လောကရဲ့သစ္စတရား အပိုင်း (၂)
ရေးသားသူ - ထူးခြား
{ အင်းစက်၊ကပ်ကိုး ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။ }
အခန်း ၈။
ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ သိရက်သား နှင့် တမင် မူနေသည်ကို သိသဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ အနည်းငယ် ဒေါပွလာသည်။ သူမ ရမက် ဆန္ဒတွေက လည်း ထကြွလာနေပြီမို့ ဦးစိုးမိုးအောင် လက်တဖက်ကို ဆွဲကာ သူမ ရင်သား များ အပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်လေသည်။
“အဲဒါ မျိုး ဘာလို့ မလုပ်တော့တာလဲ”
“ဟင် မမလေး ပဲ ပြောတယ်လေ၊ မေ့ပြစ်လိုက်တော့ဆို၊ ပုံမှန်ဆက်ဆံဆို”
“အင်း အဲတုံးက စိတ်ထဲမှာ အပြစ်လုပ်မိသလို ဖြစ်နေလို့ ပြောမိသွားတာပါ”
“အင်း မဖြစ်ပါဘူး မမလေးရာ ကျွန်တော်တော့ လန့်သွားပြီ”
“အင်း ပါ လန့် မနေပါနဲ့ တော့ ဒီတခါ ဂတိပေးပါတယ်”
“အာ့ ဆိုရင် ကျွန်တော်ပြောခဲ့တဲ့ ဟာတွေကိုလည်း သဘောတူတယ်ပေါ့”
“အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဦးကြီးစိုး၊ ကျမ တို့ နှစ်ယောက်စလုံး တယောက် ပြောတဲ့ စည်းမျဉ်းကို တယောက် လက်ခံကြရမယ် ဘယ်လိုလဲ”
ဦးစိုးမိုးအောင် မှာလည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို အရမ်းလိုးချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နေပေ့စေတော့ ဒီကောင်မ ဘာပြောပြော လက်ခံလိုက်တော့မယ်၊ နောက်တော့မှ အရည်ဝင်တော့ အသေခင် ဆိုသလို ကိုယ့်ကို စွဲသွားမှ လုပ်ချင်တာ လုပ်မယ် ဟု စိတ်ထဲ တေးလိုက်ရင်းက ခေါင်းကို ငြိမ့်လိုက်သည်။
“အိုကေ ဒါဆိုရင် ဟိုနေ့က ဦးကြီးစိုး ပြောသလို ပဲ ကျမ တို့ နှစ်ယောက်ထဲ တွေ့ကြတဲ့ အခါ၊ ဦးကြီးစိုး ကြိုက်သလို ကျမကို ခေါ်၊ ကြိုက်တဲ့ စကားရိုင်းရိုင်းတွေ ပြော၊ ဒါပေမဲ့ ကျမ က တော်ပြီ ဆိုရင်တော့ ရပ်ရမယ် ဒါပဲ၊ နောက်ပြီးတော့ ကျမတို့ နှစ်ယောက်ထဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေ့ကြတဲ့ အချိန်မဟုတ်ရင် တယောက်နဲ့ တယောက် ပုံမှန်ထက်လုံးဝ မပိုရဘူး”
“ကျွန်တော် ကလည်း တခု ပြောချင်တယ်၊ မမလေး စိတ်ပါတဲ့ အချိန်မျိုးကျမှ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ရတာမျိုးကို ကျွန်တော်မကြိုက်ဘူး၊ ကျွန်တော်က ဆင်းရဲ ပေမဲ့ လူပဲ၊ ကျွန်တော်စိတ်ပါတဲ့ အချိန် ပဲ ကျွန်တော်လုပ်မှာပေါ့၊ ကျွန်တော်စိတ်မပါပဲ မမလေး စိတ်ပါတဲ့ အချိန်တိုင်း လိုက်လုပ်မပေးနိုင်ဘူး”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမ အနေနှင့်ဦးစိုးမိုးအောင် လို လီးကြီးပြီး အလိုးကောင်းသည့် သူကို လက်လွတ်ရမှာလည်း နှမြောသည်။ ကိုယ့်ကိုလည်း အထက်စီးက အမြဲကိုင်ထားတာမျိုးကို မလိုချင်၊
“ဟုတ်ပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း တယောက်က တော့ စပြောရမှာပေါ့၊ နောက်တယောက်က ဟင့်အင်း ဆိုရင် အဲဒီအချိန် ရှေ့ဆက်မတိုးနဲ့ပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ”
“ဟုတ်ကဲ့ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ထဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဆိုရင် ကျွန်တော် ကြိုက်သလို လုပ်ခွင့်ရှိတယ်ပေါ့ဟုတ်လား”
“အဲဒါ ကျမ က မီးစိမ်းပြမှ လေ၊ နှစ်ဦးသဘောတူမှ လို့ ပြောထားတာ မေ့သွားပလား”
“ကောင်းပါပြီ ဒါဆိုရင် အခုရော မီးစိမ်းပြနေပလား”
“ဟွန့် မီးစိမ်းပြတာလွန်တောင်နေပြီ အခု သူ့လက်ကြီးက ဟွန်းပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား”
ဦးစိုးမိုးအောင် လည်း ထိုအခါကျမှ မိမိ လက်ဖဝါးကြီးမှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နို့တွေကို အကျႌပေါ်မှ အုပ်ကိုင်ထားမိသည်ကို သတိထားမိသွားပြီး ဆုပ်ညှစ်လိုက်မိသည်။
“အား ဦးကြီးစိုး နာလိုက်တာ အရမ်းပဲ တခါထဲ၊ ယူနီဖေါင်းတွေ ကျေကုန်ပါ့မယ်”
“အင်း အာ့ဆိုလည်း ခုချွတ်တော့၊ လာ ကားနောက်ခန်းထဲ သွားရအောင်”
မကြာခင် အချိန်တွင်း တွင် ကားနောက်ခန်းထဲ ၌ နှစ်ဦးသား ကိုယ်လုံးတီး ဖြင့် ဖြစ်နေကြပြီ။ ကားနောက်ခန်းဆိုဖာပေါ်မှာပင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပေါင်နှစ်လုံး ကြား မှာ ဝင်လျှက် ဦးစိုးမိုးအောင် က သူ့လီးကြီးကို ကိုင်ပြီး စောက်ရည်တွေ ရွဲနေသည့် စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းကို လီးထိပ်ဖြင့် ပွတ်တိုက်ပေးနေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ တအားထန် နေပြီး ဦးစိုးမိုးအောင် ပုခုံးကို ဆွဲခိုကာ သူ့ မျက်နှာအနံ့ကို နမ်းရှုံ့နေလေသည်။
ဦးစိုးမိုးအောင် က သူ့လီး ဒစ်ဖူးကြီးကို စောက်ဖုတ် နူတ်ခမ်းလွှာကြားတေ့ကာ ဖိသွင်း လိုက်သည်။
“အိ…ဟင်းးးးးးးး”
သူမ စောက်ဖုတ်ထဲ နစ်ကနဲ တိုးဝင်လာသော ဒစ်ဖူးကြီးကြောင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ အလွန် အရသာ ရှိသွားကာ ကိုယ်ကလေး ပင်တုံတက်သွားရသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်ကလေး မှာ ဦးစိုးမိုးအောင် လီးတုတ်ကြီးအတွက် ကျပ်စေး နေသော်လည်း တအားရွဲနေသော စောက်ရည်များကြောင့် ချောချောမွေ့မွေ့ပင် တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ နောက်တော့ နှစ်ယောက်သား ရမက်လှိုင်းကြမ်းထဲ တိုးဝင် သွားကြရာ ကားကလေး မှာ လေးအပို ပိုးထားသည့်ကြားမှ ပင် တအိအိ ဖြင့် လှုပ်ရှားနေရတော့သည်။
နှစ်ဦးစလုံး မှာ မလိုးခင်ကတည်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတာမို့ ပထမဆုံး အချီတွင် ခပ်ကြမ်းကြမ်း လိုးဖြစ်ကြပြီး သိပ်မကြာပဲ နှစ်ဦးစလုံး ပြီးသွားကြလေသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က လီးကြီးကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်ထဲ စိမ်ထားရင်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ထွေးဖက်ထားသလို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကလည်း ဦးစိုးမိုးအောင် ကျောပြင်ကြီးကို တွယ်ဖက်ထားလေသည်။
“ကောင်းလိုက်တာ ဖြူလေးရယ်၊ လိုးလိုက်ရတာ စိမ့်သွားတာပဲ”
“ကျမလည်း ကောင်းတာပါပဲ ဦးကြီးစိုးရယ်”
“ဟင် ဦးကြီးစိုး တဲ့လား အခု က နှစ်ယောက်ထဲ မဟုတ်ဘူးလားလို့”
“အော် ဦးကြီးစိုး က ဘယ်လို ခေါ်စေချင်လို့လည်း အဟိ၊ ဖြူလေး တဲ့ ကျမကို ဘယ်သူမှ မခေါ်ဖူးဘူး အဲလို”
“ဒီလောက် လိုးပြီးနေမှ တော့ နှစ်ယောက်ထဲ ဆို အခေါ်အဝေါ်လေး ပြောင်းသင့်တာပေါ့လို့”
“ကဲပါ ဘယ်လို ခေါ်စေချင်လို့လဲ ဆို၊ ကိုကို လား ကိုကြီးလား”
“ဟင့် အင်း အဲလောက်လည်း မငယ်ချင်ပါဘူး၊ ချစ်ဦး လို့ ခေါ်ပါလား ဦးလေး အရွယ်ပဲဟာ”
“ဟွန်း အဲဒါကြီးက ကျမ အချစ်ဦးလိုလို ဘာလိုလို ကြီး ပြောင်းပြန်ခေါ်မယ် ဦးချစ်လို့ ခိခိ။ ဥချစ် ဟုတ်ပလား ကျေနပ်ပလား”
“ဥချစ် ဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့၊ ဦးချစ် ဆိုရင်တော့ လဘက်ရည်ဆိုင်နာမည်ကြီး ဟားဟား”
“အား ဥချစ် ဟာကြီး ပြန်မာလာပြီ အဟိ၊ သန်လိုက်တာနော်၊ အာ့ကြောင့် ဖြူလေးက ချစ်နေရတာပေါ့”
“တကယ်လား ဖြူလေးက ချစ်တယ်လားအိုကေ ဥချစ်က လည်း ချစ်တယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း သက်သေ ပြရတာပေါ့ကဲ”
ထိုညက ကားအနောက်ခန်းမှာ နောက်တချီဆွဲပြီးတော့ ကျဉ်းကျပ်သဖြင့် ကားအပြင်ထွက်ကဟိုးတခါက အတိုင်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ဘောနက်ပေါ် လက်ထောက်ကုံးခိုင်းကာ ဦးစိုးမိုးအောင် က အနောက်မှ လိုးပြစ်လိုက်သည်။ ပြီး မှ၊ အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ကာ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြတော့သည်။
………………………….
ထို မှ စ၍ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင် ဦးစိုးမိုးအောင် တို့ မှာ နေ့တိုင်းလိုလို လိုးကြ ပြီး တပတ်လောက်ကြာတော့ ဘော့စ်က နယ်သို့ ခရီးထွက်ရာ ဦးစိုးမိုးအောင် ကို ခေါ်သွားသဖြင့် သူတို့ လိုးပွဲ ခန ရပ်သွားရလေသည်။ နောက်ပိုင်းကျတာ့ ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ တခြား ကိစ္စ များကို ပါ တာဝန်ယူ လုပ်ပေးနေရသဖြင့် သူတို့ နှစ်ယောက် လိုးပွဲ မှာ ယခင်ကလို နေ့တိုင်း မဟုတ်တော့ပဲ ကြုံ ပြီး အဆင်ပြေမှ လိုးဖြစ်ကြတော့သည်။
…………………..
င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ မှာ သူမ စွဲလမ်း ရသော လီးတုတ်တုတ် ကြီး နှင့် ဆိုက်တူလောက် ရှိမည့် လီးကြီး နှင့် အထောက်ခံရပြီး ထိုသို့ ထောက်နေသည်ကို သူမ ယောက်ျား ကလည်း ကြည့်ကာ ဖီးတက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့၊ ရမက်သွေးတွေ အရမ်းကြွ သွားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် လည်း ညက မကြုံ စဘူး သူမ ယောက်ျား နှင့် အပြင်းအထန် ချစ်ပွဲကြမ်းလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။
မနက် သူမ အိပ်ယာက နိုးလာတော့ နေထက်နိုင် မှာ အိပ်ပျော်နေတုန်း ဖြစ်လေသည်။ တနင်္ဂနွေနေ့လည်း ဖြစ်တာမို့ မနက်ပိုင်းက သူမ တို့ အားလေသည်။ သူမ သင်ပေးရမည့် သင်တန်းမှာ ညနေမှ ဖြစ်လေရာ၊ မနက်ပိုင်း အိမ်မှု ကိစ္စတို့ကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးဖို့ ထရလေသည်။ ကြားရက်များတွင် အိမ် အကူများက လာရောက်လုပ်ကိုင် ပေးသော်လည်း စနေတနင်္ဂနွေများတွင်တော့ သူတို့ မလာကြခြေ။
င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ အိပ်ယာမှ ထ မျက်နှာသစ် ခေါင်းမှ ဆံပင်ကို စု စီး ကာ မီးဖို ထဲ ထွက်လာခဲ့တော့ ယောက်ခမကြီး ဒေါ်နီနီနိုင် က ဘုရားသောက်တော်ရေခွက်များကို လင်ပန်းဖြင့် တင်ကာ ထွက်လာလေသည်၊ မနက်တိုင်း ဘုရားခန်းဝင် ဘုရားရှစ်ခိုး ပုတီးစိတ်ဖို့ ဖြစ်လေသည်။ ယောက်ခထီးကြီး ဦးမျိုးနိုင် ကတော့ သတင်းစာ ကိုင်ကာ အိမ်သာသို့ အသွားလမ်းမှာ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ ကို ဆုံတော့ မောနင်း ပြောလိုက်ပြီး အိမ်သာထဲ ဝင်သွားလေသည်။
င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ က ကော်ဖီမိတ်ကာ ထဲ ရေထည့် ၊ ကော်ဖီမှုံ့ ထည့်ကာ သုံးခွက်စာ နှပ်ထားလိုက်သည်။ ပြီးမှ ကြက်ဥလေး သုံးလေးလုံးကို ဟတ်ဘွိုင်းကျော်လိုက်သည်။ ပေါင်မုန့် ကို မီးကင်ဖို့ ထုတ်ထားလိုက်ပြီး မှ ထောပတ်ဗူးကို လည်း ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။ ထို အချိန်မှာပင် ဦးမျိုးနိုင်က အိမ်သာထဲ မှ ထွက်လာပြီး၊
“အား ကော်ဖီနံ့လေးက လည်း မွှေး၊ ကြက်ဥကျော်နံ့ကလေးနဲ့ ဘိုက်တောင်ဆာလာပြီကွာ အဟီး၊ ဟိုကောင်မနိုးသေးဘူးလား”
“မနိုးသေးဘူး အဖေ၊ စားတော့မလား သမီးပေါင်မုန့် မီးကင်လိုက်မယ်၊ ထောပတ်ကလေး သုတ်ရအောင်၊ ကြိုမလုပ်ထားတာ အေးသွားမစိုးလို့”
“အေးကွာ မနေ့ညနေ က ကောင်းကောင်းမစားဖြစ်လိုက်ဘူး၊ ညက လည်းတော်တော်နဲ့ အိပ်မပျော်လို့ ခု ဘိုက်က တဂွီဂွီ ဖြစ်နေပြီ ဟားဟား”
“ခုလုပ်လိုက်မယ် ဖေဖေ”
“အေးအေး ကျေးဇူးပါပဲ သမီးရေ”
ဦးမျိုးနိုင် က ပြောရင်း ဆိုရင်း နှင့် မီးဖိုထဲ မှ ထမင်းစား စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ လက်ထဲ မှ သတင်းစာကို ကြည့်နေရင်း ဖြင့် ချွေးမ လေးကို မသိမသာ အကဲခတ်နေလိုက်သည်။ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ မှာ အိမ်ထဲ မှာလည်း ဖြစ် အနည်းငယ်လည်း အိုက်သဖြင့် အောက်ခံ ဘာမှ မပါပဲ ပေါင်လည်လောက်ထိ ရှည်သည့် တဆက်တည်း ဂါဝန်ကို ဝတ်ထားလေသည်။ ဆံပင်ကို စုပြီး အနောက်ဖက်မှာ ပိုနီတေးလို သားရည်ပင်ဖြင့် စည်းချီထားသည်။ အပျို နို့မို့ တင်းတင်းရင်းရင်း ရှိသော်လည်း ဘရာဇီယာ မပါသဖြင့် လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း ခုန်နေသည်ကို မြင်နေရသည်။ ဝိုင်းစက်နေသော အိုးမှာလည်း အနောက်သို့ အနည်းငယ် ကောက်ကောက် လေး ရှိပြီး လမ်းလျှောက်လျှင် ဂါဝန်အသားကို တဖက်တချက်စီ ဆွဲတင် ဆွဲချလုပ်သွားသည်မှာ ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။
အသား အရည်မှာ ဖြူသည်လည်း မဟုတ် ညိုသည်လည်း မဟုတ် ဝင်းဝင်းလေး ဖြစ် ပြီး မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း နူတ်ခမ်းပါးပါး ပြဲပြဲ၊ ပါးဖေါင်းဖေါင်းလေး နှင့် ချစ်စရာကောင်းလှသည်မို့ ငါ့သား မိန်းမ ရကံကောင်းသည်ဟု ဦးမျိုးနိုင် စိတ်ထဲ တွေးနေမိသည်။ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ မှာ လူက ပိန်ပိန်သွယ်သယောက်ရှိသော်လည်း လုံးဝန်းသော တင်သားနှင့် ကိုက်အောင် မဆိုစလောက်လေး တုတ်ခိုင်သည့် ပေါင်တန် ခြေသလုံးသားတို့ ရှိလေသည်။ယခု ဝတ်ထားသော ဂါဝန်မှာ ပေါင်လည်လောက်သာ ရောက်သည်မို့ ပေါင်သား ခြေသလုံး ဝင်းဝင်းတို့ကို မြင်နေရလေသည်။
ဦးမျိုးနိုင်မှာ မိမိ ချွေးမ ချော၏ ဆက်ဆီကျကျ လှနေပုံလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်မှာ ရုတ်တရက် င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ အသံကြားလိုက်မှ သတိရပြီး အိနြေပြန်ဆယ်လိုက်ရသည်။
“ဖေဖေ ကော်ဖီ ထည့်ပေးထားရမလား၊ ခု သောက်ရင်း ခနစောင့်လေ သမီး ပေါင်မုန့်အကင်ရရင် ထောပတ်သုတ်ပေးမယ်”
“အေးအေး သမီးကောင်းတယ်၊ သောက်မယ်”
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
အခန်း ၉။
င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ပေါင်မုန့်ချပ်လေးများကို မီးကင်စက် ထဲ ထည့်ရင်းက သတိရသဖြင့် ကော်ဖီအရင် သောက်ထားမလားဟု ယောက်ခထီး ကြီးကို လှည့်မေးလိုက်တော့ သူမ ဖင် ကို စူးစိုက် ငေးကြည့်နေသည့် ယောက်ခထီးကြီး အယောင်ယောင်အမှားမှား ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခါကျမှ သူမ ဝတ်ထားသည့် ဂါဝန်ရှည်အောက်မှာ အတွင်းခံ ဘာမှ ဝတ်မထားမိတာကို သတိရ သွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ ကိုယ်လုံး ကို သတိလက်လွှတ်ဖြစ်သွားအောင်ပင် ငမ်း နေသည့် ယောက်ကထီးကြီး ဖြစ်အင်ကို သဘောကျ မိသလို ရင်လည်း အနည်းငယ်ခုန်သွားမိသည်။
ဦးမျိုးနိုင်မှာ အသက် ၅ဝ ခန့် ရှိပြီး ဌာနဆိုင်ရာ တခု မှ အရာရှိတဦး ဖြစ်သည်။ ရန်ကုန် နှင့် နေပြည်တော်ကို ကူးလူး သွားလာနေရလေ့ရှိသည်မို့ အိမ်မှာ ရှိ ခဲသည်ဟု ပင်ဆိုရမည်။ ယောက်ခမကြီး ဒေါ်နီနီနိုင် ကတော့ ဦးမျိုးနိုင် ထက် သုံးလေးနှစ်ခန့်ငယ်သည်။ ယခင်က အထက်တန်းပြ၊ ကျောင်းဆရာမ တဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး ယောက်ျား မှာ လည်း ဝင်ငွေကောင်းသည်မို့ စောစောစီးစီး ပင်စင်ယူခဲ့သည်။
ဦးမျိုးနိုင်မှာ ဂေါက်သီးတွေ ဘာတွေ ရိုက် ကျန်းမာရေးလည်း လိုက်စားသဖြင့် အရွယ်နှင့် စာလျှင် နုပျို ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကလည်း တောင့်တင်း ကြံ့ခိုင်လေသည်။ အရပ်အမောင်းလည်း ကောင်းသဖြင့် လူသူကြားတွင် ပေါ်ပေါ်လွင်လွင် ရှိလေသည်။
