မိန်းမရေးတဲ့ဖူးစာ (စ/ဆုံး)

 မိန်းမရေးတဲ့ဖူးစာ (စ/ဆုံး)

writted by KyloRen

(01)

နိဒါန်းတခု၏အစ. . .

မနက်အိပ်ရာထတော့ ခေါင်းတွေကိုက်ခဲမူးနောက်နေသည်။သူ ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ရေးမဝလိုက်။ဟုတ်သည် ။ညတုန်းက သူ့ မိန်းမနဲ့ အကြီးအကျယ်ရန်ဖြစ်စကားများကြသည်။သန်းခေါင်ယံချိန်နားနီးတဲ့အထိ သူအော်ကိုယ်အော်ပဲ ။တအိမ်လုံးလဲဆူညံနေမှာကြိမ်းသေသည်။မျက်လုံးမှိတ်ထားလျက်က ခေါင်းကိုလက်နဲ့ကိုင်ပြီး နားထင်တွေကို နှိပ်နေမိသည်။ခေါင်းကိုက်သက်သာမလားလို့ရယ်။သိပ်မထူး။နာရီတချက်ကြည့်လိုက်တော့ ဆိုင်ကိုသွားရဦးမှာသတိရသွားသည်။စိတ်ညစ်တာနဲ့ ကျွတ်ကနဲ တချက်စုတ်သတ်ပြီးအိပ်ရာကထထိုင်လိုက်တော့၏။ ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြီး မျက်နှာသစ်သွားတိုက်နေတုန်း တံခါးခေါက်သံပြင်းပြင်းကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဖွင့်ထားတယ်လေကွာ မင်းကိုယ့်ဖာသာကိုယ်ဝင်ခဲ့ပါလား"

ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာပြီးအော်ရင်း မျက်နှာသုတ်နေလိုက်၏။ထိုစဥ်တံခါးပွင့်သွားကာ ရင်းနှီးနေပြီးသော မကြားချင်ဆုံးအသံကိုကြားလိုက်ရတော့သည်။

"ဟဲ့ ငါ့သမီးဘယ်မှာလဲ"

~~~~

ဇာတ်​စုံခင်းရသော်. . .

သူ့နာမည်က ညီသူ ။ အသက်က ၂၃ နှစ် ။တဦးတည်းသောသားကိုမှ နယ်မှ မိဘနှစ်ပါးလုံး မရှိကြတော့။

ယာဥ်တိုက်မှုဖြင့် တရက်တည်းကွယ်လွန်သွားကြသည်။အသက်မရှင်ချင်တော့လောက်အောင်စိတ်လေပြီး သူရှိသမျှ အိမ် ၊ခြံမြေ ၊လုပ်ငန်းများနှင့် တိုက်ကြေကားကိုပါရောင်းကာ အဝတ်တထည် ကိုယ်တခုဖြင့် ရန်ကုန်တက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ဘဏ်ထဲပိုက်ဆံအကုန်ထည့်ထားပြီး ဂီတာတီးသင်တန်းတက်သည်။အလုပ်ရှာသည်။ အဆောင်ပဲငှားနေသည်။ညီသူသည် လူကနယ်ရုပ်မပျောက်သေးသော်လည်း အသားညိုညိုလူချောတယောက်ဖြစ်သည်။အရပ်ရှည်သည်။လိုက်ဖက်သောကိုယ်ခန္ဓာအချိုးအစားရှိသည်။သင်တန်းမှာရော ၊အလုပ်မှာပါ ကောင်မလေးများက သူ့ကို မထိတထိစကြသည်။တချို့ဆို ပေါ်တင်ပင်တွဲဖို့ပြောဖူးသည်။သူ့ကို နယ်ကတက်လာသော မအူမလည်ကောင်လေးတယောက်လိုထင်နေကြသည်။ အလုပ်ကကိုယ်ရေးဖိုင်မှာလဲ မိဘနှစ်ပါးလုံးနာမည်က ကွင်းစကွင်းပိတ်နှင့်ကွယ်လွန်ဆိုတော့ သူ့ကို တကောင်ကြွက်ဟု ထင်ကြသည်မှာမဆန်း။သူ့ အနေအထိုင် ရိုးပုံကြောင့်ရော အဆောင်မှာနေသည်ကို သိသောကြောင့်ရော တရုံးလုံးက သူ့ကို ရန်ကုန်တက်လာကာ ရုန်းကန်နေရသော မိဘမဲ့ငမွဲလေးဟုထင်နေကြသည်။

သူကလည်းဘာမှမရှင်းပြ ။တကယ်တော့ သူတို့တရုံးလုံးအဆောက်အဦးပါမကျန်ဝယ်နိုင်သောငွေပမာဏသူ့မှာရှိသော်လည်း သူကတော့ ထမင်းချိုင့်ဆွဲစားကာရုံးတက်ဆဲ။အဆောင်မှာနေမြဲ ။ လိုင်းကားတိုးစီးမြဲသာ။အရေးပေးကြသော မိန်းကလေးများအားလုံးထဲတွင် ယခုဇနီး မာလာအောင် က အဆိုးဆုံး။သူ့ကို အတင်းရောသည်။သူခပ်ခွာခွာနေလည်းမရ။ထမင်းစားချိန်ဆိုသူ့ဖို့ အိမ်ကဟင်းသပ်သပ်ထည့်လာပေးသည်။ သူမစားလျင် စိတ်ကောက်ပြီး လွှင့်ပစ်သည်။ ရုံးမှကျန်သည့်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကပင် သူတို့ကို အတွဲဟုထင်လာကြသည်။သူကလည်း ဘယ်လိုမှမကြိုက်ပေမဲ့ မိန်းကလေး သိက္ခာကျမည်စိုးသောကြောင့် ပစ်ပစ်ခါခါ မပြောရက် ။လိုက်လည်းမရှင်းပြမိ။တခြားကောင်မလေးများ အနေအထိုင်ပိုဆင်ခြင်သွားသောကြောင့် တမျိုးလည်းကောင်းတာပဲဟုယူဆခဲ့သည်။ ထိုအားနာစိတ်ကြောင့်ပင် ဒုက္ခရောက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုနေ့က ရုံးကတဖွဲ့လုံး ဒင်နာဟုဆိုကာ မန်နေဂျာ လုပ်သူက တရုံးလုံးကို ညစာလိုက်ကျွေးသည်။လူငယ်လူလွတ်တွေများသောကြောင့် သောက်ကြစားကြသည်ပေါ့။တနေရာပြီးတနေရာဆက်သွားကာ နောက်ဆုံး သီချင်းဆိုကြမည်ဟုဆိုကာ ktv ရောက်သွားကြသည်။ တညနေလုံး မာလာအောင်က သူ့ဘေးမှာကပ်လျက်။တခါတခါ လမ်းလျှောက်ရင်းလက်မောင်းပင်လာလာကိုင်သည်။လူအများနှင့်မို့ ညီသူဘာမှမပြောသော်လည်း မသိမသာလက်ကိုပြန်ပြန်ဖြုတ်ချရသည်။ တကယ်တော့ မာလာအောင်က အသားညိုညိုဖြင့် အတော်ကြည့်ကောင်းသည့်အထဲပါသည်။ခန္ဓာကိုယ်ကလဲ အချိုးအစားကျကျ။အသက်လေးကလည်း ၂၀ကျော် ပြင်တတ်ဆင်တတ်ဆိုတော့ ရုပ်ထွက်သည်။တော်ရုံကောင်ဆိုနှစ်ခါမစဥ်းစားပဲပစ်တွဲလိုက်မှာသေချာသည်။သို့သော် ညီသူ က မကြိုက်။ သူတို့ ညဘက်ထွက်ကြ ကလပ်သွား ဘားသွား ယောင်္ကျားလေးသူငယ်ချင်း တရုန်းရုန်းနှင့်အဖွဲ့လိုက်ကဲကြသည်ကို နယ်မျက်စိဖြင့် သဘောမကျ။သူ ကြိုက်ခဲ့ဖူးသောရိုးရိုးအေးအေးသူငယ်ချင်း မိန်းကလေးတယောက်ရှိခဲ့ဖူးကာ ထိုကောင်မလေးကသူ့ကိုသူငယ်ချင်းအဆင့်ထက်လုံးဝမပိုခဲ့။ငယ်ပေါင်းဖြစ်သောကြောင့် အစ်ကိုလိုသာ သဘောထား၍ရသည် လုံးဝချစ်ကြည့်လို့မရဟု အပြတ်ပြောခဲ့သည်။

တက္ကသိုလ်တက်တော့လည်း ပညာစုံသင်ပေးသွားသည့် မမကြီးတယောက်နှင့်ခဏတွဲခဲ့ဖူးသည်။ထို မမကြီးကလည်းပုံစံက ရိုးရိုးယဥ်ယဥ်ပေမဲ့ အိပ်ရာပေါ်ကဖိုမကိစ္စကို နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ်ဆရာစားမချန်အကုန်သင်ပေးသွားသည်။ပြီးတော့ သူကကျောင်းစောပြီးကာ လင်ယူသွားခဲ့သည်။ညီသူ အသည်းကွဲလိုက်သေးသည်။ကျောင်းတက်ရက်တိုင်း လင်မယားလိုနေနေပြီးမှ သူ့ကိုထားခဲ့ကာလင်ယူသွားသည်ကိုး။နောက်မှသိရသည်မှာ သူယူသည့်ယောင်္ကျားကအရင်ကတည်းကသူ့မြို့ကရည်းစား။ကျောင်းတက်တုန်း ဝေးတုန်းခဏ အဆာပြေ ညီသူ့ကို သက်သက်ဆွဲစားခြင်းပင်။ထို့နောက်တွင် ညီသူ ရည်းစားမထားတော့။မိန်းမတွေကို စိတ်ကုန်တာရော ကြောက်တာရောကြောင့် အေးအေးဆေးဆေး နေသည်။

Ktv ရောက်တော့လည်း မာလာအောင် က သူ့ဘေးကပ်ထိုင်သည်။ဘီယာငှဲ့ပေးသည်။သူကိုယ်တိုင်လည်းသောက်သည်။ညီသူလည်း နဂိုက အရက်မသောက်နိုင်သူဖြစ်သဖြင့် ဘီယာလောက်ပဲသောက်နိုင်သည်။ တဖွဲ့လုံးကတော့ သောက်လိုက် ဆိုလိုက် တခါတခါ ထကကြသေးသည်။ညီသူ မျက်စိတွေနောက် ခေါင်းတွေကိုက်လာကာ ဘီယာကိုသာဖိသောက်ပစ်လိုက်သည်။ခဏနေတော့ ဆူညံနေသောအခန်းထဲမှဆိုဖာပေါ်မှာပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

နောက်နေ့မနက်မိုးလင်းတော့ ညီသူ့ ခေါင်းကို ဆင်နင်းတော့သည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အဝတ်အစားတခုမှမရှိ ။ဘေးတွင် မာလာအောင်ကလည်း တုံးလုံးကြီးသူ့ကိုဖက်ထားလျက်အိပ်ပျော်နေသည်။ညီသူ လူးလဲထကာ အဝတ်အစားဝတ်ရသည်။မာလာအောင့်ကိုယ်တုံးလုံးကို မကြည့်ရဲသောကြောင့်စောင်ခြုံပေးထားရသည်။ထို့နောက် ညကကိစ္စကိုပြန်စဥ်းစားတော့ ဘာမှမမှတ်မိ။သေချာတာကတော့ သူဘာမှ မလုပ်ခဲ့ခြင်းပင်။စိတ်ကိုထိန်းလိုက်ကာ မာလာအောင့်ကို နှိုးရသည်။ မာလာအောင်က နိုးနိုးခြင်း သူ့ကိုဆွဲဖက်ကာ ကိုညီ ညက သိပ်ဆိုးတာပဲဟုပြောနေသေးသည်။ သူလန့်သွားပြီး ရုန်းကာ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ မေးရသည်။သူဘာမှမလုပ်နိုင်တာသေချာကြောင်း လုံးဝအိပ်ပျော်သွားတာသေချာကြောင်းငြင်းတော့ မာလာအောင် ကပြုံးပြီးပြောသည်။

"ညက မဖြစ်ရင်လဲ ခုဖြစ်ရအောင်လေ ကိုညီကလည်း "

ညီသူလန့်သွားကာ အကြောက်အကန်ငြင်းသည်။သူဘယ်လိုမှမချစ်နိုင်ကြောင်းပြောသည်။အစကတော့ မာလာအောင်အေးဆေးပြောသည်။

"တရုံးလုံး ကိုညီနဲ့ မာလာ့ကို ဟိုတယ်လိုက်ပို့ပေးသွားတာ ကိုညီရဲ့အကုန်သိကုန်ပြီပဲဟာ"

"သိသိကွာ မင်းနဲ့ငါ ဘာမှမှ မဖြစ်တာ နေပါဦးငါ့အဝတ်တွေက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ချွတ်ထားတာလဲ "

"မာလာချွတ်ပေးထားတာ ကိုညီ့ကို ချစ်လို့"

"ဟာကွာ . . မာလာ ညီမလေး ငါမှ မင်းကို မချစ်တာကွာ ဒီကိစ္စဒီမှာပဲထားလိုက်ရအောင်နော် "

ညီသူ့စကားဆုံးတော့ မာလာကမျက်နှာတချက်တင်းသွားကာ မထီတရီပြောသည်။

"ရတယ်လေ ကိုညီဒီတိုင်းထားလို့ရမလားစောင့်ကြည့်ပေါ့ 

ငါ ညီသူ့ကို ရအောင်ယူပြမှာလို့ ​မာလာက အကုန်လုံးကိုပြောထားပြီးသား"

ထိုနေ့က ညီသူစိတ်ပျက်စွာ ဘာမှမပြောတော့ပဲ ဟိုတယ်ထဲမှ တယောက်တည်းထွက်လာကာ အဆောင်ပြန်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။အဆောင်ရောက်တော့ စိတ်ဓါတ်ကျကာ ဒီတသက်တော့ ဘီယာအရက်လုံးဝမသောက်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။စနေနေ့ဖြစ်နေ၍တော်သေးသည်။ရုံးမသွားရသောကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသည်။သူ မာလာအောင့်ကိုမတွေ့ချင် ။ရုံးကအဖွဲ့တွေ ထင်ချင်ရာထင်ပြီး ဝိုင်းကြည့်ဝိုင်းစကြမည်ကိုပါတွေးမိတော့ ဒေါသထွက်ကာ တောက်ခေါက်မိသည်။အလုပ်ကထွက်မည်ဟုတွေးလိုက်မှ စိတ်က အဆင်ပြေသွားသည်။

ပြသနာက နောက်နေ့ တနင်္ဂနွေ မနက်မှ အဆောင်တိုင်ရာရောက် ပေါက်ချလာခဲ့သည်။

"မောင်ညီသူရေ ဧည့်သည်လာတယ်ဟေ့ "

အဆောင်မှူးဦးလေးကြီးက တံခါးဝမှပြုံးစိစိဖြင့် လာခေါ်သည်။ညီသူစိတ်ထင့်သွားသည်။မာလာအောင်က သူ့အဆောင်ကိုသိသည်ကိုး။ဒီဟာမလေးဒီထိ လိုက်လာပြန်တာလားမသိဘူးဟုတွေးကာစိတ်ညစ်ညစ်နှင့်အောက်ဆင်းခဲ့လိုက်သည်။အဆောင်ရှေ့ခုံပေါ်တွင် အလွန်ကျက်သရေရှိကာ ခေတ်ဆန်လှပသော အမျိုးသမီးတဦးသာရှိသည်။အသက်က ခန့်မှန်းခြေ ၃၅ နှစ်  လွန်ရောကျွံရောမှ  ၄၀ ပေါ့။ညီသူကြောင်ရပ်နေစဥ်ထိုအမျိုးသမီးက စကားစပြောသည်။

" မင်းကညီသူလား ၊ ငါမာလာ့အမေပဲ စကားပြောရအောင် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့"

လေသံကမာထန်နေကာ ညီသူ့ကို စက်ဆုပ်စွာကြည့်နေသေးသည်။ ညီသူ့ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားကာ မလှုပ်ပဲရပ်နေမိသည်။ထိုအမျိုးသမီးက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး ခပ်စိမ်းစိမ်းဆက်ကြည့်နေပြီး တိုးတိုးထပ်ပြောသည်။

" မင်းနေတဲ့ အဆောင်မှာ စောက်ရှက်ကွဲချင်လို့လား ၊ငါဒီမှာပဲပြောရမလား "

"ဗျာ ဟုတ် ၊အာ မဟုတ်ပါဘူး. . . အစ်မ ၊အဲ . . .အန်တီ ၊ကျွန်တော်  . . .ဟုတ်. . . သွားတာပေါ့ "

ညီသူ လန့်သွားကာ စကားများထစ်ရင်း မှားရင်း သူကပဲရှေ့မှလျှောက်သွားလိုက်ကာ လူရှင်းသော အအေးဆိုင်ထဲဝင်ခဲ့လိုက်သည်။ဆိုင်ထဲရောက်မှ မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကြပြီး အမျိုးသမီးက စကားစပြောသည်။

" ငါ့နာမည် မူမူအောင် ၊မာလာအောင့်အမေပဲ၊ငါ့သမီးက မင်းတို့ကိစ္စငါ့ကိုအကုန်ပြောပြီးသွားပြီ ၊ ရှင်းရှင်းပြောရရင် မင်းလို တကောင်ကြွက်နဲ့ ငါ့တဦးတည်းသော သမီးလေးကို သဘောတူစရာအကြောင်းမရှိဘူး ၊ သူငယ်ငယ်တည်းက ငါတယောက်တည်း ရုန်းကန်ပြုစုပျိုးထောင်ထားရတာ၊ငါ့သမီးကို ဘယ်ကောင်နဲ့မှတန်တယ်လို့ကိုမထင်ထားတာ"

 ညီသူစိတ်ထဲက ပြုံးမိသွားသည် ။ 'သူ့သမီးအဖိုးတန်လေးက အမေမသိအောင် ကလပ်သွား ဘားတက် night out ထွက်နေတာပြောပြလိုက်ရ ငါ့နှယ် '။ညီသူ့ကို ကြည့်ပြီးပြောနေသော ဒေါ်မူမူအောင် ဒေါသပိုထွက်သွားသည်။' ဒီအခြေအနေမှာတောင်မျက်နှာပိုး မသေတဲ့ကောင်'။

"ဟဲ့ ငါ​ကအကောင်းပြောပြနေတာ နင်ကစိတ်ထဲကဟာသလုပ်နေတာလား ၊ အေးလေ အဖေအမေမရှိတော့ မိမဆုံးမဖမဆုံးမဖြစ်နေမှာပေါ့ ၊လူက တစက််မှအချိုးမပြေတဲ့အပြင် စောက်ကျင့်ကယုတ်သေးတယ်၊နင်က ငါ့သမီးကို ဒီအထိဖြစ်ပြီးတာတောင် မယူနိုင်ဘူးပြောတယ်ဆို "

 ညီသူ မျက်လုံးများပြာထွက်သွားကာ ဒေါသအလိပ်လိုက်ထွက်သွားတော့သည်။ဆုံးသွားသောမိဘများပါအပြောခံလိုက်ရသည်ကိုး။ တောက်တချက်ခေါက်တော့ဒေါ်မူမူအောင် ကစက်ဆုပ်ရွံရှာစွာပြန်ကြည့်နေရင်း ပြောသေးသည်။

"လူကြီးရှေ့မှာတောက်ခေါက်နေရသေးတယ် တကယ့်အရိုင်းအစိုင်း ၊ငါ့သမီးကလည်း ဘယ်လိုကောင်နဲ့တွဲမိတယ်မသိဘူး "

 ညီသူဆက်ပြောနေလျင်စိတ်မထိန်းနိုင်မည်စိုး၍ထိုင်ရာမှထလိုက်ပြီးပြန်ရန် စကားတခွန်းပြောလိုက်သည်။

 " ခင်ဗျားသမီးနဲ့ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ဘူး ၊သမီးရည်းစားလဲမဟုတ်ဘူး၊အဲ့ဒါပြောဖို့လာတာဆိုရင် ကျွန်တော်ပြန်မယ် "

သူ့စကားအဆုံးလှည့်အထွက်တွင်သူ့နောက်ကျောကို အားဖြင့် တစုံတခုကလာမှန်သည်။ညီသူနည်းနည်းနာပြီး စိတ်တိုသွားကာ ငုံ့ကြည့်တော့ဖုန်းတလုံး ။ဖုန်းကဖွင့်လျက်သား ။ညီသူ ကောက်ယူပြီး ဖုန်းထဲကပုံကိုကြည့်ကာ ကြက်သေသေသွားသည်။ ပုံထဲတွင် သူက အဝတ်မပါ ပက်လက်ကြီး ။မာလာအောင်ကကိုယ်လုံးတီးဖြင့် သူ့ပေါင်ပေါ်ခွထိုင်ထားကာ နို့နှစ်လုံးကိုကော့ ဖုန်းကိုကြည့်ပြီးညုတုတုမျက်နှာဖြင့် ဆယ်လ်ဖီဆွဲနေသည်။ညီသူကြည့်နေရင်း ပုံကိုပါမမြင်တော့ ။မျက်လုံးများဝါးသွားကာ ဒေါသစိတ်ဖြင့် တဆတ်ဆတ်တုန်ရီလာသည်။ချွေးစေးများပင်ထွက်လာတော့သည်။ထိုစဥ်ဒေါ်မူမူအောင်က စကားတခွန်းကို ရွံရှာစွာ ထပြောသည်။

"အောက်တန်းစားကောင် ၊နင် သူများသားသမီးကို လုပ်ချင်တိုင်းလုပ်ပြီးမှမယူဘူးပြောတဲ့အပြင် မလုပ်ပါဘူးက ဗြောင်လိမ်သေးတယ်ဟုတ်လား ၊အေး ငါ့သမီးကို စားပြီးနားမလည်လုပ်ရဲရင်လုပ်စမ်း ၊ငါနင့်ကိုတရားစွဲပြီးထောင်ချပစ်မယ် "

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(02)

ညီသူတယောက် ဒီလိုနဲ့ အသက် ၂၃ နှစ်မှာ အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။မင်္ဂလာဆောင်ကို ရုံးတက်လက်မှတ်ထိုးပဲလုပ်သည်။မာလာအောင်ကမကျေနပ်သော်လည်း သူ့အမေကိုမပြောရဲ။ဒေါ်မူမူအောင်က ညီသူ့ကို သူ့သမီးနှင့်မဖြစ်သာ၍သာပေးစားရသည့်ပုံ။နောက်တော့သူက ညီသူ့ကို သူ့ကော်ဖီဆိုင်လေးမှာမန်နေဂျာခန့်ပြီး လစာကိုမူ သူ့သမီးကိုပေးသည်။ညီသူ့ ကို ငွေပေးမကိုင် ။ဆိုင်မှာလဲ အမြဲစာရင်းလာလာစစ်ပြီး ပိုက်ဆံကိုသူပဲသိမ်းသည်။သူတို့သားအမိစိတ်ထဲတွင် ညီသူ့ကို ဆွေမရှိမျိုးမရှိ ငမွဲဟုထင်နေဆဲ။ မာလာအောင်လည်း အလုပ်ထွက်ပြီးအိမ်မှာပင်နေသည်။အိမ်ထောင်ကျပြီးတော့လည်း ညီသူ မာလာအောင့်ကို စိတ်နာသောကြောင့် လက်ဖျားနှင့်ပင်မထိ။သူမာလာအောင့်ကို ယူခဲ့သည်မှာလည်း မိဘနေရာက ဒေါ်မူမူအောင်ကို ကိုယ်ချင်းစာ၍သာ။သူ့အဆောင်ထိလာတွေ့သောနေ့က သူ့ကို ပိုးစိုးပက်စက်ပြောနေခဲ့သော်လည်း သူ့သမီးကိုနှမြောပြီးရှိုက်ကြီးတငင်ငိုနေခဲ့သေးသည်။

ညီသူ အစက ဒေါသဖြင့်ညစ်တွန်းတွန်းပြီး တရားစွဲလည်းခံမယ်ဟုတွေးထားသော်လည်း မိခင်တယောက် သူ့ရှေ့တွင်ဝမ်းနည်းစွာငိုကြွေးနေသည်ကိုမကြည့်ရက်တော့သဖြင့်ယူမည်ဟုလက်ခံလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။သို့သော်ဒေါ်မူမူအောင်က သူ့သမီးအကြောင်းကို မသိပဲ ညီသူ့ကိုတဖက်သပ်မုန်းနေတုန်း။ညီသူကလည်း ဘာမှမရှင်းပြဖြစ်တော့ ။စိတ်လေနေလက်စဖြင့်ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ဟုသာသဘောထားလိုက်တော့သည်။ယောက္ခမကတော့ သူ့ကို ဆိုင်မှာတောင်စကားကို လိုတာပဲပြောသည်။အိမ်မှာဆို မျက်နှာချင်းပင်မဆိုင် ။

မာလာအောင်ကတော့ မင်္ဂလာဦးညကစပြီး ညီသူ့ကို ဆွဲဆောင်မြှူဆွယ်သည်။ ကုတင်ပေါ် ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် တက်လာကာ ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်သည်။၂၀ကျော်ကာစ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ညိုချောလေးမို့ ညီသူလည်း ယောင်္ကျားတယောက်ဖြစ်၍ စိတ်ကထသော်လည်း စိတ်နာသော ဒေါသကပိုသောကြောင့် အခန်းပြင်ကောက်ထွက်သွားတာများသည်။တခန်းထဲအိပ်သော်လည်း ကြမ်းပေါ် မွေ့ယာတခုခင်းပြီးသပ်သပ်အိပ်သည်။ မာလာအောင် တခါတခါကုတင်ပေါ် စိတ်ပျက်ပြီးငိုနေလျင် သနားမိသော်လည်း စိတ်နာတာက မပျောက် ။ညီသူဖုန်းသုံးစဥ် စာအုပ်ဖတ်နေစဥ်ဖြစ်စေ မာလာအောင်က အဝတ်တွေချွတ်ချပြီး ဖင်တုံးလုံးဖြင့်ပေါင်ပေါ်လာထိုင်ကာ ပွတ်သပ်နမ်းရှုံ့လျင်တောင် တွန်းဖယ်ပြီး အမြဲထွက်လာတတ်သည်။

ညီသူအိပ်နေစဥ် ဘောင်းဘီထဲလက်လာနှိုက်ပြီးဆွပေးလည်း ညီသူနိုးလာလျင် ချက်ချင်းထထိုင်ပြီး လက်ကိုဖယ်ပစ်သည်။အချိန်တခုကြာလာတော့ မာလာအောင် စိတ်တို စိတ်ပျက်လာတော့သည်။ညီသူ့ကို ရန်စကားများစပြောလာသည်။ယောင်္ကျား မပီသသူ ၊ဂေး စသဖြင့် ပြောဆိုလာသည်။ထိုအခါများတွင် ညီသူ တခွန်းထဲသာတုံ့ပြန်သည်။

" မင်းဟာမင်း ဘယ်လောက်ဖြစ်နေနေ ငါတက်လုပ်လိမ့်မယ်လို့ တသက်လုံးမမျှော်လင့်နဲ့ မာလာ၊ ဒါမင်းရွေးခဲ့တဲ့လမ်းပဲ ၊မင်း ဘာသာ ခံပေတော့ ၊ငါ့ရှေ့ ဖင်ဖြဲပြီးလာကုန်းပေးနေလဲ ငါကတော့ဆောရီးပဲ၊အေး. . ကျန်တဲ့ လင့်ဝတ္တရားတော့ ငါ့ဘက်ကမပျက်စေရဘူး မင်းမှတ်ထား"

ညီသူ ထိုသို့ တခွန်းပြောပြီးနောက်ပိုင်း မာလာအောင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ညီသူ သူ့ကို မချစ်နိုင်သေးတာမဟုတ် စိတ်နာပြီးမုန်းပင်မုန်းနေသည်ဟု သေချာသိသွား၏။ထို့နောက် မာလာအောင် အရင်ကပုံစံအတိုင်းပြန်ဖြစ်လာသည်။ အစကတော့ညီသူ့ကို ရွဲ့ချင်စိတ်ဖြင့်ညဘက်တွေ အပြင်ထွက်သည်။နောက်ပိုင်းတော့ ညီသူ့ကြောင့်မဟုတ်တော့ ။သူကိုယ်တိုင်က ပျော်နေပြီးသူ့အမေ မအိပ်သေး၍ထွက်မရသောညများတွင်ပင် ဖုန်းတလုံးဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေတတ်သည်။သန်းခေါင်ကျော်အထိမအိပ် ။တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် ဖုန်းပြောနေတတ်သည်။ဒေါ်မူမူအောင် က သူတို့ လင်မယားကြား တခုခုဖြစ်နေတာသိသော်လည်း ဘာမှမပြောသေး။ညီသူ့အပြစ်ဟုသာထင်နေတုန်း။သူထင်လည်း ထင်ချင်စရာပင် ။ညီသူက ဇနီးအပေါ်ကြင်ကြင်နာနာယုယုယယမရှိ။

ဝတ်ကျေတန်းကျေသာဆက်ဆံသည်ကိုး။ယောက္ခမ ရှေ့တွင်သာ အလိုက်အထိုက် နေသည်။အပြင်ဘာညာသွားချင်သည်ဆိုလျင် လိုက်ပို့သည်။သူ့ဝတ္တရားမပျက်စေရန်သာ သတိထား နေထိုင်သည်။စိတ်မလေတော့အောင် အလုပ်ကိုတော့ကြိုးစားလုပ်သည်။ယောက္ခမဆိုင်ပေမဲ့ သူ့ဆိုင်လိုသဘောထားသည်။ နားရက်လည်းမယူ ၊လုပ်ငန်းကိုနားလည်အောင်လေ့လာသည်။။ဆိုင်မှာဂီတာလေးတီးလိုက် လိုတာလုပ်လိုက်ဖြင့် အလုပ်မှာသာသူပျော်နေပြီး အလုပ်သမားများဖြင့်ဆိုလျင်ကောင်းကောင်းအဖွဲ့ကျသည်။ဆိုင်ရောက်နေလျင် ညီသူ သူ့စိတ်ညစ်စရာအိမ်ထောင်သည် ဘဝကိုမေ့ပြီး ပြုံးရွှင်နေတတ်သည်။

အိမ်ထောင်သက်တနှစ်ကျော်လာသော တရက်တွင် မာလာအောင် ညဘက်အပြင်ထွက်ရန်ရေချိုးနေစဥ် ဖုန်းလာသည်။ ညီသူကြည့်လိုက်တော့ ခေါ်သူနာမည်မှာ ချစ်ဆုံး ဟု ရေးထားသည်။ညီသူ ကိုင်လိုက်သည်။ဖုန်းပြောပြီးသောအခါ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်နေပြီး စိတ်ပျက်နေသောမျက်နှာက အထင်းသား။ တဖက်မှလည်းသူဘယ်သူဆိုတာသိပုံရသည်။သူငယ်ချင်းဟုပြောကာ လမ်းထိပ်တွင်စောင့်နေသည်ဟုပြောပြီးဖုန်းမြန်မြန်ချသွားသည်။မာလာအောင်ရေချိုးပြီးထွက်လာတော့ ညီသူပြောပြလိုက်တော့သည်။

" မင်းရေချိုးတုန်း ဖုန်းလာတယ် ၊ချစ်ဆုံးတဲ့ ၊ လမ်းထိပ်မှာ ကားနဲ့စောင့်နေတယ်တဲ့၊မင်း ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ မာလာ "

မာလာအောင် တချက်တော့ မျက်နှာပျက်သွားပေမဲ့ ညီသူ့ကို ကြည့်ပြီးချက်ချင်းပြောသည်။ 

" ဟုတ်တယ် ၊အဲ့ဒါ ကျွန်မရည်းစား ၊ရှင့်ကိုမကွာသေးပဲကို တွဲဦးမှာ ၊ ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတော့ရှင့်ကွယ်ရာမှာ သွားအိပ်မလို့လေ ၊ မကျေနပ်ရင်လဲသေလိုက် ၊ သူက ရှင့်လို ပန်းသေနေတဲ့သူနဲ့ အကွာကြီး သိလား ၊ဒါပေမဲ့ ရှင်မနစ်နာပါဘူး ၊ကျွန်မတို့အိမ်မှာ အေးဆေးနေပြီး မပင်မပန်း ထမင်းစားလို့ရနေတာပဲ ၊ အေးအေးဆေးဆေးနေ မေမေ့ကို သွားမပြောနဲ့ ၊ရှင်ပြောလိုက်လို့ ကျွန်မနဲ့ကွာရှင်းလိုက်ရင် ရှင် လမ်းဘေးပြန်ရောက်သွားမှာ ၊ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ်သိပေါ့ရှင် "

ညီသူ စိတ်အပျက်ကြီးပျက်ကာ မာလာအောင် အဝတ်အစားလဲ အလှပြင်နေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မှုကို အေးအေးဆေးဆေး ပေါ့ပေါ့လေးပြောနေကာ သူ့ကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နေလိုက်သေးသည်။အပြင်မှာ ဖင်သွားခံမည့် လင်ရှိမယားတယောက်ပုံစံလုံးဝမဟုတ်။သူမှန်သည်ဟုတထစ်ချထင်နေသည့်ပုံ။ညီသူ ကလည်း သူ့အပြစ်လည်းပါသည်မို့ ဘာမှမပြောချင်တော့။သမီးကိုအရမ်းချစ်သော ယောက္ခမကိုလည်း စိတ်မညစ်စေချင် ။ထို့ကြောင့် မပြောတော့ပဲ အချိန်တန်သူ့ဘာသာ ရပ်သွားလိမ့်မည်ဟုသဘောထားကာ အိမ်ပြင်ထွက်သွားသော မာလာအောင် အမှောင်ထဲပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ အိမ်ရှေ့မှ ရပ်ကြည့်နေမိသည်။

ထိုသို့ဖြစ်သော ညများ တဖြည်းဖြည်းစိပ်လာတော့သည်။ တခါတခါ မာလာအောင်က သူ့ရှေ့တွင်ပင် အိပ်ရာပေါ်ကကိစ္စများကိုပေါ်တင် ပြောနေတတ်သည်။ဟိုနေရာဒီနေရာချိန်းနေတတ်ပြီးတခစ်ခစ်ဖြင့်ရယ်နေကာ ညီသူ့ကို ရှိသည်ဟုပင်မထင်တော့။တရက်တော့ ဒေါ်မူမူအောင် မအိပ်သေးပဲ ကော်ဖီသောက်ပြီး စာဖတ်နေသည်ကို ညီသူတွေ့သည်။သူ့ယောက္ခမအကြောင်း သူလည်း တနှစ်ကျော်အတွင်းအတော်အသင့်သိနေပြီးဖြစ်သည်။ ယောက္ခမကကော်ဖီကိုကြိုက်သော်လည်း သူက ကဖင်းဓါတ်နှင့်မတည့်။ကော်ဖီဆိုင်ဖွင့်တာကလည်း သူကြိုက်လွန်းသောကြောင့်သာ။သို့သော် ကော်ဖီသောက်ပြီးလျင်ညတော်တော်နှင့်မအိပ်တတ်။ နောက်နေ့ ရင်တွေတုန်သည်ဟုဆိုကာ ဆေးခန်း ပြေးတတ်သည်ကိုး။ညီသူပင် မာလာအောင်နှင့်အတူ တခါနှစ်ခါ လိုက်ပို့ပေးဖူးသည်။

ထို့ကြောင့်ညီသူ မာလာအောင့်ကို အခုညတော့ အပြင်မထွက်ဖို့ တားသည်။မာလာအောင် ကမဲ့ပြုံးတချက်ပြုံးကာ ခပ်ရိုင်းရိုင်း ပြန်ပြောပြီး တုံ့ပြန်သည်။ညီသူ က သူ့အမေအကြောင်းအကျိုးအကြောင်းပြောပြသည်။မာလာအောင် နားမထောင်တော့ ။ညီသူက အတင်းဆွဲထားသောအခါ ညီသူ့ကို ပါးရိုက်ပြီးအော်သည်။ညီသူ ဒေါသထွက်ကာ တံခါးကို လက်သီးဖြင့်ထိုးပြီး ပြန်အော်သည်။တယောက်တခွန်း စကားများပြီး ရန်ဖြစ်ကြသည်မှာ ည သန်းခေါင်ကျော်အထိပင်။ တဖက်မှလည်းမာလာအောင့်ဖုန်း ကို ဆက်တိုက်ခေါ်နေသည်။အော်ဟစ်နေရာမှခဏနားပြီး ဖုန်းပြန်ဖြေကာ ဝုန်းဒိုင်းကျဲထွက်သွားသောမာလာအောင့်ကို ညီသူ မတားမိတော့ ။

စိတ်ပျက်စွာပင် အိပ်ရန်ကြိုးစားပြီး လှဲနေမိသည်။ သေချာတာကတော့ ဒေါ်မူမူအောင် ထုံးစံအတိုင်း မျက်စိကြောင်ကာ မအိပ်သေးလျင် ဆူညံနေတာကြားပေလိမ့်မည်။မနက်ကျလျင်ရှင်းရဦးမည်။ညီသူ စိတ်ညစ်သွားကာအတော်ကြာမှအိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

