းချင်းကျူရှင်မတတ်ပဲ ကျောင်းဝတ်စုံ လေးနဲ့ ရောက်လာတတ်လို့ဆူရ သေးတယ်။အခုလည်း ကျနော်ဆီစာလာကျက်မယ်ဆိုပြီးထွက်လာတယ်။ကျနော်တို့ရပ်ကွက်က မီးပျက် ရင်ကြာတတ်လို့ စာလာကျက်တာ ကျနော်အိမ်မှာက အင်ဗာတာရှိတယ်။ဒါကြောင့် ဒီကောင် မ လေး ဒီအကွက်ထွင်လာပြီး ကျနော့် အခန်း ထဲ ရောက်လာတယ်။

အချိန်က ၇ နာရီကျော်ယုံလေးရှိသေးတာမို့ အမှိုက် လေး ငါ့အ ဒေါ် မအိပ် သေးဘူး နော် မရဲ နဲ့ လို့ ပြောလိုက်တာ ကိုကြီးအ ဒေါ် သောက်မဲ့ ကော်ဖီ ထဲ အိပ်ဆေး ထည့် တိုက်ထားတယ် အေးဆေး လို့ ပြန်ပြောတယ်။နောက် ကြီးမေနဲ့ အတူ အိပ်မယ် လို့ အိမ်ကို ပြောလာတာတဲ့။

အဲ့ဒါနဲ့သူမကို လီးစုပ် ခိုင်းပြီး အောကားထိုင်ကြည့် နေလိုက်တယ်။နောက် ကိုယ်တုံးလုံးချွတ် ခိုင်းပြီး သူမကို ဖက်ကာ နို့နှိုက်လိုက် ပိပိလေးကို ကလိလိုက် နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို စုပ်လိုက် နို့လေးတွေ စို့လိုက်ချေလိုက်နဲ့ ကာမ အရ သာခံစားနေမိတယ် ။

နောက်သူမက အ ပေါ်က တတ်ဆောင့်တယ်။ သူမနဲ့ ကျနော်မကြာခဏ လုပ်ဖြစ်ကြ တော့တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူမကလည်း ကျနော် အကြိုက်ကိုသိနေပါပြီ။ဆောင့်လို့ မော လာတော့ ဖင် ကုန်းခိုင်းပြီးနောက် က နေ ဖင် လိုးပါတော့တယ်။

သူမကို လုပ်တာရှေ့ပေါက် ရော နောက်ပေါက် ပါစုံနေပါပြီ။သူမဖင် လိုးနေရင် ပက်လက် လေးလှန် ပေါင်လေး ကားပေးခိုင်းလိုက်တယ်။ သုတ်ထွက်တော့မှာမို့ သူမ ခြေနှစ်ချောင်းကိုမိုးပေါ်ထောင်ပြီး အားပါးရတ ပစ်ဆောင့်ပေးလိုက်တယ်။

သုတ်ရေ တွေပန်းထွက်လာပြီး သူမကိုယ်လုံးလေးကိုမလွတ်တမ်း ဖက်ထားလိုက်ပြီး စည်းစိမ် ခံနေလိုက်တယ်။တစ်ည လုံးလိုးလိုက် နားလိုက်နဲ့ မိုးလင်းကာနီးမှ မောမောနဲ့ နှစ်ယောက်လုံးအိပ် ပျော် သွားကြပါတယ်။မိုးလင်းတော့ သူမကို လှုပ်နှိုးပြီး ကျနော့် အ ဒေါ် ခန်းပြောင်းအိပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။

အိပ်ဆေး ရှိန် မပျယ် သေးတဲ့ အ ဒေါ်ကလည်းမ နိုး သေးတာကြောင့် အဆင် ပြေသွားတယ်။ခဏတာမှေး ခနဲ့ ဖြစ်သွားပြီး ကြီးဒေါ်လုပ်သူက လာနှိုးတယ်။

ဟဲ့ မနက် ရှစ်နာရီတောင် ဖြစ်သွားပြီ ထ တော့တဲ့။မနက်စာစားကြ တော့ အ ဒေါ်လုပ်သူက ဒီနေ့ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ မသိ ငါလဲအိပ်ယာထ နောက် ကျ နင် တို့လဲမနည်း နှိုးယူရ တယ် တကတဲ အိပ်နေလိုက်ကြတာဆိုပြီးဆူပွ ဆူပွ လုပ် နေတယ်။ 