ဦးမျိုးနိုင် တယောက် သူခိုးလူမိသွားသဖြင့် အယောင်ယောင်အမှားမှား ဖြစ်သွားသည်ကို င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ မသိချင်ယောင် ဆောင်ပြီး မျက်နှာ တည်တည် ဖြင့် နေလိုက်သည်။ ကော်ဖီနှပ်စက်မှ ကော်ဖီထည့်ရန် ဦးမျိုးနိုင် ကို ကျောပေးလိုက်ပြီး မှ အားရပါးရ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ခွက်တခုထဲ ကော်ဖီကို ငှဲ့နေစဉ်မှာပင် သူမ ဖင်ကို မသိမသာလေး ကော့ထားလိုက်မိသည်။ စိတ်ထဲတွင် သူမ ကိုယ်သူမ ဟဲ့ ညီးက ကိုယ့်ယောက်ကထီးကိုယ် ပြန် ရှိုးနေတာလားဟဲ့ ဟု ပြန်မေးမိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။
စိတ်လှုပ်ရှားမှု နှင့် အတူ သူမ နို့သီးခေါင်းလေး များ မှာ မာတောင် တက်လာရသည်။ ဒုက္ခပါပဲ အောက်က ဘရာဇီယာလည်း မပါတော့ ဂါဝန်အသား ပါးပါး နဲ့ ငါ့နို့သီးခေါင်း ချွန်ချွန်တွေက ထောင်ထနေပြီ။ အို ထောင်တော့ရော ဘာဖြစ်လည်း ကိုယ့်ယောက်ခထီးပဲ သူက ဘာပြောမှာလဲ၊ ယောက်ခမ ကြီး ရှိနေရင်တော့ တမျိုးပေါ့။ ဟု တွေးရင်းက ကော်ဖီခွက်ကို ယူလာကာ ဦးမျိုးနိုင် ရှေ့စားပွဲပေါ်တင်ပေးလိုက်သည်။
ဦးမျိုးနိုင်မှာ ခုန က ချွေးမ ဖင်ကို ကြည့်နေတာ အငိုက်မိသွားသဖြင့် ရှက်ရှက်ဖြင့် သတင်းစာ ကောက်ဖတ်နေ သည်။ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ သူ့ကို ကျောပေးကာ ကော်ဖီ ငှဲ့နေတော့ သတင်းစာ ပေါ်မှ အသာကျော်ကာ ကြည့်လိုက်မိပြန် သည်။ အား ၊ ဖင်ကလေးက ဝိုင်းစက်နေရုံတင်မက ဘူး အနောက်ကိုတောင် ကောက်တောက်တောက်လေး၊ ဟိုကောင် ဘယ်လောက်တောင် ဆွဲလိုက်မလဲ မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် ညက အသံတွေ ထွက်နေတာပေါ့၊ ဟု တွေးမိသေးသည်။
င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ ကော်ဖီခွက်လာချပေးတော့ ကျေူးဇူးသမီးဟု ပြောကာ မျက်လုံး ချင်း မဆုံရဲ သဖြင့် ရင်ဘတ်ကြည့်လိုက်မှ ပိုဆိုးသွားသည်။ အောက်မှာ ဘရာဇီယာ မပါ သည့် ရင်သား လုံးလုံးလေး တွေက တုံခါပြီး ထိပ်နှစ်ခု က ချွန်တက်နေသည်မှာ အကျႌအသားကို ပင် ပေါက်ထွက်တော့ မည်ဟုထင်ရသည်။ ဦးမျိုးနိုင် လီးကြီး တအားတောင် တက်လာသည်။ ပုဆိုးအောက်မှ ထိုးထောင်ထလာတာ သူများ ရိပ်မိမည်စိုးသဖြင့် သတင်းစာ ကိုခေါက်ကာ ပေါင်ပေါ်အသာတင်ထားလိုက်သည်။
င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ ကလည်း ဦးမျိုးနိုင် သတင်းစာခေါက်ကို စားပွဲပေါ် မတင်ပဲ ဘာလို့ ပေါင်ပေါ်တင်လိုက်သည်ဆိုတာကို အထာပေါက်သည်။ အဖိုးကြီးရှက်သွားမစိုးလို့ မျက်နှာကို မပြုံးမရယ်မိအောင် သတိထားနေရသည်။ နောက်တော့ ပေါင်မုန့်ကို မီးကင်စက် ထဲ မှ ထုတ်ကာ ထောပတ်လေး သုတ်လေသည်။ ဦးမျိုးနိုင်တို့ မှာ သကြား အနည်းငယ် ဖြူးစားတတ်တာမို့ သကြားထည့်ရန်၊ သကြားဗူး ယူလိုက်တော့ သကြားမရှိ ပြောင်သလင်းခါနေသည်။
“ဟောတော့ သကြားက ကုန်နေတယ် ဖေဖေ သကြားတော့ မဖြူးတော့ဘူး ရတယ်မလား”
“ဟင် တနေ့က မှ နီနီ က သကြားကုန်နေတယ် ပြောလို့ ဖေဖေ မားကက်က တထုတ်ဝယ်လာပေးထားတယ်၊ သူဗူးထဲ မထည့်ရသေးဘူးထင်တယ်”
“အော်ဟုတ်လား သမီးရှာလိုက်အုံးမယ်”
င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် သူမ ရှေ့က ကက်ဘိနက်တံခါးတွေကို ဖွင့် ကာ စင်တွေပေါ်မှာ ရှာလေလေသည်။ ဒုတိယ အဆင့်ကို သူမ က ခြေဖျားလေး ထောက်ကာ လက်ဖြင့် ရှေ့က အထုပ်လေးများကို လှမ်းဖယ်ကြည့်နေတော့ တင်းနေသည့် ပေါင်တန်လေး နှင့် ဖင်သားလုံးလေးက ဦးမျိုးနိုင် လီးတန်ကြီးကို တဆတ်ဆတ် တုံလာစေလေသည်။
“ဖေဖေ ဟို အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ ထင်တယ် သမီး မမှီလို့ လှမ်းဆွဲပေးပါဦး”
င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် မမှီမကန်း လှမ်းဆွဲနေတာ မြင်သဖြင့် ဦးမျိုးနိုင် ထိုင်နေရာမှ ကမန်းကတမ်းထကာ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ အနောက်နားသွားပြီး အပေါ်ဆုံးထပ် မှ သကြားထုပ်ကို လှမ်းဆွဲလေသည်။ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ မှာ လည်း နေရာဖယ်မပေးသဖြင့် သူမ နောက်ကျောကို ကပ်ရပ် ထပ်လျှက် ဖြစ်သွားရသည်။ နောက်ပြီး သကြားထုပ်မှာလဲ ဦးမျိုးနိုင် လှမ်းဆွဲလိုက်မှ အနောက်အတွင်းထဲသို့ လဲကျသွားသဖြင့် ဦးမျိုးနိုင် က လည်း ခြေဖျားထောက်ကာ လက်ဖျားလေးဖြင့် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ဆွဲလိုက်လေ နောက်ကို တွန်းထုတ်သလို ဖြစ်လေ ဖြစ်နေလေသည်။
ထိုအချိန် သူ့ပေါင်ခြံ နှင့် ချွေးမ ပေါင်တန်ဖင်လုံးတို့ က အိကနဲ သွားဖိမိရာ ခုန တောင်နေသည့် လီးက သံချောင်းကြီးလို ချွေးမ ဖင်နှစ်လုံးကြား တိုးဝင်သွားတော့သည်။ လီးချောင်းကြီး နှင့် ဖင်နှစ်လုံး အသားတို့မှာ ပုဆိုးပါးပါး နှင့် ဂါဝန်အသား ပါးပါး တို့ နှစ်ခုသာ ခံပြီး ဖိပွတ်မိသဖြင့် နှစ်ယောက် စလုံး ဓါတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားရသည်။ ဦးမျိုးနိုင် တယောက် အပေါ်မှ လှမ်းကိုင်ထားသည့် သကြားထုပ်ကို အောက်သို့ ဆွဲမချ ဖြစ်သေးပဲ လက်က မြှောက်ရက် တန်းလန်း ဖြင့် နေနေမိသလို ရှေ့ကောင်တာကို လက်နှစ်ဖက် နှင့် ထောက်ထားကာ အနောက်က ဖင်ကို ကော့ပေးထားသည့် င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ မှာ လည်း မျက်လုံးလေး ပင် မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ သူမ ဖင်ကြား ဝင်လာသည့် ယောက်ခထီး လီးကြီးမှာ ဦးစိုးမိုးအောင် လီးကြီး နီးပါးမျှ ရှိမည်ဟု မှန်းလိုက်မိပြီး ကာမ ဆန္ဓ အာရုံကြော တွေ က နိုးကြွလာခဲ့သည်။
သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး စကားလည်း မပြောဖြစ်ပဲ အသက်ရှုတွေ မြန်လာကြသည်။ ဦးမျိုးနိုင်မှာ သကြားထုပ်ကို လက်ကစင်ပေါ်မှာ ပင် ကိုင်ထားလျှက် ဖင်ကို ကော့ကာ ကော့ကာ လီးတန်ကြီး ဖြင့် သူ့ချွေးမ ဖင်ကြားထဲ လွှတိုက်နေမိသည်။ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ က လည်း သူမ ရှေ့မှ ကောင်တာကို တွန်းကိုင်ထားကာ သူမ ဖင်ကြီးကို ကော့ကော့ ပေးရင်း ဖြင့် ယောက်ကထီး လီးကြီး သူမ ပေါင်ခွဆုံကြားမှ စောက်ဖုတ် နူတ်ခမ်းသားတို့ကို ပွတ်ပေးနေသည်ကို ကူညီပေးနေမိသည်။
“ဟော ကော်ဖီတောင် ရပြီ ပေါင်မုန့်မီးကင် နံ့လည်းရတယ်၊ ဘိုက်ဆာလိုက်တာ မိန်းမ ရေ ရယ်ဒီလား”
ဟု ဆိုသော အသံနှင့် အတူ မီးဖိုခန်းထဲ ဝင်လာသည့် နေထက်နိုင် ကြောင့် နှစ်ယောက်သား ထပ်လျှက် မှ အမြန်ခွာ လိုက်ကြသည်။ ဦးမျိုးနိုင်က၊
“ဒီမှာ သမီး သကြား ထုပ်”
ဟု ဆိုကာ သူ့လက်ထဲမှ သကြားထုပ်ကို င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ အား လှမ်းပေးလိုက်သည်။ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ ကလည်း ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ ဟု ဆိုကာ သကြားထုပ်ကို လှမ်းယူပြီး သကြားဗူးထဲ သို့ ဖွင့်ကာ လောင်းထည့်နေလေသည်။
နေထက်နိုင် မှာ သူအော်ဟစ်ပြီး ဝင်လာတော့ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ တို့ နှစ်ယောက် ရုပ်တရက်လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည် ကြသည်ကို ပထမ သံသယ မရှိသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးက မျက်စေ့ မျက်နှာပျက် နှင့် သူ့ကို စကားပြန်မပြောကြပဲ ဘာမှ မဖြစ်သလို ထောပတ်ပေါင်မုန့်သုပ်သည့် ကိစ္စ ပြောနေကြသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ့အဖေ ပုဆိုးရှေ့ပိုင်းကလည်း ဖေါင်းထ နေပြီး င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာလေး လည်း နီနေသည်။ အင်းတခုခု တော့ တခုခု ပဲဟု တွေးကာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ငါ့အဖေများ ငါ့မိန်းမ ကို ကြူနေသလားဟု တွေးရင်း လီးတောင် လာလေသည်။ သို့နှင့် မိန်းမ အနားကပ်လာပြီး ဖင်လေးကို လက်ဝါးတဖက် ဖြင့် ဆုပ်ညှစ်လိုက်ပြီး၊
“အား ဆာလိုက်တာ မိန်းမရယ်၊ ညက အိပ်ဆယ်ဆိုက်များသွားလို့လားမသိဘူး”
ဟု ပါးနားကို ကပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ က မျက်နှာလေး နီနီ ဖြင့် နေထက်နိုင် ဘိုက်ကို လိမ်ဆွဲလိုက်ရင်း၊
“အို ဘယ်လို ဖြစ်နေလဲ ဟိုမှာ အဖေရှိတယ်လေ”
ဟု တိုးတိုးလေး ပြောပြီးမှ အသံကို မြှင့်ကာ၊
“သွားသွား မျက်နှာသွားသစ်အုံး တခါထည်း ၊ ညစ်ပတ်တာ၊ ပြီးမှ လာစား”
ဟု ပြောလိုက်လေသည်။ နေထက်နိုင် က င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ ပါးလေးကို မွရွှတ်ဟု အသံထွက်အောင် နမ်းလိုက်ပြီးမှ ပြောင်စပ်စပ် ဖြင့် ရေချိုးခန်းဘက် ထွက်သွားလေသည်။ ထမင်းစား စားပွဲတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သော ဦးမျိုးနိုင် က သူ့သား လှုပ်ရှားမှု များကို ကြည့်ပြီး မနာလို ပင် ဖြစ်နေမိ လေသည်။
နေထက်နိုင် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတော့ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ က ပေါင်မုန့် ထောပတ်သုပ်များကို ဦးမျိုးနိုင် ရှေ့လာချလေသည်။
“သမီးရော လာထိုင်စား ပြီး ကော်ဖီသောက်လေ၊ သကြားထုပ် ပြီးလို့ ပြန်တင်ဖို့ လိုရင် ဖေဖေ့ကို ပြောနော်”
သူ့ကို မျက်လုံး ချင်း ဆုံ မကြည့်ရဲ ပဲ မျက်နှာပန်းနုရောင် ကလေး နှင့် ချွေးမ ချောကို ဦးမျိုးနိုင် က မသိမသာလေး သွေးတိုးစမ်းလိုက်သည်။ ခုန က နှစ်ယောက်စလုံး ဖီးတက်သွားကြသည်မဟုတ်လား။ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ က နူတ်ခမ်းတွင် အပြုံးလေး ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဦးမျိုးနိုင် ကို ချစ်စဖွယ် မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်ရင်းက၊
“အာ.. ဖေဖေ နော် ဟင့်”
ဟု လုပ်သွားလိုက်ရာ ဦးမျိုးမြင့်ခမျာ လုံချည်ထဲမှာ ပင် လရည်တွေ ထွက်ချင် သွားလောက်အောင် သုတ်သွေး တွေ ကြွသွားရသည်။ချက်ချင်း ထသွားပြီး င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ ကို ဆွဲဖက် နမ်းစုပ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ ဟိုကောင် ရေချိုးခန်းထဲက အချိန်မရွေးထွက်လာနိုင်သည်မဟုတ်လား။
နောက်တော့ နေထက်နိုင် လည်း ရေချိုးခန်းထဲ မှ ထွက်လာပြီး စားပွဲမှာ လာထိုင်ကာ၊ ဒေါ်နီနီနိုင်လည်း ဘုရားရေချမ်းကပ်ပြီး ဆင်းလာသဖြင့် မိသားစု မနက်စာ ထိုင်စားကြလေသည်။ စားသောက် နေကြစဉ် အတွင်း နေထက်နိုင် က င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် သူ့အဖေ တို့ အခြေအနေ ကို အကဲ ခတ်နေလေသည်။ သူတို့ များ ငြိ နေကြသလား၊ ဟု တွေးရင်း တဆက်တည်းမှာပင် သူ့ ကပ်ကိုး ဓါတ်ခံက တော်တော် မြင့်လာနေပြီလားဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန် စဉ်းစားနေမိသည်။
သူ့အဖေ က နေပြည်တော်မှာ သာ အနေများပြီး တခါတရံ သာ ဒီအိမ် မှာ ရှိတတ်သည်။ သူ့မိန်းမ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ ကလည်း ဒီလောက် စကားနည်း အရှက်ကြီးတာ။ သူ့အဖေ နောက်နောက်ပြောင်ပြောင် ပြောရင်တောင် သူမ ပါးစပ်ကို လက်ကာ ပြီး ရီလေ့ရှိသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်လို သွားဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။ သို့သော်လည်း အဲလို မဖြစ်နိုင်တာကို မှ ဇာတ်လမ်းလုပ်တွေးလိုက်ရင် ပိုအရသာ ရှိပြီး ဖီးလာသည်မဟုတ်လား၊ ထို့ကြောင့်လည်း နေထက်နိုင် တယောက် သူ့စိတ်ထဲ တွင် သူ့အဖေ နှင့် င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ တို့ သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဖြစ်နေကြသည် ဟု တွေးရင်း စိတ်တွေ ကြွလာရသည်။
ညတုန်းက ကောင်းကောင်းလိုးထားတာတောင် အခု ဘရိတ်ဖတ်စ် စားပြီးတော့ တချီဆွဲချင်စိတ်ပေါက်လာရသည်။ သို့သော်လည်း စားသောက်ပြီး ဒေါ်နီနီနိုင် က ချက်ပြုတ်ဖို့ ဈေးသွားဝယ်မည်ဟု ဆိုရာ ဦးမျိုးမြင့် က နေထက်နိုင် ကို ကားဖြင့် လိုက်ပို့ပေးဖို့ ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ တွင် ကားတစီးသာ ရှိပြီး ဦးမျိုးမြင့် အလုပ်သွား အလုပ်ပြန်သာ သုံးလေ့ရှိသည်။
နေထက်နိုင် နှင့် ဒေါ်နီနီနိုင် တို့ သားအမိ နှစ်ယောက် ဈေးကို ထွက်သွားကြတော့ င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ က မနက်စာ စားခဲ့ကြသည့် ပုဂံ ခွက်ယောက်တို့ကို ဆေးကြောနေသည်။ ဦးမျိုးနိုင်လည်း အိမ်ရှေ့တွင် သတင်းစာ ဆက်ဖတ် နေရင်း မနက်က ချွေးမ နှင့် အဖြစ်အပျက် တို့ကို ပြန်တွေးနေမိသည်။ ချွေးမလေး ၏ နို့လုံးလုံးလေး တွေ၊ လုံးကျစ်နေသော တင်သားလေး တွေ၊ တောင့်တင်းတုတ်ခိုင်သော ပေါင်တန် လေးတွေ၊နှင့် သူ့လီးကြီး ဖြင့် ထောက်ပွတ်ဆွဲခဲ့ ရသည့် ဖင်လုံး မာတင်းတင်း လေး။ စသဖြင့် စဉ်းစားရင်း က လီးတောင် လာပြန်သည်။ ယခု အချိန် အိမ်မှာ သူတို့ နှစ်ယောက်ထဲ ဆိုသည့် အသိကလည်း သူ့ရင်တွေကို တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာစေသည်။
အသက် ငါးဆယ်ကျော်မှာ အခု လူပျိုလေး လို သူငယ်ပြန် ပြီး လီးတအားတောင် နေတာ တွေးရင်း က အနည်းငယ် ပင် ရှက်သလို ဖြစ်နေမိသည်။ တကယ်လို့သာ ချွေးမလေး က သူ့သားကို ပြန်ပြောလိုက် လျှင် စောက်ရှက် က ဟက်တက်ကွဲ ရုံမက၊ ကိုယ့်ကို လေးစားမှုတွေ ဆုံးရှုံးသွားမည်။ သားက သူ့အမေ ကို ပြန်ပြောလိုက်ပါက လင်မယား ခြင်း စောက်စကား များပြီး သိက္ခာ တွေ ကျမည်။
ထိုသို့ အတွေးတွေ ဖြင့် ချီတုံ ချတုံ ဖြစ်နေရသော်လည်း ငတ်နေတာ ကြာပြီ ဖြစ်သည့် လီးထဲမှ သွေးက သူ့ဦးနှောက်ဆီသို့ စီးသွားကာ သူ့ဆင်ခြင်တုံ တရားကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။ ချက်ခြင်း ကြီး တက်လိုးလို့ မရသေးတာတောင်မှ အခု လို အခွင့်ကောင်းလေး ကြုံ တုံး ရင်းထားလိုက်ရင် တချိန်ကျ အဆင်မပြေနိုင်ဘူးလို့ ပြောလို့ ရမလား။
စိတ်လှုပ်ရှားမှု များလွန်းသဖြင့် ဦးမျိုးနိုင် လီးတောင် နေတာတောင် နည်းနည်း လေး ပြန်ကျသွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ဆုံး အရဲစွန့် ပြီး မီးဖိုခန်းဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။ မီးဖို ခန်းတွင် သူ့ကို ကျောပေးကာ ဆေးပြီး သည့်ပုဂံ တို့ကို အဝတ်ခြောက် ကလေး ဖြင့် သုတ်နေသည့် ချွေးမ လေးကို မြင်လိုက် ရတော့ အာဂေါင် ခြောက်သွားသဖြင့် လည်ချောင်းကို အွန်း အွန်း နှင့် ရှင်းလိုက်ရသည်။
သူမ နောက်မှ လည်ချောင်း ဟန့်သံကြားသဖြင့် င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ က ခေါင်းကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တဏှာက လည်း တအားကြွ နေ၊ လုပ်ရမှာလည်း မရဲ သဖြင့် လူပျို အရိုင်းလေးလို မျက်စေ့ပျက် မျက်နှာပျက် နှင့် မိမိ ကို ကြည့်နေသော ယောက်ခထီး ကြီးကို တွေ့လိုက်ရတော့ ရီချင်မိသွားသည်။ သို့သော်လည်း ယောက်ခထီးကြီး ဖီးအောက် သွားမည်စိုးသဖြင့် ကျောပြန်လှည့် ပေးလိုက်ရင်း က သူမ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ခိကနဲ တိုးတိုးလေး ရီလိုက်မိသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
အခန်း ၁၀။
ဦးမျိုးနိုင်က င်္သီရီရှင်းသန့်ဖြူ အနောက်နားသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာလျှက် အနားရောက်တော့မှ၊
“သမီး သကြားထုပ် အပေါ်ပြန်တင်ပေးရအုံးမလား”