~~~~~~~~~

မနက်အိပ်ရာထတော့ ခေါင်းတွေကိုက်ခဲမူးနောက်နေသည်။သူ ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ရေးမဝလိုက်။မျက်လုံးမှိတ်ထားလျက်က ခေါင်းကိုလက်နဲ့ကိုင်ပြီး နားထင်တွေကို နှိပ်နေမိသည်။ခေါင်းကိုက်သက်သာမလားလို့ရယ်။သိပ်မထူး။နာရီတချက်ကြည့်လိုက်တော့ ဆိုင်ကိုသွားရဦးမှာသတိရသွားသည်။နောက်ကျနေသဖြင့်စိတ်ညစ်ညစ်နှင့် ကျွတ်ကနဲ တချက်စုတ်သတ်ပြီးအိပ်ရာကထထိုင်လိုက်တော့၏။ ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြီး မျက်နှာသစ်သွားတိုက်နေတုန်း တံခါးခေါက်သံပြင်းပြင်းကိုကြားလိုက်ရလေသည်။မာလာအောင်ပြန်လာသည်ဟုထင်ကာ

"ဖွင့်ထားတယ်လေကွာ မင်းကိုယ့်ဖာသာကိုယ်ဝင်ခဲ့ပါလား"

ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာပြီးအော်ရင်း မျက်နှာသုတ်နေလိုက်၏။ထိုစဥ်တံခါးပွင့်သွားကာ ရင်းနှီးနေပြီးသော မကြားချင်ဆုံးအသံကိုကြားလိုက်ရတော့သည်။

"ဟဲ့ ငါ့သမီးဘယ်မှာလဲ"

ညီသူမျက်နှာသုတ်နေရာမှ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတချက်ချလိုက်ကာ ဒေါ်မူမူအောင်ကိုကြည့်ပြီးတိုးတိုးပြန်ပြောသည်။

" ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး အန်တီ "

ဒေါ်မူမူအောင် ဒေါသထွက်သွားကာ စာရွက်တရွက်ကို ထိုးပေးသည်။စာရွက်ထဲတွင် မာလာအောင်က သူ

ညီသူ့ကိုမပေါင်းနိုင်သောကြောင့် အိမ်ပေါ်ကဆင်းသွားသည်။ညီသူမရှိတော့ပဲ သူလည်းစိတ်ပြေမှပြန်လာမည်ဟုရေးထားသည်။ညီသူဖတ်ကြည့်ပြီးမော့ကြည့်တော့ ဒေါ်မူမူအောင်ကဆက်ပြောသည်။

"တညလုံး မင်းတို့အော်ဟစ်နေတာ ငါတစွန်းတစကြားတယ်၊ ငါ့သမီးကဘာလို့ထွက်သွားတာလဲ ၊ အိမ်ပေါ်က ဆင်းချင်းဆင်းရင် မင်းဆင်းရမှာ ၊ငါ့သမီးနဲ့ဆက်မပေါင်းချင်ရင် အခုကတည်းကဆင်းလို့ရတယ် ၊ငါကွာရှင်းစာချုပ်ပြင်ထားပေးမယ် မင်းတခြမ်းလက်မှတ်လာထိုးပြီး နောက်မှတစောင်ပြန်လာယူ "

ညီသူ စိတ်ညစ်သွားသော်လည်း သူ့သမီးကို အရမ်းချစ်ပြီး အရမ်းတန်ဖိုးထားသော ဒေါ်မူမူအောင်ကို အမှန်အတိုင်း မပြောရက်။တနှစ်ကျော်အတွင်း သူတို့သားအမိကိုကြည့်ကာ ဆုံးသွားသော သူ့အမေကို တခါတခါသတိရမိတတ်သည်လေ။သူ့ကိုဆိုလည်း အမေက ဘာလုပ်နေနေအကုန်ယုံကာ ပုံအောချစ်ခဲ့သည်ပဲ။ဒေါ်မူမူအောင်ကသူ့သမီးကိုလည်းထိုအတိုင်းပင်။ထို့ကြောင့် ညီသူ သူ့သမီးအကြောင်းကို သူ့ကိုမသိစေချင်။အထူးသဖြင့် သူ့ပါးစပ်က ထုတ်မပြောချင် ။

"ဘာလို့ထွက်သွားလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်မပြောနိုင်ဘူး အန်တီ ဆောရီးပါ ၊အန်တီ ကိုယ့်ဘာသာပဲစုံစမ်းရင်စုံစမ်း ဒါမှမဟုတ်လဲကိုယ်တိုင် သူ့ကိုပဲ ဖုန်းဆက်ပြီးမေးလိုက်ပါ ၊ကျွန်တော် ဆိုင်သွားပြီးလုပ်လက်စတွေအကုန်လက်စသတ်လိုက်ပါ့မယ် ၊နောက်လူ မရခင်အထိ လုပ်ပေးဆိုလည်း လုပ်ပေးသွားပါ့မယ် ၊ အိမ်လဲ ပြန်မလာတော့ပါဘူး ၊နောက် မန်နေဂျာ ရတဲ့အထိ ဆိုင်မှာအိပ်ပါ့မယ် "

ဒေါ်မူမူအောင် ငြိမ်သွားကာစကားမပြန်ပဲ တံခါးဝတွင်ရပ်နေဆဲ။ညီသူ အိတ်တလုံးဖွင့်ကာ သူ့အဝတ်အစားများထည့်သည်။ဘာမှ များများစားစားမရှိ သောကြောင့် ခဏနှင့်ပင်အထုပ်ပြင်ပြီးသည်။ညီသူ အခန်းမှထွက်ကာနီးတွင် ဒေါ်မူမူအောင်သတိဝင်လာကာ အော်တော့သည်။

"ပြသနာကောင် ၊နင့်ကြောင့် ငါ့သမီးလေး အသက် ၂၀ကျော်နဲ့ တခုလပ်ဖြစ်ရတော့မယ်၊အောက်တန်းစား ခွေးမျိုး "

ညီသူတချက်လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး 

" အန်တီ့သမီးကိုဖုန်းဆက်ပြီးသာ ဘာဖြစ်သလဲမေးလိုက်ပါ ၊ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်မပြောနိုင်တာတော့ခွင့်လွှတ်ပါ၊ကျွန်တော်သွားတော့မယ် ၊ကွာရှင်းစာချုပ် အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ ၊ ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ သဘောမကျပေမဲ့ အိမ်မှာပေးနေ တဲ့အပြင်အလုပ်ပါပေးထားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ "

အေးအေးဆေးဆေး ပြောကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်လေသည်။ဆိုင်သို့သွားကာ စတိုခန်းကို အိပ်ရာ ကျောတခင်းစာရအောင်ရှင်းရသည်။ဆိုင်မှ အလုပ်သမားများက ညီသူဆိုင်မှာအိပ်မည်ကိုအံ့သြသော်လည်းမမေးရဲကြ။ညီသူခဏထိုင်နေကာ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲပဲ စဥ်းစားနေမိသည်။ နယ်ပဲပြန်ရင်ကောင်းမလား။ ရန်ကုန်မှာပဲဆက်နေပြီး တခုခုလုပ်ရမလား ။အချိန်အတော်ကြာသည်အထိစဥ်းစားနေရင်း မာလာအောင်တို့သားအမိအကြောင်းစဥ်းစားမိသွားသည်။ ဒေါ်မူမူအောင်တော့ အကြောင်းစုံသိလျင် အတော်စိတ်ညစ်နေတော့မည်ဟုတွေးနေမိလေသည်။

~~~~~~~~~~~~

(03)

ညီသူထွက်သွားသောအခါ ဒေါ်မူမူအောင် စိတ်ပင်ပန်းလှသောကြောင့် အိမ်ရှေ့ခန်းတွင်ထိုင်နေမိသည်။သမီးကို စိတ်ပူနေမိကာ စိတ်ထဲမှာတော့ ညီသူ ဆိုသည့်ကောင်ကို ပက်ပက်စက်စက် ဆဲဆိုနေမိသည်။ယောင်္ကျားအကုန် ဒီအတိုင်းချည်းပဲ ။သူ့သမီးလေး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အိမ်ထောင်ပျက်ဖြစ်ရတော့မည်ဟုတွေးမိသွားပြန်ကာ မျက်ရည်များကျလာတော့သည်။တဆက်တည်းမှာပင် လွန်ခဲ့သော နှစ် ၂၀ ကျော်က ကိစ္စများခေါင်းထဲပြန်ပေါ်လာတော့သည်။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေး မူမူအောင်။နယ်မြို့ တက္ကသိုလ်လေးမှာမို့ သူ့ကို တကျောင်းလုံးသိကြသည်။အသားဖြူဖြူ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လှလှ ၊မျက်နှာထားက ဖြူဖြူစင်စင် ကျက်သရေရှိသော  မူမူအောင်မှာ ကျောင်းတွင် နာမည်ကြီး။ သို့သော် အရမ်းချမ်းသာသော ကျူတာဆရာအိမ်ထောင်သည်တယောက်ကမူမူအောင့်ကို စာသင်ပေးမည်ကို အကြောင်းပြ၍အိမ်ခေါ် အချိုရည်ထဲအရက်ထည့် မူးအောင်တိုက်ပြီး ကျောရရုံ တခါအိပ်ပစ်လိုက်သည်မှ မူမူအောင် ဘဝစပျက်ခဲ့သည်။ထိုဆရာဖြင့် ရသော ကိုယ်ဝန်ကို လွယ်ပြီး မုဆိုးမ အမေနှင့်ရန်ကုန်ပြောင်းပြေးလာခဲ့ရသည်။အသက် ၁၉ နှစ်မှာ သမီးလေးမွေးပြီးမှ ရန်ကုန်တွင်ကျောင်းပြီးအောင်ပြန်တက်ခဲ့ရသည်။ရန်ကုန်တွင်ကျောင်းတက်တော့လည်းတသားမွေးတသွေးပိုလှလာသောကြောင့် အတန်းထဲတွင် နာမည်ကြီးသေးသည်။

သို့သော် မူမူအောင် ယောင်္ကျားများကို ကြောက်သောကြောင့် တရက် သမီးကို ကျောင်းခေါ်သွားလိုက်သည်။ထိုအခါမှ ယောင်္ကျားလေးများ သူ့အနား မကပ်တော့။သမီးကိုအစက သိပ်မချစ်သော်လည်း အမေဆုံးသွားပြီးသည့်နောက် အဖော်ဆို၍ဒီသမီးပဲရှိတော့အချစ်ပိုလာရသည်။ သမီးကို သူ့လိုမဖြစ်စေရန်အရမ်းဂရုစိုက်သည်။လုပ်ငန်းချင်းနီးစပ်သောယောင်္ကျားသားအချို့က အသက် ၃၀ကျော် ဟုမထင်ရလောက်အောင် နုပျို ချောမောနေသော မူမူအောင့်ကို ချိန်ကြသေးသည်။သို့သော် မူမူအောင် သမီးလေးကို ပထွေးဖြင့်မနေစေချင်။သူကိုယ်တိုင်လည်း ယောင်္ကျားတွေကို မယုံ ။ယောင်္ကျားဟူသည်မှာ ချမ်းသာ ဆင်းရဲ ရုပ်ဆိုး ရုပ်ချော အကုန် အတူတူဟုပင်ထင်သည်။ ထို့ကြောင့် မဖြစ်သာ၍ပတ်သက်ရသော သူများမှလွဲ၍ မူမူအောင် စကားပင် ဟဟ မပြော ။လိုအပ်သလောက်သာ ပြတ်ပြတ်သားသားပြောသည်။

တရက်သမီးဖြစ်သူ ငိုယိုနေသောကြောင့် သေချာစစ်မေးမှ တွဲနေသောကောင်လေးက မယူနိုင်ဟုပြောသည်တဲ့။မူမူအောင် သမီးဖုန်းထဲက ပုံတွေကိုရှာတွေ့သည့်နေ့က ချုံးပွဲချငိုကာ သမီးကိုပါရိုက်မိသည်။ထို့နောက် ထိုကောင်လေး အကြောင်းစုံစမ်းတော့ အားရစရာမရှိ။ရိုးရိုးဘွဲ့ရအဆောင်ငှားနေသူ ။မိဘမရှိ တကောင်ကြွက်။ ရုပ်လေးသန့်တာကြည့်ပြီး အယုံလွယ်တွဲမိသောသမီးကို ဆူမိသည်။သို့သော် သူသဘောမတူချင်သော်လည်းသမီးက ချစ်နေသောကြောင့်တကြောင်း ၊သူ့သမီးလည်းအပျိုပြန်မဖြစ်နိုင်တော့သောကြောင့်​တကြောင်း ထိုကောင်လေးကိုသမီးဖြင့်ပေးစားခဲ့ရသည်။သူ့အိမ်မှာပဲခေါ်တင်ထားကာ အလုပ်ပါပေးထားခဲ့သည်။ကောင်လေးက အလုပ်မှာတော့ ကြိုးစားသည်။သို့သော် မူမူအောင်သူ့ကိုမယုံ။ဆိုင်ကိစ္စကိုငွေရေးကြေးရေး သူပဲကိုင်သည်။ပေးရမည့်လစာကိုလည်း သူ့သမီးကိုပဲပေးသည်။သားမက်က ဘာမှတော့မပြောသော်လည်း အိမ်တွင် သူ့သမီးကို ကြင်ကြင်နာနာမရှိ။

လင်မယားကိစ္စဖြစ်နေ၍ မူမူအောင် ဝင်မပြောသော်လည်း သူ့သမီးကို ဆက်ဆံပုံကိုလုံးဝမကြိုက်။အပြစ်ပြောရအောင်ကလည်း ကျန်တဲ့တာဝန်အကုန်​ကျေနေတော့ ပြောရခက်သည်။ခုတော့ သူ့သမီးကိုယ်တိုင်က မပေါင်းနိုင်တော့ဟုစာရေးသွားခဲ့ပြီ။သမီးလည်းသူ့လိုပင် တခုလပ်ဖြစ်ရပြီ။မူမူအောင် ဝမ်းနည်းနေရာမှ စိတ်တိုဒေါသထွက်လာပြန်သည်။သင်းကို ဆိုင်မှာလည်းမနေစေရန် ချက်ချင်းမောင်းထုတ်မည်ဟုစဥ်းစားသေးသည်။သို့သော် ဆိုင်မှအလုပ်သမားများ သမီးကိစ္စကိုသိသွားပြီး အတင်းပြောကြမှာလည်းစိတ်ပူမိသည်။အလုပ်သမားများက သူ့သားမက်ကို ပိုခင်ကြသည်ကိုး။မန်နေဂျာတယောက်အမြန်ရှာရမည်။သမီးကို ဖုန်းဆက်မည်ဟုတွေးလိုက်ကာ ဖုန်းဆီအသွား ဖုန်းတခုဝင်လာတော့သည်။ကြည့်လိုက်တော့ ခေါ်သူက ဦးတင်အောင် ။ဦးတင်အောင်ဆိုသူမှာ အသက် ၄၀ကျော် မုဆိုးဖို ကလေးနှစ်ယောက်အဖေ။ မူမူအောင့်ကို တကြိမ်ထက်မက ချစ်ရေးဆိုဖူးသည်။

လူချင်းတွေ့လျင် နို့များ ပေါင်များ ဖင်များကို အာသာငမ်းငမ်းတပ်မက်စွာလိုက်ကြည့်တတ်သူမို့ မူမူအောင်က သူ့ကိုအပြတ်ငြင်းပြီးခပ်ကင်းကင်းပင်နေသည်။အဆက်အသွယ်မရှိတာအတော်ကြာနေပါပြီ။ထူးဆန်းသွားသောကြောင့် မူမူအောင် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။ဦးတင်အောင်က အရေးကြီးကိစ္စပြောစရာရှိသည် လူကိုယ်တိုင်တွေ့ချင်သည်ဟု ချိန်းသည်။သမီးအကြောင်းများဖြစ်နေမလားဟုတွေးမိသည်။သူ့သမီးက ဦးတင်အောင်နှင့် အတော်ခင်သည်ကိုး။ဖုန်းထဲကမမေးချင် ၍သူ့ကော်ဖီဆိုင်ကိုပဲ လာခိုင်းလိုက်တော့သည်။မူမူအောင်လည်း အဝတ်အစားလဲပြီးဆိုင်သို့ထွက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။

ညီသူကောင်တာတွင်ထိုင်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေစဥ် အလုပ်သမားများက ဆိုင်ပေါက်ဝကို မပြေးရုံတမယ်လျှောက်သွားကြသောကြောင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒေါ်မူမူအောင် ရောက်လာသည်ကိုး။ဆိုင်ထဲရောက်တော့ သူကိစ္စရှိ၍လာသည်ဟု ပြောနေသံကြားရသည်။ ထောင့်နားကခုံတခုံမှာထိုင်စောင့်နေသည်ကို ခဏကြည့်လိုက်မိပြီး အလုပ်ဆက်လုပ်နေမိသည်။ စာရင်းအကုန်ရှင်းသွားရမည်လေ။ ခဏကြာတော့ အသက် ခပ်ကြီးကြီး ဘဲကြီးတပွေက ရှိုးအပြည့်ဖြင့် ဆိုင်ထဲဝင်လာကာ ဒေါ်မူမူအောင်ထိုင်နေသော စားပွဲဆီသို့ သွားကာဝင်ထိုင်သည်ကိုတွေ့ရသည်။ညီသူ တချက်အံ့သြသွားသည်။ဒေါ်မူမူအောင် အခုလို ယောင်္ကျားတယောက်နှင့် အတူတူဆိုင်ထိုင်သည်ကိုသူတခါမှ မမြင်ဖူး။ခဏစိတ်ဝင်စားသွားမိပြီးမှ ခေါင်းတချက်ရမ်းကာ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်ဆက်လုပ်နေမိသည်။

မူမူအောင် ဦးတင်အောင်ကို ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးကာနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ဒီလူကြီးက မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ပြီးမူမူအောင့် အင်္ကျီအောက်က နို့နှစ်လုံးနေရာကိုကြည့်ရင်း နှုတ်ဆက်သည်။မူမူအောင်စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ကိစ္စကိုမေးတော့ သူက စာရွက်တွေထုတ်ပြရင်းပြောတော့သည်။

"ကိစ္စကတော့ မူမူ့သမီးလေးကိစ္စပဲ ၊အကိုကြီးပြောရတာအားနာပေမဲ့ မူမူ့သမီးလေးက သူ့ကောင်လေးနဲ့အကိုကြီးဆီတရက်လာတယ်၊မူမူခိုင်းလိုက်လို့ ဆိုပြီး မူမူတို့ အိမ်ဂရံကို အကိုကြီးကိုအပေါင်ပေးထားပြီး သိန်းငါးရာ ချေးသွားတယ်၊အခု အတိုးမပေးတာ နှစ်လရှိပြီ၊သူ့ကိုဖုန်းဆက်တာမကိုင်လို့ ၊ဒီလ အတိုးထပ်မပေးရင် အကိုကြီးပိုက်ဆံလည်းပြန်မရရင် အိမ်နဲ့ခြံကိုသိမ်းရတော့မယ် မူမူ"

ဦးတင်အောင်က စကားပြောပြီး လက်ကိုင်ပုဝါအသေးလေးဖြင့် အဆီပြန်နေသော သူ့မျက်နှာကို တချက်သုတ်သည်။ပြီးတော့မှ နောက်ကိုမှီထိုင်ချပြီး ကော်ဖီကိုသောက်ရင်း ဒေါ်မူမူအောင့်ကိုကြည့်နေလေသည်။

မူမူအောင် ကြက်သေသေသွားကာ ဦးတင်အောင်ထုတ်ပြသော စာရွက်များကို တုန်ရီစွာယူကြည့်သည်။သူ့အိမ်ဂရံ အမှန်ဟုတ်နေသည်။ငွေချေးစာချုပ်ကလည်း ရှေ့နေပါ ပါနေသည်။ညက အိပ်ရေးပျက်ထားသည်ရော သမီးကို စိတ်ပူနေရသည်ရော ကြောင့် လူက ရင်တွေတုန်နေကာ ဘာပြောရမှန်းမသိတော့။ခဏနေမှ ဒီကိစ္စသူမသိကြောင်း ၊သမီးနှင့်အဆက်အသွယ်မရကြောင်း လက်ရှိအခြေအနေကိုပြောပြတော့ဦးတင်အောင်ကပင်ဆက်၍

"အကိုကြီး မူမူ့အခက်အခဲကိုနားလည်ပါတယ် ၊ အဲ့ဒါဆိုလည်းအကိုကြီး အရင်ကခွင့်တောင်းခဲ့သလို မူမူ့ကို အကိုကြီးလက်ထပ်ယူပါရစေ ၊ အဲ့ဒါဆို အခုကိစ္စကလည်း ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူးလေ ၊ မူမူတခါပြန်စဥ်းစားပေးပါဦးကွာ . . . နော် "

ပြုံးစစဖြင့်ပြောနေရင်း စားပွဲပေါ်မှ မူမူအောင့်လက်ကို လှမ်းကာ အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။မူမူအောင် သူ့ဆိုင်ထဲတွင်ရုပ်မပျက်အောင် အားဖြင့် ကြိတ်ရုန်းသော်လည်း ဦးတင်အောင်က သူ့လက်ကိုမလွှတ်ပဲ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။မူမူအောင် ရှက်ခြင်း ကြောက်ခြင်း စက်ဆုပ်ခြင်းတို့ဖြင့် မျက်ရည်လည်လာကာဝမ်းနည်းမိလာသည်။ဒီလူကြီးကိုပေးစရာ ပိုက်ဆံလည်းမရှိသေး ၊ဆိုင်ကလည်းနေရာကအငှားသာ။ဆိုင်ကိုပြန်ရောင်းလျင်လည်း ချက်ချင်းထွက်ပါ့မလား။ထွက်ရင်ရော လိုသည့်ပိုက်ဆံကပြည့်ပါ့မလား အတွေးများပေါင်းစုံနေကာ ညကကော်ဖီကြောင့်ရော အိပ်ရေးပျက်သည်ကြောင့်ရော ရင် တလှပ်လှပ်တုန်ကာ မူးလာတော့သည်။

ညီသူအလုပ်ပြီးသွားသောကြောင့် ခေါင်းပြန်မော့လာသည်။ဒေါ်မူမူအောင်တို့ဝိုင်းကိုတချက်လှမ်းကြည့်တော့ အံ့သြသွားမိသည်။ဟိုလူကြီးက ဒေါ်မူမူအောင့်လက်ကို ပေါ်တင်လှမ်းကိုင်နေသည်။ဒေါ်မူမူအောင် အစက ရုန်းနေသေးသော်လည်း အားမမျှ၍ထင်သည်။မရုန်းနိုင်ဖြစ်နေသည်။ညီသူ ကောင်တာမှထသွားလိုက်သည်။အနားရောက်၍ငုံ့ကြည့်တော့ ချွေးစေးများပြန်ကာ မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော ဒေါ်မူမူအောင့်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ညီသူ ထိုလူကြီး လက်ဖျံကို ခပ်ဆတ်ဆတ် တချက်ရိုက်လိုက်ကာ ဆုပ်ကိုင်ထားသောလက်ချောင်းများကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဖြေပစ်ရင်းမေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ကြည့်ရတာ လူကြီးလူကောင်းပုံပါ၊လူမြင်ကွင်းမှာ မိန်းကလေးတယောက်ကို အလိုမတူပဲ ဒီလိုလုပ်လို့ရလား၊ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ "

ဦးတင်အောင်ရော ဒေါ်မူမူအောင်ပါ သတိဝင်လာပြီး ညီသူ့ကိုမော့ကြည့်သည်။ဦးတင်အောင်မှပင်ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဟာ . . ဆောရီးပါ ညီလေးရာ ၊ကိုယ်တို့က မိတ်ဆွေတွေပါ သူ့ သမီးကိစ္စလေးတခု အဆင်မပြေဖြစ်နေလို့ ကိုယ်တို့စကားပြောနေကြတာ၊ ဆိုင်ထဲမှာအမြင်မတော်သလိုဖြစ်သွားလား ဆောရီးညီလေး ကိုယ်တောင်းပန်တယ်ကွာ"

ဟုဘာမှမဖြစ်သလို ပြောသည်။ညီသူက အံ့သြသွားပြီးပြန်မေးမိသည်။

"မာလာ့ သတင်းရလို့လား ဦးလေးဟုတ်လား ၊ဘယ်မှာတဲ့လဲ ဘာတဲ့လဲ "

ဦးတင်အောင်အံ့သြသွားကာ ညီသူ့ကိုကြည့်နေရာမှ ဒေါ်မူမူအောင့်ပြန်ကြည့်ပြီးမေးသည်။

"မူမူ ဒီကောင်လေးက မူမူ့နဲ့အသိလား ဟုတ်လား "

'ကျွန်တော် မာလာ့ အမျိုးသားပါ ညီသူ ပါခင်ဗျာ' ဟု ညီသူက ဝင်ဖြေတော့ ဦးတင်အောင်မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

"ဟုတ်လား မူမူ ၊မာလာ အကိုကြီးဆီလာတဲ့နေ့ကသူ့ယောင်္ကျားဆိုပြီးမိတ်ဆက်ပေးတဲ့ကောင်လေးက တခြားတယောက် မူမူရဲ့ သူမဟုတ်ဘူး ၊ဟာ ဒုက္ခပဲ "

ဟုဒေါ်မူမူအောင့်ကိုပြောရင်း ညီသူ့ကိုပြန်မော့ကြည့်နေပြန်သည်။ဒေါ်မူမူအောင်အံ့အားသင့်ကာ ဦးတင်အောင်ကိုကြည့်မိသည်။သမီးက မိတ်ဆက်ပေးတာ ညီသူမဟုတ်ဘူးတဲ့လား ။ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲဟုစဥ်းစားရင်းခေါင်းပိုမူးလာတော့သည်။

ညီသူ ဦးတင်အောင်ကို အသေးစိတ်မေးတော့မှ အကြောင်းစုံသိရတော့သည်။နားထောင်အပြီး ဒေါ်မူမူအောင်ကို ကြည့်မိတော့ မျက်ရည်များကျနေကာ ချွေးစေးများပြန်နေတုန်း။ညီသူ ဦးတင်အောင်ကို ဖုန်းနံပါတ်တောင်းထားကာ ဒီကိစ္စသူဖြေရှင်းပေးမည်ဟုပြောကာ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ဦးတင်အောင်မယုံတဝက်ယုံတဝက်ဖြင့် ပြန်သွားသည်။ထို့နောက်ညီသူ ဆိုင်က အလုပ်သမားများကို သူပြန်မလာလျင် ကိုယ့်ဘာသာဆိုင်ပိတ်ရန်ပြောခဲ့ပြီး ဒေါ်မူမူအောင်ထိုင်နေရာစားပွဲသို့ပြန်လာခဲ့သည်။

"အန်တီ ရလား ဘယ်လိုနေနေသေးလဲ ၊လာလာ ထ ညက အန်တီကော်ဖီသောက်တာကျွန်တော်တွေ့တယ်၊တခါတည်းဆေးခန်းသွားပြီး ၊ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ် "

ညီသူပြောရင်းကပင် ဒေါ်မူမူအောင်ကို ထူပေးသည်။ဒေါ်မူမူအောင် တုန်ရီစွာ ပါလာပြီး ညီသူ့ကိုမှီကာ ဆိုင်ပြင်ထွက်လိုက်သည်။ညီသူကားတစီးငှားကာ ပြနေကြဆေးခန်းသို့ ခေါ်လာခဲ့လိုက်သည်။ကားထဲတွင် ဒေါ်မူမူအောင်ပိုမူးလာကာ အန်ချင်သည်ဟုဆိုပြီးညီသူ့ ပုခုံးပေါ်ခေါင်းမှီရင်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ လိုက်လာခဲ့သည်။

ဆေးခန်းရောက်တော့ ဒေါ်မူမူအောင်လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့။ ကားပေါ်မှဆင်းဆင်းချင်း ထိုင်ကာ အန်ချသည်။ အရည်များသာ။ အန်ပြီးပျော့ခွေနေသောကြောင့် ညီသူက ပွေ့ချီကာ စမ်းသပ်ခန်းထဲတခါတည်းပို့ပြီးကုတင်ပေါ်တင်ပေးလိုက်သည်။ဆရာဝန်မကြီး က အကျိုးအကြောင်းမေးတော့ ညီသူပြောပြရသည်။

အိပ်ရေးပျက်ကာ နှလုံးခုန်မြန်သည်၊အားနည်းပြီးစိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ဟုဆိုကာ ကုတင်သပ်သပ်တခုပေါ်ရွှေ့ခိုင်းပြီး ဆေးထိုးကာ အားဆေးချိတ်ပေးထားသည်။ကြာမည်ဟုပြောသောကြောင့် ညီသူ ကားဆရာကိုပြန်လွှတ်လိုက်ကာ ကုတင်ဘေးမှာပင် ထိုင်စောင့်ပေးနေလိုက်တော့သည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(04)     

ဒေါ်မူမူအောင်ကုတင်ပေါ်တွင်အိပ်ပျော်နေလေသည်။ ချိတ်ထားသော အားဆေးပုလင်းက တဝက်ကျော်ကျော်ကုန်နေပြီ ။ တစက်ချင်းကျနေသော အားဆေးရည်စက်လေးများကို ညီသူကြည့်နေရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည်။မာလာရှုပ်သွားသော ပြသနာကို သူရှင်းရပေဦးမည်။သူနှင့် တရားဝင်မကွာရှင်းရသေးသောကြောင့် သူက အိမ်ထောင်ဦးစီးယောင်္ကျားတယောက်ဖြစ်နေတုန်းပင်။စိတ်ရှုပ်လာသောကြောင့်ဆက်မတွေးပဲ ကုတင်ပေါ်မှာအိပ်ပျော်နေသော ဒေါ်မူမူအောင်ကိုကြည့်မိသည်။သူ့သမီးနှင့်မတူ အသားကမညိုပဲ ဖြူသည့်အထဲပါသည်။အသက်က ၄၀ ဟုဆိုသော်လည်း မထင်ရ။သမီးနှင့်ညီအစ်မဟုပြောလျင် ယုံရလောက်သည်။ဆံပင်များက ထူထူထဲထဲ သေချာပုံသွင်းထားသောကြောင့် အခွေအခွေလေးတွေနှင့် ခေတ်ဆန်ဆန်လှသည်။ မျက်ခုံးကောင်းကောင်း နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးနှင့် အောက်နှုတ်ခမ်းလေးက နည်းနည်းလေးတွဲသော်လည်း မျက်နှာကရှင်းကာကြည့်၍ကောင်းသည်။

လည်တိုင်လေးမှာ အရေးကြောင်း တခု နှစ်ခု ရေးရေးလေးရှိသော်လည်းသွယ်သွယ်လေး။ ညီသူ ကြည့်နေရင်းက ဒေါ်မူမူအောင့် ရင်သားမို့မို့များ၊ ခါးသေးသေးလေးမှတဆင့် အရင်းတုတ်တုတ် သွယ်လျသော ပေါင်တံများ ၊ထဘီ အနည်းငယ် အပေါ်တက်နေသောကြောင့် တဝက်တပျက်မြင်ရသော ခြေသလုံးသားဖွေးဖွေးလေး တဖက်အပြင်ခြေဖမိုးဖွေးဖွေးလေးများနှင့် ခြေချောင်းလေးများအထိ အစုံအဆန်ကြည့်နေရင်း ရင်ခုန်လာမိသည်။စောစောက ပွေ့ချီလာစဥ်က အိစက်နူးညံ့သော ကျောပြင်လေး ပေါင်သားအနောက်ပိုင်းလေးများ၏အထိအတွေ့ကိုပြန်စဥ်းစားရင်းမျက်လုံးပြူးသွားသည်။ 

' စောက်ပြသနာပဲ ညီသူ အဲ့ဒါ မင့်မိန်းမအမေ မင်းယောက္ခမ ဟ' ။စိတ်ထဲမှချက်ချင်း အိန္ဒြေဆယ်လိုက်ကာ အားဆေးပုလင်းကို ပြန်မော့ကြည့်နေလိုက်သည်။မျက်လုံးက မော့ကြည့်နေသောနေရာကိုမမြင်။ဒေါ်မူမူအောင်ကိုထပ်ကြည့်နေချင်မိပြန်သည်။ ရင်တွေခုန်လာပြန်ကာ ထိုင်နေရာမှထလိုက်သည်။အခန်းထဲမှ ခဏထွက်ပြီး ဆရာဝန်နှင့် သွားတွေ့ကာ လိုအပ်သည်များကိုမေးနေလိုက်သည်။ထိုအခါမှ စိတ်ကငြိမ်သွားကာသောက်ရမည့်ဆေးများ အထုပ်လိုက်ယူလာကာ ပြန်ဝင်လာလိုက်သည်။ ဝင်ဝင်ချင်းကုတင်ပေါ် ကြည့်လိုက်မိသေးသည်။ဆက်၍ကြည့်ချင်နေမိသောဝေဒနာက အစကပြန်စလာပြန်သည်။ညီသူ အံ့သြမိကာ သူ့စိတ်သူပြန်ဆန်းစစ်နေမိသည်။တနှစ်ကျော်အချိန်အတွင်း သူ ဒေါ်မူမူအောင်နှင့် တခါမှ ဒီလောက်အနီးကပ်မနေခဲ့ဖူး။ဒေါ်မူမူအောင်၏ ဒီလိုပုံစံကိုလည်းမမြင်ဖူးပါ။ 

သူသိသော ဒေါ်မူမူအောင်မှာ သူ့ကို တချက်မှ မျက်နှာသာမပေးသော မျက်နှာထားတင်းတင်း အမျိုးသမီးတယောက်သာ။ ကနေ့မြင်လိုက်ရသော သူ့ ပုံစံကတော့ အားကိုးရာမဲ့ကာ စိတ်ထိခိုက်နေသော ၊ရှက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော မိန်းမငယ်တယောက်လိုဖြစ်နေသည်။ညီသူ သူ့ကို အခုမှ မိန်းမတယောက်လို စမြင်မိ စသတိထားမိချင်းပင်။ညီသူ တွေးနေတာအတော်ကြာသွားပြီးကြည့်လိုက်တော့အားဆေးပုလင်းကုန်ခါနီးနေပြီ။

ဆေးကုန်သောအခါ ညီသူ သူနာပြုဆရာမကို သွားခေါ်ပြီးပြောပြလိုက်သည်။သူနာပြုဆရာမက လက်ကအပ်ကိုလာဖြုတ်သောအခါ ဒေါ်မူမူအောင် မျက်လုံးများပွင့်လာကာ အိပ်ရာနိုးလာခဲ့သည်။

" သက်သာလားဟင် ၊ခုဘယ်လိုနေသေးလဲ "

ညီသူ တိုးတိုးမေးသောအခါ ညီသူ့ဘက်လှည့်ကြည့်ပြီးခေါင်းကိုဖျော့တော့စွာငြိမ့်ပြသည်။ညီသူ သနားစိတ်ပိုသွားကာ ကုတင်ပေါ်မှသူထတော့ ကူပြီး ထူပေးမိသည်။ ပုခုံးသားအိအိလေးကို လက်ဖြင့် ထိကိုင်မိပြန်သောအခါ ရင်က ပြန်ခုန်လာပြန်သည်။ညီသူ တယောက်တည်းမျက်နှာပူနေမိကာ ဒေါ်မူမူအောင်ကိုမျက်နှာချင်းမဆိုင်တော့ပဲ  'ကားသွားငှားလိုက်ဦးမယ်ခဏ'ဟု ဆိုကာ အပြင်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ကားမတားဖြစ်သေးပဲ သူ့ကိုယ်သူစိတ်ကုန်စွာ လမ်းဘေးတွင်အတော်ကြာငြိမ်ရပ်နေမိသေးသည်။ခဏကြာမှ ကားတစီးငှားကာ ခဏစောင့်ခိုင်းပြီး ဒေါ်မူမူအောင်ကို ဝင်ခေါ်သည်။

ဒီတခါတော့ ဒေါ်မူမူအောင်သူ့ဘာသာလမ်းလျှောက်နိုင်ပြီဖြစ်၍ ညီသူ မတွဲရတော့ပါ ။ ညီသူ လည်း စိတ်သက်သာရာရကာ ရှေ့ခန်းမှာပဲဝင်ထိုင်လိုက်သည်။သူတတ်နိုင်သမျှ ဒေါ်မူမူအောင်နှင့် ခပ်ခွာခွာနေမှဖြစ်မည်ဟုတွေးထားသည်။အိမ်ရောက်တော့ ညီသူ အရင်ဆင်းပြီး သူဆင်းရန်နောက်တံခါးသွားဖွင့်ပေးမိပြန်သည်။ ပြီးမှ ကားခရှင်းကာ သူ့ဆီမှ အိမ်သော့တောင်းယူပြီးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ 

အိမ်ရှေ့ခန်းမှာပင် ဒေါ်မူမူအောင် ဝင်ထိုင်လိုက်မိသည်။ လူက တကိုယ်လုံး အားလုံးဝမရှိသလိုဖြစ်နေသည်။ညီသူ ပြန်ထွက်သွားသည်ကိုမသိလိုက်ပဲ သမီးအကြောင်းစဥ်းစားနေမိပြန်သည်။စဥ်းစားရင်း ညီသူ့ အကြောင်းပါ ခေါင်းထဲပေါ်လာသည်။စိတ်ရှုပ်လာကာ မတွေးတော့ပဲ သမီးကို ဖုန်းဆက်ရန်ဖုန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထိုစဥ် ညီသူအိမ်ထဲပြန်ဝင်လာလေသည်။ 

သူ့ကို တချက်ကြည့်ပြီးမီးဖိုခန်းထဲသွားကာ ဘာတွေလုပ်နေလဲ မသိ ။လောလောဆယ် ဘာမှပြောချင်စိတ်မရှိပဲ သမီးဖုန်းကိုခေါ်နေမိသည်။ဖုန်းဝင်သော်လည်း မကိုင်သေး။ ဖုန်းကို ခဏပြန်ချကာ ဆိုဖာပေါ်ခေါင်းမှီပြီး ခဏမျက်စိမှိတ် မှိန်းနေလိုက်သည်။နံဘေးက အသံကြား၍မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်တော့ ညီသူ က အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ပန်းကန် တခုကို စားပွဲပေါ်ချပေးသည်။ ကြေးအိုးတပွဲ ။ ကြည့်ရတာ လမ်းထိပ်ကိုထွက်ဝယ်လာပုံရသည်။ပြီးတော့ဘေးမှာ ရွိုင်ရယ် ဒီ တဘူး ။

" ဆရာဝန်က မှာလိုက်တယ် ၊ဒီညနေကို အစာပျော့ပျော့စားချင်တာစားလို့ရတယ်တဲ့၊ ကော်ဖီလုံးဝမသောက်ပါနဲ့ဦးတဲ့၊ဓါတ်ဆားသောက်ပေးပါဆိုလို့ အငန်ထုပ်မကြိုက်မှာစိုးလို့ ရွိုင်ရယ်ဒီ ပဲ ဝယ်လာလိုက်တယ် ၊ကြေးအိုးစားပြီးရင် ဆေးသောက်လိုက်ဦး ၊ ဆေးတွေက အထုပ်မှာ မနက် ည တခါတည်းရေးပေးထားတယ် ၊ဒီဆေးကဒ်လေးကတော့ အန်ချင်မှသောက်ဖို့တဲ့ ၊ကျွန်တော် ဆိုင်ပြန်ဦးမယ် ၊ဘာမှမတွေးပဲအိပ်ပျော်အောင် အိပ်လိုက်ပါ "

ညီသူကအသံတိုးတိုးဖြင့် သူ့မျက်နှာကိုမကြည့်ပဲ အရှည်ကြီးပြောကာအိမ်ထဲမှထွက်သွားသည်။တံခါးကို မပိတ်ခင် တခါတည်းလော့ချပေးသွားပြီး အပြင်မှဆွဲပိတ်ပေးသွားသည်။တခုခု ထူးဆန်းနေသော်လည်း ဒေါ်မူမူအောင်ဗိုက်ဆာသလိုဖြစ်လာသောကြောင့် ကြေးအိုးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းစစားလိုက်သည်။ပါးစပ်ထဲ ချဥ်သလိုလို ခါးသလိုလိုဖြင့် အစပိုင်း တလုပ် နှစ်လုပ်က အရသာမရှိ ။ ဗိုက်ပြည့်အောင်စားရင်း စားကောင်းလာသည်။

ဗိုက်ပြည့်တော့ အအေးဘူးကိုဖောက်သောက်လိုက်သည်။ လူက အနည်းငယ်လန်းဆန်းသွားသည်။နေ့လည်က ကိစ္စကိုပြန်တွေးမိတော့ ဦးတင်အောင် ဆုပ်ကိုင်သွားသော သူ့လက်ကိုပြန်ကြည့်မိသည်။ ချွေးစေးအေးအေးများဖြင့် လက်ဖဝါး စိုစိုကြမ်းကြမ်းအထိအတွေ့ကို ပြန်မှတ်မိသွားကာချက်ချင်းရွံ့မုန်းသွားမိသည်။ စိတ်က ချက်ချင်း လက်ထဆေးရန် သတိရသည်။ပန်းကန်များဆေးရင်း လက်ဆေးကန်တွင် ဆပ်ပြာဖြင့် လက်ကို အထပ်ထပ်ပွတ်ဆေးနေမိသည်။ အတော်ကြာမှ ရေသုတ်လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲဝင်လာခဲ့လိုက်သည်။

ရေချိုးရန်အဝတ်အစားလဲတော့မှ ညီသူ မပြန်ခင်ပြောသွားသောစကားများကို ပြန်အမှတ်ရလာသည်။သူ့ကို အရင်ကဆို အသံပြတ်ပြတ်ဖြင့် အန်တီဟုသာခေါ်သည်။ ညနေဆေးခန်းမှာ သူအိပ်ရာမှနိုးလာကတည်းက ညီသူ သူ့ကို အသံတိုးတိုးဖြင့်သာ စကားပြောသည်။အန်တီဟုတခွန်းမှ မခေါ်သွား။ ဟုတ်ရဲ့လားဟု သေချာပြန်စဥ်းစားတော့ဟုတ်သည်။ထို့ကြောင့် တခုခု ထူးဆန်းသလိုဖြစ်နေသည်ကိုး။မူမူအောင် တဆက်တည်းဆေးခန်းမသွားခင် ကိစ္စများပါခေါင်းထဲပြန်ပေါ်လာတော့သည်။

ညီသူ သူ့ကို ကားပေါ်ထိန်းကာခေါ်လာပုံ ၊ဆေးခန်းထဲပွေ့ခေါ်လာပုံတို့ကို ပြန်အမှတ်ရမိသွားသည်။ထူးဆန်းစွာပင် အံ့သြစိတ်ကလွဲ၍စောစောက ဦးတင်အောင်၏လက်ဖဝါးကို သတိရမိသလို မနှစ်မြို့စိတ်တော့ဝင်မလာ။အတွေးကိုရပ်လိုက်ပြီး ခပ်မြန်မြန်ပင်ရေဝင်ချိုးလိုက်တော့သည်။ရေချိုးနေရင်း ဦးတင်အောင်ကိုပေးရမည့် ငွေပမာဏကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟုတွေးမိကာ ရေစိုဖြင့် အကြာကြီးငိုင်နေမိပြန်သည်။အတော်ကြီးအေးစိမ့်ကာ ချမ်းလာမှ သတိဝင်ကာအမြန်ရပ်လိုက်ပြီးရေသုတ်မိတော့သည်။သူသမီးနှင့်အဆက်အသွယ်ရမှဖြစ်တော့မည်။အဝတ်အစားလဲပြီး ချမ်းလာသောကြောင့် ကုတင်ပေါ်တက်စောင်ခြုံကာ သမီးကို ဖုန်းထပ်ခေါ်လိုက်သည်။ဒီတခါတော့ တန်းကိုင်သည်။ စိတ်ပူစွာ ကမန်းကတမ်းမေးမိသည်။

"သမီးလေး ဘယ်မှာလဲ ၊အဆင်ပြေရဲ့လား ၊အိမ်ပြန်လာခဲ့ပါသမီးရယ် ၊ မေမေသမီးစိတ်ချမ်းသာအောင် အကုန်လုပ်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား "

"ပြန်မလာသေးဘူး မေမေ ၊ မေမေ ဦးတင်အောင် နဲ့တွေ့ပြီးသွားပြီဆို သူညနေကဖုန်းဆက်တယ် ညီသူလဲရှိတယ်ဆို ၊မေမေလဲ သိပြီးလောက်ရောပေါ့ ၊သမီးပိုက်ဆံလိုလို့ မေမေ ၊မေမေ့ကိုတောင်းလဲ ပေးမှာမဟုတ်တဲ့ အတူတူ သားအမိနှစ်ယောက်ပိုင် တဲ့အိမ်နဲ့ခြံကိုပဲ သမီး တဝက်စျေး ကြိုယူထားလိုက်တယ် ၊မေမေ နဲ့ဦးတင်အောင်ညှိလိုက်ကြလေ ၊သူက မေမေ့ဆိုအသေကြွေနေတာ အေးဆေးပဲဟာကို ၊သမီး ကွာရှင်းစာချုပ်လက်မှတ်ထိုးခါနီးမှပြန်လာမယ်၊အဲ့ဒါပဲလုပ်ထားပေး ၊အခုက စိတ်မပူပါနဲ့မေမေ သမီးချစ်သူနဲ့ အတူတူရှိနေတာပါ "

မူမူအောင် အံ့အားသင့်စိတ်ပျက်သွားကာ သမီးကိုထပ်ပြောရသည်။

"သမီး မေမေ့ကို အဲ့လို အထင်မသေးနဲ့ ၊မေမေ ဦးတင်အောင်ကို ပိုက်ဆံပြန်ပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာမှာ 

သူနဲ့ပါတ်သက်ဖို့လည်း အစီအစဥ်မရှိဘူး ၊ပြီးတော့ သမီးနဲ့ ညီသူ ဘာဖြစ်လဲ မသိပေမဲ့ သမီးကအိမ်ထောင်သည်လေ ၊ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လို ချစ်သူနဲ့တုန်းသမီးရယ်  အိမ်ပြန်လာပါ "

"ညီသူ နဲ့သမီး ဘယ်တုန်းကမှ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးမေမေ ၊မယူခင်တုန်းက မေမေ့ကိုပြတဲ့ဓါတ်ပုံတွေက သူမူးပြီးအိပ်နေတုန်း သမီးဘာသာအဝတ်တွေချွတ်ပြီး ရိုက်ထားတာ သမီးတို့ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ယူပြီးတဲ့အထိလဲ အဲ့ကောင်က သမီးကို လက်ဖျားနဲ့တောင်မထိဘူး ၊သမီးသူ့ကို ကြိုက်လွန်းလို့ သာရအောင်ယူခဲ့တာပဲရှိတာ ၊တဖြည်းဖြည်းစိတ်ကုန်လာတာကြာပြီ ၊အလုပ်ထဲမှာ သူ့ကိုကြိုက်တဲ့သူများလို့ သမီးက ရအောင်ယူပြလိုက်တာ၊အခုတော့ သမီးကိုချစ်တဲ့သူနဲ့ တွေ့ပြီမေမေ ၊မေမေ သမီးကို မတားပါနဲ့တော့ "

မူမူအောင် သမီးစကားများကြောင့်မျက်လုံးပြူးသွားရတော့သည်။ ဒီပုံစံအတိုင်းဆို သမီးသည်သူ့အဖေအတိုင်းပါလား။လိုချင်တာရအောင်ယူဖို့ပဲ သိသူပါလား။ စကားပင်ဆက်မပြောနိုင်တော့ပဲ ဖုန်းကို ကိုင်ကာ ငိုင်နေတော့သည်။ သမီးက ဟယ်လို မေမေ မေမေ နှင့် ခေါ်နေကာ သူ့အသံမကြားတော့ လိုင်းမကောင်းဟုထင်ကာ ဖုန်းချသွားလေသည်။ မူမူအောင် လွန်ခဲ့သော တနှစ်ကျော်က အခြေအနေကို အစအဆုံးပြန်တွေးမိတော့သည်။

သူသွားတွေ့စဥ်က ညီသူ မျက်နှာနီပြီးရှက်ရွံ့စွာ ငြင်းခဲ့စဥ်ကမျက်နှာထား ၊တရားရုံးမှာလက်မှတ်ထိုးစဥ်သူ့သမီးကို ကြည့်သော နာကျင်နေသည့်မျက်လုံးများ၊ အိမ်တွင်နေစဥ် ကာလတလျှောက် စက်ရုပ်တရုပ်လိုပင် သူတို့သားအမိအနားမှာ စိတ်ကျဥ်းကျပ်နေတတ်သောပုံစံ ၊ဘုရားဘုရား မူမူအောင် ညီသူ့ ကို ရှက်လွန်းသောကြောင့် ဘယ်လိုမျက်နှာချင်းဆိုင်ရမည်လဲပင်မသိတော့။ခုတိုင်းဆို ညီသူ တယောက် သူ့သမီးခြေလှမ်းပျက်တာကို သိလို့ တားဖို့လုပ်ရင်း ရန်ဖြစ်ကြတာပဲဖြစ်ရမည်။ ညီသူ သိနေတာဘယ်လောက်တောင်ကြာပြီလဲ၊ သူ့ကိုဘာလို့ ဘာမှမပြောတာလဲ။ ခင်ဗျားသမီးကဖောက်ပြန်နေတာလို့ ပြောလို့ရရက်နဲ့ ဘာကြောင့်မပြောခဲ့တာပါလိမ့်။မူမူအောင်တွေးရင်းတွေးရင်း စိတ်တွေညစ်ခေါင်းတွေမူးလာကာ ဆေးပင်ထမသောက်မိပဲ အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။

ဆိုင်ပြန်ရောက်တော့ ဆိုင်ကမပိတ်ရသေး ။ညီသူ ဆိုင်ထဲဝင်လိုက်ကာ မုန့် တခုကော်ဖီတခွက်ဖြင့် ညစာပြီးလိုက်သည်။ ဆိုင်ပိတ်ပြီးသွားသောအခါ ဦးတင်အောင်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ ပေးရမည့်ပိုက်ဆံပမာဏအကုန် အတိုးအရင်းသေချာမေးပြီး မနက်ဖြန်လာပေးမည် အိမ်ဂရံ နှင့် ရှေ့နေပါခေါ်ထားရန်ပြောပြီးဖုန်းချလိုက်တော့သည်။ထို့နောက် စတိုခန်းထဲက အိပ်ရာထဲ လှဲနေကာ မာလာအောင်နှင့် ကွာရှင်းဖို့ကိစ္စစဥ်းစားနေလိုက်သည်။ဒီဘဝကနေ သူ မြန်မြန်လွတ်ချင်ပြီ။

တွေးရင်း ဒေါ်မူမူအောင့်မျက်နှာ လှလှနွမ်းနွမ်းလေးက ခေါင်းထဲပေါ်လာသည်။ညီသူ ဒီတခါတော့ ဇွတ်မတားတော့ တွေးစမ်းကွာဟု လွှတ်ထားလိုက်သည်။ခေါင်းအစခြေအဆုံး အကုန်မှတ်မိနေသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူအံ့သြမိသည်။နားသယ်စပ်မှ ဆံနွယ်လေး ကပိုကရို ချွေးလေးစိုနေသည်မှအစ ၊​ဘယ်ဘက် ခြေသန်းလေးက ခြေသည်းနီအကြည်လေး တစွန်းတစ ပျက်နေသည်အထိအဆုံး မျက်လုံးထဲ အကုန် ပြက်ပြက်ထင်ထင် ပြန်မြင်နေမိသည်။ညီသူ ရင်တွေခုန်လာကာ လန့်သွားမိသည်။သူအခုလို ရင်မခုန်ဖြစ်တာ တက္ကသိုလ် ဒုတိယနှစ် မမနဲ့ ပြတ်ပြီးကတည်းကပင်။ 'ညီသူ မင်းယောက္ခမနော် ၊ယောက္ခမ ဆိုတာ အမေနဲ့ အတူတူပဲ 'စိတ်က တဖက်တွင်တားနေမိသော်လည်း ၊တဖက်ကမူအန်တီ၊ယောက္ခမဟု မခေါ်ချင်တော့ပဲ မမ ဟူ၍သာ အမည်တပ်ချင်နေမိတော့သည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~

(05)     

မနက်အိပ်ရာထတော့ မူမူအောင် မထနိုင်တော့ ကိုယ်ချစ်ချစ်တောက်ပူကာဖျားလေသည်။ညက ရေချိုးတာဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ သူမမှတ်မိတော့ ။သူလှုပ်လိုက်တိုင်း အသားများအရိုးအဆစ်များက တကိုယ်လုံးကိုင်ရိုက်ထားသလို နာကျင်ကိုက်ခဲနေသည်။ရေဆာပြီးအာခေါင်များခြောက်နေသော်လည်း ရေထမသောက်နိုင် ။ခေါင်းကတစစ်စစ်ကိုက်နေသည့်ကြားက မူးဝေနေသေးသည်။

စိတ်ထဲက သမီးကို  သတိတရ တမိသောကြောင့် ဖုန်းခေါ်ကြည့်သည်။ဖုန်းမကိုင်ပြန် ။ဆိုင်ဖုန်းကိုဆက်တော့လည်း ကိုင်မည့်သူမရှိ။မူမူအောင် အားငယ်စွာမျက်ရည်ပူများကျလာပြီး သတိရတချက်မရတချက်ဖြစ်ကာ ပြန်အိပ်ပျော်သွားပြန်၏။

ညီသူ မနက်အိပ်ရာထတော့ ခေါင်းက ကြည်လင်နေသည်။ဆိုင်မဖွင့်သေးပဲ မျက်နှာသစ်ပြီး မနက်စာထွက်စားလိုက်သည်။မုန့်ဟင်းခါး ကျဲကျဲလေးတပွဲ ၊လက်ဖက်ရည် ပေါ့ဆိမ့်လေးတခွက်ဖြင့် မနက်ခင်းက ပြည့်စုံသွားသည်။သူဘဏ်ဖွင့်ဖို့စောင့်နေခြင်းသာ။ပိုက်ဆံထုတ်ပြီးဦးတင်အောင် ညကပေးထားသောအိမ်လိပ်စာကိုသွားရမည်။အိမ်ဂရံယူပြီး ဒေါ်မူမူအောင်ကိုသွားပေးရမည်။ပြီးလျင် သူ့သမီးနှင့်ကိစ္စကို တခါတည်းရှင်းရမည်။ကွာရှင်းစာချုပ် နှစ်စောင်ဝယ်လိုက်သည်။ဒေါ်မူမူအောင့်ကို သူအိမ်လာမည်ဟုပြောရန်ဖုန်းဆက်တော့ ဖုန်းမကိုင် ။ ထပ်မခေါ်ပဲ ထားလိုက်တော့သည်။သူက အိမ်ကဘယ်မှသွားသူမဟုတ် ။တခါတခါမှ ဆံပင်ဆိုင်လောက် စာအုပ်ဆိုင်လောက်သွားတတ်သည်ကိုး။ဘဏ်ဖွင့်တော့ သူ့ဘဏ်စာအုပ်ကိုင်ကာ လိုအပ်သောငွေ ထုတ်ပြီး ကားငှားကာ ဦးတင်အောင်အိမ်သို့သွားသည်။ ဦးတင်အောင်သမီးအကြီးမက တံခါးလာဖွင့်ရင်း ညီသူ့ ကို သေချာအကဲခတ်နေသည်။ဦးတင်အောင်က ရှေ့နေခေါ်ထားကြောင်း ပြောပြီးသူ့ကိုခဏစောင့်ရန်ပြောသည်။ညီသူ ဧည့်ခန်းထဲထိုင်နေကာ ဦးတင်အောင်သမီးအင်တာဗျူးသမျှထိုင်ဖြေနေရသည်။

'အကိုက ဖေဖေ့မိတ်ဆွေလား ၊ဘာလုပ်ငန်းလုပ်သလဲ ၊အသက်ဘယ်လောက်လဲ 'စသဖြင့်အစုံမေးသည်။ဖုန်းနံပါတ်ပါတောင်းသဖြင့် မကောင်းတတ်၍ပေးလိုက်ရသေးသည်။ညီသူ စိတ်အိုက်လာစဥ်ဦးတင်အောင်ပြန်ထွက်လာပြီးသူ့သမီးကိုမျက်နှာထားဖြင့်ကြည့်ကာ နှင်မှ သက်သာသွားသည်။ညီသူ ပိုက်ဆံထုပ်ကို ဦးတင်အောင်ကိုပေးလိုက်ကာ 

"ဦး စစ်ကြည့်ထားပါဦး ၊ ကျွန်တော် ပြီးရင်တခါတည်းတန်းပြန်မှာမို့ပါ"

ဟုပြောလိုက်သည်။ဦးတင်အောင်က ရေပင်မကြည့်။ညီသူ့ကို တချက်စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

"ညီလေး က မာလာနဲ့ ဆက်ပေါင်းဦးမှာမို့လား ၊ကိုယ်ကြံထားတာလေးတော့ ပျက်သွားတာပေါ့ ၊ကိုယ်သိသလောက်တော့ မူမူ့မှာဒီလောက်ပိုက်ဆံက ဆိုင်မရောင်းပဲမရှိနိုင်တာသေချာတယ် ၊ညီလေး ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံတွေလား "

ညီသူ ခေါင်းသာငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ရှေ့နေရောက်လာတော့ ဦးတင်အောင်က နှမြောနေသော်လည်း မတတ်သာတော့သောကြောင့် အိမ်ဂရံနှင့်စာချုပ်စာတမ်းကိစ္စကို သေချာလုပ်ပေးပါသည်။အကုန်ပြီးသောအခါ ညီသူလည်း တိုက်သော အအေးကိုပင် မသောက်တော့ပဲ နှုတ်ဆက်ပြီးပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။ကားငှားကာ အိမ်သို့ပင်တန်းသွားလိုက်တော့သည်။ဒေါ်မူမူအောင့်ကို သူလက်မှတ်ထိုးထားပြီးသားကွာရှင်းစာချုပ်နှစ်စောင်နှင့်အိမ်ဂရံပေးခဲ့မည်။ပြီးလျင်ပြီးပြီပေါ့ ။စာချုပ်တစောင်က နောက်မှ လာယူရုံသာ ။အိမ်ရောက်တော့လူရိပ်လူခြေမတွေ့ရ ။လူခေါ်ခေါင်းလောင်းနှိပ်သော်လည်း တုန့်ပြန်မှုမရှိ။အပြင်ထွက်သွားသလား မသိ။ညီသူ လမ်းထိပ်နားက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က စောင့်ဖို့စဥ်းစားလိုက်သေးသည်။ ပြီးမှ သူ့သော့ကိုထုတ်ကာခြံတံခါး အိမ်တံခါးဖွင့်ဝင်လိုက်တော့သည်။

အိမ်က တိတ်ဆိတ်နေသည်။ညီသူ မီးဖိုချောင်ထဲသွားကာ ကော်ဖီဖျော်သည်။ထိုစဥ်ဖုန်းမြည်သံတခုကြားလိုက်ရသည်။သူ့ဖုန်းမဟုတ် ။ညီသူ အံ့သြသွားကာ လိုက်ရှာတော့ ဒေါ်မူမူအောင်အခန်းမှဖြစ်နေသည်။အိပ်နေသေးတာလားမသိ ။ တံခါးကိုခေါက်ကာ ခဏစောင့်ကြည့်သည်။မထူးခြား ။ဖုန်းမြည်သံကရပ်သွားတာအတော်ကြာသွားသည်။ညီသူ တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ ဒေါ်မူမူအောင်က အိပ်ရာပေါ်မှာ ဖုန်းကသူ့ဘေးနားမှာ ညီသူစိတ်ပူသွားကာ ဖုန်းကိုကောက်ယူလိုက်တော့ ဆိုင်ကဆက်သောဖုန်းဖြစ်နေသည်။ဖုန်းကိုလှမ်းယူလိုက်စဥ်မှာပင် ဒေါ်မူမူအောင့်ခန္ဓာကိုယ်မှထွက်သော အပူရှိန်က နွေးကနဲ ။ညီသူ နဖူးကို လက်ဖြင့်ကောက်စမ်းကြည့်တော့ ချစ်ချစ်တောက်ပူခြစ်နေပြီ။အန်တီ အန်တီဟုခေါ်ကာနှိုးသော်လည်းဒေါ်မူမူအောင် မျက်လုံးမပွင့် ။ညီသူ အိမ်အပြင်ထွက် သော့များပိတ်ကာ မနေ့က ဆေးခန်းသို့ အမြန်ကားငှားပြီးပြေးရတော့သည်။ ဆရာဝန်မကြီးက အိမ်လိုက်မကြည့်ချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတော့ ညီသူ အတင်းတောင်းပန်၍အခြေအနေကိုပြောပြသဖြင့် သူ့ကားဖြင့်ပင် ညီသူ့ကိုခေါ်ကာ လိုက်လာခဲ့ပေးသည်။

အိမ်ရောက်တော့ အဖျားတိုင်းပြီး ဆေးထိုးပေးသည်။ ရေပတ်တိုက်ရန် ၊ ဆေးတိုက်ရန် ၊ဆောင်ရန်ရှောင်ရန်များမှာသွားပြီး ပြန်သွားလေသည်။

ညီသူ ဒုက္ခများတော့သည်။ရေပတ်တိုက်ပေးရမည်ဟုပြောသွားသဖြင့် ဆိုင်ကအလုပ်သမားလှမ်းခေါ်ရန်စဥ်းစားသေးသည်။အချိန်ကြာနေမည့်အပြင် ဆိုင်မှာကလူပိုမရှိ ။သူစိတ်ကိုတင်းကာ ရေချိုးခန်းထဲဝင်ခဲ့လိုက်သည်။မတတ်နိုင်တော့ သူပဲလုပ်ပေးတော့မည်။ရေပတ်ဝတ်ကို နှစ်ခုလုပ်ကာ ရေခြောက်အောင် ညှစ်လိုက်သည်။အခန်းထဲပြန်ဝင်လာကာ ဒေါ်မူမူအောင်၏မျက်နှာလေးနှင့် လည်ပင်းပတ်လည်ကို ရေပတ်တိုက်ပေးလိုက်သည်။ တဟင်းဟင်းညည်းသည်မှလွဲ၍ဒေါ်မူမူအောင်ကောင်းကောင်းသတိမရသေး။ညီသူ နဖူးပေါ်ကို ရေပတ်ဝတ်တင်ထားပေးပြီး ဒေါ်မူမူအောင်ကို အပေါ်အင်္ကျီချွတ်လိုက်တော့သည်။

ဘရာအနီရောင်လေးကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ညီသူ့ပေါင်ကြားက ထိန်းမရသိမ်းမရ မာတောင်လာတော့သည်။စိတ်ကပြန်ထိန်းရသည်။'လူမမာပြုစုနေတာ ညီသူ လီးမသရမ်းချင်နဲ့'စိတ်က အတန်တန်တွေးနေရင်း လက်မောင်းအိအိဖွေးဖွေးလေးများကိုရေပတ်တိုက်ပေးနေလိုက်သည်။မြင်ရတာတောင် ထောင်မတ်နေမှတော့ ထိတွေ့မိသောအခါ ညီသူ နေလို့မရတော့ ။ ချောမွေ့နေသောချိုင်းကြားဖွေးဖွေးလေးနှစ်ဖက်ကိုရေပတ်တိုက်ပြီး ရင်ညွန့်နေရာ နို့နှစ်လုံးကြားကိုချွေးသုတ် ရေပတ်တိုက်ခြင်းကိုမြန်မြန်ပြီးအောင်လုပ်ပေးတော့သည်။ပြီးသည်နှင့် အဝတ်ဘီရိုဖွင့်ကာ အင်္ကျီအပါးလေးထုတ်ပြီး ပြန်ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ဘရာကိုတော့ချွတ်ပြီးမလဲပေးရဲ ။သူအဲ့လောက် သတ္တိမကောင်းသည့်အပြင် သူတော်စင်လည်းမဟုတ်။

ထို့နောက် ချည်ထဘီ တထည်ထုတ်လိုက်ကာ အောက်ပိုင်းကို ရေပတ်တိုက်ဖို့ အတော်အားမွေးနေလိုက်ရသည်။ ဟာ မထူးပါဘူး လုပ်ရမှာပဲဟုအားတင်းကာ ခြေဖဝါးလေးများ ခြေသလုံးလေးများကိုသေချာရေပတ်တိုက်ပေးသည်။ ပြီးသောအခါ ခါးကိုမပြီးဝတ်ထားသော ထဘီကိုလျှောချလိုက်ပြီး ​ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ကားလိုက်သည်။ပေါင်ကြားနေရာကအောက်ခံမဝတ်ထား ။ဗိုက်အောက်ခြေတွင် ကလေးမွေးစဥ်ကခွဲထားသော အမာရွတ်ကိုအစင်းလေးသာမှိန်မှိန်မြင်ရသည်။ညီသူ တံတွေး ခဏခဏမျိုချကာ အမွှေး အနည်းငယ်မျှသာရှိသော ဆီးခုံနှင့် သူ့အောက်နားဆီမှမို့ဖောင်းနေသော အဖုတ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

နှုတ်ခမ်းသားလေးများက အပြင်ပိုင်းညိုညိုသေးသေးလေးအတွင်းပိုင်းကပန်းရောင်ရင့်ရင့် နှစ်ဘက်က စေ့နေသည်။ချွေးများဖြင့် အလင်းရောင်တွင်စိုလက်နေသော သူ့ယောက္ခမ၏အဖုတ်ကို ကုန်းလျက်လိုက်ချင်စိတ်ကအပြင်းအထန်ဖြစ်လာနေသည်။လက်တုန်ခြေတုန်ဖြင့် ပေါင်ကြား ဖင်ကြားများကို မျက်နှာလွှဲပြီး ရေပတ် မြန်မြန်တိုက်ကာ ထဘီအသစ်ကိုပြန်စွပ်ပြီးဝတ်ပေးလိုက်သည်။အဝတ်ဟောင်းများကို ရေချိုးခန်းထဲသွားထားပြီး ရေပတ်ဝတ်ကို ရေတခါပြန်ဆွတ်လိုက်သည်။ရေညှစ်ပြီး နဖူးပေါ် မျက်နှာနှင့် လက်များ လည်ပင်းတဝိုက်ကို ရေပတ်ဆက်တိုက် တိုက်ပေးနေလိုက်သည်။နာရီဝက်ကျော်လောက်ကြာတော့ကိုယ်ပူချိန်အတော်ကျသွားကာ ဒေါ်မူမူအောင် အသက်ရှူမှန်လာသည်။ညီသူ ထိုအခါမှ နဖူးပေါ်ရေပတ်ဝတ်တင်ထားပေးလိုက်ကာ ကုတင်ပေါ်ထိုင်နေရင်းငုံ့ကာငေးနေလိုက်တော့၏။ 

စောစောကလို စိတ်ရိုင်းများမပေါ်လာတော့ပဲ မြတ်နိုးစိတ်သာ တစစ တိုးလာတော့သည်။ ' မမရယ် ကျွန်တော်တော့ ခက်ပြီ 'စိတ်ထဲကညစ်ညူးစွာ ညည်းညူနေမိပြီး အဖျားသွေးကြောင့် ရဲနေသော ပါးလေးနှစ်ဖက်နှင့် တချက်တချက် လှုပ်နေသော နှုတ်ခမ်းလေးကိုသာ တမေ့တမောငေးနေမိတော့၏။စိတ်ချသွားရပြီဟုယူဆကာ ခဏထားခဲ့ပြီးဆန်ပြုတ် စွပ်ပြုတ် နွားနို့  ကြက်ဥစသည်တို့ကိုထွက်ဝယ်လိုက်သည်။ ဆိုင်ကိုလည်း ဒီနေ့ည သူ့ကိုမစောင့်တော့ပဲပိတ်ရန် ဒေါ်မူမူအောင်ဖျားနေ၍ဖုန်းဆက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်းများပါ တခါတည်းဖုန်းဆက်ပြောလိုက်သည်။အထုပ်အပိုးများ သယ်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲ ထည့်ထားပြီးတခါပြန် အခန်းထဲဝင်ကြည့်လိုက်တော့ ဒေါ်မူမူအောင် သတိရကာ နိုးနေလေပြီ ။

မူမူအောင် သတိရကာနိုးလာတော့ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများက အတော်အတန်သက်သာနေပြီ ။နဖူးပေါ်တခုခုရှိနေသည်ဟုလက်ဖြင့်စမ်းတော့ ရေပတ်ဝတ်တခု။ သူ့ကိုယ်ကိုပြန်ကြည့်တော့ ညကဝတ်ထားသော အင်္ကျီထဘီမဟုတ်တော့။ချည်သား အပါးလေးများ အသစ်လဲထားပြီးကာစောင်အပါးလေးသာ ခြေထောက်ကိုခြုံထားသည်။သမီးအိမ်ပြန်ရောက်လာသည်ဟုထင်မိပြီးဝမ်းသာသွားကာ အားယူပြီး ကုတင်ပေါ်ခေါင်းအုံးမှီကာမှီထိုင်လိုက်သည်။ထိုစဥ် တံခါးပွင့်လာကာ သူဘယ်လိုမှ မထင်ထားသော ညီသူ က ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

မူမူအောင် သူ့နောက်မှာ သမီးများပါလာသလားဟုကြည့်သော်လည်း မပါ။ညီသူ က အမြန်ပြေးလာကာ ရေပတ်ဝတ်ကိုယူသည်။ပြီးတော့သူ့ကို နူးညံ့စွာမေးလေသည်။

"သက်သာလား ၊ဘာဖြစ်သေးလဲ"

ညီသူ ဝမ်းသာအားရ ပြေးမေးသည်။မျက်လုံးများက ကြည်လင်နေသောကြောင့် အဖျားတော့ကျပြီဟုခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ဟို ဆန်ပြုတ်ရှိတယ် စွပ်ပြုတ်ရှိတယ် ပေါင်မုန့် ကြက်ဥ နွားနို့ရှိတယ် ဘာစားမလဲ ၊ဆေးသောက်ရမှာ မသောက်ခင် တခုခုစားရမယ်တဲ့ ဒေါက်တာက "

မူမူအောင် အံ့အားသင့်ကာ ပြန်မေးသည်။

"ဘယ်က ဒေါက်တာလဲ ၊ရေသောက်ချင်တယ်လောလောဆယ်ရေတိုက်ပါ"

မနက်တည်းက ရေငတ်နေသောကြောင့် မေးရင်း ရေတောင်းသည်။ဟုတ် ဟုဆိုကာ ညီသူ အပြင်ပြန်ပြေးသွားသည်။ချက်ချင်း ရေတဖန်ခွက်ကိုင်ပြီးပြန်ဝင်လာသည်။ကုတင်ပေါ်ထိုင်ကာ ရေခွက်ကို သူကပါကိုင်ထားပြီးတိုက်သည်။ဖြေးဖြေးသောက်နော် ဟု ပြောသေးသည်။မူမူအောင် ရေတခွက်လုံးကုန်မှ လည်ချောင်းကအဆင်ပြေသွားသည်။ညီသူကပင် သူမနက်ကအိမ်ရောက်သည်မှ ဆရာဝန်ပြေးခေါ်သည့်ကိစ္စကိုပြောပြသည်။မူမူအောင် မျက်လုံးပြူးကာမေးသည်။

"အဲ့ဒါဆို အဝတ်တွေလဲထားတာက . . . "

ညီသူ ခေါင်းငုံ့ရင်းဖြေသည်။

"ဆရာဝန်ကရေပတ်တိုက်ပေးမှရမယ် အဖျားအရမ်းများတယ်လို့ပြောသွားလို့ ကျွန်တော်ရေပတ်တိုက်အဝတ်အစားလဲပေးထားတာပါ "

မူမူအောင် မျက်နှာရဲတက်သွားကာ သူလဲခေါင်းငုံ့သွားသည်။သူ့သမီးယောင်္ကျားက သူ့ကို တကိုယ်လုံးမြင်သွားသည်ပေါ့ ။ ညက အောက်ခံဘောင်းဘီလဲ ဝတ်မထား။ ရှက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာမဖော်နိုင်တော့။သူ့ဒီအသက်အရွယ်ထိ ဟို ကျူတာပေါက်စ ကလွဲပြီးဘယ်ယောင်္ကျားမှ သူ့ ခန္ဓာကိုယ် တကိုယ်လုံးကိုမမြင်ဘူး။သမီးကိုပင် မပြခဲ့ဘူးပါ။အချိန်အတော်လေးကြာသွားမှ ညီသူ့အသံက တိုးတိုးပြန်ထွက်လာသည်။

"စောစောကပြောထားတာလေ ညစာလေ၊ အဲ့တာ ဘာစားချင်လဲဟင် ၊ ဆေးကသောက်ရတော့မယ်လေ "

"ရတယ် ဘာဖြစ်ဖြစ် စားလိုက်မယ် "

မူမူအောင် တကယ်တော့ ဘာမှမစားချင်ပါ။ဆေးမသောက်မီစားကိုစားရမည်ဟုဆိုသောကြောင့်သာ။ ညီသူ ကအခန်းပြင်ထွက်သွားကာ ခဏနေမှပြန်ရောက်လာသည်။ ဆန်ပြုတ်ကိုနွှေးလာပုံရသည်။ပန်းကန်ကိုသူ့လက်ဖြင့်ကိုင်ထားကာ ကုတင်ပေါ်ထိုင်နေပေးသည်။ မူမူအောင် တဇွန်းချင်းမှုတ်သောက်နေလိုက်တော့သည်။ ဆန်ပြုတ်နွေးနွေး ဝင်သွားသောအခါ လူက အနည်းငယ်အားပြည့်လာသလိုရှိလာသည်။ တဝက်ကျော်လောက်ကုန်တော့ တော်ပြီဟုဆိုကာဇွန်းကိုချတော့ ။ညီသူက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကိုခါကာ' နည်းနည်းစားပါဦး အားရှိမှဖြစ်မယ်တဲ့ ' ဟုဆိုကာ ပန်းကန်ကိုမရုတ် သူ့ရှေ့တွင် ဆက်ကိုင်ထားသည်။မူမူအောင်လည်း နောက်ထပ်ကုန်ခါနီးအထိဆက်ပြီးကျိတ်မှိတ်စားလိုက်တော့သည်။ကုန်သွားတော့မှ ညီသူ ထသည်။သူ့ကို ပါးစပ်သုတ်ရန် တစ်ရှူးထုပ်ပေးပြီး အခန်းအပြင်ပြန်ထွက်သွားလေသည်။

~~~~~~~~~~~~~~

(06)

ညီသူထွက်သွားမှ မူမူအောင် ကုတင်ပေါ်ကထသည်။အပေါ့အပါးသွားရန် အိမ်သာသို့ထွက်လာခဲ့သည်။ကိစ္စဝိစ္စပြီး၍အခန်းပြန်လာတော့ ညီသူက အခန်းထဲပြန်ရောက်နေပြီ။