ကျနော် တို့နှစ်ယောက်ကတော့အ ဒေါ် မသိအောင် ကြိတ် ရယ် နေရတယ်။မနက်စာ စားပြီး အ ဒေါ် က ဈေးနောက် ကျမှာစိုးလို့ မီးမီးကိုပန်ကန် ဆေး ခိုင်းထားခဲ့ ပြီးဈေးကို ခပ် သုတ်သုတ်ထွက်သွားပါတယ်။ ကျနော်လည်း နောက်ဖေးမှာပန်းကန် ဆေးနေတဲ့ မီးမီး အနားကို ကပ်ခါ ညက တစ်ကယ် အားရတယ် ကွာ ။

နောက်နေ့ တွေ လည်း ညကလို လုပ်ကြရအောင် လို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောရင်း သူမကိုကစ် ပေးလိုက်တယ်။သူကသာ အားရ နေ လူဖြင့် နုံးချိနေတာပဲသေ တော့မယ် တဲ့။ မ သေပါဘူးကွာ သက်သေပြရမလားဆိုပြီး နောက်က နေဖက်ပြီး နို့ လေးတွေကို နှိုက်သူမကို ကုန်းခိုင်းပြီး မီးဖို ချောင် ထဲမှာတင် တစ်ချီထပ်ဆွဲ လိုက်ပါသေးတယ်။

နောက် တစ် ချီ ထပ်ဆွဲ ချင်သေးပေမဲ့ ဈေးက အ ဒေါ်ပြန်လာရင် မိသွားမှာမို့ ပြန်ခိုင်းလိုက်ရတယ်။ ပန်းကန်တွေ ဆက်ဆေး နေရင်း ညက အဖြစ်လေးတွေ ပြန် တွေးရင်းပိတိဖြစ်နေရတယ်။ဒီလိုနဲ့ စာမေးပွဲ နီးနေတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျနော် အိမ်စာလာကျက် တယ်။ကျနော်ကလည်း သူမကို စာကျက်ချိန် တောင် မ ပေးမိပဲလုပ်တယ်။

သူမက လည်းစာကျက်ဖို့ သတိမရ နှစ်ဦးသားပျော်ရွှင် ရဖို့သာ သတိရတယ်။ညတိုင်းကာမ စည်းစိမ်းခံစားရင်း ဆွေမျိုးမေ့ သွားကြတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမရှစ်တန်းကျတယ်။ သူမအမလည်း ဆယ်တန်းကျတယ်။ သူတို့အ ဖေက စိတ်ဆိုးပြီးမီးမီးအမ ကို ကျောင်းထုတ်ကာ ယောကျာ်း ပေးစားမယ်တကဲကဲလုပ်တယ်။ကျနော်မိဘ တွေက အလည်ပြန်လာတာနဲ့ ကြုံပြီး လူကြီးချင်းသ ဘောတူ ကာ မီးမီး အမနဲ့ကျနော်ကို ပေးစားကြတယ်။

ဆိုင်းမဆင့် ဗုံမဆင့် မိန်းမရတယ်။အသက် ငယ်ငယ် အပျိုချော လေးဖြစ်တဲ့ မီးမီး အမကလည်းကျနော်ကိုကြိတ်ကြွေနေတာ မသိခဲ့ဘူး။သူ့ညီမက ခ လေးလိုလို ဖြစ်နေလို့ ကျနော်အိမ် ဝင် ထွက်နေတာသူမ မနာလိုဖြစ် နေတာမင်္ဂလာဦးညတင် သိလိုက် ရတယ်။

မီးမီး က ကျောင်းပြန်တတ်တယ်။ အ ရင် လိုပဲ ကျနော့် အိမ်ဝင် ထွက် နေပြီးသူအမ အလစ် မှာဆော်ကြတယ်။ ကျနော့်အ ဒေါ်လည်း ကျနော်က မိန်းမရပြီမို့ ရွှာပြန်သွားလို့မီးမီး အမ လစ်တဲ့အချိန်က ကျနော်တို့ နှစ်ယောက် ရဲ့လွတ်လပ် စွာချစ်တင်း နှော ကြတဲ့ အချိန်တွေပါပဲ။



........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................

ပြီးပါပြီ။