ဟု လှမ်းမေးလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ ပုဂံတွေ တင်နေသော နေရာမှ သူတို့ မနက်က သကြားထုပ် ယူချထား သောကောင်တာ ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သကြားထုပ်ကလေး မှာ သူမ မနက်က ချထားသည့် အတိုင်းလေးပင်။ တကယ်က ဦးမျိုးနိုင် အနေဖြင့် ပြန်တင်ချင်လျှင် သူဘာသာ သူ ထိုနေရာသို့ သွား၍ သကြားထုပ် ကို ဘီဒိုဖွင့်ကာ အပေါ်ဆုံး စင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်ရုံပင် ဖြစ်သည်။ သူမ ကို တမင်သက်သက် လာ ရင်း နေမှန်း သူမ သိလေသည်။ ဦးမျိုးနိုင် မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရှက်ကိုး ရှက်ကန်း လေး နှင့် လူပျိုပေါက်စလေး လိုလိုဖြစ်နေသည်။ ဦးမျိုးနိုင် မှာ နေထက်နိုင် နှင့် ဆင်ပြီး ရုပ်မှာ ခပ်ချောချော နှင့် ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက်မှာ နေထက်နိုင် ထက် အများကြီး ထွားကျိုင်း တောင့်တင်းလေသည်။
သူမ ကို မနက်က ထောက်သွားသည့် ပစ္စည်း မှာ မသေးကြောင်းလည်း သတိထားမိ လိုက်သဖြင့် ဦးမျိုးနိုင်ကို သူမ က ပြန်စမ်းချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့ သည်။ သူတကယ်ပဲ ချွေးမ ကို လုပ်ရဲ သည့်သတိ္တရှိမလား။ ယခု အိမ်မှာလည်း ဘယ်သူမှ မရှိ။ ယောက်ခမ ကြီး နှင့် နေထက်နိုင် တို့ မှာလည်း ဈေးသွားတာမို့ တော်တာ် နှင့် ပြန်လာဦးမည် မဟုတ်ခြေ။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဦးမျိုးနိုင်ကို ပြုံးပြ လိုက်ပြီး။
“ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ အဲဒီအထုပ်လည်း အပေါ်ပြန်တင်ရအုံးမယ်၊ သမီးလည်း အဲဒီနားက ကောင်တာရှင်းရအုံးမယ်”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ထို သကြားထုပ်ရှိရာ ကောင်တာ နားသို့ လျှောက် သွားလိုက်သလို ဦးမျိုးနိုင်လည်း ထိုနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သကြားထုပ် ကို ဦးမျိုးနိုင် အား ကောက်ကာ ပေးလိုက်ပြီး မနက်က ပုံစံအတိုင်း သူမ က ကောင်တာပေါ်တွင် တခုခု ရှာသလို လုပ်နေလေသည်။ တကယ်တော့ ဦးမျိုးနိုင် သကြားထုပ် တင်မည့် ဘီဒို ရှေ့မှာ တမင်ရပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဦးမျိုးနိုင် စိတ်ထဲ မှာ တော့ သူ့ချွေးမ လေးက တကယ်ပဲ သူ့ကို အဖေ တယောက်အနေနဲ့ သဘောထားပြီး ယုံကြည် လို့ ဘာမှ မဖြစ်သလို သဘောထား တာလား၊ အပြင်ပန်း အနေတည်ပြီး အတွင်းကတဏှာထန်တဲ့ ကုတ်ကမြင်း မိန်းခလေးမျိုးလား၊ သေခြာ မခွဲခြားတတ် ဖြစ်နေ သည်။ ယခု သူသကြားထုတ် ကို လှမ်းတင်တော့ မနက်တုန်း ကလို ပင် သူမ ဖင် နှင့် သူ့ပေါင်ခြံ ဖိ မိပြန်သည်။ လီးက ဖြောင်းကနဲ ထောင်ထလာသည်။ လီး ကြီးက ချွေးမ ဖင်နှစ်လုံးကြားမှာ အမြှောင်းလိုက် ထောက်မိတော့လည်း သုတ်သွေးတွေက ဦးနှောက်ကို စီး သွားသည်ပေါ့။
သကြားထုပ်တင်ပြီးတာတောင် နေရာမရွေ့ပဲ ဒီအတိုင်းလေးပဲ ချွေးမ ဖင်လုံး နှစ်လုံးကြား လီး မြုတ် ပြီး ရပ်နေလိုက်သည်။ အရသာ က ရှိလွန်းတော့လည်း မခွာချင်တော့။ ဘာဆက်လုပ်ပြီး ဘာပြောရမလဲ တော့ သူမသိ၊ တကယ်တော့ ဦးမျိုးနိုင် မှာ လူရိုး တယောက် ဖြစ်ပြီး မိန်းမ လည်း မရှုတ်မပွေဖူးခဲ့၊ သူ့ကို အိမ်က မိန်းမ ပေးစား သဖြင့် နီနီနိုင် နှင့် ရကာ သားတယောက် ရခဲ့သည်။ တခြား မိန်းမ တွေ နှင့် မပွေ မရှုတ်ဖူး၊ သူ့အပေါင်အသင်း သူငယ်ချင်း တွေ ပွေတာ ရှုတ်တာကို သာ နားထောင် ရင်း အားကျခဲ့ဘူးသူသာ ဖြစ်သည်။ ယခုလည်း သုတ်သွေး ငယ်ထိပ် ရောက်လို့သာ အရဲစွန့်လိုက်သည်။ ဘယ်က စရမည်မသိ။ သူ့ကို ယခုထိ ချွေးမလေး က တွန်းမလွှတ်သေး သဖြင့်သာ အရသာခံရင်း နေနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ယောက်ခထီးကြီး သူမ အပေါ် တင်းနေသည်ကို သိရသဖြင့် ကာမ ဆန္ဒတွေက နိုးကြွနေလေပြီ။ မနေ့ ညနေတုန်းက ဘတ်စ်ကား ပေါ်မှ အဖြစ်အပျက် ကြောင့် သူမ တို့ လင်မယား အချစ်ကြမ်းခဲ့ ကြရသည်။ ယခု လည်း ယောက်ခထီးကြီးက သူမ အပေါ် ပေါ်တင်ကြီးပင် လာထောက်နေသည် မဟုတ်ပါလား၊ ယခု သူတို့ နှစ်ယောက် ထပ်လျှက်သား မီးဖို ထဲမှာယောက်ခထီး ကြီး ဆက်လုပ်လာမည့် အကွက်ကို ဟန်ဆောင် ငြင်းဖို့ ပြင်နေသော် လည်း ယောက်ခထီး ကြီးက ဒီအတိုင်း ထောက်ထားပြီး စကားလည်း မပြော အသက်ရှုသံ ပြင်းပြင်း ကိုသာ သူမ လည်ကုတ် မှာ ခံစားနေရသဖြင့် ရီချင်လာမိသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း သူမ ဖင်လေးကို အနောက် သို့ အသာကော့ ပေးလိုက်သည်။ သူမ ဖင်ကြားမှာ အမြှောင်းလိုက် ထောက်နေသော လီးကြီးမှာ သူမ ဖင်အကော့ တွင် သူမ ပေါင်ခွဆုံ အောက်မှ တိုးဝင်ကာ အတွင်းခံ မပါသော စောက်ဖုတ် နူတ်ခမ်းသားကို ပွတ်ဆွဲသွားလေသည်။ သူမ အသွေး အသားတွေ ဖျင်းကနဲ ဖြစ်ကာ အရည်ကြည်တို့ စိုလာလေပြီ။ တော်ပြီ ယောက်ခထီးကြီး လုပ်ချင်ရာ လုပ်တော့ သူမ ဟန်ဆောင်ပြီးပင် ငြင်းဖို့ မကြိုးစားတော့ ဟု တွေးလိုက်ပြီး မျက်စေ့လေး မှေးကာ ငြိမ်ခံနေလိုက်တော့သည်။
ဦးမျိုးနိုင်မှာ လည်း မိမိလီးကြီး ချွေးမလေး ပေါင်ခွဆုံကြားထဲ တိုးဝင်နေသည်မို့ ပေါင်နှစ်လုံးကြားကို လိုးနေမိသလို ဖြစ်သွားသည်။ ချွေးမ ကိုယ်လေး တဖက်တချက်မှ ပတ်ကာ ကောင်တာကို သူ့လက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်လိုက်သည်။ ချွေးမ ကုတ်သားလေးကို ငုံနမ်းချင်စိတ်ကို ထိန်းထားရင်း၊ အသံတုံတုံဖြင့်၊
“သမီး အလုပ်အကိုင် တွေ အဆင်ပြေရဲ့လား”
ဟု ယောင်ယောင်ကန်းကန်း နှင့် မေးလိုက်လေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကလည်း ၊
“ပြေပါတယ် ဖေဖေ”
ဟု အလို်က်သင့် ဖြေလိုက်သည်။
“သား ကရော သမီးအပေါ် ကောင်းရဲ့လား”
“ကောင်းပါတယ် ဖေဖေ”
“သမီး ဒီညနေလည်း သင်တန်း သွား သင်ရဦးမယ် မလား”
“ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ”
ဦးမျိုးနိုင် နှင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့မှာ ပါးစပ်က ရိုးရိုးသားသား စကား စမြီပြောနေကြ သော်လည်း အောက်မှာကတော့ ဦးမျိုးနိုင် လီးကြီးမှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်ကြားကို လွှတိုက်နေပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကလည်း ဦးမျိုးနိုင် လီးကြီး နှင့် စည်းချက်ညီအောင် သူမ ဖင်လုံး တွေကို ကော့ကော့ ပေးနေလေသည်။ ဦးမျိုးနိုင် လီးတန်ကြီးမှာ သူမ ပေါင်ခွဆုံ အောက်မှ သူမ စောက်ဖုတ် နူတ်ခမ်းသား များကို ဂါဝင်အသား အပါး ပုဆိုးသား အပါး နှစ်ခုသာ ခံပြီး ပွတ်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် ကြာတော့ မခံနိုင်တော့ခြေ။
“အင်း သမီး လိုတာ ရှိရင် အဖေ့ကို ပြောနော်”
ဟု ဦးမျိုးနိုင်က အပြောတွင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဦးမျိုးနိုင် ကို အသာတွန်းထုတ်လိုက်ရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဦးမျိုးနိုင်က သူ့ကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တခုခု ပြောတော့ မလားဟု ထိတ်လန့် သွားစဉ် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက် ထိုင်ချ လျှက် သူ့ပုဆိုးကို ကွင်းလုံး ဆွဲချွတ်ချလိုက်သည်။ မာတောင်တောင့်တင်း နေသည့် သူ့လီးကြီးမျာ ဖြောင်းကနဲ ထွက်လာပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာ နှင့် တန်းနေတော့သည်။
“သမီး အခု လိုတာက တော့ အဲဒီ ဖေဖေ့လီးကြီး ပဲ”
ဟု ပြောကာ ဒစ်ဖူးကြီးကို ငုံစုပ်လိုက်လေသည်။ ဦးမျိုးနိုင် တယောက် အီးကနဲဖြစ်ကာ တကိုယ်လုံး တုံ တက်သွားလေသည်။ ဒူးတွေ ချောင်ပြီး ယိုင်မသွားအောင် ချွေးမ ချောလေး ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ထိန်းထားလိုက် ရသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ လည်း တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် နှင့် ရှည်လျှားလှသော လီးတန်ကြီးကို တမက်တမောကြည့် ရင်း နေထက်နိုင် တယောက် ဒီအဖေ နဲ့ ရထားတာမှ ဟုတ်ရဲ့လား ဟု ပင်တွေးလိုက်မိသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် လီးထက် မသာရင်သာ ရှိမည်၊ အဲဒီထက်တော့ မလျှော့ သော လီးတန် ကြီးမို့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် အားရ ပါးရ စုပ်ပေးနေလိုက်မိသည်။
“အား သမီးလေး ဖေဖေ ပြီးသွားလိမ့်မယ် ခနလေး”
ဦးမျိုးနိုင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ဂျိုင်း နှစ်ဖက် မှ ဆွဲမကာ မတ်တတ်ရပ်စေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ နူတ်ခမ်းကို လျှာ ဖြင့် သိမ်းလျက် ကာ ဦးမျိုးနိုင် ကို မျက်လုံး ချင်း ဆုံ ကြည့်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ လည်း ပြီးလိုက်ပေါ့ ဖေဖေ ရဲ့ သမီးပါးစပ်ထဲ ပြီးလိုက်ပါ ရပါတယ်”
“အင်း နောက်တော့ပေါ့ သမီးရယ် အခု က သမီး ကို အရမ်းလုပ်ချင်နေလို့ပါ”
“ဘာလုပ်ချင်တာလဲ လို့ သူများကို”
“လိုးချင်တာပေါ့ သမီးရယ် လိုးချင်တာ”
“သိသား ပဲ ဖေဖေ လိုးချင်နေတယ် ဆိုတာ တခါထည်း မနက်က သကြားထုပ် ယူတာ မပြီးတော့ ဘူး သူ့လီးကြီး နဲ့ ဖင်ကို လာထောက်နေတာ”
“အင်း အခု လည်း အဲဒီ ပုံစံ မျိုးနဲ့ လိုးချင်လို့ ပါ သမီးရယ် နော် အဲဒီလို လေး ကုန်းပေး”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်း ကောင်တာ ဘက်သို့ လှည့်ရင်းက တတောင် နှစ်ဖက်ကို ကောင်တာ ပေါ်ထောက်ကာ ဖင်ကုံးပေးလိုက်သည်။ ဦးမျိုးနိုင်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဂါဝန်အနားစ ကို ဆွဲမ ကာ ခါးပေါ်အထိ လိပ်တင်လိုက်သည်။ တုတ်ခိုင် ဖြောင့်စင်းသော ပေါင်လုံး နှစ်လုံး အဆုံ ကြားမှ အနောက်သို့ ပြူးထွက်လာသော စောက်ဖုတ် ဖေါင်းဖေါင်းကြီး မှာ အမွှေးပါးပါး နှင့် အကွဲကြောင်းမှာ အရည်တို့ စိုရွဲလို့။ ဦးမျိုးနိုင် သူ့လီးတန်ကြီးကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ စောက်ဖုတ်ဝတွင် တေ့ကာ ဖိသွင်းချလို်က်လေသည်။
“ဖလွှတ်..ဖွတ်..ဖတ်”
“အာ့ နာတယ်၊ ဖေဖေ ဖြည်းဖြည်းလေ၊ သူ့ဟာအကြီးကြီးနဲ့ တအား ဆောင့်ထိုးတာကိုး”
“ဆောရီး ဆောရီး သမီး ဖေဖေ လောကြီးသွားတယ်”
ဦးမျိုးနိုင် သူ့ချွေးမ ခါးသိမ်လေးကို လက်နှစ်ဖက် ဖြင့် ကိုင်ကာ အနောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း စလိုးတော့သည်။ ချွေးမလေးမှာ စလင်းဘော်ဒီလေး ပင်မဲ့ ခုလို ဖင်ကုုံးထားတော့ ခါးသိမ်သိမ်လေး အောက်မှ တင်ပါး အစုံမှာ စွံ့ကား ထွက်လာလေသည်။ သူ့လီးကြီး ချွေးမလေး စောက်ဖုတ်ထဲ စေးစေးပိုင်ပိုင် ဖြင့် ဝင်သွားပြီး စောက်ခေါင်းအတွင်းသား နုနုလေးများ အထိအတွေ့ က ကောင်းလွန်းလှ သဖြင့် လရည်တွေ ထွက် ပြီး ပြီးသွားချင်တာကို အတင်း စိတ်ထိန်းကာ အောင့်ထားရသည်။ ရေရှည်တော့ မထိန်းနိုင်၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ ဖင်ကို ကော့ကာ ယမ်းကာ ဖြင့် နောက်ပြန် အပေးက ကောင်းလွန်းတော့ ဦးမျိုးနိုင် လီးကြီး မှာ ဘယ်လို မှ ထိန်းမရ တော့ပဲ လရည်တွေ တပြွတ်ပြွတ် ပန်းထုတ်ကာ ပြီးသွားရတော့သည်။
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်း ရမက်ဆန္ဒတွေ တအားထကြွနေတာမို့ ပြီးလုစဲစဲ အချိန် ယောက်ခထီးကြီးလီး မှ သုတ်ရည် ပူနွေးနွေး များသူမ စောက်ခေါင်းထဲ မှာ ဖြွတ်ကနဲ ဖြွတ်ကနဲ အပန်းခံရတော့ သူမလည်း ကိုယ်လုံးလေး တောင့်တင်းကာ ကာမ အရသာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားရလေတော့သည်။
မီးဖိုကောင်တာပေါ် မှာ ဘိုက်မှောက် မှိန်းနေသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နောက်ကျောမှ ဦးမျိုးနိုင် က ထပ်လျှက် သူ့လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်ထဲ စိမ်ထားရင်းက ခန မှိန်းနေလေသည်။ နောက်တော့ လီးကြီးက ပြွတ်ကနဲ ထွက်လာမှ နှစ်ယောက် သားကိုယ်လုံးချင်း ခွာလိုက်ကြသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ စောက်ဖုတ်ထဲ မှ လရည်နှင့် စောက်ရည်ပူးပေါင်း ပြီး ပေါင်တန်တလျှောက် စီးကျလာသဖြင့် ဂါဝန်အနားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မကာ ရေချိုးခန်းသို့ ပြေးလေသည်။ ဦးမျိုးနိုင်လည်း ကြမ်းပေါ် ကွင်းလုံး ချထားသော လုံခြည်ကို ပြန်ကောက်ဝတ် လိုက်ပြီး ထမင်းစား စားပွဲတွင် ပြန်ထိုင်ကာ မြန်ဆန်စွာ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက် တို့ကို ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။
ရေချိုးခန်းထဲ တွင် သူမ စောက်ဖုတ် နှင့် ပေါင်တန်များကို ရေဆေးကာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး တော့ ထွက်လာသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ သည် ထမင်းစား စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော ဦးမျိုးနိုင်ဘက် လှည့်မကြည့်တော့ပဲ မီးဖိုခန်းထဲ မှ ထွက်သွားကာ အိမ်ပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားတော့သည်။ ဦးမျိုးနိုင် လည်း ထိုင်နေရာမှ ထကာ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင် သူ့လီးကြီးကို သေခြာ ပွတ်သတ် ဆေးလိုက်လေသည်။ လီးကြီးမှာ မစားရတာ ကြာလို့ အစားကောင်းစား လိုက်ရတာ ကျေနပ်သွားပုံ ရသော်လည်း မဝသေးပုံ ရသည်။ လုံးဝ ကြီး မပျော့သွားသေး၊ မာတာတာ ရှိ နေသေးသည်။
ဦးမျိုးနိုင် ရေချိုးခန်းထဲ က ထွက်လာတော့ သူ့စိတ်ထဲဟာတာတာ ကြီး ဖြစ်နေမိသည်။ လိုးလို့ လည်း ပြီးလို့ လရည်ထွက်သွားတာ နှင့် တယောက် နှင့် တယောက် စကားမပြောမဆို ပဲ ထိုသို့ မျက်နှာချင်းမဆိုင်ပဲ ဖြစ်သွားသည်မှာ တမျိုးကြီး လို ခံစားရသည်။ သူက တော့ ချွေးမချောလေးကို လိုးလိုက်ရတာ နောင်တ မရပါ။ ချွေးမ ချောလေးကသာ အလိုးခံလိုက်ရပြီးတော့ နောင်တ များ ရသွားလို့လား၊ သူ့ဘက်ကို ပင် လှည့်မကြည့်တော့ ပဲ အပေါ်ထပ် တက်သွားသည်။ ခနတာမှ စဉ်းစားပြီး ဦးမျိုးနိုင် တယောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချ ကာ အိမ်ပေါ်ထပ်သို့ တက်လိုက် သွားတော့သည်။
အိမ်ပေါ်ထပ် ရောက်တော့ သူ့သား လင်မယား အိပ်ခန်း တံခါး မှာ ပိတ်ထားသည်။ သူ့လက် နှင့် လက်ကိုင်ဘု ကို လှည့်ကာ အသာတွန်းကြည့်လိုက်တော့ ပွင့်သွားသည်။ အထဲ မှ လော့ချ မထားတာ သိလိုက်တော့ ပျော်သလို ဖြစ်သွားသည်။ အခန်းထဲက နေထက်နိုင် တို့ လင်မယား အိပ်သည့် ကုတင်ပေါ်မှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် မှောက်ရက် အိပ်နေသည်။ သူမ မျက်နှာ က အခန်းဝဘက်ကို မလှည့် နံရံဘက် ဆီ လှည့်ထားသည်။ လက်နှစ်ဖက်က ခေါင်းအုံးအောက် ထိုးထည့်ထားပြီး မှောက်ရက် အိပ်နေသဖြင့် သူမ တင်လုံးလေး များက တောင်ကုံး ပမာ မို့မောက်နေသည်။ ဂါဝန်အနားစ က နဂို ကမှ ဒူးမရောက်တရောက်သာ ရှည်ပြီး ယခု ကပိုကရို နှင့် အိပ်ယာပေါ် တက်အိပ်နေတာကြောင့် မညီမညာ နှင့် အပေါ်လှန်တက်နေသည်။ ပေါင်အနောက်သား တဖက်ကို မြင်နေရသည်။
ဦးမျိုးနိုင် အိ်ပ်ယာနား တိုးကပ်သွားပြီး ကုတင်ပေါ် ဖင်တစောင်းထိုင်ရင်းမှ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပုခုံးလေး တဖက်ကို ကိုင်ရင်း ၊
“သမီး… သမီး..”
ဟုတိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
အခန်း ၁၁။
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ပြန်မထူး ပဲ ငြိမ်နေသည်။ ဦးမျိုးနိုင်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်မောင်းသားလေး များကို သူ့လက်ဖဝါး ဖြင့် ပွတ်ပေးရင်းက လီး ပြန်တောင်လာခဲ့ရသည်။
“သမီး လေး ဖေဖေ့ ကို စိတ်ဆိုးသွားပြီလား၊ ဖေဖေ တောင်းပန်ပါတယ်၊ သမီးက ချောလွန်းလှလွန်း လှတော့ ဖေဖေ စိတ်ရိုင်းတွေ မထိန်းနိုင် ဖြစ်သွားရတာပါ”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ မလှုပ်ရှား၊ ဒီတိုင်း ငြိမ်နေသည်။ ဦးမျိုးနိုင် က ဂါဝန်စလေး လှန်တက်နေသည့် ပေါင်တန် ဝင်းဝင်းလေး အား ကြည့်ရင်း သူ့လက်တွေက အလိုလို ရောက်သွားသည်။ ပေါင်လုံးလေး တွေကို ပွတ်ပေးရင်း ဂါဝန်အောက်မှ လျိုကာ ဖင်လုံးလေး များပေါ် လက်ဖဝါးကြီးက ရောက်သွားလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ငြိမ်နေသေး သဖြင့် ဦးမျိုးနိုင် လက်ဖဝါးကြီးက သူမ တင်ပါးလုံးလေးကို အားမလို အားမရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူလက် ချောင်း တွေက ပေါင်ခွဆုံ ဖင်ကြားသို့ ရောက်ကာ လက်ခလည်ဖြင့် စောက်ဖုတ်နူတ်ခမ်းသို့ လှမ်းစမ်းလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကိုယ်လေး တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားကာ ဦးမျိုးနိုင် လက်ကောက်ဝတ်ကို သူမ လက်ကလေး ဖြင့် နောက်ပြန် ဖမ်းကိုင်ထားလိုက်သည်။
“ခု န က စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ ဆို အခုကရော လက်က ဘာလုပ်တာလဲ”
“သမီး လေး က အရမ်း ဆက်ဆီ ဖြစ်လွန်းလို့ပါ သမီးရယ်၊ သမီး မကြိုက် ရင် မလုပ်တော့ပါဘူး”
“အာ့ ဆိုလည်း အဲဒီ လက်ကြီးက ဘာလို့ အတင်းတိုးဝင်နေတာလဲ၊ တကယ်ပဲ လက်က တော်တော့ ကို အငြိမ်မနေတာ”
“အင်း ပါ သမီးရယ် သမီး ပြောရင်လည်း ခံရမှာပါပဲ”
ဦးမျိုးနိုင် လက်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ရင်းမှ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က အိပ်ယာပေါ်တွင် ပက်လက် အနေအထားသို့ ပြောင်းလိုက် သည်။ ဦးမျိုးနိုင် ကို လည်း ညှမျက်စောင်း လှလှလေး တချက်ထိုးလိုက်ရင်းက၊
“ခေါ်တော့ သမီး သမီး နဲ့ တခါထဲ၊ သူဟာ အကြီးကြီး နဲ့ မညှာတမ်း ဆောင့်လုပ်တာပဲ ဟွန့်”
“အော် သမီးလေး နာသွားလား ဆောရီးနော်”
သူ့ကို ညှတုတု မျက်နှာလေး ဖြင့် ပြန်ကြည့်ပြီး ပြောနေသော ချွေးမ ချောလေး ၏ အမူအယာကြောင့် ဦးမျိုးနိုင် ငုံ့ကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နူတ်ခမ်းလေး တွေကို ငုံစုပ် နမ်းလိုက်မိလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကလည်း ဦးမျိုးနိုင် လည်ကုတ်ကို သူမ လက်ကလေးများဖြင့် ပြန်ဖက်တွယ်ပြီး သူမ လျှာကလေးကို ဦးမျိုးနိုင် ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဦးမျိုးနိုင်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လျှာကလေးကိုစုပ်ယူရင်း သူ့လက်တွေကို ဂါဝန်အောက်မှ လျိုကာ နို့လေးများကို ဆုပ်နှယ် ပွတ်သတ်ပေးနေလေသည်။
တဖြည်းဖြည်း နှင့် သူတို့ နှစ်ယောက် အနမ်းများမှာ ရမက်ပြင်းပြင်း ဖြင့် ကြမ်းလာကြပြီး လက်တွေက လည်း တယောက် အဝတ်အစား တယောက် ချွတ်ပေးရင်း ဖြင့် ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်သွားကြတော့သည်။ မွေယာပေါ်တွင် ပက်လက်ကလေး ဒူးထောင်ပေါင်ကားပေးထားသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပေါင်နှစ်လုံး ကြားသို့ ဦးမျိုးနိုင်က ဝင်ပြီး သူ့လီးကြီးကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်ဝတွင် တေ့ကာ လှေကြီး ထိုး ရိုးရိုး ဖြင့် ခပ်မှန်မှန် အရှိန်ပြင်းပြင်း ဖြင့် လိုးပေးလေသည်။
နှစ်ယောက်စလုံး မှာ ခုန ကမှ တချီပြီးထားတာမို့ အရသာခံရင်း စိတ်ပြေ နှစ်ပြေ လိုးနေကြတော့သည်။ ဦးမျိုးနိုင် အဖို့မှာ မလိုးရတာ ကြာနေသည့်အပြင်၊ မိမိ ချွေးမချော လေးကို သူတို့ လင်မယား အိပ်သော ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ စိတ်ကြိုက် အားရ ပါးရ လိုးနေရသဖြင့် အရမ်းကိုဖီးတက်မိလေသည်။ သူ့လီးကြီးမှာလည်း သံချောင်းကြီး ပမှာ မာတောင်ပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ခေါင်းလေး ထဲသို့ မညှာမတာ တိုးဝင် ထိုးထွက် စိတ်ကြိုက် ဆောင့်ကာ လိုးမိနေတော့သည်။
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အဖို့လည်း မိမိ ခင်ပွန်းသည် အဖေ ဖြစ်သူက မိမိ တို့ လင်မယား အိပ်သည့်ကုတင်ပေါ်တွင် ကိုယ့်ကို တုတ်ခိုင် ရှည်လျှားလှသည့် လီးကြီး ဖြင့် ကောင်းကောင်း ပြုစု ပေးနေသည်ကို ခံနေရသည်မို့ ကြွက်သားလေးများ ပင် တောင့်တင်းကာ ဦးမျိုးနိုင် မပြီးခင် နှစ်ခါလောက် ပြီးရရှာသည်။ ဦးမျိုးနိုင် လည်း သူ့လီးကြီးထဲ မှ လရည်များ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်လေးထဲ ပန်းထုတ်ကာ ပြီးသွားတော့ သူမ ကိုယ်လေးကို ဖက်ကာ အနားယူနေလိုက်သည်။
“သမီး လေး ကောင်းလားဟင်၊ ဖေဖေ ကတော့ အရမ်းကောင်းတာပဲ သမီး စောက်ဖုတ်လေးက စေးကျပ်နေတာပဲ၊ ဟိုကောင် လုပ်ရော ရဲ့လားကွာ”
“ဟွန့် သူ ကလူကို လည်း လုပ်ချင်တာ လုပ်ပြီး သမီးလို့ ခေါ်နေတုန်းလား”
“အဲဒါ ဆို သမီးက ဘယ်လို ခေါ်စေချင်လို့လား မယားလေး လို့ ခေါ်ရမလား”
“ဟုတ်ပါဘူး သူ့မယား မှ မဟုတ်တာ သူ့သား မယားလေ”
“ဟုတ်တယ် လေ ဒါကြောင့် သမီးလို့ ခေါ်တာပေါ့လို့”
“သမီးသမီး လို့ ခေါ်ပြီး လိုးနေတော့ အင်းစက် လို ဖြစ်နေတာပေါ့လို့ ဖေဖေ ရ”
“အင်းစက် ကိုလည်း သမီးက သိတာပဲလား”
“အော် ဒီအရွယ် နဲ့ ဒီခေတ်မှာ အင်းစက် ဆိုတာ မသိပဲနေပါ့မလားလို့ ဖေဖေ ကလည်း”
“အင်း သိတယ် ဆိုရင်တော့ ဖေဖေ က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံရရင် သမီးကို ချွေး မလို့ သိထားရတာထက် ကိုယ့်သမီးလေး လို့ တွေးပြီး လိုးရတာက ပိုအရသာ ရှိတာမို့ သမီးသမီး နဲ့ ခေါ်နေမိတာပါ”
“အွန့် ဖေဖေ့ မှာ က သမီးမှ မရှိတာ”
“ဟုတ်တယ်လေ အာ့ကြောင့် အခုပဲ မွေးစားလိုက်တာ ဖေဖေ့ သမီးလေးပေါ့၊ ဒါမှ မဟုတ် သမီးမယားလေးပေါ့”
“မောင်တို့ ပြန်လာကြတော့မယ် ဖေဖေ၊ ဒါပဲနော် သူများတွေ ရှေ့ကြရင် ပိုမပြနဲ့နော် အကုန်ရိပ်မိကုန်မယ်”
“အေးပါ သမီးရယ်၊ သမီးကိုသာ လိုးခွင့် ရမယ်ဆိုလို့ကတော့၊ သမီး ကြိုက်သလိုသာ ပြော၊ ဖေဖေ လိုက်နာပါ့မယ်၊ ဖေဖေ့ဘဝ မှာ ဒီနေ့က အပျော်ဆုံးပါပဲ သမီးရယ်”
………………………
နေထက်နိုင် တယောက် သူမိန်းမ နှင့် အဖေ တို့ မနက်က ကိုးယိုးကားယား မျက်စေ့ မျက်နှာ ပျက်ဖြစ်သွားကြ သည်ကို ပြန်မြင်ယောင်ရင်း အဖေ များ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အပေါ် ဖီးလာနေသလားဟု စဉ်းစားနေမိသည်။ သူ့အဖေ က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို မီးဖိုခန်း ထဲ မှာ လိုးနေသည်ဟု စိတ်ထဲ ပုံဖေါ်လိုက်မိရာ လီးက တောင်လာသည်။ သူတို့ ဈေးဝယ်မည့် သားငါးဈေးအနား မှ ကားရပ်ဖို့ နေရာ ရှားလေသည်။ ထို့ကြောင့် ခပ်လှမ်းလှမ်း လမ်းမ ပေါ်တွင် ကားတစီး က ထွက်မည် ဟု မီးအချက်ပြထားသဖြင့် အနောက်နားမှ ရပ်ပြီး သူက လည်း မီးပြထားလိုက်လေသည်။ ထိုကားမှာ တော်တာ် နှင့် မထွက်နိုင်သေးသဖြင့်၊ ဒေါ်နီနီနိုင် က သူ့ကို၊
“သား မာမီ ဒီက ပဲ ဆင်းလျှောက် သွားလိုက်တော့မယ်၊ သား အေးဆေးစောင့်ပြီး ရပ်လိုက်တော့”
“ဟုတ်ကဲ့ မာမီ သား ဈေးထိပ်က လဘက်ရည်ဆိုင်က စောင့်နေမယ်”
ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် က ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး ဈေးရှိရာဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားတော့ အနောက်မှ အမှတ်မထင် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ့စိတ်ထဲ တွင် သူ့ဒက်ဒီက သူ့မိန်းမ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို လိုးနေသည်ဟု ပုံဖေါ်နေမိသဖြင့် သူ့ ဒက်ဒီမှာ တကယ်ရော အဲလို ဆန္ဒတွေ ရှိပါဦးမလားဟု သူတွေးမိသည်။ ထို အတွေး နှင့် တဆက်တည်းမှာ ပင် တကယ်လို့ အဲလို ဆန္ဒတွေ ရှိနေသေးတယ် ဆိုရင် သူ့မာမီ ကိုရော သူလုပ်မှာပေါ့။
လူ့အတွေးစဉ် မြန်ဆန်မှု မှာ စာနှင့် ရေးပြနေရသည်ကပင် ကြာဦးမည်၊ စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်းမှာ ပင် သူ့မျက်လုံးတွေက ဒေါ်နီနီနိုင် ၏ တွံတေးအိုးကြီး ဆီ ရောက်သွားသည်။ နေထက်နိုင် ကို ကျောခိုင်းပြီး ဈေးဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည့် သူ့မာမီ့ အိုးကြီးမှာ ထုထည်ကြီးမား သော်လည်း ဝိုင်းစက်နေသည်။ အပေါ်မှ ရင်ဖုံးအကျပ် ခါးတို ဝတ်ထားသည်မို့ သေးကျင်သော ခါးလေး အောက်မှာ စွံ့ကားနေသည်မှာ အယ်စတုံ ကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူကြည့်နေကျ အမဲ အဆိုတော် ရက်ပါ နစ်ကီမနားချ် လိုပင် ဖြစ်သည်။ လမ်းလျှောက်သွားတော့ ဘယ် ဘက်နှင့် ညာဘက် တင်သားစိုင်များက အထက်အောက် ဘေးတိုက် ဖြည်းဖြည်း ချင်း လှုပ်ရှားသွားသည်မှာ သူ့ရင်ထဲ ဒိန်းကနဲ ပင် ခုန်သွားမိသည်။
သူ့စိတ်ထဲ တွင် မာမီ့ကို မိန်းမ တယောက် ဆိုသည့် အမြင် နှင့် တခါမှ မတွေး မမြင်ဘူးခဲ့ပေ။ ယခု တော့ သူ့ဒက်ဒီ နှင့် မာမီ တို့ လုပ်ကြသေးလားဟူသော အတွေး ကြောင့် စူးစမ်း ကြည့်လိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြည့်မိတော့လည်း ဆက်ဆီ ဖြစ်လှသော တင်သား စိုင်များကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ အာ မသင့်တော်ပါဘူးလေ ဟု ဆိုပြီး မျက်လုံးလွဲလိုက်ရသည်။ ရှေ့က ကားကလည်း ရပ်နေရာမှထွက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ထိုနေရာတွင် ဝင်ရပ်ကာ စက်ပိတ် ကားကို လော့လုပ်ကာ ဈေးဘက် ထွက်လာလိုက်လေသည်။
အစကတော့ နေထက်နိုင် က ဈေးထိပ်လေး ကလဘက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်ကာ ဖုံးပွတ်၊ ဈေးသွားဈေးလာ ကောင်မလေး များကို ငေးရင်း က မာမီ့ကို စောင့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ သို့သော် ခုန က မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်း က သူ့ကို မပြည့်မဝသလို တမျိုး လေး ဖြစ်နေတာမို့ စိတ်ထဲ တမျိုးဖြစ်ကာ ဈေးထဲ သို့ ဝင်သွားမိလေသည်။
ဒေါ်နီနီနိုင် မှာ ဈေးရုံကြီးထဲသို့ ပင် မရောက်သေး လမ်းမ ပေါ်တန်းစီ ရောင်းနေကြသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် တန်းမှာ ပဲ ရှိနေသေးသည်။ တနေရာတွင် ရပ်လျှက် ခရမ်းချင်သီးသည် ကလေး နှင့် စကားလှမ်းပြောနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဈေးမေးနေပုံ ရလေသည်။ လူတွေက လည်း များ ဈေးသည်များကြောင့် လမ်းက လည်း ကျဉ်းနေ သလို မို့ လူတွေက တိုးခွေ့နေရလေသည်။ နေထက်နိုင် ကသာ ထိုဈေးလမ်းထဲ မဝင်သေးခင် ကွေ့လေးမှာမို့ သူ့နေရာမှ ဆိုလျှင် ဒေါ်နီနီနိုင် ကို ဘေးတိုက် မြင်နေရလေသည်။ ရင်ဖုံးအကျႌ အကျပ် ကြောင့် အပေါ်ပိုင်းမှ ရင်သားအစုံမှာ မို့မောက် လုံးကြွနေပြီး ဘိုက်သားများမှာ မော်ဒယ်မလေး တွေလို မချပ်ပေမဲ့ သူတို့ အရွယ် သာမန် အမျိုးသမီးကြီးများ ကဲ့သို့ တော့ ပူထွက်မနေပါ။ ဖွံ့ထွားစွံ့ကား သော တင်ပါး အစုံ ကတော့ ခုလို ဘေးတိုက် အနေအထားဖြင့် ကြည့်လိုက်တော့ အနောက်သို့ နည်းနည်း ကောက်ထွက်နေသည်။
“ဟေး ဟိုးမှာ ငါတို့ ဆယ်တန်းတုန်းက ဆရာမ မဟုတ်လား”
“အာ ဟုတ်ပါ့ အဲဒါ ငါ့ဆရာမပဲ ငါနဲ့ ခင်တယ်”
“အမယ် ဟုတ်လို့ လားမင်းကလည်း ဆရာမ တောင့်တောင့် ဆို မင်းနဲ့ ခင်တယ် ချည်းပဲ”
“ဟ တကယ်ပေါ့ဟ၊ ငါတို့ အတန်းထဲစာသင်ရင် သူ့ဂျောကြီးက တောင့်လွန်းလို့ တချိန်လုံး မှန်းထု နေရတာနဲ့ စာ က မရ၊ အနားကပ် အနံ့ရှုရ နည်းလား ဆိုပြီး စာမေး သလို သူ့ကို အကူအညီ ပေးသလို နဲ့ ကပ်ကပ် လုံးနေတော့ ခင်သွားတာပေါ့ကွ”
“မင်းက တော့ စံပါပဲကွာ တကယ့်ကောင်”
“အဟီး ငယ်ငယ်တုန်းက ဘာမလုပ်တတ် ညာမလုပ်တတ် တဲ့ ငတုံးလေးတွေ မို့ပေါ့ကွာ၊ အခုလို အတွေ့အကြုံ နဲ့ ဆိုလို့ ကတော့ အဲဒီထဲက ဝါးလိုက်ရပြီ ဟဲဟဲ”
“အံမယ် စောက်ပိုတွေ၊ ခု လည်း အလတ်ကြီး ရှိပါသေးတယ်၊ကြည့်ရတာ ပိုတောင် မိုက်လာသလိုပဲ”
“အေး အသာနေ ကြုံတုန်း ငါသွားလုံးလိုက်အုံးမယ်၊ မင်းလိုက်မလာနဲ့ ငါတယောက်ထဲ သွားမယ်”
သူ့ဘေးမှ လူငယ် နှစ်ဦး တယောက် နှင့် တယောက် တီးတိုးပြောနေသည်ကို နေထက်နိုင် က သူ့ဖုံး ငုံ့ပွတ်နေရင်း ဖြင့် ကြားနေရသည်။ ထို့ ကြောင့်လည်း ထို ကောင်လေး ဈေးလမ်းထဲ အမြန်တိုးဝင် လျှောက်သွားတော့ သူလည်း အနောက်က လိုက်သွားလိုက်သည်။ သူ ရင်တွေ ခုံလာမိသည်။ ဒီချာတိတ် ဘယ်လို များလုံးမှာလဲဆိုတာကို စိတ်ဝင်စားသွားရသည်။ သူ့ကို သူ့မာမီ မမြင်စေရန် လူအကွယ် တိုင်အကွယ်တို့ မှ လိုက်ကြည့်လေသည်။
ထိုကောင်လေး ဒေါ်နီနီနိုင် အနောက် သို့ အရောက်တွင် ဒေါ်နီနီနိုင် က ဈေးသည်လေး ကိုင်ပေးထားသည့် ခွက်ကလေး ထဲ သို့ ခရမ်းချင်သီး တို့ ကို ရွေးကာ လှမ်းထည့်နေလေသည်။ သူမ မှာ ခါးလေး ကုံးထားသဖြင့် တင်ပါးကြီးများက နောက်သို့ ကားစွင့်ကာ ထွက်နေသည်။ ကောင်ကလေး က သူမ အနောက်ဖက်မှာ ကပ်ရပ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လမ်းလျှောက်သွားသည့် လူတွေ တိုးလိုက်သဖြင့် ကောင်ကလေး ပေါင်ခြံ နှင့် ဒေါ်နီနီနိုင် ဖင်ကြီးတို့ ဖိကပ်မိသွားလေသည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် မှာ ရှေ့သို့ လှဲကျ မလို ဖြစ်သွားသဖြင့် ကောင်လေး က ကမန်းကတန်း ဒေါ်နီနီနိုင် ခါးလေးကို ဖက်ကိုင်လိုက်လေသည်။
ရုပ်တရက် ကြည့်လိုက်လျှင် အနောက်မှ ဆောင့်လိုက်သလို ပင်။ ဒေါ်နီနီနိုင် မှာ ချက်ချင်း ဟန်ချက် ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး နောက်ကို လည်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်လေးမှာ သူမ ကိုယ်နှင့် ကပ်နေတုန်းပင်။ ကောင်လေး မှာ သူ့ကို တိုက်သွားသည့်လူကို လှမ်းလက်ညိုးထိုးပြကာ ရှင်းပြနေပုံ ရသည်။ ပြီးတော့သူတို့ နှစ်ယောက် တယောက်ကို တယောက် နူတ်ဆက်နေကြသည်။ မှတ်မိသွားကြပုံ ပေါ်သည်။ နောက်တော့ ခရမ်းချင်သီးသည်ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ထွက်လာကြတော့ ကောင်လေး လက်ထဲမှာ ဒေါ်နီနီနိုင် ကိုင်သွားသော ဈေးဆွဲခြင်း ကိုင်လျှက် ဖြစ်နေသည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် နှင့် ကောင်လေး မှာ စကားတပြောပြော နှင့် ဈေးရုံတန်းထဲ ဝင်သွားကြလေသည်။
နေထက်နိုင် လည်း အနောက်ခပ်လှမ်းလှမ်း မှ လိုက်သွားလေသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
အခန်း ၁၂။
ဈေးရုံထဲ ရောက်တော့ အသားငါးတန်းဖက်သို့ ဦးတည်သွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူကြားထဲ တိုးခွေ့သွားနေရင်း ထိုကောင်လေး နှင့် သူ့မာမီတို့ နှစ်ယောက်မှာကိုယ်လုံးချင်း ပူးသွားလိုက် ခွာသွားလိုက် ဖြင့် သွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကောင်လေး ၏ အတွင်းစိတ်ကို အမှတ်မထင် ကြားသိထားလိုက်ရ သည်မို့ နေထက်နိုင် တယောက် ဘာဖြစ်မလဲ တွေးကာ ရင်တခုံခုံ ဖြင့် လိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ဈေးရုံထဲ မှ ကြက်သားဆိုင်တခု တွင် လူတွေ က လမ်းပိတ်အောင်ပင် ကျိတ်ကျိတ်တိုးကာ တန်းစီ နေကြသည်။ ထိုဆိုင်မှာ မွေးမြူရေးကြက်မဟုတ် ရိုးရိုးကြက်ရောင်းပြီး ရေမထိုး အလေးမခိုး နာမည်ကြီး သဖြင့် လူတွေက အလုအယက်တိုးကာ စောင့်ဝယ်နေကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် လည်း လူကြားမှာ တိုးရင်း သူမ အလှည့်စောင့် နေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင်းမှာ သူမ ဈေးခြင်းကို ကူဆွဲကာ နောက်က လိုက်ပေးသူ ကောင်လေး မှာ သူမ နောက်တည့်တည့်မှာ ကပ်လျှက် ရပ်နေလေသည်။
လူများ က လည်း တိုးခွေ့နေသည်မို့ သူတို့ နှစ်ယောက် ထပ်လျှက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေနေရသည်။ လူနည်းနည်း ကျဲသွားတော့ လည်း ထိုကောင်လေး မှာ သူ့အနောက်ဖက် တွင်နေရာရှိလျှက် နှင့် ဒေါ်နီနီနိုင် အနောက်မှာ တောက်တဲ့ ကပ်သလို ကပ်နေလေရာ၊ ဒီကောင် ဘာလုပ်နေမှန်း နေထက်နိုင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ မနေ့က မှ သူ့မိန်းမ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ဘတ်စကားပေါ်မှာ အဖိုးကြီးတယောက် လုပ်ထားသည်မဟုတ်ပါလား။
ဒေါ်နီနီနိုင် မှာ အငြိမ်းစား မယူခင် က ကျောင်းတွင် ခပ်တည်တည် ဖြင့် စည်းကမ်း အလွန်ကြီးသည်ဟု နာမည်ကြီးကာ ကျောင်းသား ကျောင်းသူများ အလွန် ကြောက်ရွံ့ ရိုသေကြ ရသည်။ ယခု ဟိုကောင်လေး လုပ်နေပုံ နှင့် သူ့မာမီ ဒေါ်နီနီနိုင် ဘယ်တော့ နောက်လှည့်ကာ ပါးရိုက်လိုက် မလဲ ဆိုတာကို နေထက်နိုင် တယောက် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ ခန အကြာတွင် ကြက်ရောင်းသူ က ဒေါ်နီနီနိုင် မှာလိုက်သော ကြက်ကို ခုတ်ထွင် ပေးကာ ထုတ်လျှက် လှမ်းပေးလိုက်သည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် က သူမ လက်ထဲ မှ ပိုက်ဆံကို လှမ်းပေးရင်း ကြက်ကို လှမ်း ယူဖို့ ရှေ့ကို တလှမ်းတိုးလိုက်သည်။
ထိုအချိန်လေး တွင် နေထက်နိုင် မှာ သူတို့ အနားသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုကောင်ကလေး နှင့် ဒေါ်နီနီနိုင် တို့ ကိုယ်ခန္ဓာနှစ်ခု ခေတ္တကွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်မှာ ကောင်လေး ၏ ရှေ့ပိုင်းမှာ လုံချည်မှာ ထိုးထောင်ထ ကာ ကျန်ခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် က ကြက်သားထုပ်ကို ယူပြိး နောက်ပြန်ဆုပ်လိုက်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက် ပြန်ကပ်သွားကြပြန်လေသည်။