"ဘယ် ထသွားတာလဲလို့ "

ညီသူ က တိုတိုးပြောလိုက်ရင်း အိပ်ရာကိုပြင်ပေးသည်။အိပ်ရာခင်းများကို သေချာဆွဲဆန့်ပြီးခေါင်းအုံးစောင်ကို သေချာနေရာချပေးသည်။မူမူအောင် ကုတင်ပေါ်ပြန်တက်လိုက်တော့ အိပ်ရာပေါ်ကူလှဲပေးပြီး စောင်ခြုံပေးသည်။

"ခဏနေမှ ဆေးသောက်ရအောင်နော် ၊ ဒီမှာ အိမ်ဂရံ နဲ့ စာချုပ်နှစ်စောင် ၊ကျွန်တော် လက်မှတ်ထိုးပြီးသား၊မာလာ့ကို နောက်မှ သူ့လက်မှတ်ထိုးခိုင်းလိုက်ပါ"

ညီသူပြောလိုက်တော့ မူမူအောင်မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

"အိမ်ဂရံက ဘယ်က ပြန်ရလာတာလဲ ညီသူ "

ညီသူ အများကြီးမပြောပဲ 'ထားလိုက်ပါ အဆင်ပြေသွားရင်ပြီးတာပဲ ၊ဦးတင်အောင်နဲ့ သာ မပါတ်သက်ပါနဲ့တော့'ဟုသာပြန်ပြောသည်။မူမူအောင်အံ့သြနေရင်း အိမ်ဂရံနှင့် စာချုပ်များကို တခါထပ်ကြည့်နေစဥ်ညီသူ့ ဖုန်းမြည်လာသည်။ညီသူ အခန်းထဲမှာပင် ဖုန်းပြောသည်။' ဟုတ်ပါတယ် ၊မတွေ့ချင်ပါဘူးဗျ ၊ ကျွန်တော်စိတ်မဝင်စားပါဘူးခင်ဗျာ 'စသဖြင့်ပြန်ပြောနေပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။ထို့နောက် မူမူအောင့်ကိုမလုံသလို တချက်ကြည့်ပြီး သူ့ဘာသာ ရှင်းပြနေသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ၊ဦးတင်အောင် သမီး ဟန်နီကို ပါ ၊နေ့လည်က ဖုန်းနံပါတ်တောင်းလို့ ပေးခဲ့လိုက်တာ ၊အဲ့ဒါဆက်ကြည့်တာထင်တယ် "

မူမူအောင် ဘာမှ​မပြောသေးပဲ ညီသူ့ကို ကြည့်နေမိသည်။ခဏကြာမှ

"မင်းနဲ့ အန်တီ့သမီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး ဆိုတာ အန်တီ သိပြီးပါပြီ ၊ ဟန်နီက အချောလေးပဲ ညီသူရဲ့၊သမီးမာလာနဲ့ ပြတ်စဲပြီးသွားရင် သူနဲ့ဆိုလဲ မဆိုးပါဘူး ၊သူ့အဖေနဲ့ မတူပါဘူး ဟန်နီလေးက ၊အန်တီ သိတယ် "

ဟုပြောပြလိုက်သည်။ညီသူ တချက်တော့ အံ့သြသွားပြီးဆွံ့အ ကာခေါင်းငုံ့နေသည်။ခဏကြာမှ ခေါင်းပြန်မော့လာကာ မူမူအောင့်ကို နာကျင်စွာကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မချစ်နိုင်တဲ့ နောက်မိန်းမ တယောက်ကို ထပ်ပြီး ယူစေချင်ပြန်ပြီလားဟင် "

မူမူအောင်အရမ်းပင်မျက်နှာပူသွားကာ အားနာပြီး ချက်ချင်း ငြင်းရသည်။

" ဟာ အဲ့လိုမဟုတ်ဘူးလေ ၊ အန်တီပြောတဲ့သဘောက ညီသူ သဘောကျရင် အန်တီ့ကို အားမနာနဲ့ ရတယ်လို့ ပြောချင်တာပါ ၊စောစောက အန်တီ အထင်လွဲမှာစိုးလို့ ဖုန်းချပြီးပြီးခြင်း ရှင်းပြနေတယ်ထင်လို့ပါ "

"ဟုတ်တယ် ၊အထင်လွဲမှာစိုးလို့ ရှင်းပြတာက ဟုတ်တယ် ၊ဒါပေမဲ့ အဲ့လိုသဘောနဲ့တော့ မဟုတ်ပါဘူး ၊ဆေးသောက်ရအောင်နော် "

ညီသူက ခဏတိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ထိုသို့ပြောကာ စကားလွှဲသွားသည်။ဘာဆိုလိုသည်လည်းမူမူအောင် မသိလိုက်။ခေါင်းပဲငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ညီသူက ဆေးထုပ်ထယူကာ ရေခွက်ပါပေးသည်။ မူမူအောင်ဆေးသောက်ပြီးတော့ အိပ်ရာပေါ်လှဲနေလိုက်သည်။ ညီသူက စောင်ပြန်ခြုံပေးပြီးဘေးကခုံမှာပြန်ထိုင်နေသည်။မူမူအောင် ဘာပြောရမှန်းမသိတော့သဖြင့် ခဏမျက်လုံးမှိတ်ကာအိပ်ရန်ကြိုးစားနေလိုက်သည်။အတော်ကြာမှမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်တော့ ညီသူ က ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေကာ သူ့ကိုကြည့်နေတုန်း။မူမူအောင်စိတ်ထဲ တမျိုးဖြစ်လာကာ စကားစသည်။

" ရတယ် ခဏနေအိပ်ပျော်သွားလိမ့်မယ် ညီသူ သွားနားတော့ "

ညီသူက ခေါင်းခါပြရင်းပြုံးပြီးပြောသည်။

"အဖျားက ကောင်းကောင်းကျသေးတာမဟုတ်ဘူး ၊ကျွန်တော်စောင့်ပေးပါ့မယ် "

မူမူအောင်က သူ့နဖူးသူစမ်းကာ' မဖျားတော့ပါဘူး ကောင်းနေပါပြီ ' ဟုပြန်ပြောသည်နှင့် ညီသူက ထလာကာ ကုတင်ပေါ်ဝင်ထိုင်ပြီး မူမူအောင့် နဖူးကို လက်ဖမိုးတင်ပြီးစမ်းသည်။ပြီးမှ ပြန်ထကာခုံပေါ်ပြန်ထိုင်ရင်း 

" နွေးနေသေးတယ် ၊ ရပါတယ် အားမနာပါနဲ့ ၊ဘေးမှာလူရှိလို့ မအိပ်တတ်ဘူးဆိုလဲ ကျွန်တော် ခဏထွက်သွားပေးပါ့မယ် ၊အိပ်ပျော်မှ ပြန်လာခဲ့ပေးမယ် ၊ကျွန်တော်လဲ ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်"

ဟုပြောပြီး အခန်းထဲမှထွက်သွားလေသည်။မူမူအောင် ဘာမှမပြောနိုင်ပဲ ကြောင်ပြီး ညီသူ ထွက်သွားသည့်တံခါးပေါက်ကို ကြည့်နေမိသည်။သူ့ နဖူးကို လက်ဖြင့် ကြင်နာစွာ လာစမ်းသည့်အထိအတွေ့ကို ညီသူ အခန်းထဲမှထွက်သွားပြီးအတော်ကြာသည်အထိ ခံစားမိနေသလိုလို။ သူ့အသက် ၁၉ နှစ်က စပြီးဘယ်ယောင်္ကျားလေးမှ သူ့ကို ခုလိုတရင်းတနှီး မထိတွေ့ဘူးပါ။အချိန်အတော်ကြာတော့ မူမူအောင် အသားများပင် ရုတ်တရက် အေးစက်လာသလိုဖြစ်လာသည်။ဆေးသောက်ထားသောကြောင့် ချွေးများထွက်လာတာလည်းပါမည်။ထိုစဥ် ညီသူက ရေမိုးချိုးပြီးပြန်ဝင်လာသည်။သူမအိပ်သေးတာတွေ့တော့ ဝင်ထိုင်ရမလို ပြန်ပဲထွက်သွားရမလိုဖြစ်နေသေးသည်။မူမူအောင်က စပြီး 

"ဆေးသောက်ထားတော့ ချွေးတအားထွက်လာတယ် ၊ ညီသူ ရေပတ်ဝတ်လေးလုပ်ပေးလို့ရမလား အန်တီ ချွေးသုတ်ပြီးရေပတ်တိုက်မလို့ "

ဟုတ် ဟုဆိုကာ ညီသူ ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားသည်။ ခဏနေတော့ ရေစင်စင်ညှစ်ထားသော ပုဝါနှစ်ခုယူလာပေးသည်။ပြီးတော့ သူ့ အဝတ်ဘီရိုကိုဖွင့်ကာ ညဝတ်အိပ်ဂါဝန် အပါးလေး တထည်ထုတ်ပေးသည်။

" ချွေးကို အရင်သေချာသုတ်နော် ၊ ခြောက်တော့မှ ရေပတ်တိုက်ပေး လည်ပင်းအောက်တွေ ချိုင်းကြား ပေါင်ကြားနေရာတွေ သေချာတိုက်ပေး ၊မြန်မြန်ထက်ထက်လဲလုပ် ၊ပြီးရင်ဒီဂါဝန်လဲလိုက်တော့ ၊ဟို ဖြစ်နိုင်ရင်လေ အတွင်းခံတွေ မဝတ်နဲ့တော့ ၊ကိုယ်ပူပြန်ကြီးလာမယ် "

ညီသူက စေ့စေ့စပ်စပ် ပြောပြပြီးအခန်းအပြင်ပြန်ထွက်သွားသည်။သူထွက်သွားမှ မူမူအောင် ကုတင်ပေါ်ထိုင်လိုက်ကာ အင်္ကျီနင့် ဘရာကိုချွတ်ပြီးချွေးသုတ် ရေပတ်တိုက်သည်။ထို့နောက် ထဘီကိုပါချွတ်ကာ ညီသူ ပြောခဲ့သလို ချိုင်း ၊ ပေါင် အတွင်းပိုင်းနေရာများကို သေချာတိုက်သည်။ပြီးသွားမှဂါဝန်ပြန်ဝတ်ရင်း တွေးမိသည်။' ညီသူ ရေပတ်တိုက်ပေးတုန်းကလည်း ဒီအတိုင်းပဲနေမှာပဲ ပေါင်ကြားတွေက အစ သေချာတိုက်ရတာလို့ သူပြောသွားတော့ သူဆိုလဲအဲ့လိုတိုက်ပေးမှာပဲထင်တယ် ၊သေပါပြီ 'ရှက်စိတ်ဖြင့် တွေးနေစဥ်ညီသူတံခါးလာခေါက်သည်။ ' ရပြီ ' ဟု ပြန်အော်လိုက်ပြီး နဖူးကို ရေပတ်ဝတ်တင်ရန် ပုဝါကိုခေါက်နေလိုက်သည်။ညီသူ ဝင်လာပြီး တံခါးပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ထို့နောက် ကုတင်ဆီလျှောက်လာပြီး ရေပတ်ဝတ်ကို လှမ်းယူကာ သေချာ ခေါက်ပြီး နဖူးပေါ်တင်ပေးသည်။သုံးထားပြီးသားရေပတ်ဝတ်လေးကို ကောက်ကာ သူ့ပုခုံးပေါ်တင်သည်။ထို့နောက် ချွတ်ထားသော အင်္ကျီ ဘရာနှင့် ထဘီကို ကောက်ယူသိမ်းနေသောအခါ မူမူအောင် မနေနိုင်တော့ ။

" အာ  . . .ညီသူ ထားလိုက်လေ မနက်မှ သိမ်းလိုက်မယ် ချွေးတွေနဲ့ ညစ်ပတ်နေတာ ထဘီတွေရော အတွင်းခံတွေရောကို "

ညီသူက ဘာမှပြန်မပြောပဲ ပြုံးပြပြီး ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားကာ အဝတ်လျှော်စက်ထဲသွားထည့်သံကြားရသည်။ ပြီးမှ ပြန်ထွက်လာကာ ကုတင်ပေါ်ထိုင်ပြီး သူရေပြန်ဆွတ်လာသော ရေပတ်ဝတ်ဖြင့် နားသယ်စပ်များ လည်ပင်းဘေးများကို ဖွဖွလေး သုတ်ပေးကာ ရေပတ်တိုက်ပေးနေသည်။မူမူအောင် မနေတတ်တော့ ။ဒီလိုမျိုး ယောင်္ကျားတယောက်နှင့် နီးနီးကပ်ကပ် မနေဘူးသောကြောင့် ညီသူ့ ကိုတားသည်။

"တိုက်ပြီးသား သုတ်ပြီးသားပါ ညီသူ ရပြီ တော်ပြီ ထိုင်တော့ "

ညီသူ သူ့ကိုတချက်ကြည့်ပြီး ခုံပေါ်ပြန်သွားထိုင်ကာငြိမ်နေသည်။အခန်းလေးက ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားသည်။မူမူအောင် ညီသူ့ ကိုကြည့်တော့ သူ့ကိုကြည့်နေသည်နှင့်ဆုံသည်။ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲကာ ညီသူ့ကို စကားစပြောလိုက်သည်။

" ညီသူ မင်း အကြောင်းအန်တီ့ကို ပြောပြစမ်းပါဦး၊ မင်း မှာဘာလို့ ပိုက်ဆံအဲ့လောက်အများကြီးရှိနေတာလဲ ၊မင်း ဘယ်သူလဲ ၊အေးလေ သားမက်ဖြစ်တာ တနှစ်ကျော်ပြီ အခုမှဒီလိုမေးရတာထူးတော့ထူးဆန်းသား"

ညီသူကခဏငြိမ်နေပြီးမှ သူ့အကြောင်းအကုန်ပြောပြလိုက်သည်။မူမူအောင် နားထောင်နေရင်း အံ့သြလိုက် သနားလိုက် စိတ်ညစ်လိုက် ဖြင့် မျက်နှာလေးငယ်သွားသည်။ညီသူက သူတို့ထက်ကို ပိုချမ်းသာတာပါလား။သူ့သမီးလဲ သိပုံမပေါ်။ ညီသူ့ မိဘများအကြောင်းသိရတော့ သူ့ကို သနားမိသည်။မာလာအောင့်အကြောင်းပါလာတော့ သူစိတ်ညစ်ရသည်။ သူ့သမီးစခဲ့တဲ့ဇာတ်လမ်းမှာ သူပါ မသိမသာ လူကြမ်းဖြစ်ခဲ့သေးသည်ကိုး။ညီသူ ကတော့ ဘာမှ အတေးအမှတ်ရှိပုံမပေါ်။သူမေး၍သာပြောပြနေသည့်ပုံစံဖြစ်သည်။မမေးလျင်လည်း တသက်လုံးပြောမည့်ဟန်မရှိ။စကားပြောပြီးတော့ ညီသူ ထလာကာ နဖူးပေါ်မှ ရေပတ်ဝတ်ကိုယူသည်။နဖူးကို လက်ဖြင့် ထပ်စမ်းပြီး ရေချိုးခန်းထဲပြန်ဝင်သွားကာ ရေပတ်ဝတ်ကို အသစ်ပြန်လုပ်သည်။ပြန်ဝင်လာပြီး နဖူးပေါ်ပြန်တင်ပေးထားပြန်သည်။ထို့နောက် သူ မထင်ထားစွာပင် ညီသူက စကားတခွန်းစမေးသည်။

" မအိပ်ချင်သေးရင် ၊ဟိုလေ . . .မာလာ့အဖေအကြောင်းပြောပြပါလား ၊ကျွန်တော်လည်း သိချင်တယ် မာလာပြောတာလည်းမကြားဖူးလို့လေ "

မူမူအောင် မျက်နှာသွေးဆုပ်ဖြူလျော်သွားကာ' ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း 'ဟုအော်ကာ ခါးခါးသီးသီးငြင်းသည်။ညီသူ လန့်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ 

"ဟာ  ရတယ်ရတယ် မပြောချင်ရင် မပြောပါနဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှပြောစရာမရှိလို့ ဒီတိုင်းမေးကြည့်တာ ၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူးနော် "

ဟုပြောကာ လက်ကလေးကို ကိုင်ထားမိသည်။ချွေးများပြန်ထွက်လာပြီး မျက်နှာတခုလုံးသွေးမရှိသလိုဖြူဆွတ်သွားသောသော မူမူအောင့်ကိုကြည့်ကာ ညီသူ ဘာလုပ်ရမည် မသိတော့။ကြည့်နေရင်း မူမူအောင် မျက်ရည်များကျလာကာ ငိုတော့သည်။

ညီသူ သူ့ကိုယ်သူမသိလိုက်ခင်မှာပင် ဒေါ်မူမူအောင့်ကို ဆွဲဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ့ပုခုံးပေါ်မျက်နှာအပ်ကာ ငိုနေစေလိုက်သည်။လက်ကပုခုံးလေးကို ပုတ်ပေးနေရင်း နှစ်သိမ့်ပေးနေလိုက်သည်။ဒေါ်မူမူအောင် ငို၍ဝသွားမှ သတိဝင်သွားကာ ချက်ချင်း ညီသူ့ဆီမှခွာပြီး မျက်ရည်များသုတ်ပစ်ရင်းပြောသည်။

"အားနာလိုက်တာ ညီသူ ၊ရတယ် သွားနားတော့လေ အန်တီလည်း အိပ်တော့မယ် "

အသံတိမ်တိမ်လေးဖြင့်ပြောသံကြားရမှ ညီသူ လည်း ကုတင်ပေါ်မှထကာ ခုံပေါ်ပြန်သွားထိုင်သည်။

" ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ် ၊ ဒီတိုင်း ဘာသဘောမှ မပါပဲမေးလိုက်တာပါ "   

အတော်လေးကြာမှ ခေါင်းငုံ့ကာတောင်းပန်လိုက်သည်။မူမူအောင် လဲ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာကာ 'ရပါတယ်'ဟု တိုးတိုးပြန်ပြောသည်။ထို့နောက် ညီသူ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကို စိုးရိမ်မကင်းစွာ ငေးကြည့်နေတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ညီသူ့ အကြည့်များက အမှန်ပင် သူ့ကိုစိတ်ပူနေသော အဖေ တယောက်လို အစ်ကိုတယောက်လိုမျိုး ခံစားမိ၏။မူမူအောင် ရင်ထဲလှိုက်ကနဲဖြစ်လာကာ ဝမ်းနည်းလာပြန်သည်။

ညီသူ သူ့ကိုအရိပ်လိုကြည့်နေရာမှ မျက်ရည်ပြန်လည်လာသည်ကိုတွေ့ရတော့ ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်တော့။ ကုတင်ပေါ်ပြေးတက်လာကာ တင်းကြပ်နေအောင်ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

" ငိုချင်သေးရင် ထိန်းမထားနဲ့ ငိုချလိုက်နော် ၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး ကျွန်တော် ရှိတယ် သိလား "

ပြောရင်း ကျောဘက်မှဖက်ထားသောလက်က ဒေါ်မူမူအောင့်ခေါင်းအနောက်ဘက် ဆံပင်လေးများကို ညင်သာစွာ တချက်ချင်း ပွတ်သပ်ပေးပြီးနှစ်သိမ့်နေလိုက်မိသည်။

မူမူအောင် လည်း ညီသူ့ ရင်ခွင်ထဲမျက်နှာအပ်ထားရာမှ ညီသူ့ ကို မရဲတရဲ ဖွဖွလေးပြန်ဖက်ထားနေမိ၏။သူ မငိုချင်တော့ပါ။မေမေဆုံးပြီးကတည်းကအခုလို ဂရုစိုက်ပေးသူမရှိသည်မှာကြာလှပြီလေ။သူ့အတွက် ဒီလိုမျိုးတွေ မလိုအပ်ဘူး ဟုသာတွေးထားခဲ့ဘူးသည်မှာသူ့သမီးတသက်ပင်။ထို့ကြောင့် ကြည်နူးဝမ်းနည်းကာမျက်ရည်လည်လာခြင်းဖြစ်သည်။သို့သော် ညီသူ က သူစောစောကလို လန့်ပြီးထပ်ငိုမည်ကိုစိုးရိမ်နေသည့်ပုံစံ ။ပျာပျာသလဲ ပြေးပွေ့ကာ နှစ်သိမ့်နေသည်။သူ ရုန်းရန်စဥ်းစားမိသေးသော်လည်း ညီသူ့ကို မတွန်းဖယ်ချင်တော့ ။ညီသူ့ ကြင်နာမှုနှစ်သိမ့်မှုတွေကို သူကျေကျေနပ်နပ် လက်ခံလိုက်ချင်မိနေသည်။ထိုသို့တွေးလိုက်သောအခါ ဖွဖွလေးဖက်ထားသော လက်နှစ်ဖက်က ရဲတင်းလာကာ ညီသူ့ ကျောပြင်ကို ခပ်တင်းတင်းပြန်ဖက်ထားလိုက်သည်။အမြဲတမ်း တယောက်တည်းနေနေရသော ဘဝမှာ အခုမှ အားကိုးရာ တခုရှာတွေ့သည်ဟုခံစားမိနေသည်။ဒီလိို စိတ်လုံခြုံမှုမျိုးကို သူ့မသိစိတ်ကလိုလားတောင့်တနေသည်မှာ ဘယ်လောက်ပင်ကြာနေပြီလဲ သူမသိတော့။လူကရင်တွေတငြိမ့်ငြိမ့်ခုန်ကာ နွေးထွေးနေတော့သည်။

~~~~~~~~~~~~~~~

(07)

သူ့ကျောကို ပြန်ဖက်ထားပြီးရင်ခွင်ထဲမျက်နှာအပ်ကာ ငြိမ်နေသော ဒေါ်မူမူအောင် ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ညီသူ ရင်တွေခုန်လာသည်။သို့သော် သူရှေ့ဆက်မတိုးရဲ။ ရိုးရိုးသားသား ဝမ်းနည်းစဥ် ခဏမှာ အားကိုးရှာသည်ဟုသာ သူယူဆမိသည်။ခေါင်းက ဆံနွယ်လေးများကို သပ်ပေးနေရင်း ညီသူ သူ့ကိုယ်သူမထိန်းနိုင်မှာ စိုးရိမ်လာသည်။မငိုတော့လောက်ဘူးဟု ထင်သည့်အချိန်ကြမှ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ချွေးပြန်ရွှဲနေပြီ ၊ ချွေးသုတ် အင်္ကျီလဲလိုက်ဦးနော်၊ကျွန်တော် နွားနို့ သွားကျိုပြီးယူခဲ့လိုက်မယ် "

ထိုအခါမှ မူမူအောင် ညီသူ့ ဆီကအမြန်ခွာသည်။သူလည်း သတိကပ်မိသွားပြီ။မည်သို့ဆိုစေ ညီသူ သည် လက်ရှိ သူ့သမီးယောင်္ကျားမဟုတ်ပါလား။အင်း ဟုသာပြောလိုက်ပြီး ညီသူထွက်သွားမှ ချွေးသုတ်ကာအင်္ကျီထပ်လဲသည်။စိတ်က အဝတ်လဲနေသော်လည်း ညီသူ့ကိုထွက်မသွားစေချင်သေး။သူ့ဘေးမှာရှိနေစေချင်မိသည်။ကိုယ့်စိတ်ကို အပြစ်တင်လိုက်ကာ ချွေးသုတ်ပြီးသော ဂါဝန်ကိုယူပြီး ရေချိုးခန်းထဲဝင်ခဲ့လိုက်သည်။နို့မို့ ညီသူ ကောက်သိမ်း နေဦးမည်။ ဂါဝန်ကိုအဝတ်လျှော်စက်ထဲထည့်ပြီး တခါတည်း အပေါ့အပါးသွားပြီးမှပြန်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ညီသူ စိတ်တွေထွေပြားနေကာ မီးဖိုပေါ်မှ နွားနို့အိုးကို ထိုင်ကြည့်နေသည်။အရင်ယောင်္ကျားအကြောင်း မေးရုံရှိသေး တစ္ဆေတကောင်ကိုမြင်လိုက်ရသလို တုန်လှုပ်သွားသော မျက်နှာလေးကိုသာပြန်မြင်ယောင်မိနေရင်း သူ့ကိုယ်သူအပြစ်တင်နေမိသည်။' တခုခုတော့ သူ့မှာ စိတ်ညစ်စရာ အကြီးကြီးရှိလိမ့်မယ် ၊နောက်ဘယ်တော့မှ အဲ့ကိစ္စ အစလုပ်ပြီးမပြောတော့ 'ဟုဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ဖန်ခွက်ထဲ သကြားတဇွန်းထည့်ပြီး နွားနို့ဆူလာတော့ ထည့်ကာမွှေနေလိုက်သည်။သောက်၍ရသော အနေအထားရောက်မှမီးဖိုထဲက ထွက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။အခန်းထဲရောက်တော့ ဒေါ်မူမူအောင် က ခုံပေါ်မှာထိုင်နေသည်။တံခါးဖွင့် ဝင်လာသော သူ့ကို မော့ကာ ငေးနေ၏။ညီသူ ပြုံးပြလိုက်ပြီး 

"တခါတည်း နွေးအောင် လုပ်လာခဲ့တယ်၊သောက်လိုက်နော် ၊ပြီးရင်အိပ်တော့လေ "

ဖန်ခွက်ကို သူ့ကိုပေးလိုက်ရင်းပြောလိုက်သည်။

မူမူအောင် ညီသူ့ကိုကြည့်နေဆဲမှ ဖန်ခွက်ကိုလှမ်းယူလိုက်သည်။မပူတော့အောင် လုပ်လာခဲ့ပုံရသည်။မော့သောက်ကြည့်တော့ အနေတော်သာ။ မြန်မြန်ကုန်အောင် သုံးခါလောက် မော့လိုက်တော့ ဖန်ခွက်က ဘာမှမကျန်တော့။ ညီသူက မတ်တပ်ပဲရပ်နေရာမှ ခွက်ကို လှမ်းယူပြီး သူ့ကို တစ်ရှူးပေးသည်။ပြီးတော့ ခွက်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားပြန်သည်။ပြန်ထွက်လာတော့ ရေအပြည့်နီးပါးရေခွက် နဲ့ သွားတိုက်ဆေးထည့်ထားသော သွားပွတ်တံ ပါလာသည်။သူ့ကိုပေးပြီး ရေချိုးခန်းထဲတခါပြန်ဝင်သွားကာ အဝတ်ထည့်သော ပလတ်စတစ်ဇလုံကြီးကို ကိုင်ပြီးပြန်လာသည်။

"သွားတိုက်ပြီး အိပ်တော့နော် "

ဟု ချိုသာစွာပြောသေးသည်။မူမူအောင် ရင်ထဲမှာနွေးသွားကာ ပြုံးပြပြီးပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ရေချိုးခန်းက လေးငါးလှမ်း ဆိုရောက်ပါတယ် ညီသူရယ် ၊ ကလေးကြနေတာပဲ "

"သိပါတယ် ၊ဒါပေမဲ့ ရေချိုးခန်းကြွေပြားတွေက အေးတော့ ခြေထောက် အေးမှာ ရေစိုမှာ စိုးလို့ပါ"

ညီသူက ပြုံးပြီးခေါင်းခါရင်းပြန်ပြောသောစကားကြောင့် မူမူအောင်စိတ်ထဲက အို ဟုပင် တမိကာ ကြည်နူးသွားမိ၏။သွားတိုက်ပြီး ညီသူ ကိုင်ထားသော ဇလုံထဲသို့ ပလုတ်ကျင်းကာထွေးလိုက်ရတော့သည်။သူပြီးတော့ ညီသူက ဇလုံကိုကြမ်းပေါ်ချထားကာ ရေခွက် သွားတိုက်တံကိုယူပြီး အရင်သွားထားသည်။ပြန်ဝင်လာပြီး သူ့ကို 'လှဲနေတော့လေ စောင်တော့ခြုံထားဦးနော်'ဟုပြောပြီး ဇလုံကို မ ကာ တခါပြန်ဝင်သွားပြန်သည်။မူမူအောင် ကုတင်ပေါ်သွားပြီး ရေချိုးခန်းဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ဘေးစောင်းလှဲနေလိုက်သည်။ဆေးကြောပြီး၍ ညီသူ ပြန်ထွက်လာတော့ သူ့ကိုတန်းပြီးလှမ်းကြည့်တာ သတိထားမိသည်။ ရေစိုနေသော လက်နှစ်ဖက်ကို သူ့ တီရှပ်ဖြင့်ပင် ပြန်သုတ်လိုက်ကာ ကုတင်နားလျှောက်လာသည်။စောင်ကိုဆွဲခြုံပေးပြီးတခါတည်းပြောသည်။

"ကျွန်တော်လဲ အဝတ်အစားသွားလဲလိုက်ဦးမယ်၊စိတ်ချလက်ချအိပ်နော် ၊ကျွန်တော် မအိပ်သေးဘူး ၊ တခုခုဆိုလဲ မစိုးရိမ်နဲ့  လှမ်းခေါ်လိုက်နော် "

​ပြောပြီးသည်နှင့် ကျောခိုင်းကာ တံခါးဆီသို့လျှောက်သွားတော့သည်။တံခါးဆီအရောက်မှ မူမူအောင်ကခေါင်းထောင်ကြည့်ကာ ညီသူ ဟုလှမ်းခေါ်လိုက်သည်။သူလှည့်ကြည့်တော့ 'ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်' ဟုပြောလိုက်၏။ညီသူ ခေါင်းငြိမ့်ပြန်ပြုံးပြပြီးထွက်သွားမှ မူမူအောင် အိပ်ရာပေါ် ပြန်လှဲချလိုက်သည်။မျက်လုံးများမှိတ်ပြီး အိပ်ရန်ပြင်သော်လည်း မစဥ်းစားရပဲ ညီသူ့အကြောင်းသာခေါင်းထဲပေါ်လာနေသည်။ကျိတ်မှိတ် မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်က အာရုံပြောင်းစေရန် ဘုရားစာသာ ရွတ်နေမိလိုက်သည်။ထို့နောက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

ညီသူ အဝတ်အစား လဲပြီးပြန်လာတော့ ဒေါ်မူမူအောင် အိပ်ပျော်သွားသည်ကိုတွေ့ရသည်။အိပ်မောကျနေသော မျက်နှာလေးကို သတိလက်လွတ် ခဏငေးနေမိသေးသည်။ပြီးမှ တိတ်တိတ်လေးပြန်ထွက်လာခဲ့လိုက်ကာ အခန်းအပြင်တွင် ခုံတလုံးချပြီး ထိုင်စောင့်နေလိုက်တော့သည်။

မနက်လင်းစမှာပင် မူမူအောင် ကြည်ကြည်လင်လင် နိုးလာခဲ့သည်။အိမ်က တိတ်ဆိတ်နေ၏။အိမ်အပြင်မှ ငှက်သံလေးများ တစွန်းတစ ကြားနေရသည်။ရေသောက်ချင်လာသောကြောင့် အခန်းအပြင်ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။သူတံခါးဖွင့်သည်နှင့် အပြင်တွင် ခုံဖြင့်ထိုင်ကာ စာအုပ်ဖတ်နေသော ညီသူက ချက်ချင်းထမေးသည်။

" ဘာလိုလို့လဲဟင် ၊နိုးပြီလား ၊အိပ်ရေးဝလို့နိုးတာလား ၊အဖျားပြန်တက်လို့ နိုးလာတာလား "

မေးပြီးချက်ချင်း နဖူးကို လက်ဖြင့်စမ်းသည်။အတန်ကြာမှ သက်ပြင်းချကာ 'အဖျားကျသွားပြီပဲ ' ဟုတိုးတိုးရေရွတ်နေသည်။မူမူအောင် လည်းပြုံးပြလိုက်ပြီး 

" သက်သာပါပြီကွာ ၊ရေဆာလို့ပါ ၊ လူကို ကလေးကြနေတာပဲ ညကတည်းက "

လန်းဆန်းစွာစကားပြန်၏။

" အခန်းထဲပဲနေလေ ၊ကျွန်တော်သွားယူပေးမယ် " 

ဟုဆိုပြီး ညီသူ မီးဖိုခန်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲဖြင့် လျှောက်သွားသည်။မူမူအောင် ဘာမှမပြောနိုင်သေးခင် ရေတခွက်ဖြင့်ပြန်ရောက်လာသည်။ ရေယူသောက်ပြီး သူ့ကို ခွက်ပြန်ပေးကာ မေးမိသည်။    

" တညလုံး မအိပ်ဘူး မို့လား ၊ ဆိုင်မသွားနဲ့တော့လေ ဒီနေ့ ၊ ပြီးတော့ ပြောစရာတွေရှိသေးတယ် ညီသူ "

"ဆိုင်က သွားမှ ရမှာ ၊ အွန်လိုင်းမှာ မန်နေဂျာ လိုတယ်လို့ လူခေါ်ထားပြီးပြီလေ ၊အဲ့ဒါ ဒီနေ့ နှစ်ယောက်လာမယ် အင်တာဗျူးဖို့ရှိသေးတယ်၊ဟိုလေ . . . အဲ့ဒါ ဖုန်းဆက်ပေးရမလား ၊ကိုယ်တိုင်မေးချင်သေးလား "

ညီသူက ပြန်ဖြေရင်း သူ့ကိုတချက်ကြည့်ပြီးခေါင်းငုံ့သွားသည်။မူမူအောင် တွေဝေသွား၏။ညီသူ့ ကိုအလုပ်ထုတ်စရာမလိုတော့ပဲ ဆိုင်ကိုသူ့အားလွှဲပေးရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ညီသူ့ကို ပေးစရာ ပိုက်ဆံက မနည်းဘူးမဟုတ်လား။

"မဟုတ်ဘူး ညီသူ ၊အခုအဲ့ဒါ မင်းဆိုင်ဖြစ်သွားပြီ ၊ညီသူ စိုက်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေပြန်ပေးဖို့ အဲ့တနည်းပဲရှိတော့တယ် ၊ တခြားသူကိုလည်းရောင်းရမဲ့ အတူတူ ညီသူ ယူလိုက်ပါ ပိုကောင်းပါတယ် "

မူမူအောင် အသံတိုးတိုးလေးဖြင့်ပြောပြလိုက်သည်။သူ့ချွေးဖြင့်လုပ်အားဖြင့် ရင်းကာ အနှစ်နှစ်အလလ ကြိုးစားခဲ့ရသော ဆိုင်လေးကို နှမြောသော်လည်း ညီသူ့အပေါ်မတရားသဖြင့် မလုပ်လို။အစတည်းက သူ့သမီးက မှားခဲ့သည်ပဲ။ခဏငြိမ်နေပြီးမှ အားတင်းပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

" ဒီနေ့သွားရင်း အရောင်းအဝယ် စာချုပ် လုပ်လာခဲ့ပေးပါ တခါတည်း "

ညီသူ အကြာကြီးငြိမ်နေသည်။ဘာမှပြန်မပြောသေး။ မူမူအောင် သူ့ကိုမော့ကြည့်တော့ ကြမ်းပြင်ကိုငုံ့ကြည့်ရင်း တခုခုကို စဥ်းစားနေပုံရသည်။ထို့နောက်မှ ခေါင်းမော့လာကာ 

"အဲ့ဒါက အခုထားပါဦး၊ဗိုက်မဆာဘူးလားဟင် ၊မနက်စာ တခုခုသွားဝယ်လိုက်မယ် ၊အခန်းထဲပဲနေနော် ၊ရေမကိုင်နဲ့ဦး"

ဟုပြောပြီး ရေခွက်ကိုင်ကာမီးဖိုခန်းထဲ ထွက်သွားတော့သည်။မူမူအောင် ကြောင်တောင်တောင်ပင်ဖြစ်သွားသည်။ဆိုင်ကိစ္စ ပိုက်ဆံကိစ္စ တခုခုပြန်ပြောမည်ဟုထင်ထားသည်ကိုး။ညီသူ ပြောသွားမှ ဗိုက်ဆာလာကာ အခန်းထဲပြန်ဝင်လှဲနေပြီး စောင့်ပဲနေလိုက်တော့သည်။အတော်လေးကြာမှ ညီသူ ပြန်ရောက်လာသံကြားရသည်။ခဏစောင့်နေပြီး မူမူအောင် အခန်းပြင်အထွက် ညီသူနှင့် တံခါးဝတွင်တွေ့သည်။လက်ထဲတွင်အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ရေဖလားတလုံး။ ' မျက်နှာသစ်ဖို့လေ 'ဟုပြောကာ ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားပြန်သည်။မူမူအောင် ရေချိုးခန်းအပေါက်ဝမှ သူ့ကိုရပ်ကြည့်နေမိ၏။ ပုံးထဲတွင်ရေပူရေအေး စပ်ပေးပြီးတော့ သွားတိုက်တံပြင်ပေးနေပြန်သည်။မူမူအောင်မနေနိုင်တော့။

"ညီသူ ထားခဲ့တော့လေ ရပါပြီ ၊ခဏပဲဖျားတာပါ၊အဲ့လောက်မလိုပါဘူးကွာ "

ပြောလိုက်တော့ အခန်းဝကိုလှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြသည်။လက်ကတော့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကိုယူကာ မူမူအောင့် လည်ပင်းဘေးကို ပတ်ပေးသည်။ပြီးမှ 

"ပြီးရင် မနက်စာ လာစားတော့နော် ၊ဆေးကသောက်ရဦးမယ် " 

ဟုပြောကာ ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။မူမူအောင်လည်း ဘာမှမပြောသာတော့ပဲ ပြုံးနေမိကာ မျက်နှာသစ်သွားတိုက်လုပ်လိုက်ရသည်။အဝတ်အစားလဲပြီး မီးဖိုချောင်ထဲဝင်သွားတော့ စားပွဲပေါ်မှာ မနက်စာ အများကြီးကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ' များလှချည်လား ညီသူရယ် ' ဟု အလန့်တကြားပြောမိတော့ ညီသူ ကပြန်ဖြေသည်။

"ဘာကြိုက်လဲ ဘာစားချင်နေလဲ မသိလို့ ၊ကောင်းမယ်ထင်တာတွေ အကုန် ဝယ်ခဲ့လိုက်တယ် ၊ကြိုက်တာသာယူစားနော် " 

မူမူအောင် စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်ကာ မုန့်ဟင်းခါးနှင့် အီကြာကွေးကိုယူစားသည်။ဗိုက်ဆာနေသောကြောင့် ခေါင်းမဖော်ပဲ စားနေရင်း ကုန်သွားမှ ခုံပေါ်ကျောပြန်မှီလိုက်တော့ ညီသူ က ဘာမှမစားသေးပဲ ဆေးထုပ်ကိုင်ကာ စောင့်နေသည်ကိုတွေ့ရသည်။မနေနိုင်ပဲ မျက်စောင်းထိုးလိုက်ကာ 

"ပေး ပေး ၊ နေကောင်းပါပြီဆို လူကို တော်တော် ဆေးတိုက်ချင် "

မူနွဲ့စွာပြောမိသွားသည်။ညီသူ့ မျက်နှာ ပြုံးသွားကာ 'မဟုတ်ပါဘူး ပြန်ဖျားမှာစိုးလို့ပါ ဒီတခွက်ပဲသောက်လိုက်နော် 'ဟု ကလေးတယောက်ကို ဆေးတိုက်သလို ချော့ကာ ပေးသည်။မူမူအောင် လည်း သူ့လေသံအမူအရာကို သူပြန်သတိထားမိသွားကာ ရှက်သွား၏။ ညီသူ့ ကိုမကြည့်ရဲတော့ပဲ ဆေးယူသောက်ကာ ရေတခွက်လုံးသောက်ပြီး ငြိမ်ထိုင်နေမိသည်။ ထိုအခါမှ ညီသူ ကထိုင်ကာ ပလာတာ တပွဲယူစားပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။စားပြီးသောအခါ ပန်းကန်တွေ သူပဲ ယူဆေးနေသည်။ပြီးမှ မူမူအောင့်ကို ကြည့်ပြီး

"အခန်းထဲသွားနားနေလေ ၊ကျွန်တော် ဆိုင်သွားရင် အပြင်ကသော့ခတ်ခဲ့ပါ့မယ်၊အိပ်ချင်ရင်ပြန်အိပ်နေလိုက် "

ဟုပြောသည်။တဆက်တည်းသူကပင်ဆက်၍

" နေ့လည်စာ ဘာစားချင်လဲဟင် ၊ဘာဝယ်ခဲ့ရမလဲ "

ဟုဆက်မေးသည်။မူမူအောင် တချက်စဥ်းစားသော်လည်း လတ်တလော ဗိုက်ပြည့်နေသောကြောင့် စိတ်ထဲဘာမှမပေါ်လာ ။ 'ရတယ် ဘာဖြစ်ဖြစ် 'ဟုပြောလိုက်ပြီးမှသတိရကာ 

" ခု မနက်စာလိုလည်း အများကြီးမဝယ်လာနေနဲ့ဦး ၊ဘာဖြစ်ဖြစ် အကုန်စားတယ် ခံတွင်း မပျက်ဘူး ရတယ် "

ဟု လှမ်းပြောလိုက်ရသည်။ညီသူ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး မီးဖိုထဲမှထွက်သွားမှ မူမူအောင်လည်း အိပ်ခန်းထဲပြန်ဝင်လာလိုက်သည်။ကုတင်ပေါ်ပြန်လှဲနေရင်း ညီသူ့ အကြောင်းတွေးမိသည်။ အခုလိုဆိုတော့ ညီသူ က နွေးနွေးထွေးထွေး ဂရုစိုက်တတ်သူ တယောက်ပါလား ဟု အသိအမှတ်ပြုမိသည်။သူသိသလောက် သူ့သမီးမာလာအောင် ကိုပင် ဒီလောက်ဂရုမစိုက် ဟုထင်သည်။ 'အေးလေ သူ့ကို အရှက်ရအောင်လုပ်ပြီး မရရအောင်ယူထားတာကိုး သမီးကို စိတ်နာနေမှာပေါ့ 'ဟုတွေးမိ၏။ တဆက်တည်းပင် ' ငါလည်း သူ့ကို စိတ်နာအောင် လုပ်ထားတာတွေ အများကြီးပါ ၊ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုတော့ ဂရုစိုက်ရှာသားပဲ ၊နေမကောင်းဖြစ်နေလို့နေမှာပါလေ ' ဟု ဖြေတွေးတွေးလိုက်မိ၏။ခဏနေတော့မျက်လုံးမှိတ်ထားစဥ် ညီသူ တံခါးခေါက်ပြီး ဝင်လာသည်။ဆိုင်သွားရန် ခုမှ ရေချိုး အဝတ်အစား လဲပြီးပုံရသည်။ 'ဘာမှာဦး မလဲ ဆိုင်ကို 'ဟုမေးသော် ခေါင်းခါပြီးပြန်ဖြေလိုက်တော့သည်။

" ပြောပြီးသားလေ ညီသူ ၊ အဲ့ဒါ ညီသူ့ဆိုင်ဖြစ်သွားပြီ ၊ပြန်ရင်သာ အရောင်းအဝယ် စာချုပ် ယူလာခဲ့လိုက် "

ညီသူ ဘာမှပြန်မတော့ပဲ သက်ပြင်းချကာ ထွက်သွားလေသည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~

(08)

ညီသူ ဆိုင်ရောက်တော့ လူရှင်းနေသည်။လိုအပ်တာ ထိုင်လုပ်နေလိုက်ပြီး မန်နေဂျာ နေရာလာလျှောက်သူ နှစ်ယောက်ကို အင်တာဗျူး မရှိတော့ကြောင်းဖုန်းဆက်တောင်းပန်လိုက်သည်။ထို့နောက် ဒေါ်မူမူအောင် မှာသည့်အတိုင်း အရောင်းအဝယ်စာချုပ် တစ်စောင် သွားဝယ်လိုက်သည်။ဆိုင်ကစတိုခန်းကို လုံးဝရှင်းပစ်လိုက်ကာ သူဒီမှာပဲ နေတော့မည်ဟုဆိုင်မှ အလုပ်သမားများကို ပြောပြလိုက်သည်။ဆိုင်တရက်ပိတ်လိုက်ပြီး အခန်းကိုသေချာပြင်ကာ လိုအပ်သော ပစ္စည်းများတခါတည်းဝယ်ထည့်လိုက်သည်။ဆေးသုတ်လျင်ဆေးနံ့နံနေဦးမှာစိုးသဖြင့် နံရံကပ်စက္ကူများသာ တခန်းလုံးကပ်ပစ်လိုက်သည်။လေအေးပေးစက် တလုံးဝယ်တပ်လိုက်သောအခါ ညီသူ တယောက်စာ အေးအေးဆေးဆေးနေ၍ရသော အခန်းတခုဖြစ်သွားသည်။အလုပ်သမား တယောက်ကို အကူအညီတောင်းကာ အစောင့်ထားခဲ့ပြီး နေ့လည်စာဝယ်ရန်ထွက်လာခဲ့သည်။

တံခါးဖွင့်သံကြားသောကြောင့် မူမူအောင် အိပ်ရာထဲလှဲနေရာမှ ကောက်ထလိုက်သည်။ ညီသူ ပြန်လာတာလား အစောကြီးရှိသေးတယ်ဟု တွေးကာ အိမ်ရှေ့ထွက်တော့ မာလာအောင် နှင့်ကောင်လေး တယောက် ။

" လာအထဲဝင်ပါ ကိုကို ၊ဒါ သဲတို့အိမ်ပဲလေ ၊ မေမေ နေကောင်းတယ်မို့လား "

မာလာအောင်က တဆက်တည်း နှုတ်ဆက်သည်။မူမူအောင် အံ့သြလွန်းသဖြင့်ဘာပြောရမှန်းမသိတော့။ဆက်တီပေါ်မှာ ငူငူကြီးဝင်ထိုင်ကာ သမီးကိုတလှည့် သူ့ကောင်လေးကိုတလှည့် ကြည့်နေမိသည်။မာလာအောင်က အေးအေးဆေးဆေးပင် မီးဖိုထဲဝင်သွားပြီး ကော်ဖီ နှစ်ခွက်ဖျော်ကာပြန်ထွက်လာသည်။သူ့ပုံက အိမ်ကထွက်သွားသည်နှင့် လုံးဝမတူ ။ အခုပင် စျေးကပြန်လာသည့်ပုံစံမျိုး။ကော်ဖီတခွက်ကို ကောင်လေးရှေ့ချပေးပြီး ဘေးကိုဝင်ထိုင်သည်။မူမူအောင် အခုထိ ဘာစကားမှမပြောမိသေး။မာလာအောင်ကပင်ဆက်၍

" မေမေ သမီးလာနှုတ်ဆက်တာ ၊သမီး ကိုကိုနဲ့ ထိုင်းကိုလိုက်သွားတော့မယ် ၊ဟိုမှာပဲ အပြီးနေဖြစ်မယ်ထင်တယ်၊ အဆင်ပြေရင် မေမေ့ကိုပြန်လာခေါ်မယ် ၊ပြီးတော့ ဟိုကောင်ကွာရှင်းစာချုပ်ပေးသွားပြီလား ၊အိမ်ကနေကော ဆင်းသွားပြီလား "

မူမူအောင် ကြည့်နေရင်းသူ့သမီးကို သူစိမ်းတယောက်လိုမြင်လာတော့သည်။ ခဏနေမှ ယောင်တောင်တောင်ဖြင့်'အေးအေး ခဏနေဦး 'ဟုဆိုကာ ကွာရှင်းစာချုပ် နှစ်စောင်လုံး ယူပေးလိုက်သည်။မာလာအောင်က ဖတ်၍ပင်မကြည့်ပဲ ရွှီခနဲ နှစ်စောင်လုံးကို လက်မှတ်ကောက်ထိုးသည်။ပြီးတော့ ကောင်လေးကိုပြုံးပြကာ 'တွေ့ပြီလား ကဲ ၊ကိုကို့ကို သဲပြောသားပဲ'ဟုလှည့်ပြောနေသေးသည်။မူမူအောင် စိတ်ပျက်စွာကြည့်နေပြီး 

" သမီး အိမ်ကိစ္စဘာမှမမေးတော့ဘူးလား ၊ မေမေ့ အိမ်နဲ့ဆိုင် အဆင်ပြေမပြေရော မသိချင်ဘူးလား "

မနေနိုင်စွာ ထမေးလိုက်သည်။မာလာက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင်ကြည့်ကာ 

"မေမေ အဆင်ပြေမှာပါ ၊သမီး သိပါတယ် ၊ ဦးတင်အောင် ကဘာတဲ့တုန်း မေမေ ၊မေမေ့ကို ထပ်ပြီး ပရိုပိုစ့်လုပ်တယ်မို့လား ၊မေမေစိတ်ကူးမလွဲနဲ့နော် ၊သူက ကီပင် ဘာညာရှိပေမဲ့ မေမေ့ကိုတော့ အသေကြွေနေပြီး အတည်ယူမဲ့သူပါ "

ဟုပြန်ပြောရင်းကော်ဖီကို ဇိမ်ခံသောက်နေသည်။မူမူအောင် ဒေါသထွက်တာရော စိတ်ပျက်တာရောပေါင်းပြီး မျက်ရည်ကျလာသည်။

"မေမေ ဆိုင်ကိုရောင်းလိုက်ရတယ် မာလာ၊ငါ့ကို နင်ဘယ်လိုမိန်းမ ထင်နေတာလဲ၊အကြွေးမဆပ်နိုင် လူကိုယူပါစေလို့ လုပ်မဲ့မိန်းမစား ထင်နေတာလား ၊နင် အဆင်ပြေပြေ မပြေပြေ ငါ့ကိုလည်းထပ်မဆက်သွယ်ပါနဲ့တော့ ၊လာလဲ ပြန်မခေါ်ပါနဲ့တော့ ၊သွားပါတော့ အခုချက်ချင်းပဲ သွားကြပါတော့ "

အသံများပင်တုန်ကာ အော်ပြောပြီး ငိုမိတော့သည်။မာလာအောင် သူ့အမေကို တချက်တော့ကြည့်လိုက်သေးသည်။သို့သော်ဘေးမှ ကောင်လေးက လက်တို့သည်နှင့် ကွာရှင်းစာချုပ် တစောင်ကို ကောက်ယူကာ ' သမီးတို့သွားပြီ မေမေ 'ဟုပြောပြီး ခပ်လွယ်လွယ်ပင် အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။ခဏကြာမှ သမီး သူ့ဆီမှတကယ်ထွက်သွားပြီဆိုတာသတိရလိုက်တော့ မူမူအောင် တံခါးဝကို ပြေးကာ ထကြည့်မိသေးသည်။သူ့သမီးကိုမူ မတွေ့ရတော့ ။ပြန်ဝင်ထိုင်နေလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြင့် ချုံးပွဲချငိုကြွေးနေမိတော့သည်။

~~~~~~~~~~~

နိဒါန်း ၏ အလယ်

ညီသူ နေ့လည်စာဝယ်ပြီး ဆိုင်တခေါက်သွားကြည့်လိုက်သေးသည်။ ဆိုင်ခန်းငှားထားသောပိုင်ရှင်ကို ဖုန်းတချက်ဆက်သည်။စကား ခဏပြောပြီးသောအခါ အလုပ်သမား များ ဆိုင်ပြင်ရန်လာသူများကို နေ့လည်စာမှာကျွေးသည်။ပြီးမှ အိမ် ခဏပြန်ဦးမည်ဟုမှာခဲ့ကာ ကားငှားပြန်လာခဲ့သည်။ကားပေါ်မှဆင်းဆင်းခြင်း ခြံတံခါးပွင့်နေတာသတိထားမိသည်။အိမ်တံခါးဖွင့်တော့ စေ့ထားသည်ကိုတွေ့ရသည်။ညီသူ စိုးရိမ်သွားကာ တံခါးဖွင့် ဝင်လိုက်တော့ ဧည့်ခန်းထဲက ဆက်တီပေါ်တွင် ဓါတ်ပုံအယ်လ်ဘမ် တခုကို ထိုင်ကြည့်နေသော ဒေါ်မူမူအောင့်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။အနားလာရပ်သော ညီသူ့ အရိပ်ကိုသတိထားမိသွားတော့ ဒေါ်မူမူအောင် မော့ကြည့်သည်။ မျက်နှာက အသက်မရှိတော့သူလို မျက်လုံးသေများဖြင့်ညီသူ့ကို ကြည့်နေသော်လည်းမြင်ဟန်မတူ။ညီသူ အထုပ်များကိုစားပွဲပေါ်တင်လိုက်ကာ သူ့အနားကြမ်းပေါ်ထိုင်ချလိုက်ကာ အလောတကြီးမေးလိုက်သည်။

" အဆင်ပြေရဲ့လားဟင် ၊ဘာဖြစ်လို့လဲ ငိုထားတာလား "

ငိုချင်ရက်လက်တို့ပင်။ဒေါ်မူမူအောင် ညီသူ့ကိုကြည့်ကာ မျက်ရည်များကျနေပြီး ငိုရင်းရှိုက်ရင်းပြန်ပြောသည်။

" သမီး. . . အဟင့် . . . သမီး ထွက်သွားပြီ  "

ဟီးကနဲ ငိုချလိုက်သော ဒေါ်မူမူအောင့်ဘေးကို ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ညီသူ ပုခုံးလေးကိုဖက်လိုက်ပြီး သူ့ကိုမှီနေစေလိုက်သည်။ ' အဆင်ပြေသွားမှာပါ ၊ ငိုလိုက်နော် ၊ကျွန်တော်နားလည်တယ် ၊ဘာမှမဖြစ်ဘူး ၊ငိုချလိုက် 'ညီသူ တတွတ်တွတ် ချော့နေရင်း ပုခုံးလေးကို လက်ဖဝါးဖြင့် သာသာလေး ပုတ်ပုတ်ပေးနေလိုက်သည်။ ' သမီးလေး မရှိတော့ဘူး ' ဟု သာ ဆက်တိုက်တိုးတိုးပြောနေရင်း ဒေါ်မူမူအောင် ကျောလေးများ တသိမ့်သိမ့်လှုပ်ခါသည်အထိ ညီသူ့ လည်ပင်းကို နဖူးမှီကာ ငိုနေရှာသည်။ညီသူ့အင်္ကျီလည်း မျက်ရည်များရွှဲနေတော့သည်။

ငိုရင်း တချက်တချက် အသက်ရှူ မှားမှားသွားကာ ရှိုက်သံများပင် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ထွက်ထွက်လာ၏။နာရီဝက်ခန့်ကြာသော် အငိုစဲစပြုလာသည်။မျက်ရည်များသုတ်ပြီး အငိုတိတ်သွားသောအခါ ဒေါ်မူမူအောင် ညီသူ့ကို မော့ကြည့်ရင်း လက်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းရုန်းသည်။ ညီသူ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အသာအယာပင် ထရပ်လိုက်ကာ ငုံ့ကြည့်နေသေးသည်။ဆက်မငိုတာသေချာမှ စားစရာများကို ယူသွားကာ မီးဖိုခန်းထဲဝင်ပြီးနေ့လည်စာပြင်သည်။အေးသွားသော ဟင်းများကိုပြန်နွှေးလိုက်ပြီးအားလုံးခူးခပ် ပြီးမှ ပြန်ထွက်လာသည်။

"ထမင်း နည်းနည်းပဲဖြစ်ဖြစ် စားလိုက်ရအောင်နော် ၊နေကောင်းကာစ ဆိုတော့ အစားလေးသေချာစားမှဖြစ်မယ်"

ဒေါ်မူမူအောင်က ခေါင်းခါကာ 'မစားချင်သေးပါဘူး ညီသူရယ် 'ဟု ငြင်းပြီး သူ့အခန်းဆီထထွက်သွားပြန်သည်။ညီသူ ခေါင်းကိုရမ်းကာ ရပ်နေမိသည်။ ' မာလာ မင်း အမေကို ဘယ်လိုလုပ်သွားရပြန်တာတုန်းကွာ 'စိတ်ထဲက မာလာအောင့်ကို အပြစ်တင်နေပြီး ဒေါ်မူမူအောင့်ကိုစိတ်ပူမိသွားပြန်သည်။အခန်းထဲလိုက်ဝင်သွားတော့ ကုတင်ပေါ် ထိုင်ပြီးတွေးနေသော ဒေါ်မူမူအောင့်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။တခုခုကိုတွေးနေပြီး သူ့ကိုလဲမြင်ပုံမပေါ်။အနားကခုံပေါ်ဝင်ထိုင်နေပြီး သူလဲ ငြိမ်ကာနေနေလိုက်သည်။

မူမူအောင် သမီးအကြောင်းတွေးနေမိတာဘယ်လောက်ကြာသွားသည်မသိ ။ငြိမ်ထိုင်နေတာကြာသဖြင့် ပုခုံးနှင့်ကျောများ အကြောအချဥ်တွေတောင့်လာတော့မှအနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်မိသည်။ဘေးကိုကြည့်တော့ ခုံပေါ်တွင် တိတ်တိတ်လေး ငြိမ်ထိုင်နေသော ညီသူ့ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ရုတ်တရက် လန့်ပင်သွားမိ၏။ဘယ်ချိန်ထဲက ထိုင်နေမှန်း သူမသိလိုက်။

"ညီသူ ရယ် လန့်လိုက်တာ ၊ဘယ်ထဲကရောက်နေတာလဲ ၊ဘာမှမဖြစ်တော့ပါဘူး "

"ကျွန်တော် ထမင်းစားဖို့စောင့်နေတာပါ ၊ရောက်နေတာကြာပါပြီ "

ညီသူက အေးဆေးစွာပြန်ဖြေသည်။

" အာ  စားနှင့်တာမဟုတ်ဘူး ၊ ဘာလို့စောင့်နေတာလဲ ၊မဆာသေးဘူး သွားသွား  သွားစားနှင့်လိုက် ၊ စားချင်စိတ်လဲ မရှိသေးပါဘူး ညီသူရယ် "

"လာပါ ဆာမှာမဟုတ်တဲ့ အတူတူ ဝင်သလောက်စားပါ ၊ ဆိုင်ကိစ္စလည်း ပြောစရာရှိသေးတယ် "

ညီသူ ပြောပြောဆိုဆို ထရပ်တော့ မူမူအောင် လိုက်ခဲ့လိုက်တော့သည်။ညီသူက မီးဖိုခန်းထဲ ပြေးကာ ဟင်းများထပ်နွှေးနေသည်။မူမူအောင် စားပွဲတွင်ထိုင်နေပြီး ညီသူ လုပ်သမျှကို ငိုင်ကြည့်နေလိုက်သည်။ခဏအကြာတွင် ညီသူက ထမင်း တပန်းကန်ထည့်ပေးကာ သူ့ရှေ့သို့ ဟင်းခွက်များ အစီအရီချပေးသည်။သူလဲဝင်ထိုင်ကာ ထမင်းထည့်ရင်းပြောသည်။

"ပူတုန်းလေး စားလိုက်လေနော်  ၊အစပ်တော့ အများကြီးမပါဘူး ချွေးထွက်မှာစိုးလို့ "

မူမူအောင် စစားလိုက်မှ ဗိုက်ကဆာလာသည်။ထမင်း ကုန်သွားတော့ ညီသူက ယူဦးမလားဟုမေးသည်ကို ခေါင်းခါပြပြီး ဟင်းရည်သာထိုင်သောက်နေလိုက်သည်။ဗိုက်ပြည့်သွားမှ ညီသူ့ကို စကားသည်။

"ဆိုင်ကိစ္စက ဘာပြောမလို့လဲ ညီသူ "

ညီသူ စားနေရင်းက ထသွားကာ သူ့လက်ထဲ စာချုပ်တစ်စောင် လာထည့်သည်။

" လက်မှတ်ကရောင်းသူဘက်မှာသာထိုးထားလိုက်နော် ၊ကျွန်တော် စားပြီးတော့မှ ယူတော့မယ် သက်သေနေရာတွေက ဆိုင်က အလုပ်သမား နှစ်ယောက်ကိုနောက်နေ့မှ ထိုးခိုင်း လိုက်မယ် "

​​ပြောပြီးညီသူ ထမင်းပြန်ငုံ့စားနေပြန်သည်။မူမူအောင် ပန်းကန်တွေယူပြီးဆေးရန်ထသောအခါ ညီသူက စားလက်စကို လက်စသတ်ပြီး

"ပေးပေး တခါတည်းဆေးလိုက်မယ် ၊ရေကိုင်ရင် ပြန်ဖျားနေဦးမယ် "

ဟုပြောရင်း ပန်းကန်များကို ဇွတ်ယူသွားလေသည်။မူမူအောင် ဘာမှမပြောတော့ပဲ စာချုပ်ကိုကိုင်ကာ သူ့အခန်းကိုပြန်လာပြီး ထိုင်နေမိသည်။သူသဘောကျလွန်းသဖြင့် ကြိုးစားပန်းစား တည်ထောင်ခဲ့ရသော လုပ်ငန်းလေးက အခုတော့ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ။မူမူအောင် သက်ပြင်းချကာ ရောင်းသူနေရာတွင် လက်မှတ်ထိုးလိုက်တော့သည်။ထို့နောက် အပြင်ပြန်ထွက်လာကာ ညီသူ့ကို စာချုပ် နှစ်စောင်လုံးပေးလိုက်သည်။

"ရောင်းချသူနေရာ လက်မှတ်ထိုးပြီးသွားပြီ ၊ဒါက မာလာလက်မှတ်ထိုးပြီးသား ကွာရှင်းစာချုပ် ၊တစောင်သူယူသွားတယ် "

ညီသူကလှမ်းယူလိုက်ပြီး ကွာရှင်းစာချုပ်ကိုသာ သေချာကြည့်နေသည်။စစ်လို့အားရမှ စာချုပ်နှစ်စောင်ကို ခေါက်ကာ သူ့အိပ်ကပ်ထဲထည့်လိုက်သည်။နှစ်ယောက်သား မတ်တပ်ရပ်မျက်နှာချင်းဆိုင်နေကာ ဘာပြောရမှန်း မသိငြိမ်နေကြသည်။ညီသူက ပင် စ၍ 'ကျွန်တော် ဆိုင်ပြန်သွားတော့မယ်နော် 'ဟု တိုးတိတ်စွာနှုတ်ဆက်သည်။မူမူအောင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိသလားမသဲကွဲပဲ ဆက်ပြီးရပ်နေမိသည်။ ညီသူ ထွက်သွားတော့ တအိမ်လုံး ပိုပြီးတိတ်ဆိတ်သွားသလို ခံစားရကာ အထီးကျန်မှုကို စတင်ခံစားလာရတော့သည်။ဧည့်ခန်းထဲသွားထိုင်နေလိုက်ပြီး စာအုပ်တအုပ်ကောက်ဖတ်နေလိုက်၏။စာထဲ စိတ်မရောက်ပဲ ဘာဆက်လုပ်ရမည်လဲဟူသော အတွေးများသာ ကြီးစိုးလာတော့သည်။စာအုပ်ကို ချလိုက်ကာ သူငိုင်တွေစွာ ထိုင်တွေးနေမိတော့သည်။ ' အိမ်ကို ရောင်းလိုက်ရမလား၊တနေရာရာမှာ ကော်ဖီဆိုင်လေးပြန်ဖွင့်ရင်ကောင်းမလား ' ဝေခွဲမရစွာ အကြာကြီးထိုင်တွေးနေမိလိုက်သည်။

မည်မျှကြာသွားသည်မသိ တံခါးဝတွင် လူရိပ်တွေ့မှ မော့ကြည့်မိတော့ ညီသူ။လက်ထဲတွင်လည်း အထုပ်ပိုးများဖြင့်ပြုံးပြရင်းပြောသည်။

"ထင်တယ် ၊ညစာလည်း ဘာမှ လုပ်စားမှာ မဟုတ်ဘူး ထင်လို့ ကျွန်တော်ဝယ်လာပေးတာ၊ရေမချိုးပဲ ကိုယ်လက်ပဲ သပ်လိုက်နော် ပြီးမှ ညစာစားလိုက် ၊ ကျွန်တော်ပြင်ထားပေးမယ် "

မူမူအောင် ဘာပြောရမှန်းမသိ ။ခဏကြာမှ စကား စထွက်သည်။

" ညီသူ မင်းအခု မာလာ့ ယောင်္ကျားလည်း မဟုတ်တော့ဘူး ၊စင်ဂယ်လ် ပြန်ဖြစ်နေပြီလေ ၊ဂရုမစိုက်တော့ရင်လည်း ရပါပြီ ၊တို့ နေတတ်ပါတယ် "

ညီသူ မျက်နှာငယ်သွားကာ ဘာမှမပြောပဲ စားစရာများကို ယူပြီး မီးဖိုခန်းထဲသွားထားသည်။မူမူအောင်နောက်က လိုက်သွားကာ ထပ်ပြောမိသည်။

"ဝတ္တရားမရှိတော့ပါဘူး ညီသူရယ်  ၊နေလည်းကောင်းနေပါပြီ၊ ထားခဲ့လိုက် သွားသွား ၊နောက်ကြုံလို့တွေ့ရင် တော့ နှုတ်ဆက်နော် "

ညီသူ လှည့်မကြည့် ပဲ ညစာသာပြင်နေသည်။ခဏနေမှသူ့ကို ကြည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် 

" အခုညစာကိုတော့ အတူတူစားသွားလို့ ရသေးတယ်မို့လား "

ဟုမေးလိုက်၏။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(09)

ညီသူ့ မေးသံအဆုံးမှာ မီးဖိုချောင် တခုလုံးတိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ မူမူအောင် ညီသူ့မျက်နှာကို သေချာကြည့်နေမိသည်။မီးဖိုခန်း မီးရောင်အောက်မှာ ညီသူ့ မျက်နှာကပြင်မရအောင် မှုန်မှိုင်းနေသည်။မူမူအောင် စိတ်ထဲ တချက် ထိတ်ကနဲဖြစ်သွားကာ ညီသူ့ဆီမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ဘာမှမပြောတော့ပဲ ထမင်းစားပွဲတွင်ဝင်ထိုင်သည်။စိတ်ထဲတွင် ညီသူ့ အကြည့်များကို နားလည်စပြုလာသော်လည်း မဖြစ်သင့်ဟု တွေးကာ ဇွတ်တင်းခံနေသည်။သို့သော် စိတ်ထဲမှာသိနေသည်က မပျောက်တော့ ။ယခင်ရက်တွေတုန်းက ညီသူ့ အမူအရာတွေ ဂရုစိုက် ကြင်နာမှုတွေက တခုပြီးတခု အစီအရီပေါ်လာနေတော့သည်။

'ဘုရားရေ ညီသူ ရယ် ၊ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ ၊မင်းလို အရမ်းငယ်သေးတဲ့ကောင်လေး တယောက်ကို ငါဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ဘဝထဲခေါ်ထားရက်ပါ့မလဲ ၊ပြီးတော့ သမီးသိရင်ကော ဘာပြောမလဲ ၊အောင်မလေး ပြသနာတက်တော့မှာပဲ ၊ငါရှောင်မှရမယ် ၊ညီသူရယ် တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ ၊ တို့က အကြီးလေ မဖြစ်သင့်တာ မဖြစ်ရအောင် တို့က ထိန်းရမှာပါ ၊မင်းဘဝလေး ဒီတိုင်းလွတ်လွတ်လပ်လပ် ရှေ့ဆက်သွားစမ်းပါ '

မူမူအောင် အတွေးများစွာယောက်ယက်ခတ်နေစဥ် ညီသူက ထမင်းပွဲပြင်ပေးသည်။မူမူအောင် အသိစိတ်မဲ့နေသူလို တဇွန်းချင်း ယူစားနေမိသော်လည်း ဘာအရသာမှ မသိ။စက်တခု လို လှုပ်ရှားနေမိသည်။ညီသူက သတိပြုမိသွားပြီး

" စားမကောင်းဘူးလားဟင် ၊ဘာ သွားဝယ်ပေးရမလဲ တခြား တခုခု စားချင်တာရှိလား "

ဟုမေးလိုက်မှ မူမူအောင် သတိဝင်လာကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ပုံမှန်အနေအထားဖြစ်အောင် စကား တခုခုတော့ ပြောမှ ဖြစ်မည်ဟုတွေးလိုက်ကာ ညီသူ့ကို မေးသည်။

" ညီသူ အခု ဆိုင်မှာပဲနေမှာလား "

ဟုတ် ဟုဖြေပြီး ညီသူ သူ့ကိုပဲငေးကြည့်နေသည်။မူမူအောင် ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပဲ ပါးစပ်ကလွှတ်ကနဲထွက်သွားသည်။

"မာလာ အဲ့လို ခြေလှမ်းတွေစပျက်နေတာ ညီသူ သိတာကြာပြီမို့လား ၊ ဘာလို့ တို့ကို မပြောတာလဲ "

ညီသူ ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ခဏကြာမှ တိုးတိုးပြန်ပြောသည်။

" သမီးကို အရမ်းချစ် အရမ်းမျှော်လင့်ထားမှန်းသိလို့ စိတ်မညစ် စေချင်လို့ပါ "

မူမူအောင် ရင်ထဲဝမ်းနည်းသွားမိသည်။ ' ညီသူရယ် 'ဟု စိတ်ထဲက ညည်းတွားနေမိ၏။ခဏကြာတော့ ညီသူ ခေါင်းမော့လာသည်။မျက်နှာကစောစောကလို မှိုင်းမနေတော့ပဲ ကြည်လင်ကာ တခုခုကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသည့်ပုံဖြင့် စကားစပြောသည်။

" အဲ့ဒါက အစတည်းက မမ ကို မချစ်မိခင်ကတည်းကပါ၊ မိဘတယောက်ကို သားသမီးကြောင့် မနာကျင်စေချင်လို့မပြောခဲ့တာ  ၊ မမ ကို ချစ်မိသွားတာက ဆေးခန်းလိုက်ပို့တဲ့နေ့မှ ၊ အဲ့နေ့ကတည်းက အခုထိ မမ နားကနေ ဘယ်မှ မသွားချင်ဘူး ၊မမ ကို ကျွန်တော် ချစ်တယ် ၊မမ ကို ကျွန်တော် တသက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားချင်တယ်၊ မမ အနားမှာ တသက်လုံး နေချင်တယ် ၊ အစကတော့ ဒီတိုင်း မြိုသိပ်ထားဦးမလို့ပဲ ၊ဘယ်လိုမှမနေနိုင်တော့လို့ပါ၊ဒီ တည ပြီးရင် ကျွန်တော်နဲ့ တွေ့စရာအကြောင်းမရှိတော့သလို  မမ ကပြောနေတော့ ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး ၊ အရမ်းချစ်နေမိတယ် မမရယ် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ "

မူမူအောင် မျက်လုံးများဝိုင်းကာ ညီသူ့ကို ကြည့်နေမိသည်။ညီသူ့ စကားတလုံးချင်းစီက သူ့ရင်ကို တိုးကာတိုးကာ ခုန်စေ၏။သို့သော် တဆတ်ဆတ် လှုပ်လာသော နှုတ်ခမ်းများဆီမှ 

"အာ အဓိပ္ပါယ် မရှိတာကွာ ၊မဖြစ်နိုင်ပါဘူး "

ဟူသောစကားသာ ခြောက်ကပ်ကပ်ထွက်သွားတော့သည်။ညီသူ က ကြိုတွက်ပြီးသားလိုပင် အေးဆေးနေသည်။ပြုံးကြည့်နေရင်း ဆက်ပြောသည်။

" ကျွန်တော် သိပါတယ် ၊ မမ မှာ တွေးစရာတွေ များမယ်ဆိုတာကြိုသိပြီးသားပါ ၊ကျွန်တော် က မမ ကို ချစ်နေတာ ပြောပြချင်တာတခုပဲ ၊ ဘာမှ ဖိအားမပေးချင်ပါဘူး ၊ မမ စိတ်ညစ်အောင် တခုမှ မလုပ်ချင်ပါဘူး၊ မမကိုပျော်နေစေချင်တယ် ၊ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ငြင်းမယ်ဆိုရင်တောင် ခုလို သွေးပူနေတုန်း မဟုတ်ပဲ သေချာလေးစဥ်းစားပေးပါနော် ၊ ကျွန်တော် ဒီတသက် မမကလွဲရင် ဘယ်သူ့မှထပ်ချစ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့လို့ပါ "

လှိုက်လှဲစွာဆက်ပြောနေသော ညီသူ့ အသံကြောင့် မူမူအောင် ရင်ခုန်တာမရပ်တော့။အရင်က လူအများကြီးမှ ခဏခဏချစ်ရေးအဆိုခံရသည့် အခါတိုင်းလည်း တခါမှအခုလို ရင်မခုန်ခဲ့ဘူးပါ။ညီသူ့ ကို သူစိတ်က မသိမသာတွယ်ငြိနေသော်လည်း မဖြစ်နိုင်ပါ ဆိုသော စိတ်က ထိန်းထားနေသည်။

" မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ညီသူရယ် "

ဟု ထပ်ပြောမိသွားသည်။ညီသူ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ

" ကို က အသက်ကြီးပြီး အိုပါပြီ ၊ညီသူ က ငယ်သေးတယ် နောက်လည်း ချစ်နိုင်မဲ့သူ အများကြီးရှိလာမှာပါ ၊ပြီးတော့ ညီသူက သမီးရဲ့ ယောင်္ကျားဟောင်းလေ ၊ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မသင့်တော်ပါဘူး "

ဟုဆက်ပြောမိသည်။ညီသူ ထိုင်နေရာမှ ထသွားကာ ပန်းကန်ဆေးနေသည်။သူပြောသည်ကို မကြားသည့်ပုံစံ ။မူမူအောင် ထိုင်ရာမှ ထလိုက်ကာ ညီသူ့ အနားသွားရပ်နေရင်း စကားဆက်ပြောသည်။

" မေ့လိုက်တော့နော် ညီသူ ၊တို့ အရင်လိုပဲ ပြန်နေကြရအောင် "

ညီသူက ပါးစပ်ဆေး ပလုတ်ကျင်းပြီးသွားမှ သူ့ဘက်လှည့်ကာပြုံးပြီး တခွန်းပြောသည်။

" မမ အခုပြောသွားတာတွေ အများကြီးထဲမှာ ကျွန်တော့် ကို မချစ်ပါဘူးလို့ တခွန်းမှမပါဘူးနော် ၊ကျွန်တော်ဝမ်းသာပါတယ်၊ကျွန်တော် စောင့်ပါ့မယ် ဘယ်လောက်ကြာကြာပေါ့ "

မူမူအောင် ခေါင်းငုံ့ကာ ကပြာကယာ ချက်ချင်းပြောလိုက်မိသည်။

"တို့ မင်းကို မချစ်ပါဘူး "