နေထက်နိုင် တယောက် သေခြာ သိလိုက်တာကတော့ ထိုကောင်လေး က သူ့လီးတောင်တောင် ကြီးဖြင့် သူ့မာမီ ကို ထောက်နေသည်။ ဒီလောက်ကြီး တောင်ထ နေတာနှင့် ဒီလောက် ဖိကပ်ပူးနေတာ၊ သူ့မာမီ မသိပဲ နေမည်မဟုတ်။ သိရက်သားနှင့် ဘာလို့ ငြိမ်ခံနေရသလဲ၊ ဘာလို့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရတာလဲ။ သူ့မာမီ အကြောင်းကို သူသိသည်။ သူမ သည် ကြေက်ရွံ့မှု ရှိသည်မဟုတ်။ စိတ်ထဲ အခန့်မသင့်လို့ ကတော့ ပါးလှည့်ရိုက်ဖို့ ဝန်လေး မည့်သူ၊ ရှက်မိသူ မဟုတ်ကြောင်းသူသိထားသည်။
ဒါဆိုရင် သူမ ကိုယ်တိုင်က ဖီးလာနေလို့လား။ နေထက်နိုင် သူ့ပုဆိုးအောက်က လီးကြီး မာလာသည်ကို မသိမသာ ဖိထားလိုက်ရသည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် တို့ ထိုနေရာမှ ထွက်လာတော့မှာမို့ သူ့ကို မမြင်ရအောင် ကမန်းကတန်း မျက်နှာကို တဖက်လှည့်ကာ တခြား ဈေးတန်း ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
နောက်ကွေ့တကွေ့ရောက်မှ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ထိုကောင်လေး နှင့် ဒေါ်နီနီနိုင် တို့ နှစ်ယောက် မှာ ရီရီမောမာ စကားတပြောပြော နှင့် သူတို့ ဝင်လာခဲ့သည့် ဟင်းသီး ဟင်းရွက် တန်းဖက်သို့ ထွက်သွားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ပြန်တော့မည်ဆိုသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ နေထက်နိုင် ဈေးအပြင်ဘက် လမ်းမှ သူ့ကားရှိရာသို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ ကားနားရောက်တော့ ကားတံခါးဖွင့်ကာ ဝင်ထိုင်ရင်း ဖြင့် စောင့်နေလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း တော်တော် နှင့် ပေါ်မလာ။ နေထက်နိုင် ကားပေါ်မှ ပြန်ထွက်ကာ ဈေးတန်းဆီ သို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တန်းထိပ်မှ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်တော့။ သူရှိနေရာဘက် သို့ဦးတည်ပြီးလာနေသော ဒေါ်နီနီနိုင် နှင့် ကောင်ကလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ခနနေတော့ သူ့အနီးသို့ ရောက်လာလေသည်။ သူ့အနားရောက်သည်အထိ ဒေါ်နီနီနိုင် နှင့် ကောင်လေး မှာ ရီရီမောမော နှင့် စကားပြောလာကြသည်ကို ကြည့်ပြီး နေထက်နိုင် စိတ်ထဲ အတွေးတွေစုံနေမိသည်။ သူမ ကို ဒီလောက် အနောက်က ပေါ်တင်ကြီး ထောက်နေတဲ့ ကောင် လေးနဲ့ ဘာမှ မဖြစ်သလို ရီရီမောမော စကားပြောနေသည့်သဘောက ဘာလဲ ဟု လည်းတွေးနေမိသည်။
“ဟော သား တောင် လဘက်ရည်သောက်ပြိ်ီးသွားပလား”
“ဟုတ်မာမီ ၊ မာမီ ဈေးထဲ ဝင်သွားတာ ကြာနေလို့ စိတ်ပူပြီး လိုက်လာတာ”
“အို ဒီဈေးလေး ပဲ ဘာဖြစ်မှာမို့လဲ၊ ခိခိ။ ဒါနဲ့ သား သူက ရင်ထွန်းဝင်း တဲ့ မာမီ့ တပည့်ဟောင်းလေ၊ အခု တက္ကသိုလ်မှာ ကွန်ပြူတာ ဆိုင်းရင့် တက်နေတယ်၊ တတိယနှစ်တောင် ရောက်နေပြီ”
“အော် ဟုတ်ကဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ကွာ”
“ဟုတ်ကဲ့ အကို ဆရာမ က ကျွန်တော်တို့ ရဲ့ ဖေးဖရိတ်ဆရာမလေ၊ ဆရာမ အသင်ပြကောင်းလို့ ကျွန်တော် ကွန်ပြူတာဆိုင်းရင့် အမှတ်မှီတာပါ”
“အေးလေ မောင်ထွန်းဝင်း နဲ့ မတွေ့ရတာ ကြာလို့ ကြုံတုန်း စကားစမြီပြောရင်း လူတွေက လည်း ကျပ်တော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားနေရတာနဲ့ အချိန်တော်တော် ကြာသွားတာ”
“ဟုတ်ကဲ့ ခင်ဗျ ဆရာမ အကူညီလိုချင် ဖုံးခေါ်ပါ၊ ကျွန်တော် ခုန ပေးလိုက်တာ ကျွန်တော့် ဆဲလ်ဖုံးပါ”
“အေးအေး၊ ခေါ်လိုက်မယ် စိတ်ချ၊ သွားပြီနော် နောက်တော့ တွေ့မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာမ၊ သွားလိုက်ပါအုံးမယ်အကို”
“အေးအေး”
နေထက်နိုင် က ရင်ထွန်းဝင်း ဆီမှ သူ့အမေ ဈေးခြင်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကားရှိရာကို ထွက်လာခဲ့လေသည်။
……………………
ထိုနေ့ ညနေဘက် နေထက်နိုင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို သင်တန်းမှ ကြိုပြီး ပြန်လာတော့ ဘပ်စ်ကား မှတ်တိုင်မှာ စောင့်နေစဉ် လူအုပ်ထဲ ၌ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ခိုးခိုးကြည့်နေသည့် ကောင်လေး တယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒီကောင်လေး မျက်နှာကို မြင်ဖူးပါတယ်ဟု နေထက်နိုင် တွေးနေပေမဲ့ ဘယ်မှာ မြင်ဘူးမှန်း ခေါင်းထဲ ချက်ခြင်း ထွက်မလာခဲ့။ သို့နှင့် ဘတ်စ်ကား ရောက်လာပြီး ထုံးစံ အတိုင်း ကားပေါ်တက်လာတော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ကောင်လေးကို တွေ့သွားသည်။
“ဟေး ကျော်သက်ခိုင် ပါလား၊ မင်းရော ဒီဘတ်စ် စီးတာလား”
“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာမ ကျွန်တော်က ဂုံးကျော်မှာ နေတာလေ”
“အော် အေးအေး ဒါ ဆရာမ အမျိုးသားလေ၊ ကိုနေထက်နိုင်၊ မောင် ဒါ ချစ် သင်တန်း ကလေမောင်ကျော်သက်ခိုင် တဲ့ ”
နေထက်နိုင် နှင့် ကောင်လေး တို့ တယောက်ကို ယောက် ပြုံးကာ ခေါင်းညိမ့် နူတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ထုံးစံ အတိုင်း ဘတ်စ်ကား မှာ တဖြည်းဖြည်း ကျပ်လာခဲ့သည်။ နေထက်နိုင်မှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အနောက်မှာ ရပ်နေကြအတိုင်း ရပ်နေသည်။ မနက်က ဈေးထဲ တွင် သူ့မာမီ နှင့် ကျောင်းသားဟောင်းလေး တို့ ပုံရိပ် ကို ပြန်မြင်ယောင် လာပြီး နေထက်နိုင် လီးတောင်လာခဲ့ မိသည်။ သူ့လီးကြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်ကြားမှာ အမြှောင်းလိုက် ကပ်နေလေပြီ။
ထိုစဉ်မှာပင် နေထက်နိုင် ခေါင်းထဲ အကြံတခု ဖျတ်ကနဲ ပေါ်လာပြီး ဘေးနားမှ ကောင်လေးအား လက်တို့ပြီး၊ သူ့နားလာဖို့ ခေါင်းဆတ်ပြလိုက်သည်။
“ညီလေး တအားကျပ်နေရင် ဒီဘက်နည်းနည်း တိုးလာ”
ဟု ပြောလိုက်ရာ ကောင်လေးက ခေါင်းညိမ့်ပြပြီး၊ သူ့နားတိုးလာခဲ့သည်။ နေထက်နိုင်က အသာ ဘေးသို့ ရွေ့ပေးလိုက်ရာ ကောင်လေး ရှေ့ပိုင်းမှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အနောက်ဖက်ကို ထိကပ်သွားတော့သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ ဘေးသို့ ရောက်သွားသော နေထက်နိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မောင့် နောက်က တအားတိုးနေလို့ ချစ်လေး”
ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်လုံး များက မေးခွန်းထုတ်သလို ရီဝေဝေ နှင့် နေထက်နိုင် ကို ခနကြည့်ပြီး နောက် ဘပ်စ်ကား ပြတင်းပေါက်ဖက်ကို ငေးနေလိုက်သည်။ နေထက်နိုင်က လည်း တခြား တဖက်ကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေသလိုလို ဖြင့် မျက်စေ့ထောင့်စွန်းမှ ကောင်လေး ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်နေမိသည်။ ကောင်လေး မှာ သူ့ ရှေ့ပိုင်းဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်လုံး ကို တအားဖိကပ်ထားလေသည်။
တမှတ်တိုင် နှစ်မှတ်တိုင် လောက်အတွင်းမှာ ပင် ထူးခြားချက်ကို နေထက်နိုင် တွေ့နေရလေသည်။ လူတွေ အများပိတ်နေသဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် ကောင်ကလေးတို့ အောက်ပိုင်းတွေကို သေခြာ မမြင်ရသော်လည်း ကား လှု့ပ်ရှားမှု ကြောင့် လူတွေ ယိမ်းယိုင်သွားချိန်၊ လမ်းဘေး မီးရောင်တို့ က တချက်တချက် ဝင်လာသည့် အချိန်များတွင်သာ ရုတ်တရက် မြင်ရလေသည်။
ထို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက နေထက်နိုင်ကို ပင်တုန်လှုပ်သွားစေလေသည်။ ထိုအရာက တော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ၏ တန်းမကိုင်ထားပဲ အားနေသည့် တခြား လက်တဖက်က သူမ အနောက်ဖက် မှ ကောင်လေး ရှေ့ပိုင်းသို့ ရောက်နေသည်ဆိုတာပင်။ ဟာ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ ကောင်လေးက အနောက်က နေ ညှောင့်နေလို့ သူမ ဖင်မထိအာင် လက်နဲ့ပဲ ပိတ်ကာထားတာလား၊ ဒါဆိုရင်လည်း လက်က ဘာလို့ နောက်ပြန်ဖြစ်နေရတာလဲ၊ အဲလို ပုံစံနဲ့ ဆို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်ဖဝါးနဲ့ ကောင်လေး လီးကြီး ထိနေမှာပေါ့။
နေထက်နိုင် စိတ်တွေ တအားကြွလာသည်။ သူ့ မျက်လုံးတို့က ထို မြင်ကွင်း ပေါ်လာမည့်အချိန် စောင့်ရင်း ထိုနေရာကို မျက်တောင် မခတ်ကြည့်နေမိလေသည်။ နောက်တခါ ယိမ်းယိုင် သွားပြီး လမ်းဘေး မီးရောင် ဖျတ်ကနဲ ဝင်လာသည့် အချိန်တွင် တွေ့လိုက်ရတာကတော့ ကောင်လေး လီးကြီးကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ပုဆိုးပေါ်မှ နေ အုပ်ကိုင်ထားသည် ဆိုတာ သေခြာ သွားတော့သည်။ ကောင်လေး ၏ အားနေသော လက်တဖက် က ဘယ်ရောက်နေသည် ဆိုတာကိုတော့ သူ့နေရာမှ မမြင်ရပေ။ ဘယ်လို သဘောလဲ သူတို့က အရင်ထဲ က အထာရှိတာလား၊ အခု မှ သူ့မိန်းမ က သူခိုးကြည့်နေမှန်းသိလို့ တမင်လုပ်ပြတာလား။ မနေ့က အဖိုးကြီး နှင့် ကိစ္စမှာ သူတမင်လုပ်ပေးတယ် ဆိုတာ သူ့မိန်းမ ရိပ်မိသွားလို့ တမင်လုပ်ပြတာလား။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ယခု အဖြစ်အပျက်က သူ့ရင်တွေကို တဒိန်းဒိန်း ခုန်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။
သူ့မိန်းမ က သူ့ကပ်ကိုးဖီလင်ကို အလိုလိုက်ပေးမည့် သဘောရှိသလား။ စသည့် လားပေါင်းများစွာက နေထက်နိုင် လီးကြီးကို တအားတောင်လာစေပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပေါင်တန်ကို သွားထောက်မိလေသည်။ နေထက်နိုင် သူ့လက်တဖက်ကို အသာ အောက်လျှောချပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ရှေ့ပေါင်ခွဆုံနေရာကို ထမိန်ပေါ်မှ သွားစမ်းလိုက်တော့ ထမိန်အောက်မှ လုပ်ရှားနေသည့် အထိအတွေ့ကြောင့် ရုပ်တရက် လန့်သွားသည်။ ဟိုကောင်လေး လက်က ထမိန်တလွှာအောက်က တောင် ဝင်ပြီး နိူက်နေပါလား၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာလေး မှာ နီနေသလို ဖြစ်နေတာသာ ရှိသည်။ ဘာမှ ထူးခြားပုံ မပြ။
နေထက်နိုင် အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။ မနေ့ည ကလည်း တခါ၊ ဒီနေ့လည်း တခါ၊ မိန်းမ ဘယ်လို ဖြစ်တာလည်း ဘတ်စ်စကားပေါ်မှာ မိမိ ယောက်ျား က သိသွားပြီး ထပူညံ့ ပါက စောက်ရှက်ကွဲ သို့ မဟုတ် ရန်ဖြစ်ကြမှာ ပို ပဲ ကြောက်လို့လား၊ သူမ ကိုယ်တိုင်က ပဲ အဲလို ဖီးကို နှစ်သက်လို့လား၊ ဘာကြောင့် ငြိမ်ခံနေရတာလဲ။ မနေ့ညက တော့ သူမ စောက်ဖုတ်မှာ စောက်ရည်တွေ ရွဲနှစ်လို့ သူလည်း စိတ်တွေ အထ နှင့် ပွဲတော်တော် ကြမ်းသွားခဲ့သည်။ ယခု လည်း မနေ့ညက လို ဖြစ်ဦးမည်ဟု တွေးရင် စိတ်တွေ ထလာရသည်။
အိမ်ရောက်တော့ ထုံးစံ အတိုင်းပွဲကြမ်း ကြသည်။ ဒီတခါတော့ နေထက်နိုင် ကို ပက်လက် နေစေပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က အပေါ်မှ တက်ဆောင့်ပေးသည်။ တချီပြီးသွားတော့ နှစ်ယောက်သား ဖက်အိပ်ရင်း မှိန်းနေကြသည်။ နေထက်နိုင်က ဘတ်စ်ကား ပေါ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြီး ပေါ်တင်မေးလိုက်ရင် ကောင်းမလား ဟု တွေးနေရင်း ငြိမ်နေမိသည်။ ခနနေတော့ ရှုးပေါက်ဦးမယ်ဟု သူ့ကို ပြောပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် အိပ်ခန်းထဲ မှ ထွက်သွားသည်။
နေထက်နိုင်လည်း ပထမတော့ အိပ်ယာပေါ် မှာ ခနနှပ်နေလိုက် သေးသည်။ နောက်တော့ ရေငတ်လာတာနှင့် အောက်ထပ်က ရေခဲသေတ္တာ မှ ရေဘူးသွားယူဖို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ့အဖေအမေ အခန်းရှေ့မှ ဖြတ်လာရသည်မို့ အိပ်နေတာကို အနှောက်အယှက်မဖြစ် အောင် ခြေဖျားထောက်ကာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ မီးဖိုခန်းထဲ ဝင်ကာနီး တီးတိုး စကားသံလိုလို ကြားသဖြင့် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ကာ နံရံ ထောင့်စွန်းအကွယ်မှ အသာ ချောင်းကြည့်လိုက်မိသည်။
ရေခဲသေတ္တာတံခါးက ဖွင့်ရက် တန်းလန်းမို့ အထဲ မှ အလင်းရောင်က ထွက်နေပြီး ထိုရှေ့မှာ မတ်တပ် မျက်နှာခြင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည့်လူနှစ်ယောက်။ တယောက်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ၊ နောက်တယောက်က သူ့ဒက်ဒီ။ စကားသံတွေက တိုးသော်လည်း အပြုအမူတွေကြောင့် မျက်လုံးကို အတင်းပြူးဖြဲ ကြည့်ကာ နားကို လည်း စွင့်လိုက်သည်။
ဦးမျိုးနိုင်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်တဖက်ကို လှမ်းဆွဲရင်းက၊
“ဖေဖေ အိပ်လို့ မပျော်ဘူး ဖြစ်နေတယ် ကလေးရယ်၊ မနက်ပြန် ဆို နေပြည်တော် ပြန်ရတော့မှာ”
“ပြန်ပေါ့ ဖေဖေ ရယ်၊ သမီး နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲလို့”
“အာကွာ အဲလို မပြောပါနဲ့ ကလေးက လည်း ချစ်ရတာ မဝသေးလို့ပါ”
“မောင် အိပ်မပျော်သေးဘူးနော် အပေါ်မှာ အချိန်မရွေးဆင်းလာမှာ”
…………………..
အခန်း ၁၃။
“အင်းပါ ကလေးရယ်၊ ခနလေးပါ”
ဦးမျိုးနိုင် က ပြောရင်း ဆိုရင်း ဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်မောင်း နှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းရင်း နှုတ်ခမ်းဖူးဖူး လေးကို ငုံစုပ် နမ်းပြစ်လိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က အတင်းရုန်း ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင် ဦးမျိုးနိုင် ၏ သန်မာလှသော လက်ကြီးများက သူမ ကိုယ်လုံးလေးကို မြွေကြီး သဖွယ် ရစ်ပတ်ရင်းက သူမ ဖင်လုံးလေးများကို ဆုပ်နှယ်ရင်း ပါးစပ်က လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နူတ်ခမ်းလေးကို မလွှတ်တမ်း စုပ်ကာ နမ်းနေလေသည်။
နေထက်နိုင်မှာ ချောင်းရင်း က လီးတအားတောင်လာတော့သည်။ ပုဆိုးအောက်စကို ဆွဲမကာ လက်လျိုလျှက် သူ့လီး ကို ဆုပ်ကိုင် ပွတ်သတ်ပေးရင်းက မီးဖိုထဲမှ မြင်ကွင်းကို ချောင်းကြည့်နေတော့သည်။ စိတ်ထဲ ကတော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် ဦးမျိုးနိုင် တို့ ဘယ်တုန်း ကတည်းက စဖြစ် ကြတာလဲ၊ သူတခါမှ ပင် သူတို့ နှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးတွင် မသင်္ကာစရာ မတွေ့ဘူး။ ယောက်ခထီး နှင့် ချွေးမ တို့ ပုံမှန်ဆက်ဆံရေးသာ သတိထားမိသည်။
ဦးမျိုးနိုင် ၏ အငမ်းမရ စုပ်နမ်းမှု နှင့် တင်းတင်းဖက်ကာ သူမ ဖင်လုံးလေး တွေကို ဆုပ်နှယ်ပေးနေမှုတို့ကြောင့် ပဲလား၊ သူမ ကိုယ်တိုင်က ပဲ ထန်လို့လားမသိ။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်တွေက ဦးမျိုးနိုင် ရင်ဘတ်ကို တွန်းထုတ်နေရာမှ ယခုတော့ လည်ကုတ်ကို ပင် တွယ်ကာ ခိုရင်း ကိုယ်လုံးလေး ပျော့ခွေနေလေပြီ။ ဦးမျိုးနိုင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကိုယ်လုံး လေးကို အသာတွန်း လာရာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်နှင့် ထမင်းစားပွဲ ထိသွားသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အနောက်ကို ယိုင်သွားသဖြင့် ထမင်းစားပွဲ ကို လက်နှစ်ဘက် ဖြင့် နောက်ပြန်ထောက်ထားလိုက်သည်။ ဦးမျိုးနိုင်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဂါဝန်ကို လှန်တင် လိုက်သလို သူ့ပုဆိုးကို လည်း ကွင်းလုံး ချွတ်ချလိုက်သည်။
နေထက်နိုင် နေရာမှ ဆိုလျှင် ဦးမျိုးနိုင် ဖင်ကြီးကို သာ မြင်နေရသော်လည်း ယခု သူ့မိန်းမ စောက်ဖုတ်ထဲ ဦးမျိုးနိုင် လီးကြီး ဝင်ထွက် ကာ လိုးနေပြီ ဆိုတာကို တော့ သေခြာ ပြောနိုင်လေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာ မှာ နေထက်နိုင်ဖက်ကို မျက်နှာပြုထားသဖြင့် မျက်လုံးအစုံမှိတ်ကာ ပါးစပ်လေး ဟတတ ဖြင့် အရသာ ခံနေသည် ကို တွေ့နေရသည်။ ဦးမျိုးနိုင် က ဒူးကို ကွေးရင်း ပင့်ကော့ ကာ ဆောင်ချက်များ ကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် အင့်ကနဲ အင့်ကနဲ ဖြင့် ခံနေလေသည်။
သူ့မိန်းမ ကို သူများလိုးတာ ကြည့်ချင်နေသော နေထက်နိုင် တယောက် ခုတော့ ကြည့်နေမြင်နေရ ပါပြီ။ ကိုယ့်အိမ်တွင်းမှာ ပဲ ကိုယ့်အဖေ ဖြစ်သူက ကိုယ့်မိန်းမ ကို လိုးနေတာကို အံ့ဩစရာ တွေ့နေရပြီး သူ့လီးမှာ လည်း တအားကို တောင်လာရသည်။ သူ့လီးကို သူ့ဘာသာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ထုနေရင်း က မြင်ကွင်းကို အငမ်းမရ ကြည့်နေမိသည်။ ခုန ကမှ မိန်းမ နှင့် တချီလိုးထားတာမို့ တော်တော် နှင့် မပြီး။ သူ့ဒက်ဒီ နှင့် သူမိန်းမ တို့ က ပိုတောင် ဆိုးနေသေးသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး မှာ အသံထွက်နေသည်ကို ပင် ဂရု မစိုက်နိုင်ကြတော့ တဏှာသွေးတွေ မွန်ကာ ဝုန်းဒိုင်းကျဲ နေကြသည်။
ဦးမျိုးနိုင်က လိုးနေရင်းက လီးကို ဆွဲချွတ်ကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကိုယ်လုံး အား တပတ်လှည့်စေလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် တတောင် နှစ်ဖက် ထောက်ကာ ဖင်လေးကို ကုုံးပေးလိုက်တော့ အနောက်မှ နေ၍ လိုးပြန်သည်။ ဦးမျိုးနိုင် တို့ မပြီးခင်မှာပင် နေထက်နိုင် လီးကြီး မှ လရည်တွေ ပန်းထွက်ကုန်ရာ အိမ်နံရံကို မစင်စေရန် ပုဆိုးဖြင့် အမြန်ဖုံးကာ ပုဆိုးထဲ ညှစ်ထုတ်ပြစ်လိုက်ရလေသည်။ ဦးမျိုးနိုင် ဆောင့်ချက်တွေကြောင့် သူတို့လည်း ပြီးတော့မည်ဆိုတာကို သိသဖြင့် နေထက်နိုင် တယောက် နောက်ပြန်လှည့်ကာ သူတို့ အခန်းသို့ အမြန်တက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။
ထိုည က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပြန်တက်လာတော့ နေထက်နိုင် အိပ်ပျော်ချင်ယောင်ဆောင် နေလိုက်သည်။ ပထမတော့ ဖွင့်မေးလိုက်မည် ကြံသော်လည်း ထိုသို့ မသိချင်ယောင် ဆောင် နေပြီး သူမ ကိုယ်တိုင် သူ့ကို ဖွင့်ပြောလာတော့မှ ခွင့်လွတ်လိုက် တာက ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ တကယ်လို့ သူမ က သူ့ကို ဖွင့်မပြောပဲ ဆက်လှုပ်ရှားတော့ရော ဘာဖြစ်မလဲ၊ သူ့အတွက် ပိုတောင် ကောင်းသေးသည်ဟု နေထက်နိုင် တွေးလိုက်သည်။အဲတော့ သူ့ဆန္ဒ ကပ်ကိုးဖီလင်လည်း ပြည့်၊ သူ့မိန်းမ လည်း သူ့အပေါ်မှာ လေးစားမှု မပျက်၊ သူမ ဖုံးကွယ်ထားသည့် အပြစ်ကြောင့် သူ့အပေါ်မှာလည်း တခုခု ဖြစ်က လှန်ရဲ မည်မဟုတ်ဟု တွေးကာ မသိချင်ယောင်ဆောင်ခြင်းက အကောင်းဆုံး သာ ဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။
……………………….