ညီသူက တိုးဖွဖွ ရယ်ကာ သူ့ရှေ့လာရပ်သည်။ ခေါင်းငုံ့ထားသော သူ့ ဆံပင်လေးများကို လက်ဖြင့် သပ်ပြီး ပုခုံးနောက်ကို တင်ပေးလိုက်၏။ပြီးမှ သူ့ နားနား ကပ်ခါ တိုးတိုးလေးပြောသွားသည်။

" စောစောကလို စိတ်မပါလက်မပါငြင်းတာကို လက်မခံပါဘူးနော် ၊ချစ်တယ်ဆိုတာ ရှက်စရာ ကြောက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး မမ ရယ် ၊မမ စိတ်အဆင်ပြေတဲ့ထိ ကျွန်တော်စောင့်နိုင်ပါတယ်"

မူမူအောင် သူ့ကိုယ်သင်းနံ့လေးကိုရှူနေမိရင်း ရင်တလှပ်လှပ်ခုန်နေတော့သည်။အနားကပ်ပြီးတီးတိုးပြောလိုက်စဥ် ညီသူ့ ထွက်သက်နွေးနွေးလေးများက သူ့ နားရွက် လည်ပင်းဘေးကို လာလာတိုးဝှေ့သည်ကိုလဲ သာယာမိနေ၏။ခေါင်းကိုတော့ ငုံ့ထားဆဲ ။မဖော်ရဲတော့ ။မျက်နှာရဲပြီး သူ့ရှေ့မှာ ဆက်ဟန်မဆောင်နိုင်တော့မှာ စိုးရိမ်နေမိသည်။ မဖြစ်သင့်ဘူး ဆိုသော စိတ်က ကျန်နေဆဲ။ခဏနေမှ ညီသူ့ကို တိုးတိုးလေးနှင်လိုက်သည်။   

" ညီသူ မိုးချုပ်ပြီ ၊ပြန်တော့နော် "

ညီသူ ဟုတ် မမ ဟု ပြောသွားကာ မီးဖိုခန်းမှထွက်သွားသည်။သူ့စကားကို တခွန်းမှ မငြင်းဆန်ပဲ အမြဲ လိုက်လျောတတ်တာ မူမူအောင်သတိထားမိ၏။တံခါးဝရောက်မှ ညီသူ အိမ်ထဲကို လှမ်းအော်ပြောသည်။

" ကျွန်တော် မမ လို့ခေါ်တာကို ခွင့်ပြုတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ၊ စိတ်ထဲက ခေါ်နေမိတာကြာပါပြီ မမရယ် ၊သွားတော့မယ်နော် မမ ၊ ရေမချိုးနဲ့ဦးနော် ပြန်ဖျားမယ် " 

ပြောပြီး တံခါးပိတ်ပေးကာ ထွက်သွားတော့သည်။မူမူအောင် ထိုအခါမှ ထိုင်ခုံပေါ် ပြန်ထိုင်ချမိသည်။ခုန်နေသော ရင်ကို မကန့်သတ်နိုင်တော့။ မမ ဟူသော ညီသူ့ နူးညံ့သော ခေါ်သံကို ပြန်ကြားယောင်ကာ ရှက်ပြုံးပြုံးမိသွားသည်။ ' ညီသူရယ်  တို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ၊မဖြစ်သင့်ဘူးဆိုတာသိသိရက်နဲ့ ၊ဖြစ်ချင်တာဇွတ်လုပ်ရမဲ့ အရွယ် မဟုတ်တော့ဘူးကွာ ' စိတ်က လွန်ဆွဲနေရင်း အတော်ကြာမှ ဆုံးဖြတ်ချက် တခုချလိုက်ကာ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

ညီသူ ဆိုင်ပြန်လာသောလမ်းတလျှောက် တက်ကြွနေသည်။သူချစ်သော မမ ကို အတိအလင်းဖွင့်ပြောခဲ့ရသဖြင့် ရင်ထဲတင်းကြပ်နေတာတွေမရှိတော့ ။ မမ ဟု ခေါ်သည်ကိုဘာမှမပြောသည့်အပြင် သူ့ကို မချစ်ဘူးဟုတွန့်ဆုတ်စွာပြောသော မမကို ပြန်မြင်ယောင်ပြီး ကြည်နူးနေမိသည်။' မမရယ် ဟန်မဆောင်တတ်ပဲနဲ့ဗျာ '

စိတ်က မချင့်မရဲဖြင့် ဆိုင်ရောက်တော့ တော်တော်နှင့်မအိပ်နိုင်။အိပ်ရာပေါ်လှဲရင်းတယောက်တည်းပြုံးနေမိသည်မှာအတော်ကြာသည်။မနက် မြန်မြန်ရောက်ချင်လှသည်။ မမ ဆီသွားမည် ။မနက်စာ ဝယ်ပြီး အတူစားမည်။ ချစ်စကားပြောလျင်ခေါင်းငုံ့ကာ ရှက်နေမည့် မမ ပုံစံကို အသည်းယားစွာမြင်ယောင်မိသည်။ညီသူတယောက် တလူးလူး တလှိမ့်လှိမ့် ဖြင့် အတော် ညဥ့်နက်မှ အိပ်ပျော်သွား၏။

မနက်လင်းတော့ ရေမိုးချိုးပြီး ဆိုင်ဖွင့် လိုက်သည်။ အလုပ်သမားများရောက်သည်နှင့် ထားခဲ့ပြီး မနက်စာကို အစုံသွားဝယ်သည်။ မမ အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ တံခါးပိတ်ထားဆဲ ။မနိုးသေးဘူး ထင်သည်။သူ့ဆီမှာ သော့ရှိနေသေးတာတော်သေးသည်။သော့ဖွင့်ဝင်လိုက်ကာ တံခါးပြန်ပိတ်လိုက်ပြီးအိမ်ထဲကို တစေ့တစောင်းအကဲခတ်လိုက်သည်။

အပ်ကျသံပင်ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသောကြောင့် မမ ပြန်များ ဖျားနေသလားဟုစိုးရိမ်သွားကာ အခန်းဆီ သွက်သွက်လျှောက်သွားပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။တံခါးက အထဲက ချက်မချထား စေ့ရုံသာစေ့ထားသဖြင့် တန်းပွင့်သွား၏။လူမရှိသောအခန်းလွတ်ထဲမှာ ညီသူ ကြောင်ရပ်နေမိသည်။ ' အပြင်များထွက်သွားတာလား စျေးဝယ်သွားတာများလား 'ညီသူတွေးနေရင်း ကုတင်ကိုကြည့်တော့ ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် စာရွက်ခေါက်လေးတခု ။ညီသူ ကောက်ယူဖြန့်ကြည့်လိုက်တော့ မမရေးထားသော စာဖြစ်နေသည်။ အစမှာပင် ညီသူ ရေ ဟု တပ်ထားသဖြင့် သူ့အတွက်ဆိုတာသေချာသွားသည်။ခုံပေါ်မှာထိုင်ချကာ စာကို ဖတ်လိုက်တော့သည်။

' ညီသူ ရေ 

တို့  ဘယ်လိုပဲ စဥ်းစားစဥ်းစား ညီသူ့ကို မချစ်နိုင်ပါဘူး ။

မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတခုလို့သဘောထားပြီး တို့ကိုမေ့ပစ်လိုက်ပါ ။

ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ညီသူ့ ဘဝ ကို မရပ်တန့်နေစေချင်ဘူး ။

တို့ ခရီးထွက်သွားတယ် ။ဘယ်လောက်ကြာမလဲ ဘယ်သွားတာလဲ မပြောခဲ့နိုင်တာ ဆောရီးပါ။

ဖုန်းလဲ ဆက်လို့မရအောင် ဆင်းမ်ကဒ် လဲသွားတယ် ။ 

အကောင်းဆုံးကတော့ ညီသူ တို့ကို မေ့ပစ်လိုက်ပါ။

ကောင်းကောင်းနေနော် လို့မမှာတော့ပါဘူး ညီသူ က ဘာပဲဖြစ်လာလာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေမဲ့သူဆိုတာသိထားပြီးသားမို့လေ ။

အရာအားလုံးအတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ။ ညီသူ့ အပေါ်မှာ လွန်ခဲ့မိတာ မှားခဲ့တာတွေအကုန်လုံးကို တောင်းပန်ခဲ့ပါတယ် ။

တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ ။'

ညီသူ မယုံကြည်နိုင်စွာ ထပ်ခါထပ်ခါဖတ်နေမိသည်။ဘယ်နှစ်ခါ ပြန်ဖတ်ဖတ် သူမယုံနိုင်။ရင်ထဲပေါက်ထွက်မတတ်နာလာကာ မျက်ရည်တစိမ့်စိမ့်ကျလာတော့သည်။စာရွက်လေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ပြီး မမ ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ကာ ခေါင်းအုံးပေါ်မျက်နှာအပ် ငိုနေမိသည်။ခေါင်းအုံးဆီမှ မမ ခေါင်းလျှော်ရည်နံ့ သင်းသင်းလေးကို ရမိတော့ ပိုဆိုးတော့သည်။ညီသူ ဘာကိုမှ သတိမရတော့ ။စိတ်ထဲတွင် မမ မျက်နှာ ။နားထဲတွင် မမ အသံ။ အသက်ရှူ လိုက်တော့ မမ ကိုယ်သင်းနံ့လေးများ ဒါပဲသိတော့သည်။ စားပွဲပေါ်မှာဝယ်လာသော မနက်စာများက သုံးဆောင်သူမရှိ အေးစက်နေလေပြီ။တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲမှာတော့ မျက်ရည် များကျနေပြီး မျက်စိစုံမှိတ်ကာ ခေါင်းအုံးပေါ်မျက်နှာအပ်လျက် ညီသူတယောက် ငြိမ်သက်စွာပင် အကြာကြီး လှဲနေမိတော့သည်။

ကားဘေးမှန်ပြူတင်းပေါက်မှ လမ်းဘေးရှုခင်းများကို စိတ်မပါလက်မပါကြည့်နေရင်း မူမူအောင် ငိုင်နေမိသည်။ခုံကိုခေါင်းပြန်မှီကာ သူလုပ်ခဲ့တာမှန်သည်ဟု ရင်နာစွာတွေးနေမိသည်။' ဘဝမှာ တခါပဲ ချစ်ဖူးပါတယ် ညီသူ ရယ် ၊အဲ့ဒါမင်းပါပဲ ၊ဒါပေမဲ့ တို့နှစ်ယောက် အရွယ်နဲ့ ပတ်သက်မှုတွေနဲ့ ကြားထဲက အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ဘယ်လိုမှ မင်းကို တို့ဆီ ဆွဲမခေါ်ထားနိုင်ပါဘူး ၊မင်းနဲ့တန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ရပါစေ တို့ ဆုတောင်းခဲ့လိုက်ပါတယ် ' မူမူအောင် မျက်ရည် ဝဲလာကာ မျက်တောင်မြန်မြန်ခတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။သူဘယ်တော့မှ ပြန်မည်ဟု အခုထိမဆုံးဖြတ်ရသေး။ပြန်ချင်မှလည်းပြန်တော့မည်။တွယ်တာစရာ မရှိသည်မဟုတ် ။ တွယ်တာစရာ ဆီသို့ မပြန်နိုင်ခြင်းသာ။ခရီးသည်တင်ကားကတော့ အမြန်လမ်းပေါ် တရိပ်ရိပ် ပြေးနေဆဲ။ ဘီးတလိမ့်ချင်းစီက ချစ်ရသူ နှင့် တလှမ်းဝေးလာစေပေမဲ့ မူမူအောင် နောင်တ ရမနေမိအောင် အကုန်မေ့ထားလိုက်လေသည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~

(10)

နိဒါန်းတခု၏အဆုံး

သုံးလခန့်ကြာသော်

မူမူအောင် ကားပေါ်မှ ဆင်းဆင်းခြင်း အိမ်ထဲမဝင်သေးပဲ အိမ်လေးကိုခဏရပ်ကြည့်နေမိသည်။ဘာမှမပြောင်းလဲသေးပါလား။ဖုန်တစပင်မရှိ ။အံ့သြသွားကာ တံခါးဖွင့်ပြီး အိမ်ထဲဝင်လာခဲ့လိုက်သည်။ခရီးဝေး ကားစီး လာသောကြောင့် ညောင်းညာနေပြီ ။ဧည့်ခန်းထဲ ဝင်လိုက်တော့လည်း ဖုန်တစက်မရှိ ။သမီးတော့ မဖြစ်နိုင် ။ဒါဆို . . . မူမူအောင်မျက်လုံးပြူးသွားကာ အထုပ်အပိုးများပစ်ချပြီး သူ့အခန်းဆီပြေးလေသည်။တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ အိပ်ရာက အစ အသစ်အတိုင်း ။အကုန်လျှော်ဖွပ်ပြီး ခင်းထားသည်။စားပွဲပေါ်မှပန်းအိုးကလည်း ပန်းက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပင်။ကြည့်ရတာ လဲထားတာသိပ်မကြာသေးဘူးထင်သည်။' ညီသူ ရယ် ' အနည်ထိုင်နေပြီဟု သူ့ကိုယ်သူသတ်မှတ်ခဲ့သော ခံစားမှုက ဟုန်းကနဲ ပြန်ပေါ်လာတော့သည်။

ညီသူ သူ့ကို လက်မလျှော့သေးပါလား ။သုံးလဆိုတဲ့ အချိန်က မလောက်သေးဘူးလား။မူမူအောင် ရင်တလှပ်လှပ်တုန်လာကာ သူမေ့ထားသမျှ ခံစားချက်အကုန်ပြန်ပေါ်လာတော့သည်။ညီသူ့ အသံများ ဂရုစိုက်မှုများ သူ့အခန်းထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်ပြီး သူ့ကို ငေးကြည့်နေတတ်သည့်မျက်ဝန်းများ။ မူမူအောင် မျက်ရည်လည် လာကာအိမ်မှပြန်ထွက်ရန် စဥ်းစားလိုက်သည်။တနေရာရာမှာသွားနေမည် ။ပြီးလျင် အိမ်ရောင်းပြီးသူ တနေရာကိုပြောင်းမည် ။စဥ်းစားရင်း ရင်ထဲ ကျဥ်တက်လာကာ နာကျင်နေမိသည်။အခန်းထဲမှ ထွက်အလာ အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းမှ ဝုန်းကနဲ အသံကြားတော့ အလန့်တကြားကြည့်မိသည်။

ကြက်သေသေနေသော ညီသူ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အသံက သူ့လက်ထဲက သယ်လာသော ပစ္စည်းများ အကုန် ကြမ်းပေါ်လွတ်ကျသွားရာမှ ထွက်လာခြင်းဖြစ်မည်။မူမူအောင် ယောင်ပြီး ' ညီသူ 'ဟုသာ ခေါ်နိုင်လိုက်သည်။ ညီသူက သူ့ရှေ့ကို အမြန်လျှောက်လာသည်။ ရှေ့တွင်ခြေစုံရပ်ကာ သူ့ကိုနင့်နင့်သီးသီးငုံ့ကြည့်နေသည်။စကားတခွန်းမှမပြော ။မျက်လုံးထောင့်များက နီလာပြီးလျင် နှုတ်ခမ်းများသာ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။မူမူအောင် သူ့ကိုမော့ကြည့်နေရင်း စောစောက စဥ်းစားထားသမျှတွေ အကုန်ပျောက်ကုန်သည်။ညီသူ့ မျက်ဝန်းများထဲမှ လွမ်းဆွတ်မှုတွေ နာကျင်မှုတွေအများကြီးကို သူခံစားလိုက်မိသည်။ မော့ကြည့်နေရင်းမျက်ရည် ဝဲလာကာ အသံမတုန် အောင် ထိန်းရင်းမေးလိုက်သည်။

" ညီသူ နေကောင်းတယ်နော် ၊ပိန်သွားသလိုပဲ ၊တို့လေ . . "

စကားပင်မဆုံးလိုက် ညီသူ သူ့ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆွဲယူကာ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး တင်းကြပ်စွာဖက်ထားတော့သည်။မူမူအောင် မရုန်းမိတော့ ။သူလဲ လွမ်းလှပြီ မဟုတ်လား ။ညီသူ့ရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်ကာ ငိုချလိုက်တော့သည်။

" ခွင့်လွှတ်ပါ ညီသူရယ် ၊တို့လေ ညီသူ့ ဘဝကို တို့ကြောင့် ထပ်ပြီး မနစ်နာစေချင်တော့ဘူး၊ ပထမတခါ တို့မှားခဲ့လို့ ညီသူ အိမ်ထောင်ပျက်တယောက်ဖြစ်ခဲ့ရပြီးပြီ ၊အခု တခါ ထပ်ပြီးညီသူ့ကို မနစ်နာစေချင်တော့ဘူး ၊ တို့ကိုထွက်သွားခွင့်ပေးပါ "

ညီသူ အိပ်မက်မက်နေသူပမာ ခံစားနေရသည်။သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ငိုနေရင်း ထွက်သွားရန် ပြောနေရှာသော မမ ကို ပို၍တင်းနေအောင်ဖက်ထားလိုက်သည်။စကားမပြောနိုင်သေး။အဖြစ်အပျက်ကို မယုံနိုင်သလို ဆွံ့အနေမိတုန်းပင်။ညီသူ ဒီတခါတော့ မမ ကို ဘယ်မှ အပျောက်မခံနိုင်တော့ ။ ခဏကြာတော့ မမ အငိုတိတ်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်ရန် ရုန်းသည်။ ညီသူမလွှတ်ပေးတော့ပါ။

" ညီသူ ဖယ်ပါကွာနော် ၊လိမ္မာပါတယ် ၊တို့စကားကိုနားထောင်နော် "

ညီသူ ခေါင်းရမ်းနေရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသံက ထွက်မလာခဲ့။ ယခုအချိန်မှာ သူသိသည်က တခုတည်း။ တခါထပ်လွှတ်ပေး လိုက်မိလျင် မမ ကို သူဘယ်တော့မှတွေ့ရတော့မှာမဟုတ်ဟုသာ။မမ က ရုန်းမရတော့ သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ သူ့ပါးကို လက်ဖြင့် ပွတ်ပြီးထပ်ပြောသည်။

" မျက်နှာကလည်း ချောင်ကျနေလိုက်တာ ညီသူရယ် ၊ ပါးသိုင်းမွှေးတွေ မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေလည်း မရိပ်ဘူးလား ၊ ပြသနာပဲကွာ တို့ ဘာလုပ်ရမလဲ မသိတော့ဘူး "

ညီသူ ဆောက်တည်ရာရသွားပြီ။မမ ကို ငုံ့ကြည့်ရင်းကြေကွဲစွာ ပြောပြလိုက်သည်။

" ဒီတခါ မမ ထွက်သွားရင် ကျွန်တော် သေမှာ မမရဲ့ ၊အခုတောင် မမ ပြန်လာမယ်ဆိုတာမျှော်လင့်နေသေးလို့ အခုလို နေနေနိုင်တာ ၊ မသွားပါနဲ့တော့ မမရယ် ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုရော ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပါ မညာနေပါနဲ့တော့ ၊အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်လိုက်ပါတော့ "

မူမူအောင် သူ့ကို နာကျင်စွာ မော့ကြည့်နေရင်း ဆံပင်လေးများကို သပ်ပေးနေလိုက်ကာ ခေါင်းခါပြသည်။

" အမှန်ကို သိရတော့ ဘယ်သူအကျိုးရှိလို့လဲ ညီသူ ရယ် ၊ မင်း နစ်နာမယ် ၊တို့လဲ အပြောဆိုခံပတ်ဝန်းကျင်မှာနေရမယ် ၊အခန့်မသင့်ရင် သမီးအရင်းက ပြောတာခံရဦးမယ် ၊ဘာကောင်းတာမှ မရှိဘူးလေ ၊အမှန်ကိုပြောရရင်လည်း တို့ ညီသူ့ကို မချစ်ဘူး စိတ်ကစားတာနဲ့ သာယာမိတာသက်သက်ပဲ ၊ချစ်ရင်လည်း အဲ့လောက်ငယ်တဲ့သူကို မချစ်ပါဘူး ၊အဲ့တော့ တို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားစိတ်က မပြောင်းတော့ပါဘူး "

ညီသူ မျက်ရည် ဝိုင်းလာကာ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။ဒဏ်ရာရသွားသူတယောက်လို သွေးဆုတ်သွားသော မျက်နှာဖြင့် သူ့အနားမှထွက်သွားတော့သည်။ ဧည့်ခန်းတဝက်လောက်ရောက်မှ ပြန်လှည့်ပြောသည်။

" ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော်ချစ်ရတဲ့သူ စိတ်ဆင်းရဲမလား စိတ်ချမ်းသာမလား နှစ်ခုထဲပဲ ရိုးရိုးလေးစဥ်းစားတယ် ၊ ချစ်တယ် မချစ်ဘူးကတော့ မမ က ပိုသိမှာပေါ့လေ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ ၊ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ထွက်သွားရမဲ့သူက ကျွန်တော်ပါ ၊မမ ဒီမှာပဲ နေခဲ့လိုက်ပါ ၊အစတည်းက ဒီနေရာ ဒီဒေသ အကုန်လုံးက ကျွန်တော့်အတွက် အစိမ်းသက်သက်ပါပဲ ၊ပြီးရင်တော့ ညဘက် ဆိုင်ကိုတခေါက်လာခဲ့လိုက်ပါ ၊ဆိုင်သိမ်းပြီးရင် ကျွန်တော် နောက်ဆုံးပြောစရာ တခုရှိသေးတယ် "

​ပြောပြီးသည်နှင့် ချာကနဲလှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ညီသူထွက်သွားတာအတော်ကြာမှ မူမူအောင် အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ညီသူ့ စကားများက နားထဲမှမထွက်။ကြမ်းပေါ်ကို အမှတ်တမဲ့ကြည့်လိုက်တော့ တလုံးတလေကွဲနေသောကြက်ဥကဒ်နှင့် အအေးဘူး နို့ဘူးများ ။ပန်းစည်းက တစည်း။ မူမူအောင် ထိုင်ချလိုက်ကာ အားရပါးရငိုချလိုက်ပြန်တော့သည်။ ' ညီသူ ရယ် တနေ့တော့ တို့ကို နားလည်လာမှာပါ ၊အခုတော့ ခွင့်လွှတ်ပါ ၊ညီသူ့ကို တို့လဲ အရမ်းချစ်ပါတယ် ၊မမ လည်း အရမ်းချစ်ပါတယ် မောင်ရယ် 'ငိုရင်းပြောရင်းဖြင့် အချိန်အတော်ကြာသွားသည်။ကြမ်းပေါ်မှ ထလိုက်တော့ တံခါးဝတွင် ပြုံးကာကြည့်နေသောညီသူ ။မူမူအောင် လန့်သွားကာ ကြောင်ရပ်နေမိသည်။ညီသူ က သူ့ဆီရောက်လာကာ သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး နဖူးလေးကို ငုံ့နမ်းသည်။ မူမူအောင် ရင်တွေ တုန်နေကာ တကယ်မှဟုတ်ရဲ့လားဟုတွေးနေသည်။ နဖူးပေါ်မှ ညီသူ့ အထိအတွေ့က တကယ်ဖြစ်ကြောင်းသက်သေပင်။မူမူအောင် ညီသူ့ကို ပြန်ဖက်ထားလိုက်ကာ ထပ်ငိုသည်။

" ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ညီသူရယ် ၊တို့တော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ "

ညီသူက သူ့မေးလေးကို ဆွဲကိုင်ကာမော့​စေပြီး မျက်ရည်များကို ကြင်နာစွာသုတ်ပေးသည်။ပြီးမှ နူးညံ့စွာ တိုးတိုးပြောသည်။

"ခုနက တော့ မမ မောင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်ဆို ၊ အခုမှ ဘာကို တို့ကလည်း ၊ မမ လို့ပဲ ပြောပါနော် ၊ညီသူလို့လဲ မခေါ်နဲ့တော့ မောင်လို့ ခေါ်"

မူမူအောင် ရှက်သွားကာ ခေါင်းပြန်ငုံ့ပြီးပြောလိုက်သည်။

" အာ သူများ ကိုယ့်ဘာသာ ငိုနေတာကို ခိုးနားထောင်နေတယ် ၊ညီသူ မကောင်းဘူး"

ညီသူက သက်ပြင်းချပြီး 

" ခိုးနားထောင်တာမဟုတ်ပါဘူး ၊မခွဲရခင်လေး စားစရာတခုခုတော့ လုပ်ပေးခဲ့မယ် ဆိုပြီးပြန်ဝင်လာတာ ၊ပြီးတော့ မမ အခန်းကိုလဲ ဒီနေ့သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အိပ်ရာခင်းပြန်လဲရမှာ မို့လို့ "

ဟု လှိုက်လှဲစွာပြောသည်။မူမူအောင် ဝမ်းနည်းသွားကာ ညီသူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

" မ ကို ဘာလို့ အဲ့လောက်ချစ်ရတာလဲ မောင်ရယ် "

ညီသူ့ မျက်နှာချက်ချင်းပြုံးလာကာ 

"အဲ့လိုပဲအမြဲခေါ်ရတော့မှာနော် ၊ညီသူတွေ ဘာတွေ ပြန်မလုပ်နဲ့တော့ ၊ မောင် လည်း မသိဘူး မမရယ် ၊ချစ်တာကို ဘာလို့လဲဆိုတော့ မပြောတတ်ဘူး ဒီတိုင်းပဲ ချစ်တာပဲ "

ပြောပြီး သူ့နဖူးကို တခါပြန်ငုံ့နမ်းပြန်သည်။မူမူအောင် ကြည်နူးစိတ် ချစ်စိတ်တို့ဖြင့် ညီသူ့ မေးစေ့လေးကို မော့နမ်းလိုက်ပြီး လူချင်းခွာလိုက်သည်။

" အိမ်ရှေ့ကြီးမှာမောင်ရဲ့ အပြင်က ကြည့်ရင် အကုန်မြင်နေရတယ် "

ညီသူ လည်း ထိုအခါမှ ရှက်ရယ်ရယ်လိုက်ပြီး လွှတ်ပေးသည်။လက်ကိုတော့မလွှတ်။သူ့ပုံစံက မူမူအောင့်ကို စိတ်မချသေးသည့်ပုံ။မူမူအောင် သူ့ကိုပါ ခုံတွင်ထိုင်စေပြီး ပုခုံးပေါ်မှီထားလိုက်သည်။ညီသူကထိုအခါမှ လက်ကိုလွှတ်ကာ ပုခုံးကို ဖက်ထားပြန်သည်။မူမူအောင် စိတ်ထဲ လုံခြုံနွေးထွေးနေကာ ညီသူ့ အနားမှ မခွာချင်တော့ ။အမြဲတမ်းယခုလို နေချင်သည့်စိတ်သာ ရှိတော့သည်။ချစ်ရသူပုခုံးပေါ်ခေါင်းမှီပြီးငြိမ်ကာထိုင်နေရင်း မူမူအောင် တခုသတိရသွားသည်။

" မောင် စောစောက မသွားခင် မ ကို ဆိုင်လာခဲ့ဖို့ပြောတာဘာလို့လဲ ဟင် "

မော့ကြည့်ရင်းမေးလိုက်တော့ ညီသူကပြုံးကြည့်နေသည်။ 

" လာ မ ကိုယ်တိုင်လိုက်ကြည့် "

ဟုဆိုကာ သူ့လက်ကိုဆွဲပြီးအိမ်အပြင်ခေါ်လာသည်။အိမ်အပြင်ရောက်တော့ ကားငှားကာ ဆိုင်သို့မောင်းခိုင်းသည်။ကားပေါ်မှာလည်း ညီသူ မူမူအောင့်လက်ကိုမလွှတ်။ဆိုင်ရောက်တော့ မူမူအောင် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ဆိုင်က နှစ်ထပ်ဖြစ်နေပြီ ။အပေါ်ထပ်ပါ ငှားလိုက်ပုံရသည်။ဆိုင်နာမည်ပါပြောင်းထားသည်။

" Vita Mia Cafe "

မူမူအောင် အံ့အားသင့်စွာ ညီသူ လက်ဆွဲခေါ်လာသည်ကို မေ့ပြီး ဆိုင်ထဲရောက်လာသည်။အပြင်အဆင် ဆိုင်တွင်း အလှဆင်ထားသည်မှာ အရင်နှင့်မတူတော့ ။ စားသုံးသူများလည်း အတော်များသည်။ဝန်ထမ်းများက သူ့ကိုမြင်တော့ လာနှုတ်ဆက်ကြသည်။ အစ်မ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ ဘာညာစသဖြင့် မေးကြပြောကြသည်။မူမူအောင် ဝမ်းသာဝမ်းနည်းဖြင့် ဆိုင်လေးကို ပတ်ကြည့်နေမိသည်။ညီသူ သေချာကိုပြန်လုပ်ထားတာအသိအမှတ်ပြုမိသည် ။ဆိုင်လေးက ပိုပြီး ထိုင်ချင်စရာလေးဖြစ်နေသည်။ညီသူက သူ့လက်ကိုဆွဲကာ အပေါ်ထပ်ကို ဘေးလှေကားမှ တက်ခိုင်းသည်။အပေါ်တွင် ထိုင်သူတချို့ရှိသော်လည်း အောက်မှာလောက်မများ။သီချင်းသံ ချိုချို တိုးတိုးလေးက ပျံ့လွင့်နေသည်။ 

ညီသူ သူ့ကို အခန်းငယ်တခုထဲခေါ်သွားသည်။အခန်းထဲတွင် စာအုပ်စင်များ ပတ်လည် နံရံအပြည့် ဘေး မှန်ပြူတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ခုံနှစ်လုံး စားပွဲတလုံး ၊ပက်လက် ကုလားထိုင် တခု ခင်းထားသည်။ညီသူက မူမူအောင့်လက်ကို ဆွဲကာ ခုံမှာထိုင်စေသည်။ခဏနေတော့ တံခါးလာခေါက်သည်။ညီသူ ထဖွင့်ပေးတော့ ဝန်ထမ်း ကလေးမလေးတယောက် လင်ဗန်းလေးနှင့် ရပ်နေသည်။ညီသူက လင်ဗန်းကို ယူလိုက်ပြီး ကျေးဇူး ညီမလေး ဗန်းလည်းထားခဲ့ ပြီးမှ ကိုယ်ယူခဲ့လိုက်မယ် ဟုပြန်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ မူမူအောင့်ရှေ့သို့ ကော်ဖီတခွက် မုန့် မျိုးစုံတပန်းကန်ချပေးသည်။

" မ မြည်းကြည့်ပါဦး၊Vita Mia ရဲ့ မုန့်နဲ့ကော်ဖီ ၊ Menu က မောင်ဆွဲတာ မုန့်ဖုတ်တာတော့ ဆရာတယောက်ငှားထားရတာပေါ့ ၊သူ့ကို သင်တန်းကြေးပါပေးပြီး မောင်သူ့ဆီက သင်နေတယ် ၊ကော်ဖီကလဲ Decaf ( ကဖင်းမပါ ) လေ စက်သပ်သပ် မှာထားတယ် မ ဖို့ ၊မ ကော်ဖီကြိုက်သလောက်သောက်လို့ရပြီ အခု ၊ဒီအခန်းက မ အတွက် စာဖတ်ဖို့ ကော်ဖီသောက်ဖို့ သီးသန့်လုပ်ထားတာ ဧည့်သည်ပေးမထိုင်ဘူး "

ညီသူ့ ရှည်လျားသောစကားအဆုံး မူမူအောင် ကြည်နူးစွာ မျက်ရည်ပါလည်လာသည်။ဘာမှမပြောနိုင်ပဲ ညီသူ့ကိုကြည့်ရင်း ကော်ဖီယူသောက်လိုက်သည်။မုန့်ယူစားသည်။ မူမူအောင် ကလေးတယောက်လိုခံစားနေရတော့သည်။ လူကြီးတယောက်က အလိုလိုက်ပြီး လိုချင်တာလိုက်ဝယ်ပေး လိုက်ဝယ်ကျွေးနေသလို ခံစားရသည်။ ညီသူ့ကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မောင် ညနေက မသွားခင် ဆိုင်ကို လာခိုင်းတာ ဒါတွေ မ ကိုကြွားဖို့ပေါ့လေ ဟုတ်လား "

ညီသူက ပြုံးနေရင်းခေါင်းခါပြသည်။ ခဏနော် ဟုဆိုကာ အခန်းထဲမှထထွက်သွားသည်။မူမူအောင် သိချင်စိတ်ဖြင့် ညီသူ့ကို စောင့်နေရင်း စာအုပ်စင်ကိုပတ်ကြည့်နေမိသည်။စာအုပ်က အဟောင်းအသစ်အများကြီးထည့်ထားတာတွေ့ရသည်။ စာရေးဆရာလည်းအစုံ ၊ စာပေအမျိုးအစားလည်းစုံလှသည်။သူ ဘယ်လိုများရှာထားပါလိမ့်ဟုတွေးနေတုန်း ညီသူပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။လက်ထဲက ဖိုင်တွဲကို မူမူအောင့်ကိုပေးပြီးဝင်ထိုင်လိုက်သည်။မူမူအောင်ဖွင့်ကြည့်တော့ ဆိုင်အဆောက်အဦးကို အပြီးသတ်ဝယ်ထားသောစာချုပ် ၊စာချုပ်တွင် ဝယ်ယူသူနာမည်က ဒေါ်မူမူအောင် (ကိုယ်စား)ဟုအမည်တပ်ထားပြီးညီသူလက်မှတ်ထိုးထားသည်။နောက်တရွက်က သူလက်မှတ်ထိုးထားသော ဆိုင်အရောင်းစာချုပ် ၊ထိုစာချုပ်တွင် သူပေးလိုက်တုန်းကအတိုင်း သူ့လက်မှတ်သာပါသည်။ညီသူ လက်မှတ်မထိုးထား။မူမူအောင် ချက်ချင်းမော့ကြည့်တော့ သူ့ကိုမြတ်နိုးစွာကြည့်နေသော ညီသူ့ကိုတွေ့ရသည်။

" ဒီဆိုင်လေးကို မ ဘယ်လောက်တန်ဘိုးထားတယ်ဆိုတာ မောင်သိတယ် ၊မ သဘောအတိုင်းသာ အရောင်းအဝယ်စာချုပ် ယူလာပေးလိုက်တာ မောင် ယူဖို့ စိတ်ကူး အစတည်းက မရှိဘူး ၊အဆောက်အဦးပိုင်ရှင် ဦလေးကလည်း သင့်တင့်တဲ့စျေးနဲ့ဆိုတော့ မောင့်ကိုရောင်းပေးတယ်လေ ၊ ညနေက အိမ်မှာ ပြောတာက မောင်ထွက်မသွားခင် ဒါတွေ မ ကို အပ်ခဲ့ဖို့ ပြောဖို့ လာခိုင်းတာပါ ၊ဆိုင်နာမည် Vita Mia ဆိုတာက အီတလီလိုလေ My life လို့ခေါ်တာ ၊မ က မောင့် ဘဝ မို့ အဲ့နာမည်ပြောင်းထားတာ "