နေထက်နိုင် မသိလိုက်သည် က သူလာချောင်းနေတာကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သိနေခြင်းပင်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ဦးမျိုးနိုင် က မျက်နှာချင်းဆိုင် လိုးနေတုန်း မျက်လုံးလေး မှေးနေပေမဲ့ သူမ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကမီးဖိုခန်းဝင်ပေါက် တွင် အရိပ်တခု ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ရုတ်တရက် လန့်သွားသော်လည်း ဒီအခြေ အနေ နှင့် ထို အရိပ်မှာလည်း ငြိမ်သက်နေပြီး အခု မှ ရောက်လာပုံ မဟုတ်သည်ကို သတိထားမိသည်။ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို နှောက်ယှက်မည့်ပုံ မဟုတ်သဖြင့် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်သည်။ ဦးမျိုးနိုင်က သူမ ကို စားပွဲပေါ် မှောက်ကုံးစေ ပြီး အနောက်မှ လိုး သည့်အခါတွင်တော့ မီးဖိုထဲ ဝင်လာမည့် အပေါက်ဖက် နေရာကို သူမ ရှေ့ ရှိ မိုက်ခရိုဝေ့ အဖုံး မှန်ချပ်မှ ရောင်ပြန်ကြောင့် သေခြာ မြင်နေရလေသည်။
နေထက်နိုင်က လည်း ဦးမျိုးနိုင် နှင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ နှစ်ယောက်စလုံး သူ့ကို ကျောပေးကာ ရမက်မုန်တိုင်းထန်နေကြသည်မို့ ဘယ်လိုမှ လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်ဟု တွေးကာ အကွယ်မှ ပေါ်တင်ထွက်ကာ ကြည့်နေလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် သူမ ယောက်ျား ပုဆိုး အောက်မှ လီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဂွင်းထု ရင်း သူမ အလိုးခံနေသည်ကို ကြည့်နေတာ မြင်သွားတော့သည်။ သူမ ၏ ရမက်တွေက ပိုထကြွလာတော့သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ နဂိုကထဲက အိပ်ဇဘီးရှင်းနစ် ဟု ခေါ်သော ပြချင်သည့် စိတ်မျိုးရှိသည်။ သူမ ကို သူများ ချောင်းတာ ကို သူမ က မသိချင်ယောင် ဆောင်ပြီး ပြရတာကို ဖီးလာသူ ကလေး ဖြစ်သည်။ ယခုလို သူမ အလိုးခံနေသည့် အချိန် သူများ ချောင်းကြည့်နေသည်ဆိုတာကို စိတ်ကူးယဉ် ရင်းက ဖီးခနခန တက်ဖူးသည်။
ယခုတော့ တကယ် အချောင်းခံနေရ ရုံမက ချောင်းနေသူမှာ သူမ လင်ယောက်ျား ဖြစ်နေရသည်။ ပိုဆိုးတာက သူမကို လိုးနေသူက သူမ ယောက်ျား ၏ အဖေ၊ သူမ ယောက်ခထီးကြီး ကိုယ်တိုင်။ ဖီးအရမ်းတက်လာပြီး သူမ ကာမ ဆန္ဒ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ စောက်ခေါင်းအတွင်းမှ ညှစ်လိုက်မှုကြောင့် ဦးမျိုးနိုင်လည်း ပြီးချင်သွားသဖြင့် အရှိန်မြှင့်ကာ တဘုန်းဘုန်း ဆောင့်ရင်း လရည်တွေ သူမ စောက်ဖုတ်ထဲ ပန်းထည့်ရင်း ပြီးသွားတော့သည်။ သူမ အထွတ်အထိပ်အာရုံ မှာ ခနမြောသွားသည့်အချိန် မျက်လုံးစုံမှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ သူမ မျက်လုံးတွေ ပြန်ပွင့်လာတော့ နေထက်နိုင် မရှိတော့ချေ။
“အား ကောင်းလိုက်တာ သမီးရယ်၊ ချစ်လို့ကို မဝနိုင်ပါလား”
သူမ ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲပွေ့ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်တော ယောက်ခထီးကြီး ကျောပြင်ကို ပြန်လည်တွယ်ဖက်ထားရင်းက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က၊
“သမီးလည်း ကောင်းတယ်ဖေဖေ ရယ်၊ ဖေဖေ က တော်တော်ကျွမ်းတယ်နော်”
“မကျွမ်းပါဘူးကွာ သမီး က အရမ်းချစ်စရာ ကောင်းနေတော့ စိတ်က အရမ်းထ သွား လို့ပါ”
“သမီးသွားတော့မယ် တော်ကြာ မောင်နိုးလာဦးမယ်”
“အင်း အင်း သမီး ဂွတ်နိုက်နော် မွမွ”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ သူမတို့ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်ချင်ယောင် ဆောင်နေသော နေထက်နိုင် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခန်းထောင့်က အဝတ်ခြင်းထဲ တွင် ခုန က နေထက်နိုင် ဝတ်ထားသောပုဆိုးကို တွေ့ရသည်။အသာ လေး မကြည့်တော့ စိုရွဲနေသော အကွက်တကွက်၊ လရည်တွေ ပဲ ဖြစ်မည်ဟု တွေးရင်း ပြုံး လိုက်သည်။ နေထက်နိုင် ဘေးမှာ အသာ ဝင်လှဲရင်းက နေထက်နိုင် ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ မကြာခင် အိပ်မောကျသွားတော့သည်။
………………….
နောက်နေ့များတွင် နေထက်နိုင် တယောက် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို မသိမသာ အကဲခပ် ကာ နေသော်လည်း ဘာမှ မထူးခြား လာ အရင်အတိုင်းပဲ မို့၊ သူ့သံသယများမှာ ပိုကြီးလာသည်။ ဒက်ဒီနဲ့ တောင်မှ မဖြစ်လောက်ဘူးလို့ ငါတွေးခဲ့တာ တက်တက်စင်လွဲတယ်။ တခြားလူတွေ ကို ငါလုပ်ကြံတွေးထားတာတွေက တကယ် ဖြစ်နိုင် နေပြီ။ သူ ငါ့အပေါ် ပွင့်လင်းလာအောင် ဝန်ခံလာအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဟု သာ တွေးနေမိသည်။
……………………………….
“မောင်ရေ လာမဲ့ ဝိအန်း အလုပ်က သုံးရက် ပိတ်မယ်တဲ့ ဘော့စ်လည်း ယိုးဒယားသွားမယ်တဲ့၊ ကိုကြီးတို့ မိသားစု ကလည်း ပြန်လာပြီး ငွေဆောင်သွားမလို့ တဲ့ လိုက်မလားမေးနေတယ်၊ မောင်ခွင့်ယူလို့ ရမလား၊ သောကြာနေ့ တရက်ပဲ ယူရမှာလေ”
“မောင်က ယူလို့ ရပါတယ်၊ ချစ်လေး သင်တန်းကရော”
“စပ်စတီကျူ တီခြာ ရှိပါတယ်၊ ချစ်လေး မေးပြီးပြီ အိုကေတဲ့”
“အာ့ဆိုလဲ သွားကြတာပေါ့၊ မောင်တို့ လည်း တခါမှ မရောက်ဖူးသေးတာ”
နေထက်နိုင် လည်း အလုပ်မှာ ခွင့်တိုင်ပြီး သူ့မာမီကို လိုက်မလားမေးကြည့်တော့ မလိုက်ချင်ဟု ဆိုသည်။ အိမ်မှာ တယောက်ထဲ ဖြစ်မလားဆိုတော့ ဖြစ်ပါတယ်ဟု ဆိုလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ၏ ကိုကြီး ဆိုသူမှာ သူမ အထက်အကို ဇေမျိုးဖြူ ဖြစ်လေသည်။ ကိုဇေမျိုးဖြူ မှာ အိမ်ထောင် နှင့် ဖြစ်ပြီး ကလေးငယ် နှစ်ယောက် ရှိလေသည်။ ကိုဇေမျိုးဖြူ မှာ လည်း အိုင်တီ သမားတယောက် ဖြစ်ကာ စင်္ကာပူတွင် နေထိုင်သူ ဖြစ်လေသည်။ စင်္ကာပူတွင် အလုပ်လုပ်နေရင်း မြန်မာအမျိုးသမီး သူ့လို ပင် လာအလုပ်လုပ်နေသူ မေသဇင်မြတ်နိုး နှင့် အိမ်ထောင်ကျကာ ခလေး နှစ်ယောက်ပင် ရနေပြီ ဖြစ်လေသည်။
သို့ဖြင့် သောကြာနေ့ မနက် စောစော မှာပင် ဇေမျိုးဖြူတို့ မိသားစု က သူတို့ ငှားထားသည့် အစ်ပဆမ် ကားဖြင့် သူတို့ အိမ်သို့ ဝင်ခေါ်လေသည်။ ဇေမျိုးဖြူ တို့မှာ ဟော်တယ်မှာ တည်းကြသည်။ မေသဇင်မြတ်နိုး မှာ သူမ ယောက်ခမ နှင့် သိပ်အစေးမကပ် သည့်အပြင် သူတို့ သားသမီး များမှာလည်း သူတို့ အဖိုးအဖွား အိမ်တွင် မတည်းလိုကြသဖြင့် ဖြစ်သည်။ ယခု လည်း သူတို့ ချည်း လွတ်လွတ်လတ်လတ် သွားရအောင် ဟု ဆိုကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ လင်မယားကို သာ ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မောင်အငယ် ဖြစ်သူ လှိုင်မိုးဖြူ ကလိုက်ချင်ပေမဲ့ ကျောင်းက ဖိုင်နယ်နီးနေသဖြင့် မလိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကားပေါ်တွင် ရှေ့ခန်း ဒရိုင်ဘာ ဘေးတွင် ဇေမျိုးဖြူ က ထိုင်ပြီး မေသဇင်မြတ်နိုးက အလယ်တန်းတွင် ထိုင်သည်။ သူတို့ ခလေး နှစ်ယောက်က အနောက်ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်သဖြင့် နေထက်နိုင်တို့ လင်မယားက အလယ်တန်းတွင် မေသဇင်မြတ်နိုး နှင့် အတူတူ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
မေသဇင်မြတ်နိုးမှာ အဖေတရုပ် အမေ မြန်မာ ဖြစ်သဖြင့် အသားအရည်မှာ ဖြူဖွေး ဝင်းဝါသည်။ မျက်မှန် ခပ်ထူထူ နှင့် နူတ်ခမ်း ထူပြဲပြဲ ဖြစ်သည်။မျက်နှာ မှာ မချောသော်လည်း အဆိုးကြီးထဲက မဟုတ်ပါ ဝိုင်းဝိုင်း စက်စက် နှင့် မျက်လုံး ပြူးပြူးလေး ဖြစ်သည်။ ကိုယ်လုံး ကိုယ်ထည်က ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး ဖြစ်ပြီး ကလေး နှစ်ယောက် အမေမို့လားမသိ၊ နို့ကြီးများက တော့ မို့မေါက်ကာ ဖေါင်းထွက်နေသည်။ ကြိုးပါးပါးလေး နှင့် အသားပါးပါး ဘလောက်စ် ခပ်ပွပွကို ဝတ်ထားပြီး အောက်က ဂျင်းဘောင်းဘီ အဖြူရောင် အတို အနားတွေက အမွှေးစတွေ လှန်နေသည့် ဒီဇိုင်းကို ဝတ်ထားသည်။ လက်မောင်းသား များနှင့် ပေါင်လုံးကြီးများ မှာ ဝင်းဝါ ဖွေးမွှတ်နေသည်။
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာလည်း အနီရဲရဲ တီရှပ်လက်တို နှင့် ဂျင်းစကဒ် အတိုလေးကို ဝတ်ထားသည်။ သူမ ဂျင်းစကဒ်လေး မှာ လည်း အမွှေးတွေ ဖွာထွက် အပေါက်အပြဲလေးများ နှင့် ဒီဇိုင်းဖြစ်ပြီး ပေါင်လည် မရောက်တရောက် အထိ ကို တိုနေလေရာ သူမ ၏ချောမွတ်သော ပေါင်တန် ရှည်ရှည်လေး တွေက ထင်းနေလေသည်။
မေသဇင်မြတ်နိုး ဝတ်ထားသည့် ဘလောက်စ် အကျႌအသား မှာ ပါးလွန်းသဖြင့် နေရောင် အောက်မှ ထိုးဖေါက် ပြီး သူမ၏ ကျွဲကော်သီးခန့် နို့ကြီးများကို ဘရာဇီယာ အပျော့လေးက မနှိင်မနှင်းထိန်းပေးနေရသည်ကို မြင်နေရလေသည်။ ကားက လမ်းကြမ်းကြမ်းတွင် ကဆုန်ပေါက်သွားသလို ထို နို့ကြီးတွေက လည်း ခုန်ပေါက် လှုပ်ရှားနေကြသည်မှာ နေထက်နိုင် တယောက် ခိုးကြည့်ရင်း လီးတောင်နေရလေသည်။ အဲဒီနို့ကြီးတွေက ငါ့လက်ဖဝါးနဲ့တောင် မအုပ်မိနိုင်လောက်ဘူးဟုလည်း တွေးနေမိသည်။
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ ကိုယ်လေးကို နေထက်နိုင် ရင်ခွင်ထဲ မှီထားရင်းက သူမ လက်တဖက်ကို နေထက်နိုင် ပေါင်ပေါ်တင်ထားသည်။ နေထက်နိုင် က လည်း လက်တဖက် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ခါးကလေးကို ဖက်ထားကာ မေသဇင်မြတ်နိုး ၏ နို့ကြီး များ ပေါင်လုံး ကြီးများကို မသိမသာ ခိုးခိုး ကြည့်နေလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ လက်ဖဝါး မှာ မသိမသာ မာတက်လာသော နေထက်နိုင်လီးကြီး အထိ အတွေ့ကို သတိထားလိုက်မိ သလို နေထက်နိုင် ၏ ခိုးကြည့်ပြီး သူမ ယောက်မ အပေါ် ဏှာကြွနေသည်ကို ရိပ်မိလေသည်။ သူမ လေတိုက်လျှင် ဝတ်ဖို့ ဆိုက အပိုဆောင်လာသည့် ခြုံထည်လေး ကို သူမ နှင့် နေထက်နိုင် ပေါင်ပေါ်သို့ လွှားတင် ထားလိုက်သည်။ ထို ခြုံထည် အစလေး အောက်မှ သူမ လက်ဖြင့် နေထက်နိုင် လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင် လိုက် သည်။
နေထက်နိုင်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ခါးလေးကို မသိမသာ ဆိပ်ဆွဲ ပြီး မျက်မှောင်ကြုပ် ပြသော်လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က မျက်နှာ စပ်ဖြဲဖြဲ လေး နှင့် နေထက်နိုင် လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဂွင်းတိုက်ပေးနေတော့သည်။ နေထက်နိုင်မှာ ကားပေါ် ခုံတတန်းတည်း ထိုင်လျှက် သူမ ယောင်းမ ကို ဘေးမှာ ထားလျှက် ၊ သူမ ယောင်းမ ကို တင်းနေသည့်ယောက်ျား အား ဂွင်းလာတိုက်ပေးနေသည့် သူ့မိန်းမ ကြောင့် လီးကြီး မာသထက် မာတောင်တောင့်တင်းလာရတော့သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
အခန်း ၁၄။
ငွေဆောင်ရောက်တော့ ကမ်းခြေကို မျက်နှာပြုထားသည့် ဘန်ကလို စတိုင် အခန်းချင်း ကပ်ရက် နှစ်ခန်း ယူလိုက်ကြသည်။ ကားပေါ်မှာ အကြာကြီး ထိုင်လိုက်လာရသဖြင့် လူတိုင်းက ပင်ပန်းသည် ခနတဖြုတ်နားဦးမည်ဟု ဆိုတာ ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ဝင် ကြလေသည်။ အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် နေထက်နိုင် ကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က လုံခြည် ကို ဆွဲချွတ်ချလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ လီးကြီးကို သူမ လက်ဖဝါးလေး ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
နေထက်နိုင် မှာ ကားပေါ်တွင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်ဆော့မှုကြောင့် လီးကြီးမာတောင်လာ ခဲ့သော် လည်း ဟော်တယ်ရောက် အခန်းကိစ္စတွေပြောအခန်းရှာ ပစ္စည်းတွေ သယ် နှင့် ပြန်ပျော့သွားခဲ့ရသည်။ ယခု သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်ကလေး ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ထုပေးလိုက်ရင်းကသူ့ ဒစ်ဖူး ကို သူမ နူတ်ခမ်းလေး ဖြင့် ငုံ့ကာ နမ်းလိုက် တော့ လီးကြီးမှာ ပြန်မာတောင်လာခဲ့ရလေသည်။
နေထက်နိုင်မှာ လည်း သူမ မိန်းမ ၏ ရုတ်တရက် အပြုအမူကြောင့် စိတ်တွေ ပြန်တက်ကြွလာကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ခေါင်းလေးကို ကိုင်ထိန်းကာ ဖင်ကို ကော့ပြီး ထိုးလိုက်မိသည်။ နေထက်နိုင်လီးကြီးက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှုတ်ခမ်းလွှာကို ပွတ်တိုက်ကာ အာခံတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လီးစုပ်ပညာ ကြောင့် နေထက်နိုင်တယောက် ကြာကြာပင် တင်မခံနိုင် လီးတန်ကြီးမှ ပေါက်ကွဲမတတ် မာတောင် တောင့်တင်း လာသည်။ နေထက်နိုင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ဂျိုင်းအောက်မှ မကာ ကုတင်ပေါ်လှဲစေလိုက်ပြီး သူမ ဂျင်းဘောင်းဘီ အတိုလေးကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ပေါင်ခွဆုံ တွင် အစိုကွက်နေသော ပင်တီလေးကို ပါ ဆွဲချွတ်ပြီးသီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်လေးထဲ လီးကို တေ့ကာ ဖိသွင်းလိုက်သည်။
“အ..”
ဂမူးရှုးထိုး ဆောင့်သွင်းလိုက်တာမို့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် အင့်ကနဲ ဖြစ်သွားသော်ငြားလည်း လိုးနေကြ လီးလဲ ဖြစ်၊ စောက်ရည်တွေ လည်း ရွဲနေတာမို့ တချက်နှစ်ချက်အတွင်း အဆင်ပြေ သွားလေသည်။ နေထက်နိုင်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကိုယ်ဘေး တဖက်တချက်ကို လက်ထောက်ပြီး ခါးကို အားယူကာ ဆောင့်လိုးလေသည်။ နေထက်နိုင်က မျက်စေ့ကို မှိတ်ထားရင်း သူ့အဖေ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို မီးဖိုထဲလိုးနေသည်ကို ပြန်မြင်ယောင် ပြီး သူ့အဖေ နေရာမှ ခံစားကာ ချွေးမလေးကို လိုးနေသည်ဟု တွေးရင်း လိုးနေလေရာ ခနလေး ဖြင့် လရည်များ ပန်းထွက်ကာ ပြီးသွားတော့သည်။
နေထက်နိုင်က သူ့လီးကြီးမှ လရည်များ တဖြွတ်ဖြွတ် ပန်းထွက်နေသည်ကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်ထဲ စိမ်ကာ အရသာခံရင်း မှိန်းနေလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူ့ကိုယ်လုံးကို ပြန်ဖက်ထားရင်းက ကျောပြင်ပြီးကို ပွတ်သတ်ပေးနေလေသည်။
“မောင် ကလည်း မြန်လိုက်တာ ဘယ်သူ့များ မှန်း ပြီး မိန်းမ ကိုလိုးနေလဲ မသိဘူး”
“အာ ချစ်လေးကလည်းကွာ ဘယ်သူကမှ မမှန်းပါဘူး ကိုယ့်မိန်းမ ကိုယ်မှန်းလိုးတာပါ”
“တော်ပါ မသိရင် ခက်မယ်၊ ကားပေါ်မှာ တလမ်းလုံး ယောင်းမ ပေါင်လုံးတွေ ငမ်းရင်း လီးတောင်နေတာဟွန့်”
“ဟုတ်ပါဘူးကွာ ဒီလောက် ဝတုတ်နေတာကြီးကို မောင့်မိန်းမ လို စလင်းလေး ကိုသာ လူတကာ ကမှန်းနေကြတာ ”
“လျှောက်ပြောမနေနဲ့ အပိုတွေ၊ မမမြတ်နိုး က ဝတာမဟုတ်ပဲနဲ့ ကိတ်တာကြီးကို လာပြီး အာမနေနဲ့ မသိရင်ခက်မယ်”
“ဟုတ်ပါဘူး ဆို ချစ်လေးရာ တကယ်ပါ”
“ရှက်မနေပါနဲ့ မှန်းတော့လည်း ဘာဖြစ်လဲ အဲဒါသဘာဝ ပဲဟာ၊ ကိတ်တဲ့ မိန်းမ မြင်လိုးချင်တာ ယောက်ျား သဘာဝပဲ အဲလို မဖြစ်ဘူးဆိုရင် အခြောက်မို့ပဲ နေမှာပေါ့၊ ချစ်လေး စိတ်ထဲ ဘယ်လို မှ မနေပါဘူး၊ မောင်က အဲလို တခြား မိန်းမ တွေအပေါ် ဖီးတက်လာ လိုးချင်တာ ချစ်လေး က ဖီးတောင်လာသေးတယ်”
“အင် ချစ်လေး ဘယ်လို ပြောလိုက်တာလည်း တကယ်ကြီးလား”
“တကယ်ပေါ့ ဘာလဲ မောင်က မမမြတ်နိုး ကို တကယ်လိုးချင်လို့လား”
“အာ ချစ်လေးကလည်းကွာ”
“အာ ချစ်လေးကလည်း တွေ ဘာတွေ လုပ်မနေပါနဲ့၊ နောက်တာ ဂျင်းထည့်တာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်မေးတာ၊ အတည်မေးတာ မောင် တကယ်လုပ်ချင်လို့လား ချစ်လေး ဂွင်ဖန်ပေးမယ်လို့”
“ချစ်လေး ကလည်း၊ ချစ်လေး အကိုရဲ့ မိန်းမ ဟာကြီးကို မဖြစ်နိုင်တာ”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ မောင်ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့ မမမြတ်နိုးနဲ့ မောင် နဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ ကျန်အောင် ချစ်လေး ဂွင်လုပ်ပေးမယ်၊ မောင့်ဘာသာ မောင် စည်းရုံး ဘယ်လိုလဲ”
“အာ မဖြစ်နိုင်တာ ကိုယ်က လုပ်ချင်တိုင်း သူက ဘယ်လို ဟာမျိုးဆိုတာလည်း မသိရပဲနဲ့”
“မောင့်ကို လျို့ဝှက်ချက် တခုပြောလိုက်မယ်၊ မမမြတ်နိုး နဲ့ ကိုကြီး တို့ လင်မယားက အိုးပန်း မဲရိတ် တဲ့၊ မမမြတ်နိုး က ကိုကြီးကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးထားသလို သူက လည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေတယ်တဲ့၊ ကိုကြီး သူငယ်ချင်း နဲ့တောင် ဖြစ်တယ်ပြောတယ်”
“ဟင် ကိုကြီး က ချစ်လေးကို အဲဒါတွေလည်း ပြောတာလား”
“မမမြတ်နိုး ကလည်း ပြောပြတာပါပဲ”
နေထက်နိုင် ဦးနှောက် တော်တော်စားသွားရသည်။ ဘယ်လို အကိုမျိုးက သူ့ညီမ ကို အဲလို အကြောင်းတွေ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြရတာလဲ၊ ဧကံဏ သူတို့ မောင်နှမများ…..။ နေထက်နိုင် လီးကြီး ပြန်မာလာရသည်။ ကပ်ကိုး ဖီးတင်မက အင်းစက် ပါ ရောပါလာတော့ သူ ဖီးမကြွပဲ နေပါ့မလား။ သူ့စိတ်ထဲ ဇေမျိုးဖြူ နှင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ လိုးနေကြပုံ တွေးရင်း စိတ်တွေ ပြန်ထလာလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ စောက်ဖုတ်ထဲ စိမ်ထားသည့် နေထက်နိုင် လီးကြီး ပြန်မာလာသည်ကို သတိထားမိသည်။ သူမ ထင်သည်က နေထက်နိုင် တယောက် မေသဇင်မြတ်နိုး ကို လိုးရတော့မည့် အခွင့်အရေး မြင်မိလို့ စိတ်တက်ကြွလာသည်ဟု ထင်မိသည်။
“ဟွန်း တခါထဲ မမမြတ်နိုး ကို လိုးရတော့မယ် ဆိုတာနဲ့ သူဟာ ကြီးက ပြန်မာလာပြီ ခစ်ခစ်”
“ဟာဟုတ်ပါဘူး ချစ်လေး ကလည်း၊ ချစ်လေးကို ကိုကြီး က အဲဒီ အကြောင်းတွေ ပြောပြတယ် ဆိုလို့ စဉ်းစားမိတာ၊ သူက ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ပြောပြတာလဲလို့”
နေထက်နိုင်က စကားကလည်း ပြော လူကလည်း စလှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ဒီတခါတော့ သူ့စိတ်ကူး ပုံရိပ်မှာ ဇေမျိုးဖြူ က သူ့ညီမ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို လိုးနေသည်ဟု တွေးရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဇိမ်ခံလိုးနေလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာလည်း ဖီးလေး တက်လာကာ မျက်စေ့လေး မှေးသွားရင်းက သူမ ပေါင်နှစ်လုံးကို နေထက်နိုင် ခါးထစ်ကို ညှပ်လျှက် ဖင်ကို ကြွကာ ကြွကာ အောက်မှ ပင့်ပေးလေသည်။
“မောင် နော် ဟွန့် အဲဒါက ဘာစကားလဲ သူများ မောင်နှမ တွေကို ပေးစားနေတာလား ဘာသဘောလဲ”
“ဟုတ်ပါဘူး ချစ်လေး ကလည်း ချစ်လေး ကိုကြီး စိတ်ထဲ ဘာရှိလို့ အဲလို သူ့ညီမ ကို ပြောပြရသလဲ ဆိုတာ တွေးမိလို့ပါ၊ နောက်ပြီးတော့ သူက ကပ်ကိုးဖီးလ် ရောရှိတာလား”
“ဘယ်သိမလဲ တော်ပြီ စကား မများနဲ့တော့ လူကို ဟိုဟာလုပ်ရင်း မဟုတ်က ဟုတ်က တွေ စွတ်စွဲနေတယ်”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဘယ်လို ပြောပြော နေထက်နိုင်က မယုံတော့ပါ၊ သူမ နှင့် သူ့အဖေတို့ လိုးပွဲကို တွေ့ပြီးကတည်းက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အပေါ် သံသယတွေ ပွားနေခဲ့ရသည်မဟုတ်လား။ အခု သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် အမူပိုပို နှင့် သူ့ကို လာ ဖိန့် နေတာ ကို ကြားရတော့ မနေနိုင်တော့၊ ပုံမှန် လေး လိုးနေရာမှ ခနရပ်လိုက်ပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် မျက်လုံး ချင်း ဆိုင်ကြည့်လိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေပြီး နူတ်ခမ်းလေးကို စေ့ထားသည်။
“ဖေဖေ နေပြည်တော် မပြန်ခင်နေ့ က ချစ်လေး နဲ့ ဖေဖေ နဲ့ မီးဖိုထဲ မှာ လိုးနေတာ မောင် တွေ့တယ်”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ နူတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ရင်း နေထက်နိုင်ကို စေ့စေ့ ကြည့်ကာ၊
“အင်း အဲဒီတုန်းက မောင် ချောင်းကြည့်ပြီး ဂွင်းထုနေတာ တွေ့သားပဲ”
နေထက်နိုင် ရင်ထဲ ဒုန်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဟာ သွားပြီဟ၊ မိန်းမ က ငါ့ထက် ရှေ့တလှမ်းပြေးနေပါလား၊ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
“အဲဒါ ဆို ဘာလို့ မောင့်ကို ဖွင့်မပြောတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဖုံးထားတာလဲ”
“အဲဒီ အချိန်တုန်းက မောင့်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ လန့်သွားတယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ မောင်က ဝင်မလာပဲ အကွယ်ကနေ ချောင်းကြည့်ပြီး ဂွင်းထု နေတာ တွေ့လိုက်ရတော့ မောင့်မှာ ကပ်ကိုး ဖိးလ် ရှိနေတာပဲလို့ တွေးမိတယ်။ နောက်ပြီး မောင်က ချစ်လေး ခုလို ဖြစ်ပျက်နေတာကို ပွင်ပွင့်လင်းလင်း လက်မခံချင်ပဲ တိတ်တခိုး ပဲ လုပ်စေချင်သလားလို့ တွေးမိတယ်၊ အာ့ကြောင့် ဖွင့်မပြောတာပါ”
“မောင့်ကွယ်ရာမှာ အဲလို ဖြစ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပလဲ”
“အဲဒီ နေ့ ကမှ ပါမောင်ရယ်၊ မောင့်ကွယ်ရာမှာ ဖြစ်နေကြတာ မဟုတ်ပါဘူး”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က မနက်ဖက် သကြားထုပ်ယူပေးသည့် အကြောင်းမှ စပြိး ညဘက် ရေဆင်းသောက်တုန်း အတင်း ဆွဲလုပ်သည်ကိစ္စပါ ပြောပြလိုက်သည်။ နေထက်နိုင် အရမ်း ဖီး ဖြစ်သွားကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို အသားကုန် ဆောင့်လိုးတော့သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်း အောက်မှ ဖင်ကြီးကို ပင့်ကာ ကော့ကာ ခံပေးရင်း နှစ်ယောက်သား ကာမဆန္ဒအထွတ်အထိပ်သို့ ပြိုင်တူ ရောက်သွားကြလေတော့သည်။
…………………….