ညီသူ့ စကား အဆုံး မူမူ အောင် ထိုင်ရာမှထကာ ညီသူ့ကို ပြေးဖက်ရင်း ငိုသည်။ဒီတခါတော့ ကြည်နူးဝမ်းသာလွန်း၍ငိုရသည်သာ။ညီသူက သူ့ကို ထပွေ့ချီလိုက်ပြီး ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်ဝင်ထိုင်သည်။မူမူအောင် ညီသူ့ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်းက မော့ကြည့်ကာ ညီသူ့ နှုတ်ခမ်းကို သူ့နှုတ်ခမ်းလေးဖြင့်ထိကပ်နမ်းလိုက်တော့သည်။

~~~~~~~~~~~~~~

(11)

ငြင်သာစွာ နမ်းလိုက်သော မမ နှုတ်ခမ်းလေးကို ညီသူ အသာအယာလေး စုပ်ယူလိုက်ပြီး ပြန်နမ်းလိုက်၏။မမ က ခေါင်းလေးမော့ကာ မျက်လုံးလေးမှိတ်ထားပြီး ငြိမ်နေသည်။နမ်းနေရင်း ညီသူ ပါးလေးကို လက်ဖြင့်ပွတ်နေကာ အသည်းယားလာပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို အားဖြင့် အတင်းဆွဲစုပ်ထားမိသည်။မမ ထံမှ ဟင့် ဟုညည်းသံလေးကြားရပြီး သူ့ နှုတ်ခမ်း ကို ပြန်လိုက်စုပ်ယူ နေ၏။အတော်ကြာမှ မမ မောသွားကာ ညီသူ့မျက်နှာဆီမှ ခွာတော့သည်။မျက်လုံးမဖွင့်သေးပဲ အမောဖြေနေပြီး ခဏနေမှ ညီသူ့ကို မော့ကြည့်သည်။မျက်နှာလေး ရဲနေပြီး ရှက်နေသော်လည်း အကြည့်မလွှဲတော့ပဲ မြတ်နိုးစွာကြည့်နေပြီး ညီသူ့ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ကာ ပါးကို ထပ်နမ်းသည်။ညီသူလည်း တင်းနေအောင်ဖက်ထားလိုက်ပြီး စကားစပြောသည်။ 

" မ ဒီည ဆိုင်မှာ အိပ်မလား ၊မောင် အိမ်လိုက်ခဲ့ရမလား "

ထိုအခါမှ မမ ရှက်သွားကာ ရင်ခွင်ထဲခေါင်းတိုးပြီး 'ဟင့်အင်း မသိဘူး မအိပ်ပါဘူး'ဟု ခေါင်းခါရင်းပြောသည်။ညီသူ ရယ်နေလိုက်ပြီး ခေါင်းလေးကို ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။ပြီးမှ ဆံပင်လေးကိုသပ်ပေးရင်း သက်ပြင်းချကာ ဆက်ပြောသည်။

" မ ကို တယောက်တည်းပြန်မလွှတ်ရဲဘူး မ ရယ် ၊ ထပ်ပြီး မောင့်ကို ထားခဲ့မှာ စိုးတယ် "

နာကျင်လှိုက်လှဲစွာပြောလိုက်သော ညီသူ့ စကားအဆုံးမှာ မူမူအောင် မျက်ရည်ဝဲရသည်။သူ ပစ်ထားခဲ့မိသည်ကို နောင်တရမဆုံးတော့။ညီသူ့ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ဆွဲယူငုံ့စေပြီး မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်ကာ အလေးအနက်ပြောလိုက်၏။

" မောင့်ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီးမထားခဲ့တော့ဘူး သိလား ၊ မောင် မယုံနိုင်သေးရင်လည်း အိမ်လိုက်ခဲ့လေ၊ဆိုင်မှာက ဘယ်နားသွားအိပ်မလဲ "

ထိုအခါမှ ညီသူ စိတ်သက်သာရာအနည်းငယ်ရသွားပုံဖြင့် သူ့နဖူးကို ငုံ့နမ်းပြန်သည်။

" ဆိုင်အောက်ထပ်က စတိုခန်းက မောင့်အခန်းလေ မရဲ့ ၊မောင်အဲ့မှာပဲ အိပ်တာ ၊ဟို . . .မ မရှိတော့ တခါတခါ အိမ်လာရှင်းပေးတဲ့နေ့ဆိုရင် မ အိပ်ရာမှာဝင်အိပ်တယ် ၊မ မသွားခင်က အိပ်ခဲ့တဲ့ ခေါင်းအုံးစွပ်နဲ့ အိပ်ရာခင်းလေးတွေ မောင်မလျှော်ဘူး ၊မောင် အိပ်တဲ့နေ့ဆို အဲ့ဒါတွေသုံးတယ် ၊ မ ကိုယ်နံ့လေးကျန်နေတယ်လို့ ခံစားရတယ်လေ " 

ညီသူ က ပြုံးပြီးပြောပြနေသော်လည်း မူမူအောင် မျက်ရည်ကျသည်။ညီသူက သူ့မျက်ရည်တွေကို ဖွဖွလေးသုတ်ပေးနေ၏။မူမူအောင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီးအရဲစွန့်ပြောလိုက်တော့သည်။

" အိမ်လိုက်ခဲ့နော် ၊ဆိုင်မှာက မနက်ဆို ဝန်ထမ်းတွေလာမှာဆိုတော့ မ ရှက်တယ် "

​​ပြောပြီး မျက်နှာနီနေကာ ရှက်နေပြန်သည်။ညီသူ ကခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သူ့ကို ဖက်ထားကာ ငြိမ်နေပြန်သည်။နှစ်ယောက်သား တယောက်ကိုတယောက်ဖက်ထားပြီးထိုင်နေမိတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားသည် မသိ တံခါးခေါက်သံကြားမှ ထလိုက်ကြသည်။ညီသူ တံခါးဖွင့်ကြည့်တော့ ဝန်ထမ်းတယောက် ။ ' ဆိုင်ပိတ်တော့မလို့ လာပြောတာ အကို 'ဟု ပြောပြီး သူ့ကိုပါနှုတ်ဆက်သည်။ထိုကလေးက ပြန်ဆင်းကာနီးနောက်လှည့်ကာ 

" အစ်မ ပြန်လာမှပဲ ၊နို့မို့ဆို အကို က ညည မအိပ်ဘူးထင်တယ် မနက်ဆို တော်တော်နှိုးယူရတာ၊ပြီးတော့ အခုမှ မျက်နှာကပြုံးဖော်ရတော့တယ် ၊အရင်ရက်တွေဆို အမြဲမှုန်တေတေနဲ့ အစ်မရဲ့ "

ဟုပြုံးစိစိဖြင့်ပြောကာ ဆင်းသွားသည်။မူမူအောင်မျက်လုံးပြူးသွားကာ ညီသူ့ကိုကြည့်လိုက်မိသည်။ညီသူ က ရှက်ရွံ့စွာခေါင်းငုံရယ်နေပြီး 'ဘာကြည့်တာလဲ မ ရဲ့ 'ဟုပြောနေသည်။

" မောင် မ ကိုမှန်မှန်ပြောစမ်း ၊ဆိုင်က ကလေးတွေ အကုန် သိနေတာလား "

မူမူအောင် ပြုံးစစဖြင့်မေးတော့ ညီသူက ခေါင်းကုတ်နေကာ သူ့ကို မချိသွားဖြဲကြည့်သည်။ပြီးမှ

" မောင် ဘာမှ မပြောပါဘူး ၊ တရက် ဦးတင်အောင် ဆိုင်ကိုလာပြီး မ အကြောင်းလာစုံစမ်းလို့မောင်နဲ့တွေ့တယ်၊သူ့ သမီးလဲ ပါတယ် ၊သူမေးတဲ့ပြောတဲ့ပုံစံကို မောင် တဖြည်းဖြည်း သည်းမခံနိုင်တော့လို့ ဆိုင်ထဲမှာ အော်ပစ်လိုက်တာ ၊ဝန်ထမ်းလေးတွေ တချို့က ကြားသွားတာပေါ့ "

ဟုပြောပြသည်။

"ဘယ်လိုတောင် အော်လိုက်လို့ သိကုန် တာလဲ မောင်ရယ် "

မူမူအောင် ဆက်မေးတော့ အပြစ်လုပ်ထားမိသော ကလေးတယောက်လို ညီသူ က တွန့်ဆုတ်စွာဖြေ၏။

" ဟိုလေ မမ က ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ဘူး ၊ခင်ဗျားလဲ မမနဲ့ ဝေးဝေးနေ ၊ထပ်ပြီး မမ ကို စိတ်ညစ်အောင် ဝမ်းနည်းအောင် မျက်ရည်ကျအောင်လာလုပ်ရင် အသက်ချင်းလဲပစ်မယ် ၊ကျုပ်မှာ ဘာမှတွယ်တာစရာ ဆုံးရှုံးစရာ မရှိဘူး ကျုပ်က တကောင်ကြွက်ပဲ၊မယုံရင်စမ်းကြည့် လို့ ပြောလိုက်တာ အသံက ဒေါသနဲ့ နည်းနည်းကျယ်သွားတယ် ၊အဲ့နောက်ပိုင်းဆိုင်က ကလေးတွေ သိကုန်တာပဲ ၊ မောင် ဆိုင်ကိုဝယ်တော့လည်း မ နာမည်နဲ့ဝယ်တာဆိုတာကို သက်သေ လုပ်တဲ့ ဝန်ထမ်းတယောက်က သိတယ်လေ ၊သူတို့အကုန်သိသွားတာပေါ့ ၊မောင့်ကို နားလည်ပေးကြပါတယ် ၊ဆိုင်ကိစ္စလည်း မဖြစ်သာမှ မောင့်ကိုလာပြောကြတာ ၊တချို့ဆို အစ်မ က ပြန်လာမှာပါ အကိုရ ဆိုပြီးလာလာအားပေးကြသေးတယ် " 

မူမူအောင် ညီသူ့ စကားအဆုံးမှာ သူ့ကို ပြေးဖက်လိုက်သည်။ညီသူ့ ကျောလေးကို ပွတ်ပေးရင်း 'မောင်ရယ် မ ကြောင့်နဲ့ ဒုက္ခတွေ များလိုက်တာ 'ဟုပြောရင်းမေးဖျားလေးကို မော့နမ်းလိုက်သည်။ဆိုင်ပိတ်ပြီးတော့ မူမူအောင် အိမ်မပြန်တော့ ။ညီသူ့ အခန်းလေးထဲဝင်ကြည့်လိုက်တော့ သေချာပြင်ဆင်ထားတာတွေ့ရသည်။ကုတင်ပေါ်ထိုင်နေလိုက်ရင်း အပျိုဖြန်းလေးလို ရင်က တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာနေ၏။

ညီသူ ဆိုင်တံခါးပိတ် မီးများပိတ်ပြီး အခန်းထဲဝင်လာတော့ ကုတင်စွန်းပေါ်ထိုင်နေသော မမကို တွေ့လိုက်ရသည်။မျက်နှာလေးနီနေကာ အသက်ရှူမြန်နေပုံရသည်။ခြေထောက်လေးများက ကုတင်ဘေးတွဲလောင်းချထားကာ တချောင်းနှင့်တချောင်းချိတ်ထားသည်။ညီသူ့ကို တချက်မော့ကြည့်ပြီး ခေါင်းပြန်ငုံ့နေသည်။ညီသူ အသည်းယားလာကာ သူ့ဘေးကို ဝင်ထိုင်ပြီး ပုခုံးလေးကို အသာအယာ ဖက်လိုက်သည်။တချက်တုန်သွားကာ မမ သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။ပြီးတော့ ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားပြန်သည်။ညီသူ မျက်နှာလေးကို မေးစေ့ကိုလက်ဖြင့်ကိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းဆွဲလှည့်ကာ နမ်းလိုက်တော့သည်။ တောင့်တောင့်ကြီးနေနေရာမှ ခဏအကြာတွင် မမ သူ့ကို ပြန်နမ်းလာတော့သည်။

ညီသူ အကြာကြီး နမ်းနေရင်းက လျှာလေးဖြင့်နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုလုံးကိုထိုးကာ ပွတ်သပ်ပေးတော့ မမ နှုတ်ခမ်းများ ဟ လာတော့သည်။နမ်းနေရင်း ကုတင်ပေါ် ဖြည်းဖြည်းလှဲချလိုက်ပြီး မမ လျှာလေးကို ငြင်သာစွာ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်နေလိုက်သည်။မမ လက်နှစ်ဘက်က သူ့လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်လာကာ အငမ်းမရပြန်နမ်းနေ၏။ ချိုသာလှသော အနမ်းများအောက်မှာ ညီသူ တယောက်နစ်မြုပ်နေရင်း လက်က မမ တကိုယ်လုံးကို ပွတ်သပ်ပေးနေမိလိုက်သည်။အင်္ကျီပေါ်မှနေ၍ဖွံထွားလှသော ရင်သားများကို ဆုပ်နယ်ပေးနေပြီး ဗိုက်သားရှပ်ရှပ်လေးဆီ လက်ကရောက်သွားသည်။ထို့နောက် ပေါင်လုံးလေးကို ထဘီပေါ်မှာ ပွတ်သပ်နေလိုက်ပြီးပေါင်ကြားထဲကို လက်ထည့်ရန်ပြင်လိုက်စဥ် 

" မလုပ်နဲ့ "

ဟု အလန့်တကြား ထအော်ကာ မမ ရုန်းထသည်။ ညီသူ လန့်သွားမိကာ ကြည့်လိုက်တော့ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေသော မမ မျက်နှာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။သူ့ကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကို အထင်းသားတွေ့လိုက်ရသည်။ညီသူ အံ့သြစိတ် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပုခုံးလေးကို ကိုင်ကာ ငြင်သာစွာမေးလိုက်မိသည်။

"မမ မမ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် ၊ မောင် ဘာမှားသွားလို့လဲ ၊မောင်ပါ မ ရဲ့ "

ထိုအခါမှ မူမူအောင်သတိဝင်လာကာ ကုတင်ပေါ်ထထိုင်သည်။ ညီသူ့ကို မကြည့်ပဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ငြိမ်နေသည်။ညီသူလည်း ထထိုင်လိုက်ကာ ဘေးနားကပ်ပြီး ပုခုံးလေးကို ဆွဲကာ ရင်ခွင်ထဲ မှီနေစေလိုက်သည်။ခဏကြာမှ ညီသူ့ကို မျက်ရည်များဖြင့်ကြည့်နေပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။

" မောင် တခါက မာလာ့ အဖေအကြောင်းမေးဖူးတယ်လေ မှတ်မိလား "

ညီသူ စိတ်ထဲ ထိတ်ကနဲဖြစ်သွားကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ထိုနေ့က မမ မျက်နှာကို ပြန်မြင်ယောင်မိပြီး ကမန်းကတမ်းပြောလိုက်ရသည်။

"မ  ရတယ် မပြောနဲ့ ၊မောင် မသိချင်ဘူး ၊ မ စိတ်ဆင်းရဲရမဲ့ကိစ္စဘာမှမတွေးနဲ့ မပြောနဲ့နော် ၊မေ့လိုက်နော် "

မူမူအောင်ခေါင်းခါပြပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ညီသူ့ကို ပြောပြသည်။ ၁၇ နှစ်အရွယ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေး ၊ ပျော်ရွှင်နေသော ဘဝလေး ၊ စာခေါ်သင်ပေးနေသော ဆရာ ၊ မူးယစ်ရည်ဝေစေသော အချိုရည် တခွက် ၊ထိတ်လန့် ကာ အသည်းခိုက်မတတ် နာကျင်ခဲ့ရသော အိပ်မက်ဆိုး ၊တခုချင်းကို ငိုရှိုက်ရင်းပြောပြလိုက်တော့သည်။ပြောပြီးသည်နှင့် ချုံးပွဲချ ငိုသည်။

ညီသူ အဆမတန် နာကျင်သွားကာ မျက်ရည်လည်လာပြီးချစ်ရသော မမ ကို ကုတင်ပေါ်လှဲနေစေလိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ တင်းနေအောင်ဖက်ထားတော့သည်။အရွယ်မတိုင်ခင် ရခဲ့သော စိတ်ဒဏ်ရာကို တွေးမိကာ သနားစိတ် စာနာစိတ်တို့ဖြင့် တိုးတိုးလေးပြောကာ ချော့သည်။

" တိတ်ပါ မ ရယ် ၊ မကြောက်နဲ့တော့နော် ၊ နောက်ကို မ တဘဝလုံး ဘယ်တော့မှ မနာကျင်စေရဘူး ၊မ ဘေးမှာ မောင်အမြဲရှိနေမှာပါ ၊ အဲ့ကိစ္စကို တခါတည်းမေ့ပစ်လိုက်တော့နော် "

မူမူအောင် ကြေကွဲစွာ ပြောပြပြီး ငိုနေမိသည်မှာအတော်ကြာသည်။အငိုစဲတော့ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ထဲမှာ ရောက်နေတာ သိလိုက်ရသည်။ ညီသူ့စကားသံအဆုံးမှာ သူ့ကိုတိုး၍ဖက်ထားလိုက်ပြီး ငြိမ်နေလိုက်သည်။သူ့ကျောလေး ပုခုံးလေးများကို ပုတ်ပေးပြီး ကြင်နာစွာ နှစ်သိမ့်နေသော ညီသူ့ကို ပို၍အားကိုးမိလာသည်။ခဏကြာမှ ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ ညီသူ့ကို တိုးတိုးလေးမေးမိသည်။

" မောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဟင် ၊ မ က မောင့်ကို ချစ်ပေမဲ့ ဟိုလေ အိပ်ရာပေါ်က ကိစ္စကို အရမ်းကြောက်နေတော့ မောင့်ကို မတရားသလိုဖြစ်နေပြီ၊ မောင်လည်းချစ်တဲ့သူနဲ့ အတူတူနေချင်မှာပဲ ၊ဒါပေမဲ့ မ အတွက်က လိင်ဆက်ဆံတဲ့ကိစ္စဆိုတာ နာကျင်စရာကြောက်စရာ တခုလို့ပဲ စိတ်ထဲစွဲနေပြီ မောင်ရယ် ၊ မ စောစောက အော်လိုက်တာကို ခွင့်လွှတ်နော် "

" မောင် စိတ်ရှည်ပါတယ် မ ရယ်၊ မ ကို ချစ်တာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုချင်စိတ်တခုတည်းမှမဟုတ်တာ ၊ မ စိတ်ကို မောင် ပြန်ကုစားပေးမှာပေါ့ ၊ ချစ်သူ ပေးတဲ့ အယုအယတွေဟာ ကြည်နူးစရာ သာယာစရာ ပဲရှိပြီး ဘာမှ မနာကျင်ရဘူး ကြောက်စရာမကောင်းဘူးဆိုတာ မောင် သက်သေပြပေးမှာပေါ့ မ ရယ် ၊မ ဘာပဲ ဖြစ်နေနေမောင်က ချစ်နေမှာပဲလေ ၊ တရားတာ မတရားတာတွေ မတွေးနေနဲ့နော် ၊ မ သိထားရမှာက မောင် မ ကို အရမ်းချစ်တယ် ၊ဘယ်တော့မှ နာကျင်အောင် မလုပ်ဖူး ဆိုတာပဲ ဟုတ်ပြီလား ၊မငိုနဲ့ ဝမ်းမနည်းနဲ့တော့နော် ၊အခုက စပြီး မောင့် ကိုပဲ တွေး ၊ကျန်တာမေ့ထားလိုက်တော့နော် "

ညီသူက ကြင်နာစွာပြောပြီး သူ့နဖူးလေးကို အမြတ်တနိုးနမ်းရှိုက်သည်။ထို့နောက် 'မ ခဏနော် ညစာသွားယူလိုက်ဦးမယ် 'ဟုပြောပြီးအပြင်ထွက်သွားသည်။ပြန်လာတော့ နွားနို့ ကော်ဖီ နှင့် မုန့်များပါလာသည်။ညစာအတူစားပြီးသောအခါ ညီသူက သူ့ကို ရေချိုးခန်းထဲလိုက်ပို့သည်။ သွားပွတ်တံအသစ်က သူ့ဖို့ အဆင်သင့် ။သူလာအိပ်ဖြစ်လျင် သုံးဖို့ ဝယ်ထားတာဟုပြောသေးသည်။ မျက်နှာသစ် ကိုယ်လက်သပ်ပြီးတော့ ညအိပ်ဝတ်စရာ သူ့ ရှပ်အင်္ကျီတထည်နှင့် ဘောင်းဘီတထည်ထုတ်ပေးသည်။မူမူအောင် အဝတ်လဲတော့ ညီသူ ပန်းကန်တွေခွက်တွေ သိမ်းသွားကာ အခန်းထဲမှထွက်သွားပေးသည်။ခဏနေတော့မှပြန်ဝင်လာကာ သူ့ကို ကုတင်ပေါ်လှဲနေစေပြီး ဘေးက ဝင်အိပ်သည်။ 

သူ့ဘက်ကို စောင်းအိပ်နေပြီး အိပ်ပျော်အောင်ချော့သိပ်ပေးနေတော့သည်။မူမူအောင် မနေနိုင်တော့ပဲ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းတိုးဝင်ကာ သူ့ကိုဖက်ထားလျက် မျက်လုံးများမှိတ်ပြီး အိပ်ရန်ကြိုးစားနေလိုက်တော့သည်။ပြီးခဲ့သည့် သုံးလ အတွင်းမှာ တခါမှ ယခုလောက် သက်တောင့်သက်သာ မအိပ်ခဲ့ရ။ညတိုင်း ညီသူ့ကိုလွမ်းသည့်စိတ်ဖြင့် ဇွတ်အိပ်ပျော်အောင်ကြိုးစားခဲ့ရသည်။အခုတော့ ညီသူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်နေရပြီ။လုံခြုံနွေးထွေးမှုကြောင့်ရော ခရီးပန်းထားသည်ကြောင့်ရော မျက်လုံးများစင်းလာကာအိပ်ချင်လာ၍ညီသူ့ကိုမော့ကြည့်တော့ သူ့ကို တင်းနေအောင် ဖက်ထားကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်ကိုတွေ့ရသည်။ခဏကြာတော့ မူမူအောင်လည်း အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~

(12)

( ဤအပိုင်းတွင် အသက် ၂၁ နှစ်အောက်မဖတ်ရ အရေးအသားများ ပါဝင် ပါသည်။)

' မမ ရေ မမ ' ဟုသော အသံကြောင့် မူမူအောင် နိုးလာခဲ့သည်။ညီသူ အိပ်ရင်းယောင်ခေါ်နေသည်သာ။မူမူအောင် ညီသူ့ ပါးလေးကို နမ်းလိုက်ကာ ' မမ ရှိတယ်လေမောင်ရဲ့ 'ဟုပြောရင်း ညီသူ့ ဆံပင်လေးများကို သပ်ပေးနေလိုက်သည်။မျက်မှောင်ကြုံနေပြီး ချွေးများထွက်နေသော ညီသူ့ကိုကြည့်ပြီး မူမူအောင်သနားမိသည်။အိပ်မက်ဆိုးမက်နေပုံရသည်။ 'မောင်ရယ် ဘယ်လောက်တောင် သတိရနေခဲ့တာလဲ မ ကိုခွင့်လွှတ်ပါ 'စိတ်က နာကျင်စွာတွေးနေရင်း ညီသူ့ကို အသာအယာလှုပ်နှိုးလိုက်သည်။

" မောင် မ ရှိတယ် လေ ၊ခဏ ထဦး ၊ထ ထ ရေ ထသောက်လိုက် "

ညီသူ ထွက်သွားသော မမ နောက်ကို ပြေးလိုက်နေသော်လည်းမမှီ ။ မမ က လှည့်ကြည့်ရင်း ရယ်ကာမောကာဖြင့် သူ့ကိုနှုတ်ဆက်ကာ တဖြည်းဖြည်းအဝေးရောက်ကာသွားသည်။ ညီသူ အသံကုန်အော်နေသော်လည်း အသံကမထွက်လာ ။ ထိုစဥ် သူ့ပုခုံးကို ကိုင်လှုပ်နေသော လက်တဖက် ကို ခံစားမိလိုက်သည်။လန့်နိုးလာကာ မျက်စိရှေ့ကိုကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကို စိုးရိမ်စွာ ငုံ့ကြည့်နေသော မမ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ချက်ချင်း ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲယူဖက်ထားကာ ပါးစပ်မှ ' မ ဘယ်မှ မသွားနဲ့တော့နော် ' ဟု တတွတ်တွတ်ပြောနေမိသည်။

မူမူအောင်စိတ်မထိန်းနိုင်စွာ ညီသူ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို စနမ်းလိုက်မိတော့သည်။ ညီသူ က အိပ်ရာနိုးကာစ အိပ်တဝက်နိုးတဝက်ဖြင့် ပြန်နမ်းနေသည်။ခဏနေမှ လုံးဝ နိုးသွားကာ သူ့ကို ပက်လက် လှန်လိုက်ပြီး အပေါ်စီးမှနေ၍ သူ့ကို တရှိုက်မက်မက် နမ်းလေသည်။ ညီသူ့အနမ်းများက ပြင်းထန်လာပြီး မူမူအောင် လည်းပြန်လည်တုံ့ပြန်ကာ နမ်းနေမိသည်။နမ်းနေရာမှ ရပ်လိုက်ကာ ညီသူ သူ့မျက်နှာကို ချစ်မြတ်နိုးစွာငုံ့ကြည့်နေသည်။ပြီးတော့မှ ' မ မောင့်ကို ယုံတယ်မို့လားဟင် 'ဟု မေးကာ ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးလေးများကို တလုံးချင်း ဖြည်းညှင်းစွာဖြုတ်နေ၏။မူမူအောင် ညီသူ့ကို သာနူးညံ့စွာကြည့်နေပြီးခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ညီသူ ကြယ်သီးအကုန်ဖြုတ်ပြီးသွားသောအခါ ရှပ်အင်္ကျီကို ရင်ဘတ် ဟလိုက်သည်။ဖြူဖွေးကာ ကြီးမားလုံးဝန်းသော မမ ၏ ရင်နှစ်မွှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ညီသူ မနေနိုင်စွာပင် ငုံ့နမ်းလိုက်ပြီး ' မ ရယ် အရမ်းလှတာပဲ ' ဟု ပြောလိုက်မိသည်။မူမူအောင် မှာ မိမိ အပေါ်ပိုင်း ဗလာ ဖြစ်သွားသည်နှင့် လူကတောင့်တင်းသွားကာ ရှက်စိတ်ကြောက်စိတ်က ဝင်လာသည်။သို့သော် ညီသူက နို့ နှစ်မွှာကြား ငုံ့ပြီးမျက်နှာအပ်ကာ ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သောအခါ ကြောက်ရွံ့စိတ်မပေါ်လာတော့ ။ညီသူ့ မချင့်မရဲ ရေရွတ်သံအဆုံးမှာ ကြည်နူးမိကာ ပြုံးပြီးပြောလိုက်မိသည်။ 

" မလှပါဘူး ၊မ က အသက်ကြီးနေပါပြီ မောင်ရယ် "

ညီသူက သူ့ မျက်နှာနားကပ်လာကာ ' အသက်ဘယ်လောက်ကြီးကြီး မောင့် မျက်စိထဲမှာ အပျိုလေး ပဲ မ က ' ဟုပြောကာ နှုတ်ခမ်းကို ငုံ့နမ်းသည်။မူမူအောင် လည်းလိုလိုချင်ချင် ပြန်နမ်းနေမိသည်။ ညီသူ့ လက်များက သူ့ နို့နှစ်ဘက်ကို တလှည့်စီဆုပ်နယ် ပွတ်သပ်ပေးနေတာကို ကျေနပ်သာယာနေမိသည်။အထိအတွေ့ကြောင့် လူက မငြိမ်နေတော့ပဲ လူးလွန့်လာကာ ညီသူ့ကို ဖက်ထားပြီး လျှာကို အငမ်းမရစုပ်ယူနေလိုက်မိသည်။ညီသူ့ လက်ချောင်းလေးများက နို့သီးခေါင်းလေးများကို ပွတ်သပ်ကစားပြီး ဖွဖွလေး ညှစ်ချေပေးမှုကြောင့် နို့သီးခေါင်းလေးများမှာ တင်းနေပြီး မာလာတော့သည်။ညီသူက နမ်းနေရာမှ ဖယ်ကာ သူ့ မျက်နှာကို အောက်သို့ တဖြည်းဖြည်းဆင်းသွားသည်။

နို့အုံကိုလျှာဖြင့် လျက်ပေးသောအခါ မူမူအောင် ကျောက ကုတင်ပေါ်မှ ကြွတက်သွားသည်။နို့သီးခေါင်းလေးကို ငုံပြီး စို့ကာ လျှာဖြင့် တို့တို့ပေးသောအခါ ပေါင်ကြားထဲမှ စိုထိုင်းလာကာ ပေါင်နှစ်လုံးကို လိမ်ထားလိုက်မိတော့၏။ ညီသူ ကတော့ ညင်ညင်သာသာ စို့လိုက် လျက်လိုက် စုပ်လိုက် ဖြင့် သူ့ နို့ နှစ်လုံးနှင့် နို့သီးခေါင်းလေးများကို အလုပ်ပေးနေသည်။မူမူအောင် တင်းထားသေးသော်လည်း မရတော့ ' အင်း  မောင် ရေ . . အဟင့် ဟင့် ဟင့် ' စသဖြင့် ညည်းသံများထွက်နေမိသည်။

ညီသူ က ခေါင်းဖြင့် ရင်ဘတ်အနှံ့ပွတ်နေရင်း ဗိုက်ပေါ် မျက်နှာရောက်သွားပြန်သည်။ဗိုက်သားလေးများကို နှုတ်ခမ်း စုပ်နမ်းလိုက် လျှာလေးဖြင့် လျက်ပေးလိုက် လုပ်နေပြီး ချက်ကိုပါ လျှာဖျားလေးဖြင့် ထိုးထိုးပေးနေသည်။လိမ်ထားသောသူ့ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ညီသူ ကအသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးပြီးဘေးကို ချလိုက်ကာ သူမသိလိုက်ခင်မှာပင် ဘောင်းဘီကို ဒူးအထိ ချွတ်ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ညီသူ မမ ဗိုက်လေးကိုနမ်းနေရာမှ ဘောင်းဘီ မရှိတော့သော ပေါင်လေးနှစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် ရွရွလေးပွတ်ပေးနေလိုက်သည်။လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက် အသာအယာညှစ်ပေးလိုက်လုပ်ကာ ထထိုင်လိုက်သည်။ မမ က သူရပ်သွားတော့ သူ့ကို မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်သည်။သူကြင်နာစွာပြုံးပြလိုက်ပြီး မမကို ပုခုံးလေးမှ မ လိုက်ကာ ရှပ်အင်္ကျီကို လုံးဝ ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ မမက ထိုင်နေရင်း လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် နို့တွေကို လက်ပိုက်ပြီးကွယ်ထားသေးသည်။

" မကွယ်ပါနဲ့ မ ရယ် ၊ ဒီလောက်ပြည့်စုံနေတဲ့ အလှလေးကို မောင်ကြည့်လို့မဝသေးပါဘူး "

ညီသူပြောလိုက်ရင်း မမ လက်ကလေးကို ငြင်သာစွာဖြည်လိုက်ပြီး ငုံ့ကာ နို့သီးခေါင်း တဖက်ကို တချက်လှမ်းစုပ်ပေးလိုက်သည် ။ မမ မှာ လက်နှစ်ဘက်ကို ကုတင်ပေါ်ထောက်ထားကာ ခေါင်းကို မော့ပြီး မျက်လုံးများပြန်မှိတ်သွားသည်။ မမ ကြောက်နေမည်စိုးသောကြောင့် ညီသူ စကား ကို အဆက်မပြတ်ပြောပေးရင်းဆက်လှုပ်ရှားသည်။

" မောင့် မမ က ပေါင်တံလေး တွေကို ဖွေးအုပြီး နူးညံ့နေတာပဲ အရမ်းချစ်တာပဲ မရယ် "

ပြောရင်း ပေါင်လေးများကို အထက်အောက် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဒူးပေါ်ရောက်နေသော ဘောင်းဘီကို အောက် သို့ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ မမ က ဒူးလေးထောင်ကာ ပေါင် နှစ်ဖက်ကို စေ့ထားပြီး ညီသူ့ကို မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကြည့်နေသည်။ညီသူ ခြေသလုံးလေး နှစ်ဖက် ကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ် နှိပ်နယ် ပေးနေလိုက်ပြီး ခြေ ဖမိုးလေးများ ခြေဖဝါးလေးများကိုပါ လက်ဖြင့် နှိပ်ပေးနေလိုက်သည်။

" ခြေသလုံးလေးတွေက သွယ်ပြီးလှလိုက်တာ မောင် ကိုက်ဆွဲမိတော့မှာပဲ " 

ဟု ငုံ့နမ်းရင်းအပြောတွင် မမ က ခစ်ကနဲ ရယ်သည်။ ညီသူ မမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ကုတင် စောင်းသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ကြမ်းပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ကာ ခြေဖမိုးလေးများကို မကာ နမ်းပေးလိုက်သည်။ 

" မောင် မလုပ်နဲ့လေ " 

ဟုလှမ်းတားသော်လည်း ညီသူ မရပ်တော့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မမ ခြေထောက် နှစ်ဖက်လုံးကို စုံကိုင်လိုက်ကာ ခြေချောင်းဖြူဖြူဖွေးဖွေးလေးများကို ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး စုပ်ပေးလိုက်သည်။ပြီးမှ မမခြေထောက် နှစ်ချောင်းကို အပေါ် တဖြည်ဖြည်းမ လိုက်ရင်း  ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ရင်ဘတ် ပေါ်တွင် ခြေသလုံးလေးများကို မှေးထားပြီး ဆက်နမ်းပေးနေလိုက်သည်။ 

မမ မှာ ကုတင်ပေါ်လှဲနေရင်း ခြေထောက် နှစ်ဘက်လုံး မိုးပေါ်ထောင်နေကာ သူ့ကို ရီဝေစွာကြည့်လိုက် မျက်လုံးလေးပြန်မှိတ်သွားလိုက်ဖြစ်နေ၏။ ညီသူ လက်တဖက်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး မမ ပေါင်လေးများကိုအသာအယာပွတ်ပေးနေလိုက်သည်။မမ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီးငြိမ်နေစဥ် ခြေချောင်းလေးများကို နမ်းနေရာမှ မျက်နှာခွာကာ မမ ပေါင်နှစ်လုံးကြားထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ပူးနေသော ပေါင်ကြားမှ မို့မို့ဖောင်းဖောင်းလေး ပြူထွက်နေသော အဖုတ်လေးကို ကြည့်ရင်း ကြမ်းပေါ်ပြန်ထိုင်ချလိုက်သည်။

မမ ပေါင်များကို သူ့ပုခုံးပေါ်တင်ထားလိုက်ပြီး အရည် တစိုစိုဖြစ်စပြုနေသော အဖုတ် မို့မို့ ဖောင်းဖောင်းလေးကို အနီးကပ်ကြည့်နေလိုက်သည်။လက်များကတော့ ပေါင်ကို ပွတ်လိုက် ဗိုက်ကို ပွတ်ပေးလိုက် ဖင်လုံးကြီးများကို ဆုပ်နယ်ပေးလိုက်ဖြင့် အနားမပေးပဲလှုပ်ရှားနေသည်။ဆီးခုံပေါ်မှာ အမွှေးနုနုလေးများမှာ အရမ်းမများ နက်မှောင်ကာ စိုနေသည်။ အဖုတ်လေးက နည်းနည်းလေးသာ ဟနေကာ ဘေးနှုတ်ခမ်းများက ပါးပါးလေး အပြင်ပိုင်းညိုညိုလေးကိုမှ အလည်ပိုင်းတွင် ပန်းရောင် ရင့်ရင့် ဖြစ်နေသည်။

" မမ မောင်က ချစ်ပေးမှာနော် မကြောက်နဲ့နော် ၊ မျက်လုံးဖွင့်ပြီးမောင့်ကိုပဲကြည့်နေလို့ရတယ် နော် "

ဟုပြောပြီး လက်ညှိုးလေးတဖက်ဖြင့် ဟနေသော နှုတ်ခမ်းသားလေး နှစ်ခုကြားကို အထက်အောက် ရွရွလေးပွတ်ဆွဲပေးလိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ်လှဲကာ မျက်စိမှိတ်ငြိမ်နေမိသော မူမူအောင်မှာ ညီသူ့ အသံကြားမှ ခေါင်းထောင် ထကြည့်မိသည်။သူ့ပေါင်ကြားမှာ မျက်နှာအပ်ကာ ချိုသာစွာ တပ်မက်စွာ ကြည့်နေသော ညီသူ့ကို ကုတင်ပေါ် လက်ထောက်ထိုင်ရင်းကြည့်လိုက်မိသည်။ညီသူ့ လက်ချောင်းလေးတခုက စတင် ပွတ်သပ်လိုက်သောအခါ မူမူအောင် တုန်တက်သွားကာ ' အို  . . .မောင့် ' ဟု သာပြောနိုင်ပြီး ကုတင်ပေါ်ပက်လက် ပြန်လှဲနေမိတော့သည်။မျက်လုံးမှိတ်ထားကာ ညီသူ ပေးသော ယုယမှုများကို သာယာနေမိ၏။သူမသိလိုက်ချိန်မှာပင် ခါးက ကော့ကော့သွားကာ အသံလေးများထွက်၍ညည်းမိသည်။ ' ဟင့်  မောင် ဘယ်လိုတောင် လုပ်နေတာလဲ . . အာ့  မ တမျိုးကြီးဖြစ်လာပြီ. . မောင် '

ညီသူ လက်ဖြင့် ကစား၍အားရမှ လျှာလေးဖြင့် အကွဲကြောင်းလေးတလျှောက် တချက်လျက်လိုက်သည်။မမ က အထိအတွေ့ကို ချက်ချင်း သတိထားမိကာ ခေါင်းထောင်ထရင်း တားသည်။

" မောင် မလုပ်နဲ့လေ အဲ့လိုကြီး ၊ဘုန်းတွေနိမ့်ကုန်မယ် အာ့ . . ၊မလုပ်. . ပါနဲ့  ဟာ့ ဟာ့ "

ညီသူမရပ်တော့ ။ မမ မှာ စကားပင်မဆုံးလိုက် ဖင်ကြီးများပါကြွလာကာ ညီသူ့ မျက်နှာကို ပေါင်ကြားထဲ အတင်းညှပ်ထားသည်။ ညီသူ မမ နီးကပ်လာသည်ကို သိသောကြောင့် လက်ညှိုးလေးကို အဖုတ်ထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးထည့်လိုက်ပြီး အစိလေးကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် ငုံစုပ်ပေးနေလိုက်သည်။ မမ ခါးကော့လာကာ ဖင်ကြီးများကို ရမ်းခါနေပြီး သူ့ခေါင်းကို ပေါင်ဖြင့်ညှပ် လက်ဖြင့် လှမ်းဆွဲကာ

" မောင်  မ မရတော့ဘူး ၊ အား . . .ရှူးထွက်ကျတော့မယ် ၊ အား  အဟား မောင်ရေ . . .ဟင့် ဟင့် . . အာ့ အာ့ "

ဟုအော်ဟစ်ကာ  ပြီးသွားလေသည်။ညီသူ့ခေါင်းကို ညှပ်ထားသော ပေါင်တံများက တဆတ်ဆတ်တုန်နေကာ ဖင်ကြီးက ​မြောက်လိုက် ပြန်ကျလိုက်ဖြစ်နေပြီးခဏကြာမှ ငြိမ်ကျသွားသည်။ညီသူ ထည့်ထားသော လက်ညှိုးကို မထုတ်ပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း အထုတ်အသွင်း ဆက်လုပ်ပေးနေလိုက်သည်။အတော်လေးကြာမှ လက်ကိုထုတ်ကာ အရည်များရွှဲစိုနေသော အဖုတ်လေးကို နှုတ်ခမ်းဖြင့်တေ့ကာ စုပ်လိုက်သည်။

" အာ့  မောင်ရယ် ငရဲတွေကြီးကုန်တော့မှာပဲ "

ဟုပြောရင်း မမ ထထိုင်ကာ သူ့ခေါင်းကို ဆွဲယူသည်။ညီသူ ကုတင်ပေါ်ပြန်တက်လိုက်ကာ မမ နှုတ်ခမ်းလေးများကို ပြန်နမ်းပေးလိုက်သည်။အတော်ကြာအောင် နမ်းပြီးမှ မမ က လူချင်းခွာကာ 

" မောင်ရယ် ဘယ်လိုတွေများလုပ်လိုက်တာလဲ ၊မရွံဘူးလားဟင် မ ကို "

ဟုမေးသည်။ညီသူ ပြုံးကြည့်ကာ ခေါင်းရမ်းလိုက်ပြီး 

" မ တကိုယ်လုံး ရွံစရာ တနေရာမှ မရှိဘူး ၊ မောင် သိချင်တာက ခုလို ဆိုတော့ မ ကြောက်သေးလားဟင် ၊တခုခု နာတာကျင်တာ ရှိသေးလား ၊ လူရော စိတ်ရော အဆင်ပြေလား ၊ပြီးတော့ မောင်ချစ်ပေးတာ ကောင်းရဲ့လား "

ဟု ပြုံးနေလျက်က ကြင်နာစွာမေးသည်။မူမူအောင် ရှက်သွားကာ ' အာ ဘာမှန်းလဲမသိဘူး ၊တအားဆိုးတယ် ၊မပြောမဆိုနဲ့ မ ကို အဲ့လိုကြီးနမ်းရသလားလို့ 'ဟုခေါင်းငုံ့ကာဖြေရင်းတဆက်တည်းဆက်ပြောသည်။

" ဘာမှ မနာကျင်ရပါဘူးမောင်ရယ် ၊ မ နေလို့ ခံစားလို့အရမ်းကောင်းနေတာပဲသိတယ် ၊ဘယ်လိုလဲဆိုတာတောင် ပြောပြလို့မရဘူး ၊မောင် ပညာစုံသင်ထားတာပဲနော် အစက သူ့ကိုလူရိုးလေးထင်နေတာ ဒီက "

ညီသူ ကျေနပ်စွာပြုံးနေရင်းက နားနားကပ်ပြီးပြောလိုက်သည်။' ဒါတောင် ပညာမကုန်သေးဘူး ၊အများကြီးလျှိုထားတာတွေရှိသေးတယ် ၊ တရက်ချင်းပြပေးမယ်နော် မိန်းမ 'ပြောပြီးအိစက်ဖြူဖွေးနေသော ကိုယ်လုံးတီး ခန္ဓာကိုယ်လေးကို တင်းနေအောင် ဖက်ထားလိုက်သည်။

" အမယ် အသားကလည်း ယူပါ့ ၊လူကို မိန်းမတဲ့ ယူလည်းမယူရသေးပဲနဲ့ "

မူမူအောင် မျက်စောင်းထိုးကာကြည်နူးစွာစကားပြန်ပြောပြီးညီသူ့ လည်ပင်းကို သူ့လက်ကလေးဖြင့် ပွတ်သပ်ဆော့နေမိ၏။ညီသူက ' တခါတည်း လင်မယားဖြစ်အောင် လုပ်ပေးရမလား ပြောပြော 'ဟုဆိုကာဖင်ကြီးနှစ်လုံးကို အတင်းဆွဲညှစ်ပြီး သူ့ခါးဆီ ဆွဲကပ်ထားလိုက်သည်။မူမူအောင် ရှက်ကြောက်နေခြင်းများ ဘာမှမရှိတော့ပဲ ' ဘာလေးမှန်းလဲ မသိဘူး ၊တော်တော်ဖြစ်နေတယ်' ဟုပြောပြီးတခစ်ခစ်ရယ်ကာ ညီသူ့ကို သူ့ပေါင်ဖြင့် ခွပြီး အတင်းဖက်ထားတော့သည်။