“မောင်… မောင် ..ထ တော့လေ နေအေးလာပြီ ကမ်းစပ်ဆင်းရအောင်”
သူတို့ နှစ်ယောက် ဒုတိယအချီ ပြီးသွားတော့ နေထက်နိုင် ဘယ်လို အိပ်မောကျသွားမှန်းမသိ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူ့ကိုယ်ကို လှုပ်နိူးတော့မှ နိုးတော့သည်။ လူလည်း တော်တော် အားပြည့်သလို ဖြစ်သွားသည်။ ဘိုက်တော့ နည်းနည်းဆာနေသေးသည်။
“နေပါဦး ချစ်လေး ရယ် မနေ့က စကား ဆက်ရအောင် မောင် မေးစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်”
“အင်းပါ မောင်ရယ် နောက်တော့ ပြောတာပေါ့၊ အခု ဘိုက်လည်း ဆာနေပြီ တခုခု စားပြီး ကမ်းခြေ ဆင်းရအောင် တော်ကြာ ငွေဆောင်လာပြီး ရေထဲ မရောက်ပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပြောတာ လည်း သဘာဝ ကျတာမို့ နေထက်နိုင်အိပ်ယာမှ ထ ကာ ဘိရှ်မှာ ဝတ်ဖို့ ဝယ်ထားသည့် ဆွင်းထရန့် ဘောင်းဘီ ကို ဝတ်လိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာလည်း အထဲတွင် ရေကူးဝတ်စုံ ဝတ်ထားပြီး အပေါ်မှ ယောက်ျား ရှပ်အကျႌပါးပါး တထည်ကို ကြယ်သီးတလုံး နှစ်လုံး တပ်ကာ ဝတ်ထားသည်။ ရှပ်အကျႌက သူမ ပေါင်ရင်းနားလောက်အထိ ရှည်လေသည်။
သူတို့အခန်းမှ ထွက်လိုက်တော့ အခန်းရှေ့မှာ ကစားနေကြသော ဇေမျိုးဖြူ ကလေး နစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဇေမျိုးဖြူ တို့ လင်မယားက ထိုင်ခုံတန်းလေး တခု တွင်ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့က တော့ ရေထဲ အရင် သွားဆင်းပြီးတော့မှ ညနေစာ စားကြရန်ပြောလေသည်။ အခုစာလျှင် အကြော်အလှော်လေး တခြား အဆာပြေ လေး တခု နှစ်ခု ဝယ်စား ပါလား ဆိုသဖြင့် နေထက်နိုင်က အာလူးကျော်၊ ဝက်ခေါက်ကြော် အထုတ်လေး များ နှင့် အချိုရည်ဗူးတို့ သွားဝယ်လာ ပြီး ကလေး များနှင့် အတူ ကမ်းစပ် ဆင်းကြလေသည်။
မေသဇင်မြတ်နိုးက တူးပိစ်ဘီကီနီကို ဝတ်ထားပြီး အောက်ပိုင်းကို မျက်နှာသုပ်ပုဝါ ပတ်ထားလေသည်။ ဘီကီနီ မှာ အနီရဲရဲ မို့ သူမ အသားအရည်ဝင်းဝင်း ပေါ်တွင် ပေါ်လွှင်လှလေသည်။ ဘိုက်သား မှာ မော်ဒယ်တွေလို တော့ ချပ်ယပ်နေသည်မဟုတ်သော်လည်း ရုပ်ဆိုးလောက်အောင်တော့ ပူမနေပါ။ နို့ကြီးများမှာ ထွားမို့ ဖေါင်းနေသဖြင့် ဘီကီနီ အောက်မှ အတင်းရုန်းကန်နေသလို ဖြစ်နေရသည်။
ကလေး များအတွက် လေထိုးထားသော ကျွတ်တလုံးကို ငှားလာ သဖြင့် ကလေးတွေက ထို ကျွတ်ကို တက်လိုက် ဆင်းလိုက် လု လိုက်ဖြင့် ကစားနေလေသည်။ နေထက်နိုင်လည်း ရေထဲမှာ သိပ်မကျွမ်းသဖြင့် ထိုကလေး တွေနားမှာပင် စောင့်ကြည့်ရင်း နေလိုက်လေသည်။ သူ့ကလေးများကို စောင့်ကြည့်မည့်သူ တွေ ရှိနေသဖြင့် မသဇင်မြတ်နိုး ကတော့ ရေထဲ ခနဆင်းစိမ်ပြီး ကမ်းခြေပေါ် ပြန်တက်ကာ သူမ တကိုယ်လုံးကို လိုးရှင်းများ လိမ်းရင်း ကမ်းခြေမှာ ချထားသည့် သဘက်ပေါ် လှဲကာ ဖုံး ပွတ်နေလေသည်။
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ရေသိပ်မကူးတတ် သော်လည်း လှိုင်းစီး ချင် ကြောင်း ပြောပြီး ရေဒူးလောက် မှာပဲ ထိုင်နေသည်။ ကိုဇေမျိုးဖြူ က နေထက်နိုင် နှင့် အတူတူ သူ့ကလေးတွေကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ့ညီမကို ရေ နည်းနည်း နက်သည့် နေရာသို့ သွားဖို့ တိုက်တွန်းလေသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
အခန်း ၁၅။
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ ကြောက်ကြောင်း ပြောတော့ ကိုဇေမျိုးဖြူ က နေထက်နိုင်ကို ခေါ်သွား ဖို့ပြောသည်။ နေထက်နိုင် က သူလည်း ရေသိပ်မကျွမ်းကြောင်း ပြောတော့၊ ကိုဇေမျိုးဖြူက အဲဒါဆို သူ့ကလေးတွေကိုခနကြည့်ပေးသူ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို လှို်င်းစီး လို့ ရသည့်နေရာ ခေါ်သွားပေးမည်ဟု ဆိုတာ ထွက်သွားလေသည်။
ကိုဇေမျိုးဖြူ က သူ့ညီမ ကို လက်ဆွဲကာ လူအများ လှိုင်း စောင့်စီးနေကြသည့်နေရာသို့ ခေါ်သွားလေသည်။ ထို နေရာမှာ နေထက်နိုင်တို့ နေရာနှင့် အနီးငယ်လှမ်းပြီး လူတွေလည်း အများကြီးမို့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ ကို မြင်ရလိုက် မမြင်ရလိုက် ဖြစ်နေလေသည်။ ကလေး နှစ်ယောက်က လည်း ရေထဲ ဆော့ရတာ ပျင်းလာသဖြင့် ကမ်းခြေသို့ တက်ကာ သဲဆော့နေကြလေသည်။ နေထက်နိုင်က ငှားထားသည့် ကျွတ်ကြီးကို ကမ်းပေါ် ပြန်ဆွဲလာခဲ့တော့ မေသဇင်မြတ်နိုးက။
“အင် ဟို ကလေးတွေ မဆော့ကြတော့ဘူးလား”
“မဆော့တော့ဘူးတဲ့ မမြတ်နိုး၊ သဲပေါ်မှာပဲ ဆော့နေကြလို့”
“အဲဒါဆို တို့ စီးချင်တယ်ကွယ်”
“စီးလေ မမြတ်နိုး သူများ ယူသွားမစိုးလို့ ကျွန်တော်က ယူလာတာ”
“အင်း ကိုနိုင် ဘေးက ထိန်းပေးလေ၊ ကျမ လည်း ရေထဲ သိပ်ကျွမ်းတာမဟုတ်ဘူး အဟီး စီးလည်း စီးချင်တယ် ကြောက်လည်း ကြောက်တယ်”
“အော် ရပါတယ် မမြတ်နိုးရဲ့ လာလာ”
မေသဇင်မြတ်နိုး က နေထက်နိုင်လက်ကို ဆွဲကာ ကျွတ်ပေါ်တက်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ ဖင်မှာ ကျွတ်အလယ်ကွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး သူမ ဂျိုင်း နှင့် ပေါင်တို့ က ကျွတ်ပေါ်မှာ တင်လျှက် ဖြစ်သွားသည်။ နေထက်နိုင်က ကျွတ်ကို ရေအနည်းငယ် နက်သည့်နေရာသို့ တွန်းသွားလိုက်သည်။ မေသဇင်မြတ်နိုး ၏ ဖြူဖွေးဝင်းဝါနေသော ပေါင်လုံးကြီးများ နှင့် ဘီကီနီ အောက်မှ မဆန့်မပြဲ မို့မောက်ထ နေသော နို့ကြီးများ ကို အနီးကပ် မြင်နေရတော့ နေထက်နိုင် လီးတောင်လာခဲ့ရသည်။ ရေမှာ နေထက်နိုင် ရင်ဘတ်လောက်ထိ ရောက်နေပြီမို့ အကြောင်းတော့ မဟုတ်လှခြေ။ နေထက်နိုင် က ကိုဇေမျိုးဖြူ နှင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ ကို လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်ရောက်နေမှန်း ရှာမရခြေ။ လှိုင်းလုံး ခုန်စီးနေကြသော လူအုပ်ကြီးထဲ တွင် ဖြစ်မည်ဟု ထင်ရလေသည်။
ထိုလူအုပ်ကြီးပင် သူတို့ နှင့် တော်တာ်လေး အလှမ်းကွာ နေပြီမို့ နေထက်နိုင် နည်းနည်း ရဲတင်းလာလေသည်။ အောက်က လီးတောင်တောင် နှင့် မေသဇင်မြတ်နိုး ပေါင်ခွဆုံ ဘီကီနီအောက်က စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးကို ပေါ်တင်ပင် ငေးစိုက် ကြည့်ရင်း တံတွေးမျိုချမိလေသည်။ ထိုအချိန် ရုတ်တရက် ပုတ်လိုက်သော လှိုင်းကြောင့် ကျွတ်မှာ ရွေ့သွားသော်လည်း နေထက်နိုင်ကိုင်ထားမှု ကြောင့် တပတ်လည်သွားပြီး မေသဇင်မြတ်နိုး မှာ ရေထဲ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။
ရေအနက်မှာ နေထက်နိုင်အဖို့ လည်ပင်းမြုတ်ရုံ ရှိသော်လည်း မေသဇင်မြတ်နိုးမှာ ခြေဖျားထောက်လို့ပင် နှာခေါင်းအမြင့် မမှီ သဖြင့် နေထက်နိုင်ကို ကြောက်လန့်တကြား ခုန်ဖက်ထားလေသည်။ မေသဇင်မြတ်နိုး က နေထက်နိုင် ပေါင်ကိုခွလျှက် လက်များက လည်ပင်းကို တွဲခိုထားလေရာ သူမ စောက်ဖုတ်ကြီး နှင့် နေထက်နိုင် လီးကြီးတို့ ကွက်တိ ထိမိ ထောက်မိတော့သည်။
နေထက်နိုင်က လည်း မေသဇင်မြတ်နိုး ခါးကို ပြန်ဖက်ထားလိုက်ရာ လီးမာမာ ကြီးက စောက်ဖုတ်ပေါ်ကို အမြောင်းလိုက် ဖိရက်သား ဖြစ်နေတော့သည်။ မေသဇင်မြတ်နိုး တယောက် သူ့လီးကြီးမာနေသည်ကို သေခြာပေါက်သိမည် ဆိုတာကို နေထက်နိုင် သိသည်။ သို့သော်လည်း မသိချင်ယောင် ဆောင်ကာ သူ့လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ထားရင်း တခိခိ ရီနေသော မေသဇင်မြတ်နိုး မျက်နှာလေးက သူ့မျက်နှာနှင့် တလက်မလောက်သာ အကွာမှာ ဖြစ်နေလေရာ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ မေသဇင်မြတ်နိုး ၏ နှုတ်ခမ်း ပါးပါး နီနီ ပျော့ပျော့လေးကို သူ့နူတ်ခမ်းတွေ နှင့် ငုံစုပ်နမ်းလိုက်မိလေတာ့သည်။ မေသဇင်မြတ်နိုးက လည်း သူ့ပါးစပ်ကို ပြန်နမ်းရုံ မက သူမ လျှာကလေးကို ပါ သူ့ပါးစပ်ထဲ ထိုး ထည့် လိုက်သဖြင့် အားရပါးရစုပ် လိုက်မိသည်။ အတန်ကြာ အောင် နှစ်ဦးသား ကစ်ဆင်ပေးနေကြပြီးမှ ပါးစပ်ချင်းခွာကာ အသက်ရှုကြ ရသည်။
နေထက်နိုင်က မေသဇင်မြတ်နိုး အရပ်မှီနိုင်လောက်မည့် ရေအနက်ရှိရာသို့ အသာရွေ့လိုက် တော့ မေသဇင်မြတ်နိုးက မတ်တတ်ရပ် ၍ ရသွားသည်။ နေထက်နိုင်က သူ့လက်ထဲ ရှိ ကျွတ်ကို ချည်ထားသောကြိုးကို မလွှတ်ပဲ ထားသဖြင့် ကျွတ်က လည်း သူတို့ အနားမှာပင် ရှိလေသည်။ ထိုကျွတ်ကို အကာအကွယ်ယူကာ သူတို့ နှစ်ယောက် ကစ်ဆင် ထပ်ဆွဲဖြစ်ကြပြန်သည်။ မေသဇင်မြတ်နိုး က နေထက်နိုင် လီးကြီးကို ဘောင်းဘီခါးမျှော့ကြီး ထဲ လက်ထိုးထည့်ကာ ဆုပ်ကိုင်တော့ နေထက်နိုင်က လည်း သူမ နို့တွေကို ဘီကီနီပေါ် မှ ပင် ဆုပ်ကိုင် နှယ်နေလေသည်။
“သူ့ဟာ ကြီးက လည်း မာတောင်နေတာပဲ၊ သီရီ ကို မလိုးဘူးလား နေ့ခင်းက”
“အင်း လိုးတော့လိုးတယ်”
“လိုးတော့ လိုးတယ် ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ”
“လိုးတော့ လိုးတယ်။ သီရိ ကို လိုးရင်း နဲ့ မမြတ်နိုး ကို လိုးနေတယ်လို့ တွေးပြီး လိုးတာ”
“အံမယ် ပိုပြီ ယုံပါဘူး”
“တကယ်ပါ၊ မမြတ်နိုး ပေါင်လုံး တွေ နို့တွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲ ပြစ်မှားနေတာ၊ ခုလို အခွင့်အရေးရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး”
နေထက်နိုင် လက်က မေသဇင်မြတ်နိုး ဘီကီနီ ဘောင်းဘီလေး ထဲ လက်ထိုးထည့်ပြီး စောက်ဖုတ်ကြီး ကို နိုက်နေပြန်သည်။ မေသဇင်မြတ်နိုးမှာ မျက်လုံး လေးများ ပင် မှေးစင်းလာပြီး သူမ နူတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ကာ ဖီးခံနေလေသည်။ လည်ပင်းလောက်မြုတ်နေသည့် ရေထဲတွင် သူတို့ အောက်ပိုင်းကို ဘယ်သူမှ မမြင်ရသဖြင့် မေသဇင်မြတ်နိုး က နေထက်နိုင် ကို ဂွင်းတိုက်ပေးနေသလို နေထက်နိုင်က လည်း စောက်ဖုတ်ထဲ လက်ခလည်ထည့်ကာ ကရိုင်းပေးနေလေသည်။
“ဟော သီရိတို့ ပြန်ရောက်နေကြပြီ”
နေထက်နိုင် မှာ ရုတ်တရက် ကမ်းခြေ ရှိကလေး နှစ်ယောက် ဆော့နေရာသို့ ဦးတည် သွားနေသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် ကိုဇေမျိုးဖြူ တို့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ့လက်ကို အမြန်ရုတ်လိုက်လေသည်။ မေသဇင်မြတ်နိုး ကလည်း၊
“အင်း နေလည်း ကျနေပြီ သွားကြရအောင်၊ ညကျမှ ဇာတ်လမ်းဆက်မယ် အိုကေ”
ဟု စပ်ဖြည်းဖြည်း ကလေး ပြောပြီး ကျွတ်ပေါ် တက်ထိုင်လိုက်ရာ နေထက်နိုင်က ကြိုးကို ဆွဲပြီး ကမ်းစပ်ဖက် လျှောက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။
………………
ညစာကို ဆိုင်မှာ သွားမစားမှီ ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်ကာ ရေမိုးချိုးကြသည်။ နေထက်နိုင် နှင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ သူတို့ ရေချိုးခန်းထဲ တွင် ရှာဝါဖွင့်ကာ ရေအတူတူ ချိုးနေကြရင်း၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က၊
“ဘယ်နှယ့်လဲ မောင် ရေထဲ မှာ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ကြလား”
“အာ ချစ်လေး ကလည်း ဘာပြောတာလည်း”
“အပိုတွေ လုပ်မနေနဲ့ ခလေးတွေကို သောင်ပြင်ပေါ်ထားခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ထဲ ရေထဲ သွားနေကြတာ မသိတာကြလို့ ဟွန်း”
နေထက်နိုင်ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေစဉ်၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကပင်ဆက်၍၊
“ဘာမှ လှည့်ပတ်ပြောဖို့ စဉ်းစားမနေနဲ့ မောင်၊ ချစ်လေး ပြောပြီးသား ပဲ၊ ဒီည ရအောင် ဖန် လိုးလိုက်တော့”
“ဟင် ကိုဇေမျိုးဖြူ ကြီးတယောက်လုံး နဲ့ ခလေးတွေ ရှိနေတာ”
“ခလေး တွေ ဒီလောက် ဆော့ထားတာ ဒီည အစောကြီး အိပ်ကြမှာ သေခြာတယ်။ ကိုကြီး ကို ချစ်လေး ခေါ်ထုတ်သွားပေးမယ်၊ ခလေးတွေ အိပ်နေတယ်ဆိုတော့ မမမြတ်နိုး လည်း လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူအဖေါ်ရအောင် စောင့် ပေးမယ်ဆိုပြီး သူတို့ အခန်းထဲ မှာနေခဲ့၊ အဲဒါမှ အဆင်မပြေရင် ရစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး”
သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ ရေချိုးခန်းထဲ ကိုယ်လုံးတီး ဖြင့် ရေချိုးနေကြသည်ဖြစ်ရာ၊ နေထက်နိုင်တယောက် မေသဇင်မြတ်နိုး ကို လိုးရတော့မည်ဆိုသည့်အသိဖြင့် လီးကြီးက တောင်လာလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က တခိခိ ရီရင်း၊
“ကြည့်စမ်း တွေးတာနဲ့ ကို သူ့ဟာကြီးက ထောင်လာပြီ၊ ခစ်ခစ်။ ဆော့ဖ်ထားအုံး ယောင်းမ ကို အစွမ်းပြဖို့”
“အင်း ဒါနဲ့ ချစ်လေး နဲ့ ကိုဇေမျိုးဖြူ ကရော”
“သိသေးဘူး မောင်က ဘာသိချင်တာလဲ”
“အရင်က ဖြစ်ပြီး ခဲ့ပြီလားလို့ ၊ အခုရော ဖြစ်ကြမှာလား မေးတာ”
“လိုးဖူးသလား၊ အခုရော သွားလိုးကြမှာလား၊ အဲလို မေးပါမောင်ရာ”
“အင်း”
“အဖြေ ကတော့ နိုး အန် မေဘီ ပဲ။ အရင်က မလိုးဘူးဘူး၊ အခုညတော့ မသေခြာဘူး ဖြစ်ရင် ဖြစ်မယ်”
“အော်”
“တခုခု ထူးခြားရင် မောင့်ကို ပြောပြမယ်လေ ဟုတ်ပလား”
“မောင်တို့ အခန်း နောက်ဖေးတံခါးကို ဂျက်မချထားခဲ့နဲ့လေ၊ မောင်လာကြည့်ချင်တယ်”
“မောင်က လည်း ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် အင်ဂျိုင်း လုပ်ပါကွာ၊ ဘာလို့ လဲ”
“မောင်က ကိုယ့်မိန်းမ ကို သူများ လိုးနေတာကို ကြည့်ချင်တယ်”
“ကဲ ပေါ်ပြီ ဟွန်း၊ လူလည်ကြီး၊ သူ့ကပ်ကိုးဖီလင် ရှိတာကို ဒဲ့ မပြောပဲ နဲ့ မိန်းမ ကို နားလည်ခွင့်လွတ်သလိုလို ဘာလိုလို နဲ့”
“အဲဒါက တပိုင်းစီပါ ချစ်လေးရယ်၊ ချစ်လေးကို မောင်က သိပ်ချစ်ပါတယ်၊ ချစ်လေး ဘာလုပ်လုပ် မောင့်အပေါ်ချစ်နေတုံးပဲ ဆို ခွင့်လွတ်ပြီးသားပါ၊ သူများ လိုးတာ ကြည့်ချင်တာက နောက်ဖီး သပ်သပ်ပါကွာ”
“အင်းပါ၊ အင်းပါ၊ ကိုကြီးလည်း သူ့မိန်းမ သူများ လိုးတာ ကြည့်ချင်သလား မေးလိုက်အုံးမယ် အင်းလို့ ဆိုရင် မောင့် ကို မက်ဆေ့ ပို့လိုက်မယ် မောင်တို့ လည်း နောက်ဖေးတံခါး ဖွင့်ထားပေး”
“အိုကေ”
……………….
ညဘက်စားသောက်ပြီးတော့ ဇေမျိုးဖြူ နှင့် နေထက်နိုင်တို့ က ခလေး နှစ်ယောက် ကို တယောက်စီ ချီပိုးကာ အခန်းသို့ ပြန်လာကြသည်။ ခလေး နှစ်ယောက်က လမ်းမှာပင် အိပ်ပျော် သွားကြရာ ဇေမျိုးဖြူတို့ အခန်းထဲ မှ ကုတင်တလုံး ပေါ်တွင် လှဲသိပ်ပေးလိုက်ကြသည်။
ကလေးများ ကို ကုတင်ပေါ်တင်ချလိုက်ပြီး တော့ ဇေမျိုးဖြူ နှင့် နေထက်နိုင်တို့ ဘီယာတယောက်တလုံးစီ ဖေါက် ကာ သောက်ကြသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က၊
“ဒီည လ လည်းသာတယ် ကမ်းခြေတလျှောက် လမ်းလျှောက်ကြရအောင် ထမင်းအဝ ကြီး နဲ့ မအိပ်ချင်သေး ဘူး ဘယ်လို သဘောရသလဲ”
ဟု မေးလိုက်သည်။ နေထက်နိုင်က၊
“မောင် တော့ ညနေက ရေထဲ ကြွက်တက်မလို ဖြစ်နေလို့မလျှောက်ချင်တော့ ဘူး ချစ်လေး နဲ့ ကိုကြီးတို့ မမြတ်နိုးတို့ နဲ့ သွားကြလေ”
မေသဇင်မြတ်နိုးက၊
“မေ လည်း ကလေး တွေ စိတ်မချပါဘူး၊ နောက် လူလည်း ပင်ပန်းနေလို့ ကိုကို သွားချင်သွားလေ”
ဟု ဆိုလေသည်။ ကိုဇေမျိုးဖြူ တယောက် အကြိုက်တွေ့သွားပြီး၊
“အင်းလေ အာ့ဆိုလည်း ကိုကြီး လိုက်ခဲ့မယ်လေ”
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~
အခန်း ၁၆။
ကိုဇေမျိုးဖြူ နှင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ မှာ သူတို့ မောင်နှမ အချင်းချင်း မက်ဆေ့ဂျာ သို့ မဟုတ် ဟန်းအောက် တို့ ဖြင့် ချက် ဖြစ်နေကြသည်မှာ ကြာလေပြီ။ အစပိုင်း ကတော့ ရိုးရိုးသားသား ပင် ဟိုအကြောင်းဒီအကြောင်း ချက် ကြသည်။ နောက်တော့ ကိုဇေမျိုးဖြူ က သူမ အိမ်ထောင်ရေး အဆင်ပြေလား ဘာညာ မှ စကာ သူ့အိမ်ထောင် ရေးအကြောင်းကို ပြောပြသည်။ အဆင်ပြေ တာ မပြေတာတွေရော၊ နောက်ပိုင်းတော့ လိင်ကိစ္စ တွေပါ ပြောလာသည်။ ကိုဇေမျိုးဖြူက သူတို့လင်မယား ချင်း လုပ်ကြသည့် အကြောင်းတွေကို တစ်တစ်ခွခွ ပြောလာသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကိုလည်း ဗီဒီယို ဖိုင်တွေ ရှယ်လာသည်။ ကပ်ကိုး၊ အင်းစက်၊ စသဖြင့် ဗီဒီယို မျိုးစုံ ကို ရှယ်လာသည်။ တခါ ဆိုလျှင် သူ့မိန်းမ မေသဇင်မြတ်နိုး သူ့အလုပ်ထဲမှ လုပ်ဖေါ်ကိုင်ဖက် တယောက် နှင့် လိုးနေသည်ကို ချောင်းကာ ရိုက်ထားသည့် ဗီဒိယို ကို ပင် ပြလေသည်။
တနေ့ နှစ်ယောက်စလုံး မွန်ပြီး သုပ်သွေး ဦးနှောက်ထဲ ရောက်နေသည့် အချိန်တွင် မောင်နှမ နှစ်ယောက် ဆက်ခ်ချက် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါမှ စ၍ သမီးရီးစား သဖွယ် တယောက် နှင့် တယောက် ဆက်ခ်ချက် ဖြစ် ခဲ့ကြလေသည်။ ထိုသို့ ဆက်ခ်ချက် နေခဲ့ပြီး သုံးလ လောက်အကြာ ယခု သူတို့နှစ်ဦး ပထမဦး ဆုံး တွေ့ဆုံ ကြခြင်းဖြစ်လေသည်။
ပထမ တော့ တယောက်နှင့် တယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့တော့ ရှက်နေကြသေးသည်။ ယခင်က မောင်နှမ အဖြစ်နေခဲ့ကြပြီး အွန်လိုင်းပေါ်မှာ သမီးရီးစားလို ဆက်ခ်ချက် ခဲ့ကြတော့ တဦး နှင့်တဦး အွန်လိုင်း ပေါ်မှာ ဆိုတော့ မရှက်မကြောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောချင်သလို ပြော ဆိုချင်သလို ဆိုခဲ့ကြသည်။ ယခုလို မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ကြရတော့ တယောက်ကို တယောက် မျက်နှာပူနေမိသည်။ နောက်တော့ ကမ်းစပ်မှာ ဆင်းရင်း နှစ်ယောက် အတူတူ လှိုင်းစီးကြတော့ မျက်နှာပူတာတွေ ပျောက်ပြီး အွန်လိုင်းပေါ်က အတိုင်း ရင်းနှီး သွားကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ တခြား လူစိမ်းတွေ အုပ်စု ကြားထဲ ရောက်နေပြီး နေထက်နိုင် တို့ နေရာမှ ဆိုလဲ သဲကွဲအောင် မြင်ဖို့ မလွယ်သဖြင့် သမီးရီးစား၊ သို့မဟုတ် ညားကာစ လင်မယားအလား တဦးကို တဦး ဖက်တွယ်ပြီး လှိုင်းစီးကာ ပျော်ပါးခဲ့ကြသည်။ ရေထဲ မှာ သူများ မမြင်အောင် တယောက်ကို တယောက် ဟိုကိုင်ဒီကိုင် ဖြင့် ကာမ ဆန္ဒတွေကို နိူးဆွ မိကြသည်။
ခု တော့ သူတို့ နှစ်ယောက်သား လရောင်အောက်က ကမ်းခြေမှာ လက်ချင်းတွဲလို့ လျှောက်လာခဲ့ကြပြီ။ သူတို့ တည်းသည့် အခန်းနှင့် မလှမ်းမကမ်း မှာပင် တွေ့ရသည့် ထီး အောက်မှ လောင့်ချ်ချဲယား ခေါ်သည့် ကမ်းခြေထိုင် ပက်လက်ကုလားထိုင်ကြီး တခု တွင် ပူးကပ်ကာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ထိုင်လိုက်သည်နှင့် နှစ်ဦး သား ချစ်သူ နှစ်ဦးသဖွယ် နူတ်ခမ်းချင်း ဂဟေဆက်ကာ စုပ်နမ်း မိကြသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်တွေက ဇေမျိုးဖြူ လည်ကုတ် ပေါ်တွဲခိုလျှက် ဇေမျိုးဖြူ လက်တွေက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ခါးလေးကို တဖက်က ဖက်ရင်း နောက်တဖက်က နို့လေးတွေကို အုပ်ကိုင်ကာ ဆုပ်နှယ်နေလေသည်။ ခနနေတော့မှ နူတ်ခမ်းချင်းခွာကာ အသက်ပြန်ရှုလိုက်ကြရင်း၊
“ညီမလေးရယ်၊ ကိုကြီး အဲလို ချစ်ချင်နေတာ ကြာလှပေါ့အခုမှ ပဲ လက်တွေ့ ချစ်ရဖို့ အခွင့်အရေးရတော့တယ်”
“အင်း ညီမလေး လည်း တူတူပါပဲ ကိုကြီးရယ်”
“ဒီမှာ ကြည့်ပါဦး ကိုကြီး ညီလေးကို ”
ဟုပြောရင်း ဇေမျိုးဖြူ က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်ကလေးကို ဆွဲကာ သူ၏ မာတောင် ဖောင်းကြွနေသော လီးကြီးကို ဘောင်းဘီပေါ်မှ ကိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
“အင်း အကြီးကြီးပဲနော် ခစ်ခစ်”
ဇေမျိုးဖြူ က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တီရှပ်အောက်မှ လက်လျိုပြီး ဘရာဇီယာဂျိတ်တို့ကို ဖြုတ်ဖို့ ကြိုးစားရာ၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က အသာတားပြီး၊
“ကိုကြီး ညီမလေးတို့ အခန်းသွားရအောင် ဒီမှာ တော်ကြာ သူများတွေလှမ်းလျှောက်လာရင် တွေ့သွားဦးမယ်”
“အင် ညီမလေး အခန်းမှာ နေထက်နိုင် ရှိနေမယ်မဟုတ်ဘူးလား”
“ခစ်ခစ် ကိုကြီးကလည်း ညီမလေး ယောက်ျားက အခုလောက်ဆို ကိုကြီးမိန်းမ ကို ဘုနေလောက်ပြီ၊ ညီမလေးတို့ အခန်းမှာ မရှိဘူး ”
“ဟင် ဟုတ်လား။ ညီမလေး ယောက်ျားက ကိုကြီး နဲ့ ညီမလေး အကြောင်းသိလား”
“သေသေခြာခြာတော့ မဟုတ်ဘူး အကြမ်းတော့ ညီမလေး ပြောထားပြီးပြီ၊ သူလာချောင်းဖို့ များတယ်၊ သူက ကပ်ကိုး ဖီးသမား၊ ညီမလေးကို သာ သူဖွင့်မပြောတာ ညီမလေးကို သူ အမြဲချောင်းနေကျ”
“ဟင် အဲလိုလား၊ ဟားဟား ၊ ဒါဆိုလည်း ယောက်ဖ စိတ်တိုင်းကျအောင် သူ့မိန်းမ ကို လိုးပေးလိုက်ဦးမယ် ခစ်ခစ်”
ဇေမျိုးဖြူ က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်ကို ဆွဲကာ သူမတို့ အခန်းရှိရာသို့ အမြန်လျှောက်သွားကြတော့သည်။
…………………
ဇေမျိုးဖြူ တို့ မိသားစု အခန်းတွင် ကျန်ခဲ့သည့် နေထက်နိုင် နှင့် မေသဇင်မြတ်နိုး တို့ နှစ်ယောက်က ဇေမျိုးဖြူ တို့ အခန်းထဲက ထွက်သွားသည်နှင့် တယောက်မျက်နှာ တယောက် ပြုံးကာ ကြည့်မိကြသည်။ နေထက်နိုင် က၊
“ကဲ ညနေတုန်း က ရေထဲက ဇာတ်လမ်း ဆက်ကြရအောင်”
“အမယ်၊ ဘာဇာတ်လမ်းတုန်း”
နေထက်နိုင် က မေသဇင်မြတ်နိုး ထိုင်နေသည့် ကုတင်စောင်းသို့ သွားကာ မေသဇင်မြတ်နိုး နူတ်ခမ်းလေးကို ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။
“ဒီဇာတ်လမ်းလေ”
မေသဇင်မြတ်နိုး ကလည်း နေထက်နိုင် ကို ပြန်လှန်စုပ်နမ်းပြီး နှစ်ဦးသား နူတ်ခမ်းချင်းခွာလိုက်ကြသည်။ နေထက်နိုင် က မေသဇင်မြတ်နိုး ဝတ်ထားသည့် ကြိုးမျှင်မျှင်လေး နှင့် အောက်အနားက ပေါင်လည်လောက်သာ ရောက်သည့် ဂါဝန်လေးကို အပေါ်မလှန်ကာ ခေါင်းပေါ်မှ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ မေသဇင်မြတ်နိုး မှာ ဘရာ နှင့် ပင်တီသာ ကိုယ်ပေါ်ကျန်တော့သည်။ မေသဇင်မြတ်နိုး က လက်နောက်ပြန် နှင့် သူမ ဘရာဇီယာကို ဂျိတ်ဖြုတ်ကာ ချွတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်ပြစ်တင်လိုက်သည်။
ကျွဲကော်သီး လုံးလောက် ထွားသော ရင်သား အစုံ မှာ လှုပ်ခါယမ်းလျှက် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သွားရည်တမြှားမြှား နေထက်နိုင် တယောက် မျက်လုံး ကျွတ်ကျမတတ် ငေးကြည့်ရင်း က လက်တွေဖြင့်အလိုလို သွားဆုပ်နှယ်မိလေသည်။ ဖြူဖွေး ဝင်းမွတ်နေသော အသားအရည်ကြောင့် နို့ကြီးများမှာ အကြောစိမ်းလေး များပင် မြင်နေရပြီး ကျပ်ပြားဝိုင်းခန့် နိူ့ခံ ညိုညို နှင့်လက်ညိုးလုံးခန့် နို့သီးခေါင်း ညိုညို တုတ်တုတ် တို့က ထောင်မတ်နေသည်။ နေထက်နိုင် က မေသဇင်မြတ်နိုး နို့သီးခေါင်းများကို ကလေး ငယ်အလား တပြွတ်ပြွတ် မြည်အောင် စို့မိတော့သည်။
မေသဇင်မြတ်နိုး က နေထက်နိုင် ဦးခေါင်း ကို ကိုင်ကာ အိပ်ယာပေါ် ပက်လက်လှန်ချလိုက်တော့ နေထက်နိုင် တယောက် သူမ အပေါ် မှောက်ရက် ပါသွားလေသည်။ နေထက်နိုင် ၏ အငမ်းမရ စို့ နေသည့်အတွက် မေသဇင်မြတ်နိုး မှာ ကော့လိမ်လာပြီး သူမ ပေါင်ကြီး နှစ်ဦးကို ကားကာ နေထက်နိုင် ခါးကို ညှပ်ထားလေသည်။ နေထက်နိုင် က နို့တွေ စို့နေရာမှ အားရသွားတော့ အောက်ကို လျှောဆင်းကာ မေသဇင်မြတ်နိုး စောက်ဖုတ်ကို ရက်တော့သည်။ မေသဇင်မြတ်နိုး စောက်ဖုတ်မှာ ဝက်စ်လုပ်ထားသဖြင့် အမွှေးအမြှင်မရှိ ပဲ ပြောင်ချောနေသဖြင့် စောက်ရည်ကြည်များရွှဲနေသည်ကို အတိုင်းသား မြင်နေရသည်။
မေသဇင်မြတ်နိုး ပေါင်လုံးဖွေးဖွေး ကြီး နှစ်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းကာ စောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို အငမ်းမရ ရက်စုပ်ပေးနေသော နေထက်နိုင် ကြောင့် မေသဇင်မြတ်နိုး မှာ အလွန်တရာ ဖီးတက်နေပြီး သူမ ဖင်ကြီး တွေပင် ကြွတက်လာရသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် နေထက်နိုင် ဖုံးမှ တင် ကနဲ နိုတီသံထွက်လာသည်။ နေထက်နိုင် က သတိရသွားပြီး သူ့ဖုံးကို ကမန်းကတမ်းကောက်ကာ ကြည့်လိုက် တော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ထံမှ မက်ဆေ့ဖြစ်နေသည်။
“မောင် ချစ်လေး တို့ အခန်းထဲ ရောက်နေကြပြီ”
ဟုဆိုလေသည်။ နေထက်နိုင် က သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည့် မေသဇင်မြတ်နိုး ကို၊
“မမြတ်နိုး ဟို မောင်နှမ နှစ်ယောက်လိုးကြတာကို ချောင်းကြည့်ချင်လား”
ဟုမေးလိုက်သည်။ မေသဇင်မြတ်နိုး က လည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြတော့၊ သွားရအောင်ဟု ဆိုကာ ထလေသည်။ မေသဇင်မြတ်နိုး က လည်း ကုတင်ပေါ်မှ ကမန်းကတမ်းထကာ သူမ ဂါဝန်လေးကို အောက်မှာ ဘရာ ပင်တီ ပြန်မဝတ်တော့ပဲ ဒီအတိုင်းခေါင်းပေါ်မှ စွတ်ဝတ်လိုက်သည်။ နေထက်နိုင် က အခန်း အနောက်ဘက်အပေါက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို အသာဖွင့်ထွက်လိုက်သည်။ သူတို့ အခန်းမှာ ကပ်ရက်မို့ ထိုအခန်းမှ နောက်ဖေးဘက်တံခါးကို အသာလှပ်လိုက်သည်။
ညနေကတည်းက ဂလန့်ဖြုတ်ထားတာမို့ အခန်းတံခါးက ပွင့်သွားသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ခြေဖျားထောက်ဝင်ကာ တံခါးကို အသာပြန်စေ့လိုက်သည်။ နောက်ဘက်တံခါးလေးမှ ဝင်ဝင်ခြင်းမှာ ရေချိုးခန်းအိမ်သာ ဖြစ်ပြီး ထိုဟောဝေးလေး ကျော်တာနှင့် အိပ်ခန်းဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုလမ်းကလေး အစွန်နံရံစောင်းမှ အသာချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
ကုတင်ပေါ်မှာ ကိုယ်လုံးတီးနှင့် ပက်လက်ကလေး လှဲနေသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှာ မျက်နှာအပ်ကာ ဘာဂျာ ပေးနေသော ဇေမျိုးဖြူ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က မျက်လုံးလေး စင်းကာ သူမ အကိုကြီး ခေါင်းမှ ဆံပင်တွေထဲ လက်ထိုးထည့်ကာ ကုတ်ဖွရင်း ဖိးခံနေလေသည်။
ခနအကြာတော့ ဇေမျိုးဖြူ က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှ မျက်နှာကြွကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကိုယ်ပေါ်သို့ တွားတွား တက်သွား သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဒူးထောင် ပေါင်ကား ပေးလိုက် တော့ ဇေမျိုးဖြူ က ဖင်ကို ကြွကာ သူ့လီးကို လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်ဝ တွင် တေ့ကာ အသာ ဖိသွင်းလိုက်လေသည်။
“အင်း….အီး…အို့…ကိုကြီးရယ်”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဆီမှ ငြီးသံလေး ထွက်လာသည်။ နေထက်နိုင် တို့ ချောင်းနေသည့် နေရာမှာ ကုတင်ခြေရင်းဖက်မှ ဖြစ်သဖြင့် ဇေမျိုးဖြူ ဂွေးဥကြီး နှစ်လုံး ကိုသာ တွဲလောင်းကျလျှက် လှုပ်ရမ်းနေသည်ကို မြင်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ မောင် နှမ နှစ်ယောက် လိုးနေကြသည်ဆိုသည့်အသိက နေထက်နိုင် လီးကြီးကို မတရား မာတောင်လာစေသလို မေသဇင်မြတ်နိုး စောက်ဖုတ်မှ လည်း စောက်ရည်တွေ ရွဲကျလာစေသည်။ နေထက်နိုင် က မေသဇင်မြတ်နိုး ခါးလေးကို သိုင်းဖက်ရင်း နို့ကြီးများ ကို ဆုပ်နှယ်ပေးလျှက် က သူ့မိန်းမ စောက်ဖုတ်ထဲ ဇေမျိုးဖြူ လီးကြီး ဝင်ထွက်ရင်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်ကြားကို လဥ တွေ သွားသွား ရိုက်နေတာကို ကြည့်နေမိသည်။
ခဏအကြာတွင် ဇေမျိုးဖြူ ကကုတင်ပေါ် ပက်လက်လှန်ချလိုက်ပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဇေမျိုးဖြူ ကိုယ်ပေါ် လှိမ့်ပါသွားသည်ကို တွေ့ ရသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ကိုယ်ကို မတ်ပြီး ဇေမျိုးဖြူ အပေါ်ထိုင်ရက် ခွထားမှ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် အပေါ်မှ မြင်းတက်စီး တော့ မည်ဆိုတာ နေထက်နိုင် သိလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မေသဇင်မြတ်နိုး က နေထက်နိုင် ရှေ့မှာ ထိုင်ချကာ နေထက်နိုင် ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ချ လိုက်ပြီး ဖြောင်းကနဲ ထောင်ထွက်လာသော လီးကြီး ကို ငုံစုပ်လိုက်သည်။ သူမ လက်ဖြင့် လီးတန် အရင်းကို ဆုပ်ကိုင်လျှက် ပါးစပ်က လည်း ရှေ့တိုးနောက်ဆုပ် လက်နင့်အတူ စည်းချက်ကျကျဖြင့် လီးစုပ်ပေးနေ လေ သည်။
နေထက်နိုင် က သူ့မိန်းမ သူမအကိုကြီးအပေါ် တက်ခွကာ မြင်းလိုစီးရင်း ခွလိုးနေသည်ကို ကြည့်ရင်းက သူမအကိုကြီး မိန်းမ ပါးစပ်ထဲသို့ သူ့လီးကြီးကို လိုးပေးနေလိုက်သည်။ မြင်ကွင်းက သူ့အတွက် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားဘွယ်ရာ မို့၊ နေထက်နိုင် လီးကြီးမှာ တအားမာတင်းလာပြီး သုပ်ရည်များ မေသဇင်မြတ်နိုး ပါးစပ်ထဲသို့ ပန်းထုတ်ထည့်လိုက်မိလေသည်။
ရုတ်တရက်မို့ အံ့အားသင့်သွားသော မေသဇင်မြတ်နိုး က သူမအာဂေါင်ထဲ ပန်းထွက်လာသည့် လရည်တို့ကို ကမန်းကတန်း မြိုချ ပြစ် နေရရာ ပလွှတ်ပလတ် အသံတို့ ထွက်သွားတော့သည်။ ဇေမျိုးဖြူ အပေါ် တက်ကာ ဆောင့်လိုးနေသည့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း သူမ မြင်ကွင်းရှေ့တွင် နေထက်နိုင် နှင့် သူ့လီးကြီး ပါးစပ်ထဲ အပြည့် မျက်လုံး အပြူးသား နှင့် မေသဇင်မြတ်နိုး တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ က ပြုံးကာ ခစ်ခစ် ရီရင်း၊
“အဲတော့ ဟို နှစ်ယောက် က ညီမလေး တို့ ကို ချောင်းကြည့်ရင်း အလုပ်ဖြစ်နေကြတာတော့”
ဟု ပြောလိုက်ရာ ဇေမျိုးဖြူ က ပက်လက်နေရာမှ ကမန်းကတမ်းခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်မိသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
အပိုင်း (၃) ဆက်ရန် >>>>>
No comments:
Post a Comment