~~~~~~~~~~~~

(13)

(ဤအပိုင်းတွင် အသက် ၂၁ နှစ်အောက်မဖတ်ရ အရေးအသားများ ပါဝင် ပါသည်။)

မူမူအောင် တကိုယ်လုံး တုန်ရီနေကာ အဟင်းဟင်း ညည်းညူနေမိသည်။ညက ညီသူလုပ်ထားတာတွေကို စွဲလမ်းမိပြီး အိပ်မက်ထဲမှာပါ ခံစားနေရသည်။သူ့ ပေါင်ကြားအတွင်းသားလေးများကို တရွရွလျက်နေရင်း ပေါင်ခြံဆီသို့တက်လာသော ညီသူ့လျှာလေးကို လိုချင်မက်မောစွာဖြင့် ဆီးခုံကို ကော့ပေးလိုက်ပြီးနှုတ်မှထုတ်ညည်းမိသည်။' ဟင်း  . . .ဟင့် မောင်ရယ် . . အင်း ဟုတ်တယ် လျက်တော့လေ အင်း 'သူ့ညည်းသံအဆုံးမှာ မောင့်နှုတ်ခမ်းလေးများက အဖုတ် အကွဲကြောင်း တလျှောက် အထက်အောက်ပွတ်ဆွဲသွားတာခံစားလိုက်ရသည်။ကောင်းလိုက်တဲ့အိပ်မက် မောင်ရယ် ။တပြတ်ပြတ် လျက်နေသော လျှာလေးက ခဏနေတော့ အဖုတ်ထဲ တိုးဝင်လာကာ အတွင်းကို မွှေနှောက်နေသည်။မူမူအောင် အရမ်းကောင်းလာကာ ' မောင် ရေ မောင်ရဲ့ . . . အား အဟား မောင် . . .အာ့ အာ့ 'တကြော်ကြော်ခေါ်နေရင်း ခါးကိုပါကော့ကော့ပေးနေလိုက်သည်။

မောင့်လက်က သူ့ အစိလေးကို ပွတ်လိုက်ချေလိုက်လုပ်နေတော့ မူမူအောင် လက်များကို အိပ်ရာခင်းကိုတင်းတင်းဆွဲဆုပ်ထားပြီး ခေါင်းမော့ကာ တဟင်းဟင်း သာညည်းနိုင်တော့သည်။လျှာကပြန်ထွက်သွားပြီး လက်ချောင်းလေး တခုက ဖြည်းဖြည်းပြန်ဝင်လာကာ အတွင်းနံရံလေးများကို ပွတ်ဆွဲလိုက် လက်ထိပ်လေးဖြင့် ဖွဖွ ကုတ်ပေးလိုက် လုပ်နေပြန်သည်။ ' မောင် အဟား . . . ကောင်းတယ်မောင်ရယ် . . .မ ကောင်းနေပြီ အင်း အင့်အင့် ' ဆက်တိုက်ညည်းညူနေမိရင်း ခဏနေတော့ စအိုဝလေးကို နွေးထွေးစိုစွတ်သော မောင့်လျှာလေးက လာထိသည်။ ' အိုမောင်ရယ် အဲ့ကိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့ မလုပ် . .  ဟား အာ့ 'တိုးတိုးသာတားလိုက်နိုင်သည်။ 

ဖင်ပေါက်ဝ ကို လျှာလေးဖြင့် ပတ်ပတ်လည် လျက်ပေးနေရင်း လက်ကလည်း အဖုတ်ထဲမှာ နှစ်ချောင်းဝင်နေလေပြီ ။ မူမူအောင် ပြည့်ပြည့်ကျပ်ကျပ်လေးခံစားလို့ပိုကောင်းနေပြီး ဖင်ကိုပါ မပေးလိုက်မိသည်။ခဏနေတော့ မောင့်လက်များက မြန်ဆန်လာကာ ဖင်ပေါက်လေးကိုလည်း လျှာဖြင့်ဇွတ်ထိုးထည့်နေတာခံစားလိုက်ရသည်။မူမူအောင်မရတော့ ' မောင့် . . .အဟင့်ဟင့် . .  အိုး . . .မောင်  မ ပြီးပြီ . . .မောင်ရေ . . .မောင် . . .အာ့ အား အား ' ဟု အော်လိုက်ကာအဖုတ်တခုလုံးကျဥ်တက်သွားပြီး အရည်များ တစိမ့်စိမ့်ထွက်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။အပြင်မှာပါ နွေးကနဲဖြစ်သွားသောကြောင့် နိုးလာကာ လန့်ပြီးပေါင်ကြားကိုကြည့်မိတော့ အိပ်မက် မဟုတ်နေပါ ။မောင်က သူ့ ပေါင်ကြားထဲမှာ အဝတ်မရှိတော့ပဲ သူ့ အဖုတ်လေးကို လျှာဖြင့် သိမ်းလျက်ပေးနေသည်။

" ဟာ  မောင် ရယ် ၊မ က အိပ်မက် မက်နေတယ် ထင်နေတာကို ၊ဟို ဖင်ကို ဟိုလိုမျိုးတကယ်လုပ်နေတာလား ဒုက္ခပါပဲ မောင်ရယ် ၊ ညစ်ညစ်ပတ်ပတ် နဲ့ အဲ့လိုမလုပ်နဲ့လေ နော် အာ့ "

စကားမဆုံးလိုက် ညီသူက အဖုတ်လေးကို စုပ်နမ်းပြီး ဖင်ပေါက်လေးကို လျှာဖြင့် ကလိလိုက် လက်ဖြင့် ဖိလိုက် လုပ်နေပြန်သဖြင့် မူမူအောင် ဖင်လုံးကြီးများပြန်ကြွတက်လာသည်။ညီသူက ခေါင်းအုံးကိုဆွဲယူပြီး ဖင်အောက်ခုလိုက်ကာ မူမူအောင့်ပေါင်များကို တွန်းတင်လိုက်ပြီး အဖုတ်တလှည့် ဖင်တလှည့် အစုန်အဆန် ငြင်သာစွာ လျက်ပေးနေတော့သည်။ မူမူအောင် တားရန်သတိမရတော့ပဲ ညီသူ့ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်စုံကိုင်ကာ ပေါင်ကြားကို ဖိဖိ ကပ်ပေးနေမိတော့သည်။ခဏနေတော့ညီသူက အစိလေးကိုသာစုပ်နေပြီးဖင်ဝကို လက်မလေးဖြင့် ဖိဖိ ပွတ်ပေးနေသည်။မူမူအောင် ဖင်က တမျိုးဖြစ်လာကာ ညှစ်ချင်သလို အိမ်သာတက်ချင်သလိုဖြစ်လာသည်။

သို့သော် ညီသူ့ကို မတားမိပဲ ထိုအရသာကို ဆက်ခံစားနေမိကာအဖုတ်ထဲမှ အရည်များ ပြန်စိမ့်ထွက်လာပြီး ရွှဲစိုလာပြန်သည်။ညီသူက အဖုတ် နှုတ်ခမ်းသားတဖက်ကို ဘေးကိုဆွဲပြီး အခေါင်းပေါက်ထဲ လျှာထိုးထည့်သည့်အခါ မူမူအောင် မရတော့ ။' မောင် အားဟား . . . မ တခါထပ် ပြီးတော့မယ် ၊မောင်ရဲ့ အာ့ . . . မ မရတော့ဘူး ၊ အင်း မြန်မြန်လေး အင်း . . . အဟား ဟာ့ ဟာ့ ' ညီသူ့ခေါင်းကို ပေါင်နှစ်လုံးဖြင့်ညှပ်ကာ နောက်စေ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စုံဆွဲကပ်ပြီး အဖုတ်နှင့် ဖိကပ်ထားလိုက်ရင်း ပြီးသွားပြန်သည်။

မူမူအောင် အားကုန်သွားကာ ခြေရောလက်ရော မလှုပ်ချင်တော့။လူလဲဖတ်ဖတ်မောနေကာ တအင်းအင်း ဆက်ညည်းနေမိသေးသည်။ဖင်အောက်က ခေါင်းအုံးကို ညီသူ ဆွဲယူသွားပြီး သူ့ဘေးနားပြန်လာလှဲကာ သူ့ကို ပွေ့ထားပေးသည်။ခေါင်းရမ်းရမ်းပစ်သောကြောင့် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်လေးများကို သပ်ပေးကာ ရင်ခွင်ထဲထည့်ပြီး အမောဖြေစေသည်။သူလဲ ညီသူ့ကို အားမရှိသော လက်ဖြင့်ပင် ဖက်ရုံပြန်ဖက်ထားနိုင်သည်။မျက်လုံး မပွင့်ပဲငြိမ်ကာ ကာမအရသာကို အကုန်ပျောက်သွားသည်အထိခံစားနေလိုက်သည်။

"မ ရယ် မောင်ချစ်လိုက်တာ၊ မနက်စာက ဒီလိုလေးကြတော့ အရမ်း အရသာရှိတာပဲ ၊မောင့်ကို အဲ့ဒါမျိုးပဲနေ့တိုင်းကျွေးနော် "

မူမူအောင်မျက်လုံးပွင့်လာကာ ရှက်ပြီး ညီသူ့ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဆုပ်လေးဖြင့်ဆက်တိုက်ထုသည်။

" မောင် မကောင်းဘူးကွာ ၊ မ မှာ အရှက်တွေကုန်ပြီ ၊ မောင်လုပ်လို့ အသက် ၄၀ ရောက်မှ ဒီအရသာရဖူးတော့ ပါးစပ်ကပါ မနေနိုင်ပဲလျှောက်အော်မိကုန်တာ ၊ မ တော့ မောင့်ကို စွဲသွားပြီမောင်ရဲ့ ၊ သွား လူဆိုး လူကို လူးလှိန့်နေအောင် နေမရအောင်လုပ်တယ် ၊ ပညာခန်းတွေကလည်း မကုန်နိုင်တော့ဘူး တော်တော်တတ်နေ အဲ့မှာ "

ရှက်သံဝဲဝဲလေးဖြင့်ပြောပြီး ညီသူ့ကို အတင်းဖက်ထားတော့သည်။ညီသူ သဘောကျစွာရယ်နေလိုက်ပြီး မူမူအောင့် လက်ကလေးကို ယူကာ သူ့ပေါင်ကြားထဲထည့်ပေးလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် မူမူအောင် မာတင်းနေသော သူ့ လိင်တံကိုစမ်းမိပြီး အို ဟုဆိုကာ လက်ရုတ်သွားသေးသည်။ခဏနေမှ မရဲတရဲဖြင့် လက်လေးဖြင့်စမ်းကာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

" နွေးနွေး မာမာကြီး မောင်ရယ် ၊တမျိုးကြီးပဲ "

မျက်လုံးလေးပြူးနေရင်း အသည်းတယားယားဖြင့် ပြောရှာ၏။ညီသူ ပြုံးပြလိုက်ပြီး 

" နောက်ဆို မောင် လက်တွေ မသုံးတော့ဘူးလေ မရဲ့ သူ့ကိုသုံးရမှာ ၊မ အဖုတ် လှလှလေးထဲကို သူခဏခဏအိမ်လည်လာတော့မှာ ၊မောင်းမထုတ်ပါနဲ့နော် မောင့်ဟာလေး သနားပါတယ် "

ဟု တိုးတိုးပြောပြလိုက်သည်။မူမူအောင် မျက်နှာရဲသွားကာ ကပျာကယာ ထပြောသည်။

" မောင်ရယ် ဘယ်လိုကြီးပြောချလိုက်တာလဲ ၊ နှုတ်ရဲလိုက်တာ ၊နားရှက်စရာကြီးကို "

"တမင်ပြောတာ မရဲ့ ၊မ လည်းမရှက်တော့ပဲ ပြောရဲဆိုရဲရှိအောင်လို့၊ နောက်ဆို အတူတူနေနေရင်း နဲ့ မောင်ကစိတ်ပါလာလို့ မ ကို တခုခုပြောချင်ရင်တောင် ဘယ်လိုလုပ််မလဲ ၊ မ ရေ မရဲ့ ယောနိလေးက အရမ်းကောင်းတာပဲ မရဲ့ အမျိုးသမီးလိင်အင်္ဂါလေးက လှလိုက်တာ အဲ့လိုကြီး ထပြောရမှာလား ဘယ်လိုလုပ်မတုန်း  ချစ်မရဲ့ "

ညီသူက အရွှန်းဖောက်ကာပြန်ပြောသောကြောင့် မူမူအောင် သဘောကျစွာ ရယ်မိသည်။

" မောင် ကလည်းလေ ၊ပြောလည်းပြောတတ်တယ် ၊လူလည်ကလည်းကျပါ့ ဟွန့်၊ပြောချင်သလိုသာပြောတော့ မ လည်း အကျင့်လုပ်ပြီး နားထောင်ကြည့်ပြီးလိုက်ပြောကြည့်ပေးမယ် "

ထိုအခါ ညီသူက သူ့အဝတ်ဗလာဖြင့် ကိုယ်လုံးလေးကို ပွေ့ပြီးနားနားကပ်ကာ တိုးတိုးပြောသည်။

"အဲ့လိုဆို ခုပြောပြမယ်လေ ၊ မ စောက်ဖုတ်လေးက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ သိလား ၊နူးညံ့အိစက်နေပြီး အနံ့လေးကလည်း သင်းလို့ ၊ဖင်ဝလေးကလည်း ကျစ်လို့ လှလို့ "

မူမူအောင် ရင်တွေအခုန်မြန်လာကာ စိတ်ကပြန်ထလာပြန်၏။ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ပြီးငြိမ်နေရာမှ အရဲစွန့်ပြီး 

" မောင်ကြိုက်တယ်ဆိုပြီးရော ၊ မ စောင်ဖုတ်လေးရော မ ဖင်ပေါက်လေးရော မ တကိုယ်လုံးရော မောင့်အပိုင်ပဲ သိလား " 

ဟုပြောလိုက်ကာ ညီသူ့ ရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်လိုက်ပြီး တခစ်ခစ် ရယ်နေတော့သည်။ညီသူ အသည်းယားသွားမိကာ သူ့လက်များဖြင့် မမကိုယ်လုံးလေးကို အတင်းဖက်ဖျစ်ညှစ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆွဲနမ်းလိုက်တော့လေသည်။မူမူအောင်လည်းအလိုက်သင့်ပြန်နမ်းနေရင်း ညီသူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့်ခွကာပေါင်ချင်းပွတ်နေသည်။ပွတ်နေရင်း ညီသူ့ လိင်တံကိုပါ ပွတ်မိသွားတော့ ပေါင်ဖြင့် လိင်တံကိုဖိပွတ်နေတော့သည်။

ညီသူလည်း နမ်းနေရင်း နို့သီးခေါင်းလေးများကို ပွတ်ချေပေးနေလိုက်သည်။ခဏကြာတော့ မူမူအောင့်အပေါ်တွင်နေရာယူလိုက်ကာ ကုတင်ဘေးအံဆွဲထဲမှ ကွန်ဒုံးဘူးကိုလှမ်းယူလိုက်သည်။မာတောင်နေသော လိင်တံကို ကွန်ဒုံးစွပ်လိုက်ပြီး အသင့်ပါသော ချောဆီသုတ်လိုက်သည်။မူမူအောင့် ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အဖုတ်လေးကို လိင်တံထိပ်ဖျားဖြင့်အပေါ်အောက်ဖိပွတ်ပေးနေလိုက်သည်။

မူမူအောင် သူ့ကို မျက်လုံးလေးဝိုင်းပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ကာကြည့်နေသည်ကိုတွေ့ရတော့ နို့သီးခေါင်းလေးကို ငုံကာ လျှာဖြင့် ကလိပေးနေလိုက်သည်။မူမူအောင် ခါးလေးကော့လာကာ ညီသူ့ကျောကိုဖက်ထားပြီး ညည်းသည်။ 

' အဟင်း  မောင် . . . အာ့ . . . မ ဟိုအထဲက ယားကျိကျိဖြစ်နေပြီ . . .အာ့ '

ညီသူလည်း အစိလေးကို ထိပ်ဖျားဖြင့် ဖိပွတ်ပေးရင်း 

' မ စိတ်ထဲရှိသလိုပြောလေ ၊မရှက်နဲ့နော် မောင်တို့ကြားမှာဘာမှရှက်စရာမရှိဘူး၊လိင်ကိစ္စက ပွင့်လင်းမှ ပိုအဆင်ပြေမှာ ၊မ စိတ်ထဲရှိတာကို​ထုတ်ပြော '

ဟု အားပေးရင်းသူကပင်စ၍

' မ နို့လေးတွေက တင်းပြီးချွန်နေတာပဲကွာ မောင်တသက်လုံးစို့ရမဲ့နို့တွေပေါ့နော် ၊အောက်က မ စောက်ဖုတ်လေးကလည်း အရည်ကိုရွှဲနေပြီ မရဲ့ ၊မောင့် လီးလေးအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ပြောနော် မ '

ပြောရင်း နို့သီးခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေးသွားဖြင့်ကြိတ်ကာကိုက်သည်။

" အား  မောင် ၊ မ ကို ချစ်တော့ကွာ ၊ မောင့်ဟာကို မ အထဲ ထည့်လိုက်တော့ အား . . .အာ့ "

" ဘယ်ဟာကို ဘယ်ထဲထည့်ရမှာလဲ မရဲ့ "

ညီသူ လိင်တံထိပ်လေးကို ဖင်ပေါက်ဝကိုပါဖိပွတ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။

" မောင့် လီးကို မ စောက်ဖုတ်လေးထဲ ထည့်ပေးတော့လို့ ၊ အင့် . . ဟား . . ဟာ့ ဟာ့ "

ညီသူ မမပေါင်နှစ်ချောင်းကို ပူးကိုင်လိုက်ပြီး ဖင်မြောက်လာအောင် ဗိုက်ပေါ်ရောက်အောင် တွန်းလိုက်သည်။ ပေါင်ကြားထဲမှ ပြူထွက်လာသော အဖုတ်လေးကို တချက်နှစ်ချက် လိင်တံထိပ်လေးဖြင့်ပွတ်နေပြီး ထိပ်ဖျားလေးကို ဖြည်းဖြည်း ဖိသွင်းလိုက်သည်။ လျှာဖြင့် လက်ဖြင့် လမ်းကြောင်းအရင် ဝင်ထားသောကြောင့်ရော အရည်များရွှဲရွှဲစိုနေသောကြောင့်ရော ၊ထို့အပြင် ကွန်ဒုံးတွင် ချောဆီပါသုတ်ထားသောကြောင့်ရော မူမူအောင် တစက်မှ မနာကျင်ပဲ တစစတိုးဝင်လာသော ညီသူ့ လိင်တံ၏အထိအတွေ့ကိုအရသာရှိစွာခံစားနေလိုက်ရသည်။ 

" အင်း ပြည့်ကျပ်နေတာပဲ . .  . မောင်ရယ် . . . အာ့ အာ့ ဟင်း. . . ဟင့် . . "

ညီသူလည်း စီးပိုင်ကာ သူ့လိင်တံကိုဆွဲညှစ်ထားသလိုဖြစ်နေသော အဖုတ်လေးထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ်လုပ်ပေးနေလိုက်သည်။

" ကောင်းတယ် မရယ် ၊ မစောက်ဖုတ်လေးက စီးပြီး ဆိမ့်နေတာပဲ သိလား ၊ ပြီးတော့ အတွင်းသားလေးတွေက ချောမွေ့နေပြီး လှမ်းလှမ်းညှစ်ထားသလိုပဲ "

"မောင် မြန်မြန်လုပ်ပေးတော့ ၊ မ ခံနိုင်တယ် အရှိန်တင်ပေးပါ အင်း . . .ဟုတ်တယ် . . အင်း ပိုပြင်းပြင်းလေး . .  ရတယ်မောင် . . . ပိုမြန်လို့ရသေးတယ် . . .အား . . . ကောင်းတယ် မောင် . . .ဟား ဟာ့ ဟာ့ ဟာ့ မ . . .  မ   ပြီးပြီမောင် အား . . . အာ့ " 

ကားထားသော ပေါင်များ ဆတ်ကနဲဖြစ်သွားပြီး မူမူအောင် သူ့ဆီးခုံကို ညီသူ့ဆီသို့ တွန်းတွန်းပေးနေမိလိုက်သည်။ညီသူက မပြီးသေး ဆက်ဆောင့်ပေးနေရင်း စကားကိုမပြတ်ပြောပေးနေသေးသည်။

" အား ကောင်းတယ် မရယ် ကောင်းလိုက်တာ အင်း "

"ဆောင့်ဦး မောင် . . . လုပ်ပါ . . အင်း မလျှော့နဲ့ ၊ မ ထပ်ပြီးတော့မယ် ၊ အား . . . မောင်ရေ . . .ပြီး. . .ပြီး. . .အား ပြီးပြီလို့ . . . အိုး အဟို့ "

မူမူအောင် ခါးကို ကော့ကော့ပေးနေရင်း မိနစ်ပိုင်းအတွင်း နောက်တချီထပ်ပြီးသွားလေသည်။ညီသူက မပြီးသေးသော်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်းပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ကွန်ဒုံး ကိုချွတ်လိုက်ပြီး အသစ်တခုလဲစွပ်သည်။အမောဖြေနေသော မူမူအောင့်ကို ငုံနမ်းပြီး လက်ဖြင့် အရည်ရွှဲစိုနေသော အဖုတ်လေးကိုပွတ်ပေးနေပြန်သည်။ မူမူအောင် တဟင်းဟင်းညည်းသံများ ပြန်ထွက်လာကာ မျက်လုံးမပွင့်တော့ ။ခံစားရတာကောင်းလွန်းသောကြောင့် ထပ်လိုချင်နေမိသေးသည်။ရုတ်တရက် ညီသူ့ လက်တချောင်းက ဖင်ပေါက်ထဲ ဖြည်းဖြည်းဝင်လာသည်ကိုသိလိုက်ရသည်။ မနာသော်လည်း ကျပ်နေကာ တင်းထားမိသည်။ ချောဆီဖြင့်ချောမွတ်နေသောကြောင့်ဝင်သလောက်လေးကိုသာ ညီသူက အသွင်းအထုတ်လုပ်ပေးနေသည်။ လုပ်ပေးနေရင်း မူမူအောင်ကို တိုးတိုးပြောသေးသည်။

"မ ဘယ်သူမှ မယူရသေးတဲ့ မရဲ့ဖင်ပေါက်လေး မောင့်ကိုပေးမယ် မို့လားဟင် "

မူမူအောင် ရမ္မက်သွေးများဆူနေကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး တိုးတိုးပြန်ပြောလိုက်သည်။

" မ ဖင်က အပျိုစစ်စစ်ဖင်ပါမောင်ရယ် ၊ မောင့်အတွက်ပါ  ၊ မောင့်အကြိုက် လိုးနော် "

အပြောအဆိုပါရဲလာကာ ညီသူ့ နှုတ်ခမ်းများကို အငမ်းမရဆွဲစုပ်ပြီး နှုတ်ခမ်းများကိုပါ ကိုက်သည်။ညီသူ့ လက်က ဖင်ထဲ ပိုမြန်မြန်ဝင်လာလေ သူပိုကြမ်းလာလေ ဖြစ်လာသည်။ညီသူ့ ကျောကုန်းကို လက်သည်းများဖြင့်ပါ ကုတ်ထားပြီး စအိုက လက်ကို ညှစ်ညှစ်ပေးနေသည်။ အတော်ကြာမှ ညီသူ စောစောကလို ပေါင်ကို မမြှောက်တော့ပဲ ဘေးကို ဖြဲလိုက်ကာ လိင်တံကို စအိုဝနှင့် တေ့ပြီး ဖိသွင်းကြည့်သည်။ ထိပ်ဖျားလေး မြုပ်ရုံဝင်သွားတော့ မူမူအောင်  အာ့  ဟုသာ တချက်အော်သည်။ညီသူ့ခါးကို လက်ဖြင့်လှမ်းဆွဲကာ အတင်းထိုးထည့်စေသည်။ညီသူ ဖြည်းဖြည်းပဲ တရစ်ချင်း သွင်းကာ ဖင်ပေါက်ကို နေသားကျအောင်ချဲ့နေလိုက်သည်။

ပြန်ထုတ်လိုက် ပြန်သွင်းလိုက် နည်းနည်းလေးစီ ပိုထိုးထည့်လိုက်ဖြင့်နောက်ဆုံး မူမူအောင့်ဖင်ထဲ ညီသူ့ လိင်တံ တဆုံးဝင်ရောက်သွားသည်။အဆုံးထိ ထည့်ထားပြီး မ လှုပ်သေးပဲ အကြာကြီးဖိသွင်းထားရင်း နို့သီးခေါင်းလေးများကို ပြန်ငုံ့စို့နေလိုက်သည်။မူမူအောင်က ခါးများကိုလှုပ်လာပြီး အထုတ်အသွင်းကို သူ့ဘာသာစလုပ်နေတော့မှ ညီသူ ပြန်ထထိုင်ကာ လှုပ်ရှားပေးသည်။ကျပ်ထုပ်နေပြီးညှစ်အားပိုကောင်းသောကြောင့် ညီသူ ကြာရှည်မခံမှာကို သိလိုက်သည်။ဒါတောင်ကွန်ဒုံးပါနေလို့ နို့မို့ဆို ထည့်တာနဲ့ တန်းပြီးလောက်သည်။ မူမူအောင်က ခဏကြာတော့ အရှက်စိတ်လုံးဝကုန်သွားကာ အံကြိတ်သံလေးဖြင့် စပြောသည်။

" မောင် လိုးတော့လေ ၊ မ ဖင်ကို လိုးပေးတော့ မ အခုကို ပြီးချင်နေပြီ ၊ မောင့်လီး ဖင်ထဲစဝင်ကတည်းက စောက်ဖုတ်ထဲ ရွစိရွစိဖြစ်လာနေတာ ကြာနေပြီ ၊ အင်း ဟုတ်တယ် ၊ လုပ် မောင် ၊မ ပေါင်ဖြဲပေးထားမယ် လုပ် ၊အား . . ဟုတ်တယ်ဆောင့်ပေး အင်း၊ဟုတ်တယ် ကောင်းလာပြီမောင် ၊အား . . .အား . . . ရှူး. . အာ့ဟား . . ဟုတ်တယ် ၊အင်း . . . လိုးမောင် မြန်မြန် လေး အားး  မ ပြီးပြန်ပြီ အား ဆက်တိုက်ပြီးတာ အား မောင်မရပ်နဲ့ဦး . . . အား ပြီးပြီ ပြီးပြီး ပြီးပြီ လို့ အား "

ညီသူလည်း လိင်တံတလျှောက်ဆိမ့်ပြီးကျဥ်တက်သွားကာ သုတ်ရည်များကို သုံးလေးခါခွဲပြီးပန်းနေမိသည်။မူမူအောင်မှာ ဖင်ကို လိုးတော့မှ ဘယ်နှစ်ခါမှန်းမသိ ဆက်တိုက်ပြီးသွားကာ မျက်လုံးမပွင့်တော့ ။

မောင် ရေ မောင် ဟုခေါ်ညည်းနေကာ ညီသူ့ခေါင်းကိုဆွဲယူပြီးနှုတ်ခမ်းကိုသာ ဆွဲစုပ်နမ်းနေတော့သည်။နှစ်ယောက်လုံး အမောပြေသောအချိန်ရောက်တော့ မနက်ခင်း အလင်းရောင်က အခန်းထဲကို ဖြူကျဲကျဲတစတစလင်းလာတော့သည်။ကုတင်ပေါ်တွင်တော့ အဝတ်မပါသော ချစ်သူနှစ်ဦးတယောက်ကိုတယောက်ဖက်ကာ မောမောနှင့်အိပ်ပျော်သွားကြပြန်တော့သည်။

~~~

နိဒါန်း၏နောက်ဆက်တွဲ 

"ရပါပြီ မူမူ ထလို့ရပြီ "

ဆရာဝန်မကြီးက အပ်ကိုဆေးထိုးပိုက်မှပြန်ဖြုတ်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲထည့်ရင်း မူမူအောင့်ကိုပြောလိုက်သည်။ညီသူက ဘေးမှ တွဲထူပေးသည်။

" ဆိုတော့ သားသမီး မယူကြတော့ဘူးပေါ့ဟုတ်လား "

ဆက်၍မေးသော စကားအဆုံး နှစ်ယောက်လုံးခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ညီသူကပင်ဝင်၍

" ဟုတ်ကဲ့ ဒေါက်တာ ၊ ၄၀ ကျော်ရင် မွေးရဖွားရတာ မိခင် အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုလို့  မမ ကို ဘေးမဖြစ်စေချင်လို့ပါ "

ဆရာဝန်မကြီးက ညီသူ့ကိုပြုံးကြည့်ကာ​ပြန်ပြောသည်။

" ဟုတ်တယ် ကိုညီသူ အသက် ၁၈ နှစ်အောက် နဲ့ အသက် ၄၀ အထက်ဆိုရင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်တာ risk ပိုများတယ် ၊ကျွန်မတို့လည်း မှီသလောက်တော့ သားဆက်ခြားရေးနဲ့ မျိုးဆက်ပွားကျန်းမာရေးကို ပြောပြတာပဲ ၊ဆိုးတာက ကျွန်မ လူနာတွေက ကိုညီသူ့လို မဟုတ်ဘူး ၊ မူမူကံကောင်းတာပေါ့ ကိုညီသူက အကုန်လိုက်လေ့လာထားတော့တာပဲ ၊နောက်ဆိုဆေးမထိုးနဲ့တော့ လက်မောင်းထဲ အင်ပလန့် ထည့်ထားလို့ရတယ် "

မူမူအောင် ကြည်နူးစိတ်ရှက်စိတ်လေးဖြင့် ပြုံး၍သာနေလိုက်သည်။ဆေးခန်းက ထွက်လာတော့ ညီသူ က လက်ချင်းချိတ်ထားလျက် ပြောသည်။

" ရုံးတက်လက်မှတ်လည်း ထိုးပြီးပြီ ၊တားဆေးလည်းထိုးပြီးပြီ နော် ၊ မ သိတယ်နော် "

ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောနေသော ညီသူ့ကို မူမူအောင် ဗိုက်ခေါက်လိမ်ဆွဲကာ 

" တော်တော်ဖြစ်နေ ၊ ဒါပဲတွေး . .  ဟွန်း ၊ မယူခင်တုန်းကကော ကျွန်မဟာလေးတွေက အနားရလို့လားရှင်ရဲ့ ၊  တနေ့တနေ့ သူကဒါပဲစိတ်ကူးနေပြီးတော့၊ မပြောချင်ဘူး "

မျက်စောင်းမော့ထိုးရင်း ချစ်စနိုးဖြင့်ပြန်ပြောသည်။ညီသူ လမ်းမကြီးပေါ်မှာဖြစ်နေသော်လည်းမနေနိုင်ပဲ နဖူးလေးကို ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။ဘေးမှ ဖြတ်သွားသော ကလေးလေးတယောက်က သူ့အမေကို ' မေမေ မေမေ ဟို ဦးလေးက အန်တီ့ကို မွှေးမွှေးပေးနေတယ် 'ဟု အော်ပြောသံကို ကြားတော့ မူမူအောင် ရှက်သွားကာ တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်မိသည်။ညီသူလည်း မျက်နှာရဲသွားကာ ကလေးကိုဂြိုဟ်ကြည့် တချက်လိုက်ကြည့်ပေးလိုက်သည်။

" အိမ်ပြန်ရအောင်ပါမောင်ရယ် ၊လူမြင်ကွင်းမှာစိတ်လျှော့ ၊လာလာ မြန်မြန်ပြန်မယ် "

ဟုဆိုကာ မူမူအောင် တယောက် ညီသူ့လက်ကို ဆွဲကာအိမ်ပြန်ရန် ကားငှားလိုက်သည်။ညီသူက ကားပေါ်မတက်ခင် နားနားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

" အိမ်ရောက်ရင် တနေကုန် ဘာမှ မစားဘူးနော် ၊ စောက်ဖုတ်လေးနဲ့ ဖင်ပေါက်လေးပဲ စားမှာ ချစ်မ "

မူမူအောင် ရှက်သွားကာ ရယ်လိုက်ပြီး ကားတံခါးကိုဆွဲဖွင့်ရင်း

"ကဲ. .  ကိုယ်တော်ချော ဆာနေရင်လည်း ကားပေါ်တက် ၊အိမ်ရောက်မှ စိတ်ကြိုက်စား "

ဟုပြောလိုက်သည်။ထိုအခါ ကားဆရာက နားစွန်နားဖျားကြားသွားပြီး

"ဟာ . . ဗိုက်အရမ်းဆာနေတာဆို အိမ်ဝေးရင် မပြန်နဲ့တော့လေ ၊ဒီနားမှာစားကောင်းတဲ့ဆိုင် အစ်ကိုသိတယ်  တခါတလေ အပြင်မှာစားလိုက်ပေါ့ "

ဟုဝင်ပြောတော့ နှစ်ယောက်သား တယောက်မျက်နှာတယောက်ကြည့်ကာ ခွက်ထိုးခွက်လန်ရယ်မိရင်း 'အိမ်ကိုသာမောင်းပါအကို ' ဟုညီသူက အိမ်လိပ်စာ ပြောလိုက်ရလေတော့သည်။

~~~~~~~~~

အဆုံးထိဖတ်ရှုပေးသူများအား ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ

The End

KyloRen

ပြီးပါပြီ။

............................................⭐⭐⭐⭐⭐..........